📌Πού: Πάνω Σκηνή «ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ» Θεάτρου, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, Αθήνα (Σταθμός μετρό: Μεταξουργείο), τηλ: 210 5232097
📅Πότε: Από 06 Φεβρουαρίου 2024 και κάθε Τρίτη στις 21:00, Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη 21:00
🎫Εισιτήρια: 16 € (γενική είσοδος) και 13 € (μειωμένο)
Προπώληση: ΕΔΩ
Προσφορά προπώλησης: 8 € (από 1η έως και 30 Ιανουαρίου)
Διάρκεια: 85’

Λίγα λόγια για το έργο:

Νύχτα 30ής Μαΐου 1941, Αθήνα.
Τρεις ατρόμητοι νεαροί σκαρφαλώνουν κρυφά στην Ακρόπολη και κάτω απ’ τη μύτη της γερμανικής φρουράς, κατεβάζουν τη σβάστικα και την πετούν σ’ ένα πηγάδι. Είναι «η πρώτη πράξη αντίστασης κατά του φασισμού στη σκλαβωμένη Ευρώπη».
Οι έρευνες για την ανεύρεση της σημαίας αποβαίνουν άκαρπες.

Η σημαία όμως δεν έχει χαθεί. Βρίσκεται σε ένα σπίτι. Στην Αθήνα. Σήμερα. Στα χέρια μιας οικογένειας που αδυνατεί να αντιμετωπίσει το αδιέξοδό της.
Μια μητέρα πίνει, ένας πατέρας εθισμένος στα χαρτιά, μια κόρη ερωτευμένη με την κόρη μιας άλλης οικογένειας από μια άλλη χώρα και ο παππούς, ήρωας του άλλοτε, καθηλωμένος στην ακινησία του.

Η σημαία των Αθηνών του Ανδρέα Κεντζού, μια μαύρη οικογενειακή κωμωδία για τα σαθρά θεμέλια των ανθρώπινων σχέσεων που μάταια αγωνιούν να σταθούν ανάμεσα σε μυστικά, αυθαίρετες προσδοκίες και ζωτικά ψεύδη.

Η σημαία – σύμβολο μιας σπουδαίας πράξης αντίστασης του παρελθόντος, βρίσκεται σε χέρια που δεν μπορούν να την αντέξουν.

Ταυτότητα παράστασης:

«Η σημαία των Αθηνών»
Μαύρη κωμωδία σε δύο πράξεις

Συγγραφέας: Ανδρέας Κεντζός
Πρεμιέρα: Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2024

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκη
Μουσική: Μαρίνα Χρονόπουλου
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Τrailer: Δάφνη Δρακούλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γκίκα
Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Παίζουν (αλφαβητικά): Γιάννης Κοτσαρίνης, Μαρία Μαυροματάκη, Ορσαλία Πιπίδη, Νίκος Παντελίδης, Μαίρη Τσαβαλιά

📌Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο)
📅 Ημέρες και ώρες παράστασης: Παρασκευή, Σάββατο, στις 21.00 και  Κυριακή στις 20.00
(Έξτρα παραστάσεις: Δευτέρα 01 Ιανουαρίου 2024, 20:00, Τετάρτη 03 Ιανουαρίου 2024, 21:00.)
Διάρκεια 100’
ℹ️ Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207
💵 Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ (κανονικό), 10ευρώ (μειωμένο: φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων)
🎫 Ηλεκτρονική Προπώληση ΕΔΩ

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίασή της τον Μάιο του 2023, η παράσταση «Ο Γλάρος» του Άντον Τσέχωφ από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, επανέρχεται στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος.

Για τις ανάγκες της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση του έργου από τα ρωσικά την οποία υπογράφει ο Δαυίδ Μαλτέζε.

«Ο Γλάρος» της Ομάδας Σημείο Μηδέν τιμήθηκε από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών με το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης για την καλλιτεχνική περίοδο 2022-2023 καθώς και με το Βραβείο Νέας Ηθοποιού στην Άννα Μαρκά Μπονισέλ.

Σκηνοθετικό σημείωμα

“Ο Γλάρος” είναι αινιγματικό έργο ανοιχτής δομής. Οι δημιουργοί χρειάζεται να αναλάβουν το ρίσκο της κατάβασης στις πιο σκοτεινές περιοχές του υλικού, τότε μονάχα μένουν έκθαμβοι από τον πλούτο, τις πολλαπλές διαστάσεις και τη συνθετότητα του έργου του Τσέχωφ. Και πάλι, όμως, η κατάβαση στον πυρήνα του υλικού δεν είναι αρκετή. Το έργο χρειάζεται να “διαβαστεί” με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει ταυτόχρονα το ρίζωμα στον πυρήνα και την αποκάλυψη όλων των εγκάρσιων διαδρομών του κειμένου. Στον Γλάρο ο Τσέχωφ προσκαλεί τους δημιουργούς να συμπορευθούν μαζί του στις κειμενικές ατραπούς και σε όλη τη δαιδαλώδη περιπέτεια εξόρυξης των πολύτιμων μετάλλων του υλικού. Δεν μπορείς παρά να ακούσεις και να ανταποκριθείς θετικά σε αυτό το κάλεσμα.

Τα έργα του Τσέχωφ είναι έργα μετάβασης. Γράφονται σε καιρούς που ένας ολόκληρος κόσμος είναι έτοιμος να καταρρεύσει και ένας νέος κόσμος αρχίζει να δείχνει τις πρώτες σπίθες της γέννησης του. Και πάλι, όμως, οριστική λύτρωση δεν επέρχεται. Τα δαιδαλώδη ερωτήματα για την ανθρώπινη κατάσταση παραμένουν πεισματικά ανοιχτά. Στον Τσέχωφ βλέπουμε τη σύγκρουση ύπαρξης και ιστορίας. Η σύγκρουση αυτή απορυθμίζει τις συμπεριφορές, διαστρέφει την επιθυμία, αποσυντονίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις των προσώπων. Το ερώτημα “Ποιος είμαι; Τι είμαι;”, που απευθύνει ο Τρέμπλιεφ στον εαυτό του ως ψίθυρο, ακούγεται εκκωφαντικά και αφορά όλους μας.

Ποιος είναι ο άνθρωπος σε καιρούς μεταβατικούς, όπου τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς το άλμα προς έναν ουτοπικό ορίζοντα υπεράσπισης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο;

Σάββας Στρούμπος

Συντελεστές παράστασης:

Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Σάββας Στρούμπος
Σκηνικά – κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης
Ηχοτοπίο: Λεωνίδας Μαριδάκης
Δραματολόγος: Μαρία Σικιτάνο
Κατασκευή κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη
Κατασκευή σκηνικού: Απόστολος Ζερδεβάς
Μακιγιάζ: Βιργινία Τσιχλάκη
Φωτογραφίες: Αντωνία Κάντα
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

Πιερρότος: Άννα Μαρκά – Μπονισέλ
Τρέμπλιεφ: Γιάννης Σανιδάς
Νίνα: Ελπινίκη Μαραπίδη
Αρκάντινα: Ρόζυ Μονάκη
Τριγκόριν: Σάββας Στρούμπος

Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ

«Το πιστολάκι που κουβαλάς πρέπει να το σέβεσαι»

Γ. Καφετζόπουλος

📌 Τοποθεσία: Επί Κολωνώ (Κεντρική Σκηνή), Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Αθήνα
📅 Ημέρες Παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη στις 21:00 & Κυριακή στις 21:15
Διάρκεια: 110 λεπτά
ℹ️ Πληροφορίες: Τηλέφωνο: 210 5138067, ιστοσελίδα θεάτρου
Τιμές εισιτηρίων: Καθημερινές: 18€ (Κανονικό), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων, 65+), Κυριακή: 20€ (Κανονικό), 17€ (65+), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων)
Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Η παράσταση του σύγχρονου και ανέκδοτου θεατρικού έργου του Γιώργου Καφετζόπουλου «Τάο», μετά από την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίασή της την περασμένη θεατρική σεζόν, συνεχίζεται στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Δανάη Σπηλιώτη. Ερμηνεύουν οι Αντώνης Καφετζόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης και Γιώργος Καφετζόπουλος.

Ο Αντρέας Καραμούτσος προγραμματίζει τη συνταξιοδότηση του μετά από εννέα χρόνια στη φυλακή. Ο αλλοπρόσαλλος γιος του ονειρεύεται να κληρονομήσει το πατρικό «βασίλειο» της νύχτας και ο Ιωσήφ Μωυσίδης που «ανέβηκε σαν το φίδι» και πια «τρέχει» την Αθήνα, δεν προτίθεται να παραχωρήσει τίποτα.

«Τάο», μια άγρια κωμωδία με στιγμές που παγώνουν το αίμα και έχουν δραματικά μοιραίες συνέπειες.

Σπαράγματα ιδεολογιών, μύθων, θρησκειών, φαντασιώσεων. Το χάος των ημερών. Και μέσα σε όλο αυτό αναζητείται ο δρόμος. Ο δρόμος που θα σε κάνει «μάγκα», ή θα φέρει τη «φώτιση». Θα μπορούσαν οι άνθρωποι να είναι καλύτεροι; Η ιστορία μιας βίαιης ενηλικίωσης, μεταφερμένη σε έναν ειρωνικά αλληγορικό κόσμο της νύχτας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Γιώργος Καφετζόπουλος
Σκηνοθεσία: Δανάη Σπηλιώτη
Σκηνικό: Γιώργος Χατζηνικολάου, Δανάη Σπηλιώτη
Κοστούμια: Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Φωτογραφίες: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Τρέιλερ παράστασης: Στέφανος Κοσμίδης
Social Media: Δανάη Γκουτκίδου
Υπεύθυνοι επικοινωνίας παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντώνης Καφετζόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης, Γιώργος Καφετζόπουλος

Έγραψαν για την παράσταση:

«Ο δημιουργός είχε την έμπνευση να ενώσει το ζεν της Ανατολής με την τρέλα της Δύσης. Αυτή η αρχέγονη συμπαντική δύναμη που γεννάει και ενώνει τα πάντα, λειτουργεί υπογείως και καταλυτικά στο έργο. Κόντρα τίτλος για μια παράσταση αιχμηρή με σπαράγματα ιδεολογιών, μύθων, θρησκειών και φαντασιώσεων. […] Μια κωμικοτραγωδία που αναβλύζει χυμούς. Κι ένα ειρωνικό σχόλιο για εκείνον τον δρόμο που θα σε κάνει μάγκα ή θα φέρει τη φώτιση. Η παράσταση στο «Επί Κολωνώ» επιβεβαιώνει τον κανόνα ότι γράφονται ωραία έργα στις μέρες μας»

[Ντίνα Καρρά, Onlytheater.gr]

«Πατώντας στο γνώριμο μοτίβο του ωμού ρεαλισμού και των περιθωριακών ηρώων, ο Γιώργος Καφετζόπουλος συστήνεται συγγραφικά, επιφυλάσσοντας μια μικρή μετατόπιση από την συνήθη, δημοφιλή, πρακτική: Αυτήν της φαρσικής αποδόμησης του υλικού του. Με την καθοριστική σκηνοθετική προσέγγιση της Δανάης Σπηλιώτη που ερεθίζει επιπλέον το γκροτέσκο στοιχείο μέσα από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της»

[Στέλλα Χαραμή, Monopoli.gr]

«Συνολικά, το συγγραφικό ντεμπούτο του Γιώργου Καφετζόπουλου μάς αφήνει πολλά παράθυρα αισιοδοξίας για το θεατρικό του μέλλον. Το «Τάο» είναι μια παράσταση ερμηνειών με μια σκηνοθεσία που θυμίζει πόσο σημαντική είναι η φράση του Μίνωα Βολανάκη, σχεδόν 25 χρόνια μετά τον θάνατό του: “Σκηνοθεσία είναι αυτό που δεν φαίνεται”.

[Γιώτα Δημητριάδη, Viewtag.gr]

«Το «Τάο» στο Επί Κολωνώ έχει πολύ γέλιο, γιατί είναι σοβαρός ρεαλισμός […]Τα γέλια καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης διαδέχονταν την απόλυτη σιωπή. Ψυχρολουσία, ωμότητα, αλλά και τρυφερότητα ακόμα. Και μια άριστη απόδοση της σχέσης πατέρα-γιου, με ένα δυνατό χαστούκι για εμάς τους θεατές στο τέλος του έργου, κάτι που αφορά την σχέση τους και μας σφίγγει την καρδιά.Δείτε την παράσταση, απολαύστε την, αξίζει. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα».

[Γεωργία Δρακάκη, Olafaq.gr]

«Το «Τάο» είναι μια παράσταση κωμική αλλά και ταυτόχρονα απόλυτα συγκινητική. Είναι μια παράσταση βαθιά αλληγορική που μέσα από το γέλιο σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς την ίδια σου τη ζωή».

[Λουκία Μητσάκου, Theaterproject365.gr]

«Απίθανος ο Γιώργος Καφετζόπουλος. Ένα νέο παιδί, με πολλές ικανότητες, όχι μόνο συγγραφικές (όπως ήδη αναφέραμε), αλλά και σκηνικές […] Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είχε υπό τον έλεγχό του τη σκηνή, ακόμα κι όταν δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Τέλος, ο τρίτος της παρέας, ο Θοδωρής Σκυφτούλης ερμηνεύει με όλο του το σώμα. Εξαιρετικός! Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι τρεις συμμετέχοντες είχαν επαφή και κοινό κώδικα επικοινωνίας, κι αυτό πέρασε αναμφισβήτητα και στους θεατές. Μπράβο σε όλους τους συντελεστές! Το «Τάο» είναι μία από τις φετινές παραστάσεις που εύκολα θα ξανάβλεπα»

[Βικτώρια Πέππα, All4fun.gr]

«Ακόμα το σκέφτομαι από την Πέμπτη το βράδυ που το είδα στην πρεμιέρα του στη Θεσσαλονίκη. Ακόμα παίζουν μπροστά στα μάτια μου οι μορφές των πρωταγωνιστών και οι ατάκες του κειμένου. Κεντημένες σταυροβελονιά και ειπωμένες με μαεστρικό τρόπο».

[Άκης Σακισλόγλου, Τheopinion.gr]

«Πρόκειται για έργο με πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο, δοσμένο με θέρμη και ανθρωπιά, τόσο σε σκηνοθετικό όσο και σε ερμηνευτικό επίπεδο, για μια πολυσημαίνουσα παράσταση, σε ρυθμούς πόλκας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα».

[Ευθύμιος Ιωαννίδης, Thessculture.gr]

📌 Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ.: 210 5232097
📅 20, 21 & 27, 28 Δεκεμβρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 21:15
Γενική είσοδος 10€
Προσφορά προπώλησης έως 19/12 στα 8€
Προπώληση εδώ
Διάρκεια 60 λεπτά

Η πλοκή

Ενόψει της επετείου από τα 50 χρόνια κατοχής στην Κύπρο, δυο γυναίκες, μία Ελληνοκύπρια και μία Τουρκοκύπρια, πρατηριούχοι στο επάγγελμα, εκατέρωθεν της Πράσινης Γραμμής, παίρνουν μια μεγάλη απόφαση: Σταματούν να πωλούν βενζίνη και αρχίζουν να διαθέτουν δωρεάν το «καύσιμο» του μέλλοντος, το «ρεύμα», με στόχο την επανένωση του νησιού τους. Τι θα συμβεί, άραγε, μετά από αυτή τους την ριζοσπαστική πρωτοβουλία;

Με όχημα τους «Αχαρνής»

Η παράσταση αποτελεί πρωτότυπο έργο, εμπνευσμένο από τον πυρήνα της αριστοφανικής κωμωδίας «Αχαρνής» και των αναλογιών που προκύπτουν με το σήμερα: Όπως ο αριστοφάνειος αγρότης-πρόσφυγας Δικαιόπολης αναγκάζεται να συνάψει ιδιωτική ειρήνη με τους Λακεδαιμονίους, προκειμένου να απαλλαγεί από τα κακά του Πελοποννησιακού πολέμου, έτσι και τα πρόσωπα του έργου σπάνε το «αδιέξοδο» της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.

Όμως με μία σημαντική διαφορά: Επιθυμούν και φέρνουν την ειρήνη για το σύνολο της κοινωνίας του νησιού τους, όχι για τον εαυτό τους, πετυχαίνοντας τη λύση στη βάση της ενεργειακής ανεξαρτησίας τους. Παράγουν και διανέμουν δωρεάν «ρεύμα» στην ελεύθερη και την κατεχόμενη κοινωνία της Κύπρου, τόσο με την έννοια του καθαρού ηλεκτρικού ρεύματος (ηλεκτρικό ρεύμα κατόπιν παραγωγής με τη χρήση υδρογόνου), όσο και με την έννοια της κίνησης προς μια κατεύθυνση από κοινού, του κινήματος, της λύσης του αδιεξόδου του Κυπριακού.

Γι’ αυτό και στην παράσταση, για λόγους συμβολικούς, ο ρόλος του Δικαιόπολη είναι διπλός και ερμηνεύεται από δυο νέες γυναίκες ηθοποιούς, μία Ελληνοκύπρια και μία Τουρκοκύπρια. Οι δυο γυναίκες παράγοντας «ρεύμα» γεννούν ταυτόχρονα ύλη και πνεύμα. Μια νέα ζωή.

Στο ρόλο του Αμφίθεου, δε, του Αθηναίου που έφερε στον Δικαιόπολη τρία «δείγματα ειρήνης», για να επιλέξει εκείνο που θα του φέρει εσαεί ειρήνη, βλέπουμε εκείνο το πρόσωπο που, αν και η σκέψη του είναι μπροστά από την εποχή του, στην αντίληψη μας αποτυπώνεται ως αμφίβολη προσωπικότητα. Ενώ, πλάι του, μια ομάδα ηλεκτρολόγων και χημικών μηχανικών, με εξειδίκευση στον τομέα μεγάλης κλίμακας συστημάτων παραγωγής και χρήσης ηλεκτρικής ισχύος, θα βρεθεί στη σκηνή με τα όργανά της. Και θα παράξει ενώπιον των θεατών ρεύμα!

Σκηνοθετικό σημείωμα

Το 425 π.Χ., εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου, η Αθήνα αντέχει την κριτική που στρέφει προς την ίδια ο Αριστοφάνης με την κωμωδία «Αχαρνής» –η οποία και έχει ως θέμα τη φιλοπόλεμη πολιτική που ακολουθεί η Αθήνα, εκείνους τους μηχανισμούς που γεννούν τον πόλεμο και άλλους που προτάσσουν το ιδιωτικό συμφέρον έναντι του δημοσίου– απονέμοντάς της μάλιστα το πρώτο βραβείο.

Σήμερα, μιλώντας για το Κυπριακό πρόβλημα, ενόψει της επετείου των 50 χρόνων από την εισβολή και παράνομη κατοχή του βορείου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τίθεται το ερώτημα: Έχει το θάρρος η Κυπριακή Δημοκρατία, η ευρωπαϊκή οικογένεια, στην οποία ανήκει η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, ή οι «εγγυήτριες» δυνάμεις της ίδιας, Ελλάδα, Τουρκία και ποια άλλη από τη Μεγάλη Βρετανία, να αντιμετωπίσουν το Κυπριακό πρόβλημα, τόσο ανοιχτά όσο η Αθήνα αντιμετωπίζει τον Πελοποννησιακό Πόλεμο την ίδια στιγμή που συμβαίνει;

Στάθης Γραφανάκης

Ταυτότητα παράστασης

ΑΧΑΡΝΗΣ / ΠΡΑΤΗΡΙΟΥΧΟΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Για όσα μπορούν να συμβούν στο νησί της Αφροδίτης
ΕΚΔΟΧΗ: ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ

Κείμενο Ost Ensemble, Αριστοφάνης

Μετάφραση Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος

Σκηνοθεσία Στάθης Γραφανάκης
Επιστημονικός συνεργάτης σε θέματα διεθνών σχέσεων Παναγιώτης Ήφαιστος, Ομότιμος Πρόεδρος Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών ΠΑΠΕΙ
Επιστημονικοί συνεργάτες σε θέματα εφαρμοσμένης φυσικής και προηγμένων συστημάτων παραγωγής ηλεκτρισμού Δρ. Αιμιλία Σμυρλή, Υπεύθυνη Εκπαίδευσης του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Μιχάλης Καλογεράκης ηλεκτρολόγος-χημικός μηχανικός

Δραματουργία Στάθης Γραφανάκης–Ost Ensemble
Δραματουργικός Σύμβουλος Παντελής Πετρίδης

Μουσική Ost Ensemble
Σκηνικά–Κοστούμια Μάριος Δανιήλ
Φωτισμοί Άννα Σμπώκου
Γραφιστική επιμέλεια Αθηνά Συκιώτη

Φωτογραφίες Μάριος Κόντης

Εκτέλεση παραγωγής OST ENSEMBLE AMKE
Προβολή και επικοινωνία Βάσω Σωτηρίου-We Will

Παραγωγή ΕΣΠΑ 2014-2020, OST ENSEMBLE AMKE

Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά) Φίλιππος Δημητρίου, Κωνσταντίνα Καλλίνη, Αυγούστα Μπελόκα, Γιάννης Τσαλίδης

Η κωμωδία «Αχαρνής» του Αριστοφάνη σε μετάφραση Θεόδωρου Γ. Μαυρόπουλου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ. Ευχαριστούμε τις Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ για την ευγενική παραχώρηση των πνευματικών δικαιωμάτων της μετάφρασης του έργου.

Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους.

Ευχαριστίες Άντρια Αριστείδου, Ριάνα Αλεξάνδρου, Λάμπρος Ασβεστάς, Χρήστος Ζάνος, Θάλεια Ιωάννου, Κατερίνα Καζαντζή, Σταύρος Καλεντερίδης, Νίκος Κάρουλλας, Κυριάκος Κυριακού, Καίτη Κυριακίδου, Κωνσταντίνος Λουκά, Βάσος Μιχάηλ, Φίλιος Μιχαήλ, Νικόλας Μπράβος, Δέσποινα Νικολάου, Σωτήρης Σπάρταλης, Μαρία Τραυλού, Γιώργος Χαριτωνίδης, Ibrahim Aziz, Mehmet Emin, Sener Levent, Nidai Tancer, Βαγγέλης, Γιάννος, ανώνυμος 1, ανώνυμος 2, ανώνυμος 3 και ανώνυμος 4.

Με αφορμή την παράσταση “εμείς οι ημιανθρωποι του πουθενά” στο θέατρο “από μηχανής” ήρθαμε σε επικοινωνία με τον Νίκο Γιαλελή ο οποίος δέχτηκε να μας απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις.

1. Ποιο ήταν το ερέθισμα σου για να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Η οικογένεια και το Σχολείο. Είχα την τύχη να έχω κάποιους πολύ ξεχωριστούς δασκάλους στο δημοτικό και καθηγητές στο γυμνάσιο και το λύκειο, όπου υπήρχε θεατρική ομάδα. Εκεί ανακάλυψα το ενδιαφέρον μου, που γρήγορα οδήγησε στο να αναζητώ να βλέπω παραστάσεις, κυρίως του ΚΘΒΕ, στη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσα. Η μητέρα μου επίσης προσπαθούσε να μας πηγαίνει στο θέατρο όσο πιο συχνά μπορούσε, ήδη από τα χρόνια του δημοτικού, οπότε το Σχολείο βρήκε εύφορο έδαφος.

2. Πρωταγωνιστείς για τελευταίες παραστάσεις αυτή την εβδομάδα στο “εμείς οι ημιανθρωποι του πουθενά”. Γιατί αυτός ο τίτλος; Τι μας κάνει άραγε ημιανθρωπους;

Ο τίτλος είναι φράση από το μυθιστόρημα «Φιλέλληνες- είκοσι τέσσερα γράμματα μιας Οδύσσειας» της Μιμίκας Κρανάκη, διασκευή του οποίου είναι η παράσταση μας. Η φράση αυτή μάλιστα ακούγεται και μέσα στην παράσταση. Την Κρανάκη φαίνεται να απασχόλησε πολύ το ζήτημα του πώς φτάνει να αισθάνεται κανείς ξένος, είτε στην ξενιτιά είτε και στον ίδιο του τον τόπο. Αυτό τον καθιστά «μισό» άνθρωπο, άνθρωπο που κάτι του λείπει, άνθρωπο που δεν ανήκει πουθενά. Νομίζω ότι η σύγχρονη μας πραγματικότητα, τουλάχιστον στο μέρος του κόσμου που έτυχε να ζούμε, του οποίου η ρευστότητα και η αβεβαιότητα αποτελούν δομικά στοιχεία, μας καθιστά όλους, δυνάμει αλλά και όχι μόνο, «ημιανθρώπους του πουθενά».

3. Τελικά τι σημαίνει “καταστρέφεται ο κόσμος;” Υλικά μόνο; Ή και πνευματικά; Ποσο το ένα επηρεάζει το άλλο;

Τα τελευταία χρόνια η ανθρωπότητα, η οποία έχει όλο και περισσότερη πληροφορία, φαίνεται να παρακολουθεί «ενημερωμένη» και εντελώς αμέτοχη την κλιματική αλλαγή, τον τρόπο που αυτή γίνεται δικαιολογία ή πρόσχημα, την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους πολέμους σε πολλές μεριές του κόσμου, την ανάδυση γενικότερα ενός μάλλον δυστοπικού παρόντος και μέλλοντος: πιθανολογούμενη κλιματική μετανάστευση, τέλος των φυσικών πόρων, ανεξέλεγκτη και θολή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, μεγαλύτερος κρατικός έλεγχος και καταστολή γίνονται ανεκτά ή και δεκτά ως μάλλον «φυσική» εξέλιξη την οποία παρακολουθούμε από τον καναπέ μας. Νομίζω ότι σ αυτό το περίεργο και μάλλον σκοτεινό σπιράλ εξελίξεων, υλική και πνευματική «καταστροφή» βαδίζουν χέρι-χέρι.

4. Πώς είναι η συνεργασία σου με τη σκηνοθέτη και τους ηθοποιους;

Πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων με τους οποίους έχω τη χαρά να γνωρίζομαι χρόνια και με τους περισσότερους είτε έχω ξανασυνεργαστεί επαγγελματικά στο παρελθόν, είτε γνωριζόμαστε μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας, σεμιναρίων ή δραματικής σχολής. Η Ελένη Μποζά συγκρότησε μια ομάδα αποτελούμενη από τις/τους επτά ηθοποιούς και, βέβαια, τις συντελεστριες, τόσο στην Παραγωγή όσο και σε εικαστική, μουσική και φωτιστική δραματουργία, που λειτουργεί, για μένα, με συγκινητικά υποδειγματικό για το θέατρο τρόπο: με συνεκτικό στοιχείο την συνάντηση γύρω από το θέμα της παράστασης, συνάντηση που αποτελεί προϋπόθεση ώστε, ως μια φωνή αποτελούμενη από πολλές, να συναντήσουμε τους θεατές.

Επιμέλεια συνέντευξης: Γεώργιος Παναγιώτης Μαλέκας

Επεξεργασία κειμένου: Δέσποινα Πολιτάκη

Ο Αντώνης Καραθανασόπουλος είναι μουσικός και ηθοποιός με καταγωγή από την Πάτρα . Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις (Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Αντιγόνη, η αληθινή ιστορία, Εδουάρδος Β, Τρομεροί Γονείς, κ.α.) καθώς και σε τηλεοπτικές παραγωγές (1821 Οι Ήρωες, Κρατάς μυστικό;). Σαν μουσικός είναι ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Rollin’ Dice που μέχρι στιγμής μετράει 2 δισκογραφικές δουλειές: Way to the Sun (2017) και Reroll (2020). Ο Αντώνης μοιράζεται στο CityVibes.gr και στη Ραφαέλα Κατηκαρίδου, τις σκέψεις του και τα μελλοντικά του σχέδια.

Μίλησέ μας για την αρχή της διαδρομής σου. Πότε γεννήθηκε μέσα σου η ανάγκη να εκφραστείς μέσω της τέχνης;

Όταν ήμουν 12 χρονών συμμετείχα στο θεατρικό εργαστήρι “Μαγικές Σβούρες” του Δημήτρη Αδάμη κι έκτοτε δεν έχω πάψει να ασχολούμαι με την υποκριτική. Το πρώτο πράγμα που με κίνησε ήταν ότι όλο αυτό έμοιαζε με παιχνίδι. Έτσι έπειτα η σύνδεση με τους συμπαίκτες και τον κόσμο έκανε πολύ φυσική όλη τη διαδικασία μέσα μου.

Ποιες θα έλεγες ότι ήταν ορισμένες εμπειρίες που υπήρξαν καθοριστικές για την πορεία σου;

Κάπου στην πέμπτη δημοτικού παίξαμε στο σχολείο τους “Όρνιθες” του Αριστοφάνη. Εγώ τότε ακόμα δεν είχα καμία επαφή με το θέατρο. Όμως αυτή η εμπειρία κάτι ξύπνησε μέσα μου. Το μοίρασμα με τους συμμαθητές μου άνοιξε ένα δρόμο που δεν μπορούσα καν να φανταστώ νωρίτερα. Το ίδιο έπαθα και λίγο αργότερα όταν άκουσα για πρώτη φορά το In Rock των Deep Purple. Δεν περίμενα ότι μία κιθάρα μπορούσε να παράγει όλους αυτούς τους ήχους. Ήθελα αμέσως να πιάσω κι εγώ μία ηλεκτρική κιθάρα και να μάθω να παίζω με τον ίδιο τρόπο.

Θεωρείς πως το θέατρο αποτελεί κάποιου είδους ψυχική κάθαρση, τόσο για τους επαγγελματίες του όσο και για τους θεατές του;

Η θεατρική δράση έχει τη μορφή ιεροτελεστίας σε όποιο χώρο κι αν διαδραματίζεται, από όποιο θίασο και με όποιους θεατές. Η διαδικασία που μπαίνει ο κόσμος τόσο πίσω από τη σκηνή, όσο και στα καθίσματα, δημιουργεί μία αίσθηση που έχει αρχή, μέση και τέλος για όλους. Από τη στιγμή που εισέρχεται κάποιος στο χώρο του θεάτρου, μέχρι και τη στιγμή που βγαίνει. Αυτό δεν έχει αλλάξει ανά τους αιώνες. Ίσως ανά τόπους και περιστάσεις, αλλά ευτυχώς το θέατρο όπως το ξέραμε παραμένει ίδιο, ως διαδικασία. Αυτομάτως λοιπόν αυτό οδηγεί σε μία ενδοσκόπηση ως προς τα επί σκηνής τεκταινόμενα. Σαφώς ορισμένοι κάνουν τόσο βαθιά ενδοσκόπηση ενίοτε που καταλήγουν να, κοιμούνται…Ακόμα κι αυτό όμως δείχνει πως το άτομο αποζητά μία προσωπική γαλήνη. Τι θέλω όμως να δηλώσω περισσότερο με αυτό το χιουμοριστικό παράδειγμα; Υπάρχουν πολλές εκφάνσεις του ζητήματος, όμως όλες πιστεύω ότι όλες καταλήγουν στο εξής. Σε μία παράσταση, ηθοποιοί και θεατές, αφήνουμε ένα μέρος της παλαιότερης μας ζωής επί σκηνής, το ερευνούμε μέσα μας, εξάγουμε τα συμπεράσματα μας κι έπειτα προχωράμε παρακάτω.

Υπήρξε κάποιος ρόλος που να σε επηρέασε σε προσωπικό επίπεδο ή να ταυτίστηκες σε μεγάλο βαθμό μαζί του;

Δε θα το έλεγα, γιατί προσπαθώ να μην έρχομαι σε ταύτιση με τους ρόλους μου. Αυτό με βοηθάει να τους κατανοώ καλύτερα, χωρίς να τους εξηγώ βάσει προσωπικών μου βιομάτων σε ότι αφορά τις αποφάσεις και τις δράσεις τους. Αισθάνομαι ότι μπορώ να προσδώσω επιπλέον στοιχεία που δε θα φανταζόμουν αν τους έφερνα στα “μέτρα μου”.

Αν μπορούσες να περάσεις ένα βράδυ στο σύμπαν μιας ταινίας, ποια θα ήταν και γιατί;

Επειδή είμαι λάτρης της επιστημονικής φαντασίας και της cyberpunk αισθητικής, θα ήθελα πολύ να περιηγηθώ στον κόσμο του Blade Runner. Είναι, για πολλούς λόγους, η αγαπημένη μου ταινία. Βέβαια είναι τόσο δυστοπικό το συγκεκριμένο περιβάλλον, που νομίζω ότι μία και μόνο βραδιά θα μου αρκούσε.

Σε τι φάση πετυχαίνουμε αυτή την περίοδο την μπάντα σου, τους Rollin’ Dice;

Βρισκόμαστε σε μία δημιουργική περίοδο όπου προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε τη σύνθεση του τρίτου άλμπουμ μας και παράλληλα προετοιμάζουμε μία σειρά εμφανίσεων. Είχαμε πολύ καιρό να δραστηριοποιηθούμε, οπότε τώρα που μας δίνεται η ευκαιρία και πάλι θέλουμε να επανέλθουμε δυναμικά.

Πες μας λίγα λόγια για την πορεία σας ως τώρα και τους δυο σας δίσκους ‘’Way to the Sun’’ και ‘’Reroll’’.

Με τους Rollin’ Dice είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα μέχρι πρότινος. Πολλές όμορφες στιγμές, αλλά και άλλες που μας ξάφνιασαν και μας έβαλαν στον πάγο μέχρι και σήμερα. Παρόλο που το συγκρότημα υπάρχει πάνω από μία δεκαετία, η δισκογραφική μας έναρξη έγινε με την κυκλοφορία του Way to the Sun το 2017. Στο μυαλό μου αυτό το album είναι σαν ένα ταξίδι που τερμάτισε την αθωότητα. Μας ωρίμασε μουσικά, σαν άτομα και μας έδειξε πως γίνονται κάποια πράγματα. Σε αυτό το διάστημα κάναμε μερικές εμφανίσεις που θα θυμόμαστε για πάντα. Έπειτα, για λόγους υγείας, αναγκαστήκαμε να διακόψουμε την πορεία μας για ένα περίπου χρόνο. Σε αυτό το διάστημα δεν πάψαμε να γράφουμε νέο υλικό. Κάπως έτσι προέκυψε το Reroll. Το προσωπικό μας στοίχημα για να επανέλθουμε στα πράγματα. Ήταν, θα έλεγα, ένα πολύ πιο ώριμο album σε σχέση με το πρώτο και προσωπικά πιο αγαπημένο. Ηχογραφημένο live, με τον ήχο που ακριβώς είχαμε φανταστεί και κομμάτια που μας ικανοποιούσαν ένα προς ένα. Δυστυχώς η κυκλοφορία του συνέπεσε με την πανδημία του COVID-19. Δεν θέλαμε να το κρατήσουμε στο ράφι για 2 χρόνια. Δεν είναι στη φύση μας. Οπότε τον Σεπτέμβρη του 2020 το κυκλοφορήσαμε και η αποδοχή ήταν μεγαλύτερη σε σχέση με το πρώτο. Γεγονός που μας ευχαρίστησε πολύ. Το αρνητικό όμως είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχουμε κατορθώσει να το παρουσιάσουμε ζωντανά. Αυτό σκοπεύουμε να αλλάξει σύντομα.

Κατά τη γνώμη σου η μουσική κατέχει το μαγικό ραβδί που μηδενίζει τις ανθρώπινες αποστάσεις;

Σαφώς. Η μουσική είναι ο καταλύτης που μπορεί να ενώσει και τα πιο εκ διαμέτρου αντίθετα άτομα και να κάνει την οποιαδήποτε απόσταση ανύπαρκτη. Πέραν του πώς μπορεί να ενώσει τον κόσμο στο ψηφιακό περιβάλλον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σκέψου πόσοι άνθρωποι κάθε χρόνο ταξιδεύουν με αφορμή κάποιο φεστιβάλ σε ξένες χώρες και συναντούν νέο κόσμο, κάνουν φιλίες ή διατηρούν μέσω αυτού ήδη υπάρχουσες.

Θα ήθελα να μας αναφέρεις στιγμές από την καριέρα σου σαν ηθοποιός αλλά και σαν τραγουδιστής τις οποίες θεωρείς ορόσημο.

Ως ηθοποιός θα ξεχώριζα τη συμμετοχή μου στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ 1821: Οι Ήρωες στο ρόλο του Λόρδου Βύρωνα. Ήταν μεγάλη πρόκληση η ενσάρκωση αυτού του ρόλου και παράλληλα πολύ ευχάριστη η διαδικασία. Σε ότι αφορά το μουσικό κομμάτι, θα ξεχώριζα την εμφάνιση μας με τους Rollin’ Dice στο Rockwave Festival του 2018. Ανοίξαμε εκείνη τη μέρα για τους Iron Maiden και η εμπειρία ήταν πραγματικά ότι καλύτερο έχουμε ζήσει.

Πιστεύεις στο δημόσιο λόγο του καλλιτέχνη; Θεωρείς ότι πρέπει να παίρνει να παίρνει θέση στα πράγματα;

Οι καλλιτέχνες οφείλουν να παίρνουν θέση στα πράγματα. Να εκφέρουν άποψη, να προβληματίζουν και να πρωτοστατούν στην κοινωνική αλλαγή. Ειδάλλως είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, χωρίς κανένα πάτημα στο σύγχρονο γίγνεσθαι. Δεν καταλαβαίνω τι θέση έχουν επί σκηνής, ή στις οθόνες μας αν δεν έχουν κάτι να πουν για το σήμερα.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον; Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Δεν ξέρω. Πάντα όταν σχεδίαζα κάτι ή όταν έβλεπα κάπως τον εαυτό μου στο μέλλον, η ζωή μου τα έφερνε αλλιώς. Οπότε έχω πάψει να το κάνω. Δε μπορώ δηλαδή να σου πω ότι με βλέπω εκεί, με αυτό τον τρόπο, με αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζω ότι απλά θέλω να συνεχίσω να κάνω ότι κάνω, να μου δίνεται η δυνατότητα να το κάνω και να δημιουργώ. Αυτό μου αρκεί. Προς το παρόν ο νους μου ίσως να είναι λίγο πιο στραμμένος στο νέο υλικό των Rollin’ Dice. Μέχρι εκεί θέλω να σκέφτομαι για το μέλλον.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας ένα γνωμικό ή στίχο που θα έλεγες ότι σε χαρακτηρίζει απόλυτα.

Σε ότι φάση της ζωής μου κι αν βρίσκομαι σκέφτομαι το εξής, από το τραγούδι Tom Swayer των Rush: “Changes aren’t permanent, but change is”.

Guest: Αντώνης Καραθανόπουλος
Επιμέλεια συνέντευξης: Ραφαέλα Κατηκαρίδου
Επεξεργασία κειμένου: Χριστόφορος Χατζόπουλος

Η δολοφονία του Μαρά , ως έργο, δεν είναι απλά ένα κείμενο. Του Πέτερ Βάις συγκεκριμένα. Δεν είναι μια παράσταση , από εκείνες που τρομάζεις στην όψη της αφίσας τους , αγνοώντας το αληθινό μήνυμα που προωθεί , κατατάσσοντας την στην σφαίρας της “ κουλτούρας”.  Σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη και μουσική Δήμητρας Γαλάνη, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για πρώτη φορά, ανεβάζει με έναν εξαιρετικό σαρανταμελή θίασο , Πέτερ Βάις. Η παράσταση «Η Δολοφονία του Μαρά» έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, στις 21.00 στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια από εκείνες τις ημέρες που διψάς για γνώση και …θέαμα , βρέθηκα στο κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών , μαζί με φίλη , για να παρακολουθήσουμε την εν λόγω παράσταση. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για το περιεχόμενο – οφείλω να το ομολογήσω . Είχα διαβάσει για τον Πέτερ Βάις , το ύφος του , τον διάσημο Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης και ανυπομονούσα να δω επί σκηνεί την δυστυχία του Γαλλικού λαού , 4 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση , μέσα από έναν θίασο γεμάτο ηθοποιούς – που όπως ανακάλυψα αργότερα – το ταλέντο τους ξεχείλιζε από τα εκπληκτικά κοστούμια . Δεν συνηθίζω να γράφω διθυράμβους για παραστάσεις , ούτε να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με όσα βλέπω – φταίει ίσως η ασχετοσύνη μου στον χώρο του θεάτρου , που τώρα εξερευνώ , οι παιδικές παραστάσεις που το σχολείο μας υποχρέωνε να βλέπουμε . Όμως , για την παράσταση αυτή , που τόσο με ενθουσίασε , θα κάνω μια εξαίρεση.

Πρόκειται για μια παράσταση “ θεάτρου , μέσα στο θέατρο”. Τρόφιμοι του ψυχιατρικού ασύλου του Charenton το 1808 , ήρωες της καθημερινότητας που δημιούργησε ο Βάις , υπό την καθοδήγηση του Μαρκησίου Ντε Σαντ , δίνουν ρεσιτάλ με θέμα την δολοφονία του αρχιεπαναστάτη Ζαν Πωλ Μαρά , ενός από τους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης. Ποιος ήταν ο Ζαν Πωλ Μαρά ; Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης. Γεννήθηκε στο Μπουντρύ του Νεσατέλ της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών. Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ο Φίλος του Λαού», από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων.

Ήταν μέλος της περίφημης «Λέσχης των Κορδελιέρων» και αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση της εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό (στην Αγγλία) για να αποφύγει τη σύλληψη. Ήταν αδιάλλακτος αντίπαλος του μοναρχικού καθεστώτος και συνέβαλε με την αρθρογραφία του στην καταδίκη και εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το 1793. Ο Μαρά αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή της «Επιτροπής για Επαγρύπνηση της Κομμούνας». Το τέλος του ; Συγκλονιστικό , όπως ακριβώς και στην παράσταση ! Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις «Σφαγές του Σεπτέμβρη». Ως πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» απομάκρυνε το Στρατηγό Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων. Συνέβαλε επίσης στην ανατροπή των Γιρονδίνων από την εξουσία (1793). Ένα μήνα αργότερα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ. Η Κορντέ τον δολοφόνησε με μαχαίρι στο λουτρό του, όπου ο Μαρά περνούσε πολλές ώρες λόγω της δερματοπάθειάς του. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε τέρας και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της…

Ο ηθοποιός Δημήτρης Σιακάρας , ως ένας Μαρά της σύγχρονης εποχής , αποδίδει στον ρόλο του την δραματικότητα , την αθλιότητα που περικυκλώνουν τα γεγονότα της ζωής του ήρωα. Η έκφραση ; Άψογη . Εντυπωσιακή , αρτιμελής , μεταφέρει μέχρι και στον τελευταίο θαμώνα του θεάτρου , ψηλά στον εξώστη , το θάρρος του Μαρά , την ανάγκη του να διαλαλεί στον ταλαιπωρημένο λαό , πως τα βάσανα τους , δεν σταματούν με τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου. Η φωνή του , ως ένας άνθρωπος βασανισμένος ,λόγω της ασθένειας του , η ψυχική και σωματική γύμνια του , μας ανατριχιάζουν , μας προκαλούν συναισθήματα αγωνίας , συμπόνιας , δέους μπροστά στον υπεράνθρωπο του Βάις, σε μια ύστατη προσπάθεια να απευθυνθεί στο πλήθος. Και δεν σταματά εκεί.

Ο εξαιρετικός Κώστας Σαντάς , ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ , διεκδικεί την σκηνή , από τα πρώτα 10 λεπτά. Τοποθετημένη φωνή , στο ύψος των ατομικιστικών ιδεών που κραυγάζει ο ήρωας του , καθηλωτικό βλέμμα που παρεμβαίνει σε κάθε σκηνή που ο Ζαν Πολ Μαρά , τολμά , δημόσια , να καταγγείλει ευγενείς , παπάδες και άρχοντες , ως νέοι “δήμιοι “ του λαού , όλα προσανατολισμένα σε μια ευθύγραμμη επιτυχία . Η ηθοποιός Άννη Τσολακίδου , ως Σιμόνη Εβράρ , σαν σκηνή αρχαιοελληνικής τραγωδίας , περιποιείται με ευλάβεια τον εκλεκτό της , Μαρά , μη θέλοντας να αφήσει κανέναν κοντά του , προσδίδοντας στον ρόλο την τρυφερότητα που πηγάζει . Ως Σαρλότ Κορντέ , προσωποποιημένη πέτρα της δυστυχίας , η Μαριάννα Πουρέγκα , με σθένος φωνής , κραυγές , απλανές βλέμμα , τρόμο στα μάτια της καθώς αντικρίζει την κατάσταση στους δρόμους του Παρισιού , ανατρεπτικό ύφος , ξέρει πως να πείσει τον θεατή , πως εκείνη θα κινήσει τα νήματα της ιστορίας . Γνωρίζει , μέσα από την τέχνη πως να παρουσιάζει , με τρόπο πειστικό και καθηλωτικό , τον χαρακτήρα της ηρωίδος. Είναι άλλωστε , εκείνη που προμηνύει το τέλος – ο Μαρά δεν θα γλιτώσει.

Η μουσική ; Η Δήμητρα Γαλάνη , φροντίζει να πλαισιώνει το έργο με σεβασμό και αγάπη , δίνοντας χώρο στον θίασο να δρα , χωρίς ωστόσο να λείπει ο ήχος που συνοδεύει άριστα σκηνές παραφροσύνης εντός ψυχιατρείου , αγωνία για την λύτρωση των ηρώων , σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα προσεγμένο φωτισμό . Το σκοτάδι που απλώνεται στην σκηνή , το φως που σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους , την κορύφωση του θεατρικού σανιδιού , όλα δοσμένα αρμονικά υπό το πρίσμα του φωτισμού . Ας μην ξεχνάμε , τα υπέροχα , πομπώδη σκηνικά , που καλλιεργούν , στο μυαλό μας , την αίσθηση πως βρισκόμαστε , παρέα με τους ήρωες , στο ψυχιατρείο , στους δρόμους του Παρισιού , στο λουτρό του Μαρά, σβήνοντας για λίγο την έννοια παρόν , υπογράφοντας με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα την επιτυχία. Το κουαρτέτο των Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης , προκαλεί θαυμασμό , με τις φωνές τους να συνδυάζονται αρμονικά και δρουν , κατεβαίνοντας από τον περιορισμένο χώρο της σκηνής , με το κοινό – το αγκαλιάζουν – γίνονται ένα κουβάρι μαζί του – το φροντίζουν ωσάν “θεατρικό παιδί “ τους.

Ο – γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου – Κοραής Δαμάτης , ο σκηνοθέτης της παράστασης δεν διστάζει να παρουσιάζει , με ρεαλιστικό τρόπο την υπόθεση των γεγονότων, στο κείμενο του Πέτερ Βάις . Ξεγυμνώνει την Σαρλότ , αφήνει τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τους τρόφιμους τους ψυχιατρείου να ουρλιάζουν , ζητώντας την πολυπόθητη ελευθερίας τους – τολμά να αποδώσει με τρόπο πρωτόγνωρο την βία, τα όργια  που λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι και μας υπόσχεται πως θα αφήσουμε για λίγο την πραγματικότητα – έξω από τις πόρτες του θεάτρου . Και το καταφέρνει , με απόλυτη επιτυχία. Όσο για τους ασθενείς του ψυχιατρείου , σε εκείνους , θα ήθελα να σφίξω το χέρι , τελειώνοντας την παράσταση. Συγχρονισμένοι , εκδηλωτικοί , αφανείς ήρωες , πιστοί στον ρόλο τους , μέσω των κραυγών τους , των γέλιων τους , των φωνών τους , καθώς υψώνουν το ανάστημα τους στην αδικία , πετυχαίνουν το απίθανο . Δεν είναι απλά,  οι τρελοί έγκλειστοι του ψυχιατρείου , τα “ ανθρώπινα δακτυλοδεικτούμενα απορρίμματα “ της κοινωνίας . Είναι λαϊκοί , βιοπαλαιστές , ήρωες που ο καθένας κουβαλάει την δική του ιστορία  και μέσα από το ταλέντο τους επιδιώκουν να μας αφυπνίσουν για όσα συνέβησαν εν καιρώ Γαλλικής Επανάστασης. Ένα χειροκρότημα για κάθε μέλος , του θιάσου , αυτό θα ήταν συνετό , θαρρώ.

Η δολοφονία του Μαρά , όπως προαναφέραμε , δεν είναι απλά ένα έργο . Μια ακόμη θεατρική παράσταση που παρακολουθείς , βυθισμένος στο κάθισμα του θεάτρου , ενώ περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος . Σε αφυπνίζει , προβληματίζει , δημιουργεί περαιτέρω όρεξη για συζήτηση και εντρύφηση στην Γαλλική Επανάσταση και τους όρους της . Δεν είναι τυχαίο που το Κρατικό Θέατρο επιλέγει την προβολή της . Ένα σύμπλεγμα επιτυχίας , από ταλαντούχους ηθοποιούς , σκηνοθέτη , μουσικό , σκηνογράφο και εν ολίγοις , ολόκληρο θίασο. Το κοινό , έμεινε ευχαριστημένο , η τελείωσις επέρχεται με το χειροκρότημα και η κάθαρσις επιτυγχάνεται σε απόλυτο βαθμό. Είναι άλλωστε καιρός , να δώσουμε χώρο και σε εκείνους που χτίζουν την καριέρα τους και καρτερούν να αναδείξουν το ταλέντο τους , να μας εξηγήσουν , μέσα από την δική τους ματιά , τι εστί τέχνη.

Κατάλληλο για άνω των 16 ετών

Συντελεστές

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Σκηνοθεσία – Κίνηση: Κοραής Δαμάτης

Σκηνικά: Ανδρέας Βαρώτσος

Κοστούμια – Γλυπτικές μάσκες: Άννα Μαχαιριανάκη

Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Α΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης

Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Πανά

Βοηθός κινησιολόγου: Ευανθία Σωφρονίδου

Επιμέλεια φροντιστηριακού υλικού: Χαρά Αργυρούδη

Βοηθός φωτιστή: Στάθης Φρούσσος

Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου

Σχεδιασμός δημιουργικού: Σιμώνη Γρηγορούδη

Διανομή

Κώστας Σαντάς: Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Δημήτρης Σιακάρας: Ζαν Πωλ Μαρά

Άννη Τσολακίδου: Σιμόνη Εβράρ

Μαριάννα Πουρέγκα: Σαρλόττα Κορντέ

Ορέστης Παλιαδέλης: Ντυπερρέ

Δημήτρης Μορφακίδης: Ζακ Ρου

Θάνος Φερετζέλης: Τελάλης

Δημήτρης Τσιλινίκος: Κουλμιέ

Γιολάντα Μπαλαούρα: Κυρία Κουλμιέ

Τραγουδιστές: Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης

Ασθενείς: Λευτέρης Αγγελάκης, Λουκία Βασιλείου, Μάνος Γαλανής, Ελένη Γιαννούση, Γιάννης Γκρέζιος, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Στέλιος Καλαϊτζής, Γιάννης Καραμφίλης, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Μαρία Μπενάκη, Χρίστος Νταρακτσής, Σταυριάνα Παπαδάκη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Κατερίνα Σισίννι, Ευανθία Σωφρονίδου, Φωτεινή Τιμοθέου, Νίκος Τσολερίδης

Συμμετέχουν επίσης: Τίμος Αρχοντίδης, Δημήτρης Δανάμπασης, Ευάγγελος Δρούγκας, Κατερίνα Ζησκάτα, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Χρυσοβαλάντης Νέστωρας, Θεοχάρης Παπαδόπουλος , Αγγελική Πολίτη

«Αυτό που έχει σημασία είναι να σπρώξετε στα άκρα τον εαυτό σας. Να φέρετε τα μέσα έξω, ώστε να μπορέσετε να δείτε τον κόσμο με καινούρια μάτια» (Ζαν Πωλ Μαρά).

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Δεν είναι πολλές οι ελληνικές ταινίες που αναφέρονται στο Έπος του ‘40. Μόλις 14 προέκυψαν από την έρευνά μας. Όλες αυτές -εκτός από μία – γυρίστηκαν στη χρυσή περίοδο του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου (δεκαετία του ‘60 και αρχές της επόμενης δεκαετίας). Η μία και μοναδική που γυρίστηκε στα χρόνια της Κατοχής, με κίνδυνο της ζωής του δημιουργού της, είναι ένα φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του σπουδαίου σκιτσογράφου Σταμάτη Πολενάκη που σατιρίζει το Μουσολίνι.

Οι πιο πολλές από τις ταινίες συνδυάζουν έρωτες και πόλεμο, ενώ δεν λείπει και ο αγαπημένος κινηματογραφιστής της χούντας Τζέιμς Πάρις, με τις «πολεμικές» και «πατριωτικές» ταινίες του οποίου ανατράφηκαν γενιές Ελλήνων.

Η πιο εμπορική ταινία είναι «Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά» του Ντίνου Δημόπουλου, με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη, που σάρωσε εισπρακτικά την κινηματογραφική σεζόν 1969-1970 και η πιο καλλιτεχνική μία αντιπολεμική ταινία, ο «Ουρανός» του Τάκη Κανελλόπουλου, που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών το 1963 κι εκτιμήθηκε διεθνώς.

14. Ο Ντούτσε αφηγείται

Διάρκεια: 7’

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Σταμάτης Πολενάκης

Έτος Παραγωγής: 1942-1945.

Υπόθεση: Ο Σταμάτης Πολενάκης (1908-1997), ένας από τους κορυφαίους έλληνες σκιτσογράφους του 20ου αιώνα και πρωτοπόρος του κινούμενου σχεδίου στη χώρα μας, σατιρίζει την εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940 και ειδικά τον Μουσολίνι, ο οποίος αφηγείται τα κατορθώματά του, αλλά η πραγματικότητα συνεχώς τον διαψεύδει.

Η ταινία χάθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου και μόλις το 1980 βρέθηκε ένα αρνητικό της και αποκαταστάθηκε.

13.Αγάπη και Θύελλα

Διάρκεια: 83′

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Γεράσιμος Παπαδάτος

Σκηνοθεσία: Σωκράτης Καψάσκης

Σενάριο: Νίκος Φώσκολος

Διευθυντής Φωτογραφίας: Παύλος Φιλίππου

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Ηθοποιοί: Ξένια Καλογεροπούλου, Στέφανος Ληναίος, Μάρθα Βούρτση, Γιάννης Φερτής (πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση), Λαυρέντης Διανέλλος, Σαπφώ Νοταρά, Θόδωρος Κατσαδράμης, Βασίλης Μαλούχος.

Πρεμιέρα: 1961

Εισιτήρια: 7.566 (51η στις 58 ταινίες της σεζόν 1960-1961)

Υπόθεση: Λίγο μετά την επίθεση των Ιταλών, ο επιλοχίας Τάσος (Στέφανος Ληναίος) τραυματίζεται, αλλά ο φίλος του Δημήτρης (Γιάννης Φέρτης) του σώζει τη ζωή. Οι δυο τους παίρνουν άδεια κι έρχονται στην Αθήνα, όπου ο Τάσος αναζητεί την Άννα Ραϊση (Ξένια Καλογεροπούλου), την κοπέλα με την οποία αλληλογραφούσε από το μέτωπο. Μετά από προτροπή του πατέρα της (Λαυρέντης Διανέλλος), η Άννα βγαίνει με τους δύο «άγνωστους στρατιώτες», μαζί με τη φίλη της Σάσα (Μάρθα Βούρτση), που δεν αργεί να μάθει ότι ο μνηστήρας της σκοτώθηκε στον πόλεμο. Η Άννα, αν και συνοδός του Τάσου, δείχνει να προτιμά τον Δημήτρη, αλλά εκείνος, παρ’ όλο που η κοπέλα δεν του είναι αδιάφορη, δεν θέλει να πληγώσει τον φίλο του. Η ρήξη ανάμεσα στους δύο άνδρες έρχεται όταν γίνεται γνωστό ότι ο Τάσος, που πριν τον πόλεμο ήταν δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, δεν θα μπορέσει να ξαναπαίξει. Ο Δημήτρης πνίγει την αγάπη του για την Άννα και φεύγει για το μέτωπο, όπου ο Τάσος, έχοντας μάθει (από τη Σάσα) τις συνέπειες του τραύματός του και (από την Άννα) την αγάπη της για τον Δημήτρη, θυσιάζει τη ζωή του για να μπορέσει ο φίλος του να γυρίσει ζωντανός στη γυναίκα που αγαπά και τον αγαπάει.

Στην ταινία εμφανίζονται ο Τόλης Χάρμας (μπουζούκι), η Νάνα Μούσχουρη (τραγούδι) και Αδαμάντιος Πανάρετος (τραγούδι).

12. Ουρανός

Αγγλικός Τίτλος: Glory Sky | Γαλλικός Τίτλος: Ciel

Διάρκεια: 87′

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Βασιλεία Δρακάκη

Σκηνοθεσία: Τάκης Κανελλόπουλος

Σενάριο: Γιώργος Κιτσόπουλος και Τάκης Κανελλόπουλος

Διευθυντές Φωτογραφίας: Τζιοβάνι Βαριάνο και Γρηγόρης Δανάλης

Μουσική: Αργύρης Κουνάδης

Ηθοποιοί: Αιμιλία Πίττα, Φαίδων Γεωργίτσης, Τάκης Εμμανουήλ, Ελένη Ζαφειριού, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Λαμπρινή Δημητριάδου, Λάζος Τερζάς, Κώστας Μεσάρης, Κώστας Αγγέλου, Χριστόφορος Μάλαμας, Σταύρος Τορνές, Νίκος Τσαχιρίδης, Κώστας Καραγιώργης, Γιώργος Φουρνιάδης.Υπόθεση: Σ’ ένα χωριό της Μακεδονίας, η Ανθούλα (Νίκη Τριανταφυλλίδη) αγαπά τον Γιάγκο (Τάκης Εμμανουήλ) και η Σοφία (Αιμιλία Πίττα) τον Στράτο (Φαίδων Γεωργίτσης). Η κήρυξη του πολέμου τους χωρίζει, καθώς οι δυο νέοι, μαζί με τον δάσκαλο, φεύγουν για το μέτωπο. Ο δάσκαλος σκοτώνεται, το ίδιο και ο λοχίας του φυλακίου κοντά στο χωριό. Ο Στράτος είναι ο πρώτος από τους φαντάρους που μαθαίνει ότι το μέτωπο κατέρρευσε, και αυτοκτονεί. Μια σφαίρα βρίσκει τον Γιάγκο, που πεθαίνει δίπλα σε μια πηγή. Οι φαντάροι υποχωρούν εξαθλιωμένοι και θλιμμένοι, γυναίκες τους μοιράζουν ψωμί, οι Γερμανοί έρχονται τραγουδώντας.

Τοποθεσίες γυρισμάτων: Πελεκάνος Κοζάνης, Οξυά και Πολυκέρασο Καστοριάς, και στην ευρύτερη περιοχή του Βιτσίου.Ελληνική

Πρεμιέρα: 20 Σεπτεμβρίου 1962

Διεθνής Πρεμιέρα: Μάιος 1963 (Στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών)

Εισιτήρια: 29.993 εισιτήρια (22η στις 82 ταινίες της σεζόν 1962-1963)

Βραβεία: Βραβείο φωτογραφίας (Τζιοβάνι Βαριάνο και Γρηγόρης Δανάλης) στην Τρίτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (1962). Αργυρό Βραβείο στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Νάπολης (1963)

Πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη, ένα αντιπολεμικό αριστούργημα και μία από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Κανελλόπουλος βλέπει τον ελληνοϊταλικό πόλεμο μέσα από τα τραγικά επεισόδια ανθρώπων που χάθηκαν, σε αντίστιξη με την προηγούμενη ειρηνική ζωή τους.

Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών το 1963.

11. Εγκατάληψη

Διάρκεια: 86’

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Μπάμπης Σαρόγλου και Κώστας Ασημακόπουλος

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Κώστας Ασημακόπουλος, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημά του από τη συλλογή «Έλληνες».

Διευθυντής Φωτογραφίας: Γρηγόρης Δανάλης

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Ηθοποιοί: Ξένια Καλογεροπούλου, Γιάννης Φέρτης, Θανάσης Μυλωνάς, Βάσω Μεταξά, Μπττυ Αρβανίτη, Κώστας Παπαχρήστος, Ειρήνη Κουμαριανού, Γιώργος Τζώρτζης, Λήδα Πρωτοψάλτη.

Υπόθεση: Με το τέλος του πολέμου στην Αλβανία, η Ελένη (Ξένια Καλογεροπούλου), μία εθελόντρια νοσοκόμα, επιστρέφει στον τόπο της, την Καστοριά, μαζί με τον Αλέξη (Γιάννης Φέρτης), έναν πληγωμένο στρατιώτη που πάσχει από αμνησία. Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής που ακολουθούν, γεννιέται ανάμεσά τους ένας μεγάλος έρωτας. Εκείνη αποφασίζει να τον βοηθήσει να ξαναβρεί τη μνήμη του και, ερευνώντας το παρελθόν του, μαθαίνει ότι είναι παντρεμένος κι έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα: να του πει την αλήθεια και να τον χάσει ή να τον κρατήσει κοντά της, ξέροντας ότι τον έκλεψε από μια άλλη γυναίκα; Όμως, η γυναίκα του Αλέξη, νομίζοντας ότι ο άνδρας της πέθανε, έχει ξαναπαντρευτεί, κι αυτός επιστρέφει για πάντα στην Ελένη, που για χάρη του έχει απαρνηθεί την πρόταση γάμου ενός παιδικού της φίλου.

Τοποθεσίες γυρισμάτων: Σε περιοχές της Καστοριάς

Πρεμιέρα: 1965

Εισιτήρια: 45.266 (82η θέση σε 101 ταινίες τη σεζόν 1965-1966)

10. Οι ένοχοι

Διάρκεια: 74’

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Κώστας Ασημακόπουλος και Μπάμπης Σαρόγλου

Σκηνοθεσία: Κώστας ΑσημακόπουλοςΣενάριο: Κώστας Ασημακόπουλος, από τη νουβέλα του «Στο στόμα του λιονταριού»

Διευθυντής Φωτογραφίας: Γρηγόρης Δανάλης

Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης

Ηθοποιοί: Πέτρος Φυσσούν, Άννα Φόνσου, Δημήτρης Μυράτ, Κώστας Καζάκος, Λάκης Κομνηνός, Καίτη Ιμπροχώρη, Τέλης Ζώτος, Γιώργος Βελέντζας, Ναταλία Αλκαίου, Κώστας Παπαχρήστος, Γιώργος Μπέρτος, Γιώργος Φέρρης, Έλενα Κυρανά.

Υπόθεση: Στη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου, η Χριστίνα (Άννα Φόνσου), μια όμορφη νέα γυναίκα, εξομολογείται στον νεαρό στρατιωτικό ιερέα πατέρα-Γρηγόρη (Πέτρος Φυσσούν) ένα έγκλημα που διέπραξε για να προστατέψει τον εαυτό της, ένα έγκλημα για το οποίο κατηγορείται ένας αθώος λοχίας (Λάκης Κομνηνός). Εκείνος, στην αρχή προσπαθεί να την πείσει να παραδοθεί στη δικαιοσύνη για να μην πεθάνει ένας αθώος και στη συνέχεια, κυριευμένος από ένα παράφορο ερωτικό πάθος γι’ αυτήν, πείθει τον Σωτήρη Ντάβο (Κώστας Καζάκος), έναν δραπέτη των φυλακών, να πάρει πάνω του την ευθύνη του φόνου. Ο Ντάβος, καταδικασμένος ήδη δύο φορές σε θάνατο, αποφασίζει να κάνει τη μοναδική καλή πράξη στη ζωή του. Ομολογεί ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει, καταδικάζεται σε θάνατο για μια ακόμα φορά και οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Η Χριστίνα είναι πια ελεύθερη να ενώσει τη ζωή της με τον Δημήτρη (Τέλης Ζώτος), τον άνδρα που αγαπά, και είναι ενήμερος όσων συνέβησαν.

Τοποθεσίες γυρισμάτων: Εύβοια

Πρεμιέρα: 1966

Εισιτήρια: 147.346 (44η θέση σε 117 ταινίες τη σεζόν 1966-1967)

Στην ταινία τραγουδούν η Έλενα Κυρανά και ο Γιώργος Φέρρης.

9.Κοντσέρτο για πολυβόλα

Διάρκεια: 109′

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Φίνος Φιλμ

Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος

Σενάριο: Νίκος Φώσκολος

Διευθυντής Φωτογραφίας: Νίκος Καβουκίδης

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Πρεμιέρα: 27 Φεβρουαρίου 1967

Εισιτήρια: 427.698 (8η σε 117 ταινίες τη σεζόν 1966-1967)

Ηθοποιοί: Τζένη Καρέζη, Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Ανδρέας Μπάρκουλης, Ζώρας Τσάπελης, Σπύρος Καλογήρου, Λιάκος Χριστογιαννόπουλος, Άγγελος Αντωνόπουλος, Γιάννης Αργύρης, Βασίλης Ανδρονίδης, Γιώργος Νέζος, Κώστας Παπαχρήστος, Δημήτρης Μπισλάνης, Άγγελος Μαυρόπουλος, Μάκης Ρευματάς.

Υπόθεση: Αθήνα, λίγο πριν την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Νίκη (Τζένη Καρέζη), πολιτικός υπάλληλος του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ), κατηγορείται ότι παρέδιδε στρατιωτικά έγγραφα σ’ έναν πράκτορα των Ιταλών (Ανδρέας Μπάρκουλης). Και είναι αλήθεια, μια κι εκείνος την εκβίαζε με τη ζωή του αδελφού της, φοιτητή στην Ιταλία. Δεν υπερασπίζεται τον εαυτό της και αδιαφορεί αν θα καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά αποδέχεται την πρόταση του στρατηγού Δαρείου (Μάνος Κατράκης) να συνεχίσει να δίνει στον εχθρό απόρρητα έγγραφα, που θα τα κατασκευάζει το ΓΕΣ. Στο διπλό αυτό παιχνίδι των κατασκόπων μπλέκεται και ο λοχαγός Θεοδώρου (Κώστας Καζάκος), ερωτευμένος με τη Νίκη, που συλλαμβάνεται, περνά από στρατοδικείο και καταδικάζεται σε καθαίρεση και θάνατο, όταν ανακαλύπτεται η δήθεν κλοπή των εγγράφων αυτιών. Η εκτέλεσή του ήταν εικονική και, την ημέρα που τα ελληνικά στρατεύματα μπαίνουν θριαμβευτικά στην Κορυτσά, εκείνος εμφανίζεται ζωντανός μπροστά στην αγαπημένη του.

8.Αγάπησα ένα προδότη

Διάρκεια: 83’

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Cal Films

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπανικολόπουλος

Σενάριο: Χρήστος Καλόμπαρης και Σταμάτης Φιλιππούλης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Τάκης Γεωργόπουλος

Μουσική: Χρήστος Μουραμπάς

Ηθοποιοί: Νίκη Τριανταφυλλίδη, Παύλος Λιάρος, Βασίλης Μαυρομάτης, Στέφανος Στρατηγός, Νάσος Κατακουζηνός και Μάκης Δεμίρης.

Πρεμιέρα: 1969

Εισιτήρια: 41.377 (85η θέση σε 108 ταινίες τη σεζόν 1968-1969)

Υπόθεση: Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Δημήτρης (Στέφανος Στρατηγός), αρραβωνιασμένος με την Ειρήνη (Νίκη Τριανταφυλλίδη) πριν από τον πόλεμο, κρατά κρυφή μια τραυματική εμπειρία του στο αλβανικό μέτωπο. Η Ειρήνη, όπως και ο αδελφός της Βαγγέλης (Παύλος Λιάρος), είναι ενεργά μέλη της Αντίστασης. Τα δύο αδέλφια δεν θέλουν να μάθει κανείς ότι πολεμούν τον κατακτητή, αλλά οι κινήσεις τους γίνονται αντιληπτές από τον Δημήτρη. Αυτός, όταν συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς, προδίδει τους συντρόφους τους και οι τύψεις τον οδηγούν στην αυτοκτονία.

7. ΟΧΙ

Διάρκεια: 165’

Χρώμα: Έγχρωμη – Σινεμασκόπ

Παραγωγή: Art Films (Τζέιμς Πάρις)

Σκηνοθεσία: Ντίμης Δαδήρας

Σενάριο: Αντώνης Δαυίδ και Σταμάτης Φιλιππούλης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Δημήτρης Παπακωνσταντής

Μουσική: Γεράσιμος Λαβράνος

Ηθοποιοί: Κώστας Πρέκας, Βέρα Κρούσκα, Χρήστος Πολίτης, Γρηγόρης Βαφιάς, Χάρης Παναγιώτου, Μαλαίνα Ανουσάκη, Γιώργος Μοσχίδης, Γιώργος Μπάρτης, Δημήτρης Μπισλάνης, Στέφανος Στρατηγός, Λευτέρης Γυφτόπουλος, Νίκος Δενδρινός, Γιώργος Ζαϊφίδης, Γιώργος Βουτσίνος, Κώστας Παπαχρήστος.

Υπόθεση: 1940. Η Στέλλα Σαλβατόρε (Βέρα Κρούσκα), η κόρη του ιταλού πρέσβη (Γιώργος Μοσχίδης) στην Αθήνα, αγαπά τον Δημήτρη Νικολάου (Κώστας Πρέκας), έναν έλληνα υπολοχαγό. Η επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδας τους χωρίζει. Ο Δημήτρης πολεμά στην Αλβανία και η Στέλλα κλείνεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την εισβολή των Γερμανών, η οικία Νικολάου επιτάσσεται από τον συνταγματάρχη Σβάιτσερ των SS (Χρήστος Πολίτης), o οποίος βάζει στο μάτι τη Στέλλα. Ο Δημήτρης, ήρωας του Ρούπελ, φεύγει στη Μέση Ανατολή για να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά επιστρέφει κρυφά στην Ελλάδα με αποστολή να οργανώσει ένα μεγάλο σαμποτάζ. Όταν συνθηκολογεί η Ιταλία, ο πρώην ιταλός πρέσβης και νυν συνταγματάρχης Σαλβατόρε αυτοκτονεί, αρνούμενος να συνεργαστεί με τον Σβάιτσερ, και ο Δημήτρης μετά τη διάπραξη του σαμποτάζ συλλαμβάνεται και εκτελείται. Μαζί του, δήθεν ως συνεργάτης του, εκτελείται και η Στέλλα, επειδή αρνήθηκε να γίνει ερωμένη του Σβάιτσερ.

Πρεμιέρα: 1 Οκτωβρίου 1969

Εισιτήρια: 554.428 (5η σε 99 ταινίες την σεζόν 1969-1970).

Βραβεία: Ο Δημήτρης Παπακωνσταντής βραβεύτηκε για τη φωτογραφία της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινημοmατογράφου της Θεσσαλονίκης το 1969.

6. Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά

Διάρκεια: 101’

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Φίνος Φιλμ

Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος

Σενάριο: Λάκης Μιχαηλίδης και Ανθή ΔημοπούλουΦωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης

Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης

Ηθοποιοί: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Σπύρος Καλογήρου, Παντελής Ζερβός, Νότης Περγιάλης, Λάμπρος Κοτσίρης, Φοίβος Ταξιάρχης, Θάνος Γραμμένος, Αγγέλα Καζακίδου και Γιάννης Τότσικας.

Υπόθεση: Σ’ ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, λίγο πριν ξεσπάσει ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος, έρχεται μία νέα δασκάλα, η Μυρτώ Θεοδώρου (Αλίκη Βουγιουκλάκη), για να αντικαταστήσει τον γερασμένο πια δάσκαλο. Γεμάτη αγάπη για τη δουλειά της και τα μικρά παιδιά, προσπαθεί να εφαρμόσει ένα καινούργιο σύστημα εκπαίδευσης, χωρίς ξύλο και τιμωρίες, αλλά οι γονείς δεν εγκρίνουν τις μεθόδους της. Η κατακραυγή εναντίον της κορυφώνεται όταν συνδέεται με τον Στέφανο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), γιο του προέδρου της κοινότητας (Παντελής Ζερβός). Όμως την ημέρα του γάμου των δύο νέων κηρύσσεται ο πόλεμος και ο σύζυγός της φεύγει για το μέτωπο, όπου και μαθαίνει ότι σκοτώνεται. Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής που ακολουθούν, η Μυρτώ αφοσιώνεται στο έργο της, έχοντας στο πλευρό της τον Άγγελο (Άγγελος Αντωνόπουλος), έναν παλιό της φίλο και συνάδελφο, που έχει μετατεθεί στο χωριό. Με την απελευθέρωση, όταν ο Άγγελος της εκφράζει την αγάπη του, δέχεται να τον παντρευτεί, αλλά ο γυρισμός του Στέφανου – που είχε απλώς τραυματιστεί και όλα αυτά τα χρόνια νοσηλευόταν σ’ ένα ιταλικό νοσοκομείο – ενώνει και πάλι τη Μυρτώ με τον αγαπημένο της.

Πρεμιέρα: 27 Οκτωβρίου 1969

Εισιτήρια: 739.001 (1η ανάμεσα σε 99 ταινίες τη σεζόν 1969-1970).

5. Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο

Διάρκεια: 99’

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Φίνος Φιλμ

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Γιάννης Δαλιανίδης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Γιώργος Αρβανίτης

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Ηθοποιοί: Ζωή Λάσκαρη, Γιάννης Φέρτης, Χρόνης Εξαρχάκος, Νικηφόρος Νανέρης, Βαγγέλης Σειληνός, Άννα Παϊτατζή, Κάκια Παναγιώτου, Ελένη Ζαφειρίου, Παντελής Ζερβός, Μάνος Κατράκης, Λάμπρος Κοτσίρης, Ντίνος Καρύδης, Κώστας Παπαχρήστος, Θάνος Γραμμένος, Βασίλης Τσάγκλος, Νίκος Βερλέκης, Κώστας Τσιάνος.

Υπόθεση: Με την κήρυξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου, ο Νέστορας (Νικηφόρος Νανέρης) και οι φίλοι του φεύγουν για το μέτωπο. Η αδελφή του Μάρθα (Ζωή Λάσκαρη) υπηρετεί εθελόντρια νοσοκόμα σ’ ένα συρμό στη Βόρεια Ελλάδα, όπου συναντά τον τραυματισμένο Κώστα (Γιάννης Φέρτης), έναν από τους φίλους του αδελφού της, κι ένα αίσθημα γεννιέται ανάμεσά τους. Επτά μήνες αργότερα, όταν οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα, ο πατέρας του Κώστα (Μάνος Κατράκης) γίνεται συνεργάτης τους, παρά τις αντιρρήσεις του γιου του. Ο Νέστορας, η Μάρθα και οι φίλοι τους μετέχουν σε μία αντιστασιακή ομάδα, στην οποία δεν θέλουν τον Κώστα, λόγω της δράσης του πατέρα του. Όλοι τους, ακόμα και ο Κώστας, θα συλληφθούν και θα βασανιστούν. Η Μάρθα θα επιζήσει, ενώ κάποιοι άλλοι θα υποκύψουν. Για να εξιλεωθεί, ο Κώστας θα βοηθήσει τον Νέοτορα να δραπετεύσει και να κρυφτεί, και θα κανονίσει να εκτελεστεί ο πατέρας του ως προδότης. Με την Απελευθέρωση, η Μάρθα και ο Κώστας θα είναι πια ελεύθεροι να ζήσουν μαζί, ευτυχισμένοι για πάντα.

Πρεμιέρα: 23 Μαρτίου 1970

Εισιτήρια: 277.395 (21η σε 99 ταινίες την σεζόν 1969-1970).

Η ταινία βασίζεται σε προσωπικά βιώματα και αναμνήσεις του σκηνοθέτη της. Παρότι γυρίστηκε την περίοδο της χούντας, όπου ήταν της μόδας οι πολεμικές ταινίες, ο Γιάννης Δαλιανίδης γύρισε μία σοβαρή και αξιοπρεπή ταινία χωρίς υπερβολικές πατριωτικές κορόνες και χωρίς μεγαλοστομίες.

4.28η Οκτωβρίου ώρα 5:30

Διάρκεια: 102’

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Art Films (Τζέιμς Πάρις)

Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης

Σενάριο: Διονύσης Τζεφρώνης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Δημήτρης Παπακωνσταντής

Μουσική: Χρήστος Μουραμπάς

Ηθοποιοί: Χρηστός Πολίτης, Βέρα Κρούσκα, Λάκης Κομνηνός, Φερνάντο Σάντσο, Δημήτρης Μπισλάνης, Γιώτα Σοϊμοίρη, Νικήτας Πλατής, Γιάννης Κατράνης, Τίμος Περλέγκας.

Υπόθεση: Η κήρυξη του πολέμου βρίσκει τους κατοίκους του γραφικού μακεδονικού χωριού Μικρή Λεύκα στο γλέντι, αλλά τα παλικάρια σταματούν αμέσως τον χορό και ξεκινούν για τον πόλεμο. Με την κατάρρευση του μετώπου, οι Γερμανοί μπαίνουν στο χωριό και ο διοικητής τους (Δημήτρης Μπισλάνης) μετατρέπει το κρατικό εργοστάσιο ξυλείας σε εργοστάσιο κατασκευής πολεμοφοδίων και υποχρεώνει τους κατοίκους του να δουλεύουν σ’ αυτό. Μέσα σ’ ένα κλίμα βίας και τρόμου, το πνεύμα της αντίστασης φουντώνει, μέχρι που έρχεται η μέρα της απελευθέρωσης και μία ελεύθερη ζωή ξαναρχίζει. Εστία της αντίστασης ήταν ο τρελόγερος, όπως πίστευαν πολλοί, Τρύφωνας Πλατανιάς (Φερνάντο Σάντσο), που στην πραγματικότητα ήταν ένας ένθερμος πατριώτης, και ο γιος του Κυριάκος (Γιάννης Κατράνης), που είχε χάσει και τα δυο του πόδια στο αλβανικό μέτωπο. Παράλληλα, αναπτύσσονταν η ιστορία αγάπης του Κυριάκου και της Φρόσως (Γιώτα Σοϊμοίρη), που αρχικά ο Πλατανιάς δεν ήθελε για νύφη του, και της αδελφής του Ελένης (Βέρα Κρούσκα) και του Στέλιου (Χρήστος Πολίτης), ενός ακόμα ήρωα του πολέμου.

Πρεμιέρα: 1971

Εισιτήρια: 321.543 (10η σε 87 ταινίες την σεζόν 1970-1971).

3. Ο δρόμος των ηρώων

Διάρκεια: 91’

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Αδελφοί Κυριακόπουλοι

Σκηνοθεσία: Χρήστος Κυριακόπουλος

Σενάριο: Νίκος Φώσκολος

Διευθυντής Φωτογραφίας: Συράκος Δανάλης

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Ηθοποιοί: Κώστας Καρράς, Καίτη Παπανίκα, Ρίκα Διαλυνά, Ζώρας Τσάπελης, Γιώργος Μούτσιος, Γιώργος Βελέντζας, Μήτσος Λυγίζος, Ανδρέας Φιλιππίδης, Ιωάννης Ζαννίνος, Μανώλης Δεστούνης, Λάζος Τερζάς, Κώστας Παπαχρήστος, Γιώργος Ζαϊφίδης.

Υπόθεση: Το 1940, λίγο πριν την έκρηξη του Πολέμου, γίνεται γνωστό από την ελληνική πρεσβεία της Ρώμης ότι μέσα στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΝ) υπάρχει ένας ιταλός κατάσκοπος, αλλά ο εντοπισμός του έρχεται αργά, γιατί βρίσκεται νεκρός. Μετά τον τορπιλισμό της Έλλης, ο κλήρος πέφτει στον πλωτάρχη Βασίλη Βαχλιώτη (Κώστας Καρράς), μνηστήρα της κόρης του υποναύαρχου Λιώση (Καίτη Παπανίκα), που δέχεται να καθαιρεθεί για να υπηρετήσει την πατρίδα του, βοηθώντας στην ανακάλυψη και σύλληψη των κατασκόπων, που σχεδιάζουν να κλέψουν τα απόρρητα σχέδια διάταξης του ελληνικού Στόλου.

Πρεμιέρα: 1971

Εισιτήρια: 108.583 (47η σε 87 ταινίες)

2. Υποβρύχιο Παπανικολής

Διάρκεια: 91’

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Καραγιάννης – Καρατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Γιώργος Ζερβουλάκος

Σενάριο: Δημήτρης Ζαννίδης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Νίκος Μήλας

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Ηθοποιοί: Κώστας Καζάκος, Γιάννης Φέρτης, Αιμιλία Υψηλάντη, Παύλος Λιάρος, Σταύρος Ξενίδης, Άννα Βαγενά, Νίκος Βασταρδής, Αρτέμης Μάτσας, Βασίλης Mαλούχος, Κώστας Παληός, Νίκος Λυκομήτρος, Τίμος Περλέγκας, Δημήτρης Χρυσομάλλης, Ηλίας Καπετανίδης, Κώστας (Ντάνος) Λυγίζος, Κώστας Παπαχρήστος, Νέλλη Γκίνη (τραγούδι).

Υπόθεση: Η αληθινή ιστορία της δράσης του υποβρύχιου Παπανικολής και τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου 1940-41. Με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μίλτο Ιατρίδη (Κώστας Καζάκος) και ύπαρχο τον υποπλοίαρχο Βασίλη Ασλάνογλου (Γιάννης Φέρτης), το υποβρύχιο αναλαμβάνει περιπολία στα στενά του Οτράντο, όπου συναντά μία ιταλική νηοπομπή και βυθίζει τρία πολεμικά. Καταδιώκεται από ολόκληρο τον ιταλικό στόλο της Αδριατικής, αλλά χάρη στην ικανότητα του κυβερνήτη και του πληρώματός του, επιστρέφει στη βάση του.

Πρεμιέρα: 24 Σεπτεμβρίου 1971

Εισιτήρια: 280.388 εισιτήρια (12η θέση σε 90 ταινίες την περίοδο 1971-1972).

Βραβεία: Ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1971.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Γιώργος Ζερβουλάκος αρνήθηκε να παραλάβει την τιμητική διάκριση, χαρακτηρίζοντάς την «απαράδεκτη» και δήλωσε ότι οι παραγωγοί της ταινίας θα προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την ακύρωση των αποφάσεων της κριτικής επιτροπής.

1. Αέρα! Αέρα! Αέρα!

Διάρκεια: 96’

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Καραγιάννης – Καρατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Κώστας Ανδρίτσος

Σενάριο: Ντίνος Δημόπουλος και Λάζαρος Μοντανάρης

Διευθυντής Φωτογραφίας: Στέλιος Ραμάκης

Μουσική: Κώστας Καπνίσης

Ηθοποιοί: Γιάννης Βόγλης, Ξένια Καλογεροπούλου, Πέτρος Φυσσούν, Άννα Μαντζουράνη, Γιάννης Γκιωνάκης, Άλκης Γιαννακάς, Χρήστος Νέγκας, Θανάσης Μυλωνάς, Δημήτρης Μπισλάνης, Γιώργος Παπαζήσης, Πάνος Μιχαλόπουλος, Τάσος Μασμανίδης, Γιάννης Φύριος, Θάνος Παπαδόπουλος, Λευτέρης Ελευθεριάδης.

Υπόθεση: 28 Οκτωβρίου 1940, δυόμισι μήνες μετά τον τορπιλισμό της Έλλης από ένα ιταλικό υποβρύχιο. Από ένα προκεχωρημένο φυλάκιο των ελληνοαλβανικών συνόρων κατεβαίνει ένα στρατιωτικό καμιόνι, που δέχεται επίθεση από ιταλικά τανκς. Ο Πέτρος (Γιάννης Βόγλης), ο μόνος που κατορθώνει να γλιτώσει τον θάνατο ή την αιχμαλωσία, σώζει τη χωριατοπούλα Μαρία (Ξένια Καλογεροπούλου). Ωστόσο, οι Έλληνες κατορθώνουν να ανακαταλάβουν το ελληνικό πολυβολείο, ελευθερώνοντας τους εγκλωβισμένους έλληνες στρατιώτες. Η μονάδα τους θα δώσει τον δικό της αγώνα ενάντια στους ιταλούς εισβολείς, ενώ ο ελληνικός στρατός ετοιμάζει τη γενική αντεπίθεση. Πολύ γρήγορα, θα εξαναγκάσουν τους Ιταλούς να υποχωρήσουν στην Αλβανία, θα ανακτήσουν τη Βόρειο Ήπειρο και θα πετάξουν τον στρατό του στρατηγού Μπαντόλιο στη θάλασσα της Αδριατικής.

Πρεμιέρα: 1972

Εισιτήρια: 103.381 (48η σε 90 ταινίες την σεζόν 1971-1972).

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Το ΚΘΒΕ επιστρέφει ξανά σε κανονικούς ρυθμούς και προετοιμάζεται πυρετωδώς να υποδεχτεί με ιδιαίτερη χαρά τους θεατρόφιλους αλλά και τους επισκέπτες της πόλης της Θεσσαλονίκης. Μετά από τόσους μήνες αναμονής, προσδοκίας κι ελπίδας, τα ανοιχτά θέατρα του ΚΘΒΕ, οι πνεύμονες πολιτισμού της πόλης μας, αναπνέουν, ζωντανεύουν και πάλι. Η εξαιρετική στιγμή της έναρξης του Φεστιβάλ Δάσους, που πραγματοποιείται για έβδομη χρονιά, έφτασε. Οι καλλιτέχνες θα «συναντηθούν» και πάλι με τους θεατές και όλοι μαζί – τηρώντας τα απαραίτητα μέτρα προστασίας- ετοιμαζόμαστε να χαρούμε ένα πολιτιστικό καλοκαίρι γεμάτο παλμό και συγκίνηση. Ραντεβού στο Θέατρο Δάσους και στο Θέατρο Γης με ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων που θα μας «ταξιδέψει» και φέτος, προσφέροντάς μοναδικές θεατρικές και μουσικές βραδιές. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν και αυτό το καλοκαίρι στη μεγάλη γιορτή της  Βόρειας Ελλάδας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 7^ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΑΣΟΥΣ

ΙΟΥΝΙΟΣ 2021

ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ|Δευτέρα 14 & Τρίτη 15 Ιουνίου
Μουσική
Γιάννης Χαρούλης – Καλοκαίρι 2021

Μουσικοί: Λευτέρης Ανδριώτης – λύρα, Μιχάλης Καλκάνης – κοντραμπάσο, Βασίλης Μπαχαρίδης – κρουστά, Κωσταντής Πιστιόλης – πνευστά, Θανάσης Τζίνγκοβιτς – ηλεκτρική κιθάρα, Παναγιώτης Τόλιος – κρουστά, Ορέστης Μπενέκας-Πλήκτρα.
Σχεδιασμός ήχου: Παναγιώτης Ριζόπουλος- Νίκος Κωνσταντάκης, Σχεδιασμός Φωτισμού: Μαρία Βενετάκη

Παρασκευή 25 Ιουνίου
Μουσική
Σωκράτης Μάλαμας

Ιουλία Καραπατάκη: τραγούδι, Δημήτρης Λάππας: Κιθάρα, μπουζούκι, Γιάννης Παπατριανταφύλλου: κοντραμπάσο, Θάνος Σταυρίδης: ακορντεόν, Νίκος Μαγνήσαλης: τύμπανα, Τίτος Καργιωτάκης / Παναγιώτης Ηλιόπουλος: Ηχοληψία, Χρήστος Λαζαρίδης: Φωτισμοί, Δημήτρης Κατέβας: Τεχνικός σκηνής

Τετάρτη 30 Ιουνίου
Μουσική
Bασίλης Παπακωνσταντίνου, Καλοκαίρι 2021

Πιάνο – keyboards: Αντρέας Αποστόλου, Ηλεκτρικό Μπάσο: Βαγγέλης Πατεράκης, Τύμπανα: Στέφανος Δημητρίου, Βιολί – τραγούδι: Μαίρη Μπρόζη, Κιθάρες – τραγούδι: Απόστολος Μόσιος, Κιθάρες: Γιάννης Αυγέρης, Επιμέλεια ήχου: Αλέξανδρος Μπίτος, Λυσιέν Κλίμης, Επιμέλεια φώτων: Γιάννης Δίπλας, Ενορχήστρωση : Αντρέας Αποστόλου

ΙΟΥΛΙΟΣ 2021

ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ
Πέμπτη 1η Ιουλίου
Μουσική
Κωστής Μαραβέγιας

Νίκος Αγγλούπας (ηλεκτρικό μπάσο), Άγγελος Αγγελίδης (ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα), Jim Staridas (τρομπόνι), Κρίτωνας Μπελλώνιας (κρουστά, τύμπανα), Χρήστος Καλκάνης (κλαρινέτο).  Υπεύθυνοι ήχου: Σωτήρης Παπάκος, Ανδρέας Κουταλάς, Φωτισμοί: Φίλιππος Τρέπας

Δευτέρα 5 Ιουλίου
Μουσική
Kωνσταντίνος & Ματθαίος Τσαχουρίδης, «Η ψυχή μας… εσείς! »

Συντελεστές: Αντώνης Σαρακατσιάνος:  πιάνο, Αθανάσιος Σωτηριάδης: πλήκτρα, Γεώργιος Σκηπητάρης: κλαρίνο, καβάλ, Ιωάννης Πούλιος: κιθάρα, λαούτο, Ιμπραήμ Ιμπραήμογλου: κρουστά, Γεώργιος Κορτσινίδης: τύμπανα

Ηχοληψία:  Ιωάννης Ιωαννίδης (FOH), Κώστας Πατρίκας (stage), Φωτισμοί / Ιωάννης Δουλγερίδης

Τρίτη 13, Τετάρτη 14, Πέμπτη 15 Ιουλίου
Θέατρο
«Η Παγίδα» του Ρομπέρ Τομά

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος, Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας, Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη, Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη, Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Παίζουν: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Λεωνίδας Κακούρης, Έφη Μουρίκη, Μαρία Αντουλινάκη, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Γιώργος Κωνσταντίνου

ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

Τετάρτη 7, Πέμπτη 8 & Παρασκευή 9 Ιουλίου
Θέατρο
«Ελένη» του Ευριπίδη ΠΡΕΜΙΕΡΑ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας, Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου, Συνεργάτης σκηνοθέτης-Δραματουργία: Νικολέτα Φιλόσογλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Άγγελος Μέντης, Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου, Χορογραφία: Δημήτρης Σωτηρίου, Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος, Ενορχήστρωση – Μουσική διδασκαλία: Γιώργος Δούσος, Moυσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου, Βοηθός χορογράφου: Σοφία Παπανικάνδρου, Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα- Μαρία Ιακώβου, Βοηθός σκηνογράφου -ενδυματολόγου: Έλλη Ναλμπάντη, Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη, Οδηγοί σκηνής: Γιάννης Παλαμιώτης, Μαρίνα Χατζηιωαννίδου

Παίζουν: Έμιλυ Κολιανδρή (Ελένη), Θέμης Πάνου (Μενέλαος), Αγορίτσα Οικονόμου (Θεονόη), Γιώργος Καύκας (Θεοκλύμενος), Έφη Σταμούλη (Γερόντισσα), Δημήτρης Κολοβός (Αγγελιοφόρος α’), Άγγελος Μπούρας (Αγγελιοφόρος β’),  Δημήτρης Μορφακίδης (Τεύκρος),  Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Θεράπων), Νικόλας Μαραγκόπουλος Ορέστης Παλιαδέλης (Διόσκουροι)

Χορός:  Νεφέλη Ανθοπούλου, Σταυρούλα Αραμπατζόγλου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Ελένη Γιαννούση,  Ηλέκτρα Γωνιάδου, Νατάσα Δαλιάκα, Χρύσα Ζαφειριάδου, Σοφία Καλεμκερίδου, Αίγλη Κατσίκη, Άννα Κυριακίδου, Κατερίνα Πλεξίδα, Μαριάννα Πουρέγκα,  Φωτεινή Τιμοθέου, Χρύσα Τουμανίδου

Μουσικοί επί σκηνής:  Γιώργος Δούσος (φλάουτο, κλαρίνο, σαξόφωνο, καβάλ), Δάνης Κουμαρτζής (κοντραμπάσο), Θωμάς Κωστούλας (κρουστά), Παύλος Μέτσιος (τρομπέτα, ηλεκτρική κιθάρα), Χάρης Παπαθανασίου (βιολί), Μανώλης Σταματιάδης (πιάνο, ακορντεόν).

ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
[Πληροφορίες: ΚΘΒΕ, www.ntng.gr, Τηλ: 2315 200 200]

Παρασκευή 16 & Σάββατο 17 Ιουλίου
Θέατρο
«Όρνιθες» του Αριστοφάνη ΚΘΒΕ /2os χρόνος

Συντελεστές: Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης, Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας, Σκηνικά: Κέννυ ΜακΛέλλαν, Κοστούμια: Δέσποινα Ντάνη, Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης, Χορογραφία: Δημήτρης Σωτηρίου, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου, Μάσκες: Μάρθα Φωκά, Κίνηση μάσκας: Σίμος Κακάλας, Βοηθός σκηνοθέτης: Μιχάλης Σιώνας, Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης, Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης, Βοηθός  ενδυματολόγου: Τατιάνα Νικολαΐδου, Οργάνωση παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ελευθερία Αγγελίτσα (Τριβαλλός), Koρίνα Αθανασούλα (Κοράκι), Λίλα Βλαχοπούλου (Υπηρέτης του Έποπα), Ιωάννα Δεμερτζίδου(Κήρυκας, Πουλί από το παρελθόν), Δημήτρης Διακοσάββας (Κινησίας), Άννα Ευθυμίου (Κοράκι), Αριστοτέλης Ζαχαράκης (Επιθεωρητής, Ψευδομάρτυρας), Αλίκη Ζαχαροπούλου (Κοράκι), Χριστίνα Ζαχάρωφ (Ψευδομάρτυρας, Δούλος), Ήριννα Κεραμίδα (Ψευδομάρτυρας, Δούλος), Μαριάννα Κιμούλη (Κήρυκας), Γιώργος Κολοβός (Προμηθέας), Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη (Κήρυκας), Νίκος Κουσούλης (Β΄ Αγγελιοφόρος), Μάρα Μαλγαρινού (Κήρυκας, Πουλί Δερβίσης), Τατιάνα Μελίδου (Ψευδομάρτυρας, Βασιλεία), Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Κήρυκας), Κλειώ-Δανάη Οθωναίου (Ίρις), Βασίλης Παπαδόπουλος (Έποπας, Μέτων, Ψευδομάρτυρας), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Ηρακλής), Στέφανος Πίττας (Συνταγματολόγος), Θανάσης Ραφτόπουλος (Μέτων, Ψευδομάρτυρας), Θανάσης Ρέστας (Α΄ Αγγελιοφόρος, Ποσειδών), Γιάννης Σαμψαλάκης (Ευελπίδης), Κατερίνα Σισίννι (Αγγελιοφόρος), Βασίλης Σπυρόπουλος (Ιερέας), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Ποιητής), Ιώβη Φραγκάτου (Χρησμολόγος), Ταξιάρχης Χάνος (Πεισθέταιρος)

Χορός των πουλιών: Ελευθερία Αγγελίτσα, Koρίνα Αθανασούλα, Λίλα Βλαχοπούλου, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Δημήτρης Διακοσάββας, Άννα Ευθυμίου, Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Χριστίνα Ζαχάρωφ, Ήριννα Κεραμίδα, Μαριάννα Κιμούλη, Γιώργος Κολοβός, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, Νίκος Κουσούλης, Μάρα Μαλγαρινού, Τατιάνα Μελίδου, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Στέφανος Πίττας, Θανάσης Ραφτόπουλος, Θανάσης Ρέστας, Κατερίνα Σισίννι, Βασίλης Σπυρόπουλος, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Ιώβη Φραγκάτου

ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
[Πληροφορίες: ΚΘΒΕ, www.ntng.gr, Τηλ: 2315 200 200]

Δευτέρα 19 & Τρίτη 20 Ιουλίου
Θέατρο
«Κάποτε στο Βόσπορο» του Άκη Δήμου
Mια παράσταση για την Πόλη της καρδιάς μας

Συντελεστές: Σκηνοθεσία-Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου, Σκηνικά- Κοστούμια: Μανώλης Παντελιδάκης,  Μουσική: Νίκος Κυπουργός, Βιντεοπροβολή: Νίκος Σούλης,  Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος.

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Δημήτρης Πιατάς, Θεοφανία Παπαθωμά, Ευαγγελία Μουμούρη, Παρθένα Χοροζίδου και Ελένη Καρακάση. Στο τραγούδι ο Γιάννης Διονυσίου.

«Θέαμα Μάρτα»

Τετάρτη 21 & Πέμπτη 22 Ιουλίου
Θέατρο
«Βάκχες» του Ευριπίδη

Συντελεστές: Μετάφραση Γιώργος Χειμωνάς, Σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη, Δραματουργία Μάνος Λαμπράκης, Νικαίτη Κοντούρη, Σκηνικά – Κοστούμια Λουκία Μινέτου, Μουσική σύνθεση & διδασκαλία Θραξ-Punks, Χορογραφία Ανδρονίκη Μαραθάκη, Φωτισμοί Νίκος Σωτηρόπουλος, Α΄ βοηθός σκηνοθέτιδας Θάλεια Γρίβα, Β΄ βοηθός σκηνοθέτιδας Ελένη Μολέσκη, Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου Κατερίνα Κανελλοπούλου, Σύμβουλος δραματολόγος Νίκος Μαθιουδάκης, Επιστημονική σύμβουλος Κατερίνα Διακουμοπούλου, Διεύθυνση παραγωγής Σταμάτης Μουμουλίδης

Παίζουν Άκης Σακελλαρίου (Διόνυσος), Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Πενθέας), Κωνσταντίνα Τάκαλου (Αγαύη), Ιωάννα Παππά (Τειρεσίας), Δημήτρης Πετρόπουλος (Κάδμος), Κωνσταντίνος Ασπιώτης (Αγγελιοφόρος)

Χορός Βακχών Θάλεια Γρίβα, Ελένη Μολέσκη, Σμαράγδα Κάκκινου, Ελένη Στεργίου, Φραγκίσκη Μουστάκη, Ιουλία Γεωργίου, Σοφία Κουλέρα, Ιωάννα Τζίκα

Εταιρεία Τέχνης  Ars Aeterna – ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων

Παρασκευή 23 Ιουλίου
Μουσική
Μίλτος Πασχαλίδης

Θύμιος Παπαδόπουλος – πνευστά, Πάρις Περυσινάκης – λύρα, μαντολίνο, Γιάννης Μπελώνης – πιάνο, ακορντεόν, Ηλίας Δουμάνης – τύμπανα, Δημήτρης Μουτάφης – μπάσο, Πασχάλης Κολέντσης, Ηχοληψία, Μανώλης Μπράτσης – Φωτισμοί, Οργανωση Παραγωγής: Σταμάτης Στεβής, Stray Music

Τρίτη 27 & Τετάρτη 28 Ιουλίου
Θέατρο
«Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου

Συντελεστές: Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας, Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης, Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας, Σκηνικά: Μαγδαληνή Αυγερινού, Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα, Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου, Χορογραφίες: Εύη Οικονόμου, Σύμβουλος δραματουργίας: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου, Μετρική ανάλυση πρωτοτύπου: Καίτη Διαμαντάκου, Επιστημονική συνεργάτης: Κατερίνα Διακουμοπούλου, Βοηθός σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη, Βοηθός σκηνογράφου: Ξένια Παπατριανταφύλλου, Βοηθός ενδυματολόγου: Αλέξανδρος Γαρνάβος, Διεύθυνση Παραγωγής: Στέλλα Γιοβάνη, Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Βασιλεία Τάσκου

Παίζουν: Προμηθέας: Γιάννης Στάνκογλου, Κράτος: Άρης Μπινιάρης, Βία: Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Ήφαιστος: Δαυίδ Μαλτέζε, Ωκεανός: Αλέκος Συσσοβίτης, Ιώ: Ηρώ Μπέζου, Ερμής: Ιωάννης Παπαζήσης

ΧΟΡΟΣ: Αντριάνα Αντρέοβιτς, Δήμητρα Βήτα, Φιόνα Γεωργιάδη, Κατερίνα Δημάτη, Γρηγορία Μεθενίτη, Ελένη Μπούκλη, Νάνσυ Μπούκλη, Δώρα Ξαγοράρη
Λεωνή Ξεροβάσιλα, Αλεξία Σαπρανίδου, Μουσικός επί σκηνής: Νίκος Παπαϊωάννου (Βιολοντσέλο, effects)

Παραγωγή: Θέατρο Πορεία, Συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης

Πέμπτη 29 Ιουλίου
Θέατρο
LEMON

Μια παράσταση ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα

Συντελεστές: Καλλιτεχνική Διεύθυνση | Παραγωγή: Μελαχρινός Βελέντζας, Συγγραφέας: Alessandro Baricco, Μετάφραση: Σταύρος Παπασταύρου, Διασκευή | Σκηνοθεσία | Κίνηση: Γεωργία Τσαγκαράκη, Σκηνογραφία: Νατάσα Τσιντικίδη, Κατασκευή πιάνο: Θωμάς Μαριάς, Κοστούμια: Κέλλυ Σταματοπούλου, Ήχος | Φώτα: Λευτέρης Δούρος

Παίζουν: Μελαχρινός Βελέντζας (στο ρόλο του πιανίστα 1900),  Γιώργος Δρίβας (στο ρόλο του τρομπετίστα Τιμ Τούνυ)

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2021

Θέατρο Δάσους
Τρίτη 3 Αυγούστου
Θέατρο
«Ιππείς» του Αριστοφάνη

Συντελεστές: Μετάφραση Σωτήρης Κακίσης, Σκηνοθεσία – Χορογραφία Κωνσταντίνος Ρήγος, Μουσική: Θοδωρής Ρέγκλης, Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος – Μαίρη Τσαγκάρη, Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου, Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Συνεργάτις στη χορογραφία: Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος, Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου, Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστίνα Στεφανίδη, Βοηθός σκηνογράφου: Αλέγια Παπαγεωργίου, Βοηθοί ενδυματολόγου: Aλίκη Μπουλάτ, Κατερίνα Κωστάκη, Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά

Παίζουν (αλφαβητικά): Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Αλαντοπώλης), Στέλιος Ιακωβίδης (Δήμος), Κώστας Κόκλας (Κλέων), Λαέρτης Μαλκότσης (Νικίας), Πάνος Μουζουράκης (Δημοσθένης)

Xορός: Πάρις Αλεξανδρόπουλος, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Στεφανία Γουλιώτη, Θάνος Γρίβας, Πάνος Ζυγούρος, Κωνσταντίνος Καϊκής, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Λαέρτης Μαλκότσης, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Βασίλης Μπούτσικος, Γιώργος Πατεράκης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Περικλής Σιούντας, Γιώργος Σκαρλάτος, Αντώνης Σταμόπουλος, Γιάννης Χαρίσης

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Τετάρτη 25, Πέμπτη 26 & Παρασκευή 27 Αυγούστου
Θέατρο
«Ορέστης» του Ευριπίδη

Συντελεστές: Σκηνοθεσία -Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας, Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς, Σκηνικά: Ιλένια Δουλαδίρη/ Γιάννης Κακλέας, Κοστούμια: Ιλένια Δουλαδίρη, Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος, Κίνηση: Άρης Σερβετάλης, Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου, Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγελική Τρομπούκη, Β ́ Βοηθός σκηνοθέτη: Άρης Κακλέας, Βοηθός ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού, Βοηθός συνθέτη: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου, Βοηθός Φωτίστριας: Στέβη Κουτσοθανάση

Παίζουν: Άρης Σερβετάλης (Ορέστης), Μαίρη Μηνά (Ηλέκτρα), Πάνος Βλάχος (Μενέλαος), Γιώργος Ψυχογιός (Τυνδάρεως), Αιμιλιανός Σταματάκης (Πυλάδης), Νικολέτα Κοτσαηλίδου (Ωραία Ελένη), Ζερόμ Καλουτά (Φρύγας)

Χορός: Κατερίνα Ζαφειροπούλου, Άλκηστις Ζιρώ, Νίκη Λάμη, Ιωάννα Λέκκα, Δανάη Μουτσοπούλου, Ματίνα Περγιουδάκη, Ελίζα Σκολίδη, Αναστασία Στυλιανίδη, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη

Τεχνηχώρος ΕΕ

Σάββατο 28 Αυγούστου
Θέατρο
«Αντιγόνη» του Σοφοκλή

Μετάφραση: Παναγιώτα Πανταζή, Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Θέμης Μουμουλίδης, Συνεργάτης σκηνοθέτης: Μάνος Καρατζογιάννης, Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού, Μουσική:  Σταύρος Γασπαράτος, Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος, Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκυ Παναγιωτοπούλου

Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Παπαγεωργίου, Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, Ντόρα Μακρυγιάννη, Δημήτρης Σαμόλης , Μάνος Καρατζογιάννης

Παραγωγή:  Ars Aeterna, 5η Εποχή Τέχνης

Κυριακή 29, Δευτέρα 30 & Τρίτη 31 Αυγούστου
Θέατρο
«Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη

Συντελεστές: Μετάφραση:  Γιώργος Ιωάννου, Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης,
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου, Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος,
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη, Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη, Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαδάκης

Πρωταγωνιστούν: Λένα Παπαληγούρα (Ιφιγένεια), Μιχάλης Σαράντης (Ορέστης), Νίκος Ψαρράς (Θόας), Πυγμαλίων Δαδακαρίδης (Αγελαδάρης, Αγγελιοφόρος), Προμηθέας Αλειφερόπουλος (Πυλάδης), Κίττυ Παϊταζόγλου (Κορυφαία Χορού) και η Χάρις Αλεξίου (Αθηνά)

Χορός:  Νικόλ Κουνενιδάκη, Μαρία Κωνσταντά, Άννα Κωνσταντίνου, Δανάη Πολίτη, Βιβή Συκιώτη, Αρετή Τίλη

Το ΘΕΑΤΡΟ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2021

Θέατρο Δάσους
Τετάρτη 1^η Σεπτεμβρίου
Θέατρο
«Οθέλλος» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Συντελεστές: Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης, Διασκευή: Μανώλης Δούνιας, Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης -Μανώλης Δούνιας, Πρωτότυπη Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός, Σύλληψη σκηνικού χώρου: Αιμίλιος Χειλάκης,
Διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Κατερίνα Χάρου, Κοστούμια: Makis Tselios Atelier

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος, Βοηθός Σκηνοθετών: Νίκος Τσιμάρας

Πρωταγωνιστούν: Οθέλλος: Γιάννης Μπέζος, Ιάγος: Αιμίλιος Χειλάκης, Αιμιλία: Μυρτώ Αλικάκη, Βραβάντιος: Κώστας Κορωναίος, Κάσσιος: Αλέξανδρος Βάρθης, Δυσδαιμόνα: Μάιρα Γραβάνη, Ροδρίγος: Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Μοντάνος: Κρις Ραντάνοφ, Δόγης: Μανώλης Δούνιας, Μπιάνκα: Ελευθερία Κοντογεώργη, Λουδοβίκος: Νίκος Τσιμάρας

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου
Θέατρο
«Φοίνισσες» του Ευριπίδη

Συντελεστές: Μετάφραση Νικηφόρος Παπανδρέου, Σκηνοθεσία – Δραματουργική προσαρμογή Γιάννης Μόσχος, Σκηνικά Τίνα Τζόκα, Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη, Μουσική Θοδωρής Οικονόμου, Χορογραφία Αμάλια Μπένετ, Συνεργάτις χορογράφου Αντιγόνη Γύρα, Βίντεο Design Αποστόλης Κουτσιανικούλης, Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος, Επιστημονική σύμβουλος Ελένη Παπάζογλου, Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου, Βοηθός σκηνοθέτη Εύη Νάκου, Β’ Βοηθός σκηνοθέτη Έλενα Αντωνοπούλου, Δραματολόγος παράστασης Βιβή Σπαθούλα

Παίζουν (αλφαβητικά) Γιώργος Γλάστρας (Αγγελιοφόρος), Μαρία Κατσιαδάκη (Ιοκάστη), Σεσίλ Μικρούτσικου (Σφίγγα), Λουκία Μιχαλοπούλου (Αντιγόνη), Κώστας Μπερικόπουλος (Παιδαγωγός), Αλέξανδρος Μυλωνάς (Τειρεσίας), Βασίλης Ντάρμας (Μενοικέας), Αργύρης Ξάφης (Ετεοκλής), Δημήτρης Παπανικολάου (Οιδίπους), Θάνος Τοκάκης (Πολυνείκης), Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Κρέων)

Χορός Νεφέλη Μαϊστράλη, Ζωή Μυλωνά, Ελπίδα Νικολάου, Σταύρια Νικολάου, Κατερίνα Παπανδρέου, Κατερίνα Πατσιάνη, Ελίνα Ρίζου, Μαριάμ Ρουχάτζε, Θάλεια Σταματέλου, Στυλιανή Ψαρουδάκη

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Σάββατο 4 & Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου
Θέατρο
« The 1821 -η επιθεώρηση»

Συντελεστές: Σύνθεση: Φοίβος Δεληβοριάς- Δημήτρης Καραντζάς, Κείμενα: Λένα Κιτσοπούλου,  Γιάννης Αστερής ,Γλυκερία Μπασδέκη,Κώστας Μανιάτης, Κώστας Κωστάκος, Κέλλυ Παπαδοπούλου και Φοίβος Δεληβοριάς, Σκηνοθεσία:Δημήτρης Καραντζάς, Πρωτότυπη μουσική:Φοίβος Δεληβοριάς, Σκηνικά:Μαρία Πανουργιά- Μυρτώ Λάμπρου, Κοστούμια:Ιωάννα Τσάμη, Χορογραφία:Ζωή Χατζηαντωνίου, Φωτισμοί:Αλέκος Αναστασίου, Βοηθός σκηνοθέτη: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Βοηθός ενδυματολόγου:Ιφιγένεια Νταουντάκη, Κομμώσεις:Κωνσταντίνος Σαββάκης, Φωτογραφίες-Video-Artwork: Γκέλυ Καλαμπάκα

Πρωταγωνιστούν: Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Ελένη Κοκκίδου, Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης, Μαρία Καβογιάννη, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Γιάννης Νιάρρος, Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Κουκουράκης, Γιάννης Κλίνης, Βάσω Καβαλιεράτου, Πάνος Παπαδόπουλος, Ηλίας Μουλάς, Ιωάννα Πιαττά, Λυδία Φωτοπούλου, Μάρθα Φριντζήλα.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Δευτέρα 6 & Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου
Θέατρο
«Μήδεια» του Μποστ

Συντελεστές: Διασκευή – Απόδοση στίχων – Σκηνοθεσία: Νικορέστης  Χανιωτάκης, Πρωτότυπη μουσική: Monika, Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα, Βοηθός Σκηνογράφου: Έμιλυ Ονησιφόρου, Κοστούμια: Χριστίνα Πανοπούλου, Βοηθός ενδυματολόγου: Μαρία Φέξη, Χορογραφίες-Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη – Ερωφίλη Κλέπκου, Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Παπασάββα

Μουσική διδασκαλία, προσαρμογή και ζωντανή απόδοση μουσικών θεμάτων στο πιάνο: Γιάννης Μαθές

Παίζουν: Μήδεια: Μάκης Παπαδημητρίου, Οιδίποδας: Κώστας  Τριανταφυλλόπουλος/Γιάννης Καλατζόπουλος, Ευριπίδης: Γιάννης Δρακόπουλος, Καλόγρια Πόλυ:  Μαρία  Διακοπαναγιώτου, Ιάσων: Νικορέστης Χανιωτάκης, Τροφός: Γεράσιμος Σκαφίδας, Αντιγόνη: Άννα Φιλιππάκη, Ψαράς /Εξάγγελος:Άννα Κλάδη

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου
Μουσική παράσταση
Τάνια Τσανακλίδου- Λίνα Νικολακοπούλου «Τα σχήματα των αστεριών»

Ερμηνεύει η Τάνια Τσανακλίδου, Καλλιτεχνική επιμέλεια/ Κείμενα: Λίνα Νικολακοπούλου, Σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός

Πέμπτη 16, Παρασκευή 17, Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου
Θέατρο
«Ελένη» του Ευριπίδη

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας, Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου, Συνεργάτης σκηνοθέτης-Δραματουργία: Νικολέτα Φιλόσογλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Άγγελος Μέντης, Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου, Χορογραφία: Δημήτρης Σωτηρίου, Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος, Ενορχήστρωση – Μουσική διδασκαλία: Γιώργος Δούσος, Moυσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου, Βοηθός χορογράφου: Σοφία Παπανικάνδρου, Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα- Μαρία Ιακώβου, Βοηθός σκηνογράφου -ενδυματολόγου: Έλλη Ναλμπάντη, Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη, Οδηγοί σκηνής: Γιάννης Παλαμιώτης, Μαρίνα Χατζηιωαννίδου

Παίζουν: Έμιλυ Κολιανδρή (Ελένη), Θέμης Πάνου (Μενέλαος), Αγορίτσα Οικονόμου (Θεονόη), Γιώργος Καύκας (Θεοκλύμενος), Έφη Σταμούλη (Γερόντισσα), Δημήτρης Κολοβός (Αγγελιοφόρος α’), Άγγελος Μπούρας (Αγγελιοφόρος β’),  Δημήτρης Μορφακίδης (Τεύκρος),  Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Θεράπων), Νικόλας Μαραγκόπουλος Ορέστης Παλιαδέλης (Διόσκουροι)

Χορός:  Νεφέλη Ανθοπούλου, Σταυρούλα Αραμπατζόγλου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Ελένη Γιαννούση,  Ηλέκτρα Γωνιάδου, Νατάσα Δαλιάκα, Χρύσα Ζαφειριάδου, Σοφία Καλεμκερίδου, Αίγλη Κατσίκη, Άννα Κυριακίδου, Κατερίνα Πλεξίδα, Μαριάννα Πουρέγκα,  Φωτεινή Τιμοθέου, Χρύσα Τουμανίδου

Μουσικοί επί σκηνής:  Γιώργος Δούσος (φλάουτο, κλαρίνο, σαξόφωνο, καβάλ), Δάνης Κουμαρτζής (κοντραμπάσο), Θωμάς Κωστούλας (κρουστά), Παύλος Μέτσιος (τρομπέτα, ηλεκτρική κιθάρα), Χάρης Παπαθανασίου (βιολί), Μανώλης Σταματιάδης (πιάνο, ακορντεόν).

ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
[Πληροφορίες: ΚΘΒΕ, www.ntng.gr, Τηλ: 2315 200 200]
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης –Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας  – Χορευτές του Βορρά

Νίκος Σκαλκώτας: «Η θάλασσα – Λαϊκό μπαλέτο

Διεύθυνση ορχήστρας: Ζωή Τσόκανου

Χορευτές του Βορρά

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Τατιάνα Παπαδοπούλου

Θέατρο Γης

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου
Μουσική
Άλκηστις Πρωτοψάλτη- Μιχάλης Χατζηγιάννης
«Μια αγκαλιά τραγούδια»

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου
Μουσική
Ματούλα Ζαμάνη Ambient tour

Σπύρος Μοσχούτης: Τύμπανα, Γιάννης Κονταράτος: Βιολί, microkorg, Nίκος Αγγούσης: Κλαρίνο, Κυριάκος Ταπάκης: Λαούτο, ούτι, Σωτήρης Μαυρονάσιος: pads,loops, τύμπανα, Δημήτρης Δημητριάδης: Sound engineer, Κώστας, Καλογιάννης: Monitoring, Γιώργος Κλαδούρης: Φωτισμοί

Παραγωγή: Four Seasons

Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου
Μουσική
Μαρινέλλα – Μάριος Φραγκούλης

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου
Moυσική
Villagers of Ioannina City

Πηγή

Από την αρχή βρισκόμαστε παρατηρητές μιας κατάστασης πρωτόγνωρης θα έλεγε κανείς για τα ελληνικά δεδομένα. Προπονητές, ηθοποιοί , σκηνοθέτες, άνθρωποι του θεάματος, βλέπουν τα κρυμμένα τους μυστικά και τις πτυχές του άλλου τους εαυτού να βγαίνουν στην επιφάνεια χωρίς να υπάρχει σταματημός. Η κακοποίηση σε κάθε της μορφή είναι καταδικάσιμη και αυτό είναι κάτι που δεν πέρασε λεπτό απο το μυαλό των προαναφερθέντων όταν κατέληγαν να κακοποιούν είτε σωματικά είτε ψυχολογικά άτομα τα οποία θεωρούσαν κατώτερα, άτομα τα οποία πάσχιζαν για ένα καλύτερο αύριο και έπρεπε αναγκαστικά να υποκύψουν αλλιώς θα έβρισκαν παντού κλειστές πόρτες.

Αξίζει άραγε κανείς για μια κλειστή πόρτα να κουβαλάει για όλη του τη ζωή το βάρος της κακοποίησης; Αξίζει για ένα «αλλιώς» να γίνει λεία κάποιου αρρώστου;

Αφού η αρχή των καταγγελιών έγινε με αυτήν της αθλήτριας Σοφία Μπεκατώρου κατά παράγοντα της Ομοσπονδίας που ανήκε, όλο και περισσότερα άτομα του αθλητικού χώρου αλλά και του θεάτρου-κινηματογράφου βγαίνουν να καταγγείλουν παρόμοια περιστατικά που υπέστησαν στον εργασιακό τους χώρο.

Δεν θα σταθώ σε ερωτήσεις που τολμούν να κάνουν κάποιοι ασυνείδητοι-γιατί περί ασυνείδητων πρόκειται- «γιατί τα θύματα μίλησαν τώρα και όχι τότε;» ή «τώρα το θυμήθηκαν;» αλλά σε ερωτήσεις όπως ποιοι είναι στην τελική οι άνθρωποι {θύτες} που μπηκαν στα σπίτια μας (βλ.ηθοποιοί) και μας έκαναν να ξεχαστούμε και να γελάσουμε; Ποιοι είναι στα αλήθεια αυτοί οι αψεγάδιαστοι άνθρωποι που μας έφτιαχναν τόσα χρόνια τη διάθεση μέσα απο τα δημιουργήματά τους;

Βάζοντας κάτω τα πράγματα,μπορεί εύκολα να ειπωθεί πως οι παραπάνω εκμεταλλεύτηκαν την τέχνη τους ώστε να περάσουν τα δικά τους «εγώ» σε άλλους. Άλλωστε, από την δικογραφία του γνωστού σκηνοθέτη ήρθαν στο φως μαρτυρίες νέων ανθρώπων που έψαχναν έναν τρόπο να ακολουθήσουν το όνειρό τους στο θέατρο. Δυστυχώς, για τα θύματα, γνώρισαν την άσχημη πλευρά του χώρου του θεάματος πρωτού καν μπορέσουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Αρκετοί από αυτούς που είχαν υψηλή θέση στον επαγγελματικό τους χώρο εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός για να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους-κυρίως στον σεξουαλικό τομέα- προσεγγίζοντας τους στόχους τους με τη δικαιολογία μιας ευκαιρίας για καριέρα. Μετά τις μηνύσεις- μαρτυρίες των θυμάτων,οι κινήσεις των θυτών φούντωσαν ακόμα περισσότερο τις συζητήσεις περί κατάχρησης της δύναμης που είχαν επαγγελματικά και της αδυναμίας των «κατωτέρων» τους να αντισταθούν. Μπορεί να αντιμετωπίζουν κατηγορίες κατά της γενετήσιας ελευθερίας τώρα, το λάθος όμως έχει γίνει και ειδικά ο χώρος του θεάτρου έχει στιγματιστεί περισσότερο από κάθε άλλον τομέα.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να θεωρηθεί η επαγγελματική πορεία των συγκεκριμένων ανθρώπων ασπίδα για να δρουν ανενόχλητοι ως υπεράνω πάσης υποψίας άτομα. Βάσει και των τελευταίων γεγονότων αποτελεί για αυτούς την απόλυτη κάλυψη αφού το κοινό κρίνει την δημόσια εικόνα τους και την προσφορά τους στο σύνολο και σαφώς, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την ιδιωτική ζωή του κάθε ατόμου. Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως εξαιτίας τέτοιων συμβάντων θα πρέπει να στιγματίζεται και ένας ολόκληρος κλάδος όπως για παράδειγμα αυτός των ηθοποιών. Όπως συγκεκριμένα ανέφερε και η Αθηνά Οικονομάκου «Ας μην συγχέουμε το σύνολο με τις εξαιρέσεις».

Η τέχνη δεν χαρακτηρίζεται απο κανέναν ορισμό. Ο άνθρωπος ελκύεται από αυτήν και αυτή με την σειρά της χρειάζεται τον άνθρωπο για την εξέλιξή της. Στο όνομα της τέχνης έχουν δημιουργηθεί έργα αιώνων, έχουν γραφτεί ποιήματα, έχουν παιχτεί έργα και χίλια δυό άλλα πράγματα απείρου κάλλους. Γίνεται να αμαυρωθεί για παράδειγμα ο θεσμός του θεάτρου ή του κινηματογράφου επειδή υπήρξαν παρεκκλίνουσες συμπεριφορές από άτομα του χώρου; Η απάντηση είναι όχι. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα σαν μία εξέλιξη του διθυράμβου. Ο θεσμός συνεχίστηκε επί αιώνες, τα έργα δεν σταμάτησαν και ο κόσμος τα θαύμαζε και θα συνεχίσει να το κάνει. Αλίμονο σε αυτούς που πιστεύουν πως κάτι τέτοιο μπορεί να καταρακωθεί. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τέχνη εν ολίγοις, θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που το πλαισιώνουν και δίνουν και την ζωή τους για αυτό. Θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι με το α κεφαλαίο να συνεχίζουν την ιστορία της τέχνης.