«Το αμάρτημα της μητρός μου», 2ος χρόνος επιτυχίας στο Θέατρο RADAR
ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη
Ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας Το αμάρτημα της μητρός μου, μεταφέρεται στη σκηνή και θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Ραντάρ, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου.
Είναι το πρώτο ελληνικό διήγημα με ψυχογραφικό χαρακτήρα που καταφέρνει να ξεπεράσει τα στενά όρια της ηθογραφίας, εισδύοντας στα ψυχικά κίνητρα των πρωταγωνιστών. Ο Βιζυηνός πρωτοπορεί, καθώς είναι η πρώτη φορά στην ελληνική διηγηματογραφία που ανοίγει ο κόσμος της ψυχής. Ο κόσμος της συνείδησης και του εσωτερικού προβληματισμού.
Το μικρό αυτό αριστούργημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία πρωτοδημοσιεύτηκε το 1883, μεταφρασμένο στα γαλλικά στη Nouvelle Revue [Νέα Επιθεώρηση], συνδυάζει την ρέουσα και συναρπαστική αφήγηση με τους ζωντανούς διαλόγους, το μυστήριο με την αγωνία, αλλά και το αίνιγμα που πλανάται ήδη απο το άκουσμα και μόνο, του τίτλου του έργου. Ποιό ήταν το αμάρτημα;
‘’Πάνε δέκα χρόνια ακριβώς, απο την γνωριμία μου με τον απίστευτης ομορφιάς, μυθιστορηματικό τολμώ να πω κόσμο, του θρακιώτη συγγραφέα. Που ναι μεν για κείνον ο κόσμος αυτός, έκρυβε τραύμα, πίκρες και ματαιώσεις, εν τέλει όμως σε μας τους εξ αποστάσεως παρατηρητές του, φανέρωσε πώς το τραύμα αυτό δείναται να γίνει θαύμα. Υπο προυποθέσεις ασφαλώς. Η συνεγασία μου τότε με τον Δήμο Αβδελιώδη, ως Βιζυηνός στο Αμάρτημα της μητρός μου, υπήρξε καθοριστική στην είσαγωγή μου στον κόσμο αυτό.
Σύνηθες όσο και αναγκαίο νομίζω σε όλους να επιστρέφουν κατά καιρούς για κάποιο λόγο, γνωστό ή άγνωστο σε γεγονότα και καταστάσεις της ζωής τους που τους σημάδεψαν θετικά ή αρνητικά, ανακαλώνας μέσω της μνήμης αλλά και της φαντασίας τους, το βίωμα αυτό. Η αναπλαστική ικανότητα του βιώματος μεσω της φαντασίας είναι απαραίτητη, αφού το βίωμα δεν μπορεί να είναι ποτέ το ίδιο. Αιτία, κατα βάση ο χρόνος. Κι εμείς που αλλάζουμε μαζί του. Η αλλαγή αυτή του τρόπου θεώρησης των πραγμάτων, είναι καθοριστικός παράγοντας για το ίδιο το γεγονός που δεν ανήκει πλέον εξ ολοκλήρου στο παρελθόν αλλά κυρίως στο παρών της αφήγησης, που στην περίπτωση του θεάτρου συνιστά σκηνική πράξη.
Αυτή η ψυχαναλυτικής μορφής πρακτική, υπήρξε για μένα η αιτία ή η αφορμή, ν΄ ασχοληθώ ξανά, με το διήγημα αυτό, με διπλή αυτήν την φορά ιδιότητα. Άλλωστε Το αμάρτημα της μητρός μου, είναι το πρώτο Ελληνικό διήγημα με ψυχογραφικό χαρακτήρα. Καθόλου τυχαίο αν σκεφτούμε ότι ο συγγραφέας σπούδασε Φιλοσοφία και ψυχολογία στην Γερμανία. Παρόλα αυτά ένα βαθύ τραύμα, δεν φεύγει ποτέ εντελώς. Μπορείς όμως να μάθεις να ζεις μ΄αυτό. Κι αυτό είναι το θαύμα. Να θυμάσαι χωρίς φόβο και να ξεχνάς χωρίς ενοχή.’’
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος
Υπόθεση:
Η ιστορία ξεκινά από τα παιδικά χρόνια του αφηγητή- Γιωργή, που σημαδεύονται από την αρρώστια της αδελφής του Αννιώς και τον απελπισμένο αλλά μάταιο αγώνα της μητέρας του να σώσει από το θάνατο, το ασθενικό της κορίτσι. Οι ενοχές της απώλειας ακολούθως, την ωθούν σε δύο αλλεπάλληλες υιοθεσίες νέων κοριτσιών, που γίνονται όμως αιτία να παραμεληθούν τα άλλα τρία ορφανά από πατέρα αγόρια της, και να στερηθούν την μητρική φροντίδα. Όταν μεγαλώνουν και γίνονται πλέον άνδρες, εξακολουθούν να μην μπορούν να κατανοήσουν αυτήν την άστοχη εμμονή, της μητέρας τους. Όταν μετά από χρόνια, επιστρέφει από τις σπουδές του στη Γερμανία, ο Γιωργής , έρχεται σε αντίθεση με την μητέρα του ως προς την διατήρηση της δεύτερης ψυχοκόρης της, γεγονός που την οδηγεί στην απόφαση, να του αποκαλύψει το τραγικό μυστικό της.
Θέατρο RADAR Πλατεία Αγίου Ιωάννη & Πυθέου 93 – Νέος Κόσμος- Αθήνα,-Τ.Κ. 11744 (απέναντι από τη στάση Μετρό Άγιος Ιωάννης)
ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ, του Torben Betts, στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα», από 18/11/2024
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα μια μεταφυσική ιστορία που θα συναρπάσει!
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Παραμονή κάποιας Πρωτοχρονιάς με άθλιο καιρό σε μία απομονωμένη αγροικία κάπου στην Αγγλία. Εκεί καταφεύγουν πέντε άτομα μετά από τροχαίο και φιλοξενούνται από την ιδιόρρυθμη ηλικιωμένη ιδιοκτήτρια της αγροικίας. Τα πέντε άτομα είναι: ένας τραγουδιστής που κάποτε έκανε μεγάλη διεθνή επιτυχία ως frontman ενός pop group, η τέως γυναίκα του, ο εκκολαπτόμενος μουσικός γιος του, ο ταλαντούχος αλλά χαμηλών τόνων αδελφός του και η νεότατη και ωραία τωρινή σύντροφός του. Όλοι επέστρεφαν στο Λονδίνο μετά την κηδεία της μητέρας των δύο αδελφών. Τώρα, λόγω του κακού καιρού, δεν γίνεται να μετακινηθούν ούτε να επικοινωνήσουν με κανένα τρόπο και με κανένα μέσον. Αυτή είναι η εικόνα που παίρνουμε στην αρχή. Μετά; Μετά, αυτά που μάθαμε στην αρχή, καλύτερα να τα ξεχάσουμε…
Πληροφορίες-Κρατήσεις 210-5242211 Αγγέλων Βήμα – Τόπος Συνάντησης Ανατολής-Δύσης Α.Μ.Κ.Ε Διεύθυνση: Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια (πίσω από το Εθνικό Θέατρο Τσίλλερ)
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
Το έργο (αγγλικός τίτλος Murder in the Dark) ανεβαίνει στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Αλέξιου Κοτσώρη. Θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη από 18 Νοεμβρίου 2024. Αυτό είναι το δεύτερο έργο του TorbenBetts που ανεβαίνει στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ μετά τους πολύ επιτυχημένους ΑΤΡΩΤΟΥΣ το 2018 (σκην. Στ. Στάγκου) . Αξίζει να σημειωθεί πως η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα μετά την πατρίδα του συγγραφέα όπου το Murder in the Dark θα παρουσιαστεί.
Για τον Torben Betts πολλοί επαϊοντες έχουν πει και έχουν γράψει πολλά. Όπως :
«Είναι ο πιο αναπάντεχα εξαιρετικός θεατρικός συγγραφέας που έχουμε.»
«Είναι ένας τολμηρός οραματιστής ποιητής.»
«Είναι ένας πολιτικός Beckett.”
Ο ίδιος, με έκδηλο Βρετανικό φλέγμα, έχει πει για τα έργα του πως είναι «Σκοτεινές κωμωδίες με ολίγη από πολιτικό σχολιασμό που στοχεύουν σε πρόκληση αμηχανίας στο κοινωνικό σύνολο.» Και, μια άλλη φορά, είπε πως τα θεατρικά έργα που γράφει είναι «Διασκεδαστικές τραγωδίες.»
Ο Torben Betts ζει και γράφει στο Berwick-upon-Tweed, την βορειότερη κωμόπολη της Αγγλίας, μόλις 2,5 χλμ πριν τα «σύνορα» με την Σκωτία, μαζί με την γυναίκα του Victoria και τα τρία παιδιά τους. Γιατί λέει πως «Συμφέρει να ζει κανείς εκεί.»
Το Murder in The Dark ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2023 ως το τελευταίο συγγραφικό έργο του Torben Betts . Είναι η πρώτη συνεργασία μεταξύ της Original Theatre και της Trafalgar Entertainment αλλά σηματοδότησε το τέταρτο έργο του Betts με την Original . Ήταν ενθουσιασμένος που συνεργάστηκε ξανά με την Original λόγω της δέσμευσής τους να περιοδεύσουν σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο παρά τον αντίκτυπο της πανδημίας COVID-19 στο θέατρο.
Στην Ελλάδα παρουσιάζεται με άδεια της Josef Weinberger Limited.
Είδαμε το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, στο θέατρο «Από Μηχανής» και αυτή είναι η άποψη μας!
Με αφορμή την παράσταση «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, στο θέατρο «Από Μηχανής», γίνεται παράθεση μιας σύντομης κριτικής από τον Γιώργο Μαλέκα:
«Η σκηνοθεσία του “Κουαρτέτου” από τον Θανάση Σαράντο ισορροπεί επιδέξια μεταξύ της φιλοσοφικής ενδοσκόπησης και της καυστικής κριτικής των κοινωνικών όψεων που ενυπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο. Μέσα από έναν σύγχρονο «φακό», ξετυλίγεται η πολυπλοκότητα της πλάνης και των επιθυμιών των χαρακτήρων. Το μινιμαλιστικό σκηνικό του έργου έρχεται σε έντονη αντίθεση με το πλούσιο συναισθηματικό μωσαϊκό που «υφαίνουν» οι ηθοποιοί, αναδεικνύοντας περαιτέρω τη διαρκή επικαιρότητα των θεμάτων του Müller. Κάθε σκηνή είναι μια προσεκτική μελέτη του ψυχολογικού πολέμου των χαρακτήρων, αφήνοντας το κοινό να αναλογιστεί την αυθεντικότητα του «εγώ», σε έναν κόσμο που εξυμνεί την αρτιότητα. Γίνεται εν τέλει ένας καθρέφτης για το κοινό, αντανακλώντας όχι μόνο τους αγώνες των χαρακτήρων αλλά και τις δικές μας κοινωνικές διαμάχες, που καλύπτονται με το «κοινωνικώς αποδεκτό» πέπλο, αλλά ξεχειλίζουν από το χάος της ωμής ανθρώπινης φιλοδοξίας».
Είδαμε το Closer του Πάτρικ Μάρμπερ και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα !
Η Άννα, ο Λάρι, ο Νταν και η Άλις δείχνουν ανοιχτοί να έρθουν κοντά, πλησιάζοντας ο ένας τον άλλον ασφυκτικά, αχόρταγα, χωρίς καμία αναστολή. Μοιραία, μέσω του πλησιάσματος της σάρκας, θα ενσαρκωθεί και το αιώνιο παράδοξο του έρωτα: όσο πιο κοντά θα πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, τόσο πιο έντονα θα βιώνουν τις παγίδες, τα ρίσκα, τα συναισθηματικά κενά, τα αδιέξοδα, τις ματαιώσεις και το βαθύ ανικανοποίητο τού μαζί. Ο πόθος, η έλξη, η σεξουαλική ορμή, ο εθισμός, τα σκοτεινά πάθη, οι ανασφάλειες, η περηφάνεια, η ζήλια, η απόγνωση, η προδοσία, η προσποίηση, η εκδίκηση – τίποτα δεν θα μείνει ανέγγιχτο σε αυτό το αιχμηρό ερωτικό τετράγωνο, που παραμένει διαρκώς και με τις τέσσερις πλευρές ανοιχτές.
Το πολυβραβευμένο έργο του Μάρμπερ παίρνει σάρκα και οστά , επάνω στο σανίδι και καθηλώνει τον θεατή , βρισκόμενος σε μια μάχη αέναου έρωτα και προδοσίας . Τι είναι άραγε προδοσία ; Είναι να γνωρίζεις πως το έτερον ήμισυ σου πολιορκείται από κάποιον δικό σου , παραδιδόμενο σε μια πύρινη κόλαση αλήθειας ; Ή μήπως δεν είναι στα αλήθεια , το άλλο μας μισό , είναι μια φράση που ολότελα μισοτελειωμένη , σε αφήνει απροσάρμοστο στην εκδοχή της θλίψης ; Το Closer είναι ένα δραματικό έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Πάτρικ Μάρμπερ. Έκανε την πρεμιέρα του στο Cottesloe Theatre του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο το 1997 και έκανε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική στο Music Box Theatre στο Μπρόντγουεϊ στις 25 Ιανουαρίου 1999. Γνώρισε τεράστια επιτυχία και κέρδισε σημαντικά βραβεία του αγγλόφωνου θεάτρου, όπως Laurence Olivier Award for Best New Play (1998), New York Drama Critics’ Circle Award for Best Foreign Play (1999) και άλλα. Το 2004 , το κείμενο γίνεται ευρέως γνωστό , μέσα από την τηλεοπτική ενσάρκωση των χαρακτήρων του , με τους Τζούλια Ρόμπερτς, Τζουντ Λο, Νάταλι Πόρτμαν και Κλάιβ Όουεν , σε σκηνοθεσία Μάικ Νίκολς . Στο ελληνικό θέατρο , ο δικός μας Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος σκηνοθετεί ένα sold out αριστούργημα της σύγχρονης τέχνης , μεταφέροντας στο ακροατήριο , τον συναισθηματικό διχασμό των πρωταγωνιστών . Η ερμηνεία των διαλόγων απογειώνεται από τους καταξιωμένους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση και προσδίδουν την αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας στα βλέμματα των θεατών . Ο θεατής παρακολουθεί τα ζευγάρια να εναλλάσσονται , επί σκηνής και βιώνει φανερά τον πόνο που αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους , ζει μέσα από το φοβισμένο χαμόγελο τους , ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την ευτυχία που τους αρμόζει και γνωρίζει ξανά την κοινωνική κατασκευή του , καθώς και τα θεμέλια από τα οποία αποτελείται η σημερινή καθημερινότητα. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος λέει για την παράσταση: «Η αναζήτησή της ευτυχίας είναι εναγώνια, η υπέρβαση της μοναξιάς καθίσταται αδύνατη και η ανθρώπινη προσέγγιση, ζωώδης. Απομένει μόνο η ευθραυστότητα της επαφής. Ήρωες νησίδες που ταξιδεύουν ανερμάτιστοι και εν πολλοίς ορφανοί. Ανικανοποίητοι και λαίμαργοι. Το Closer του Πάτρικ Μάρμπερ παραμένει ένα διαχρονικά επίκαιρο close-up στην ανθρώπινη αγωνία για σύνδεση. Στην θεατρική του εκδοχή οι ηλεκτρισμένοι, καταιγιστικοί διάλογοι, η έντονη χημεία, και οι περισσότερες από μία κορυφώσεις, αφήνουν να αιωρείται η υπόνοια ότι οι πρωταγωνιστές ενεργούν με κίνητρο τον συναισθηματικό πόνο και την αυτοκαταστροφή, παρά τη γνήσια σύνδεση. Αν “closer” σημαίνει πλησίασμα, τελικά ερχόμαστε πιο κοντά στις απαντήσεις ή πιο στην απομάκρυνση;» Η κάθαρσις της απόλυτης διαστρέβλωσης του έρωτα , ρέει άφθονη μέσα από τις φράσεις που επιλέγουν οι ηθοποιοί για να περιγράψουν , αυτό που πραγματικά τους συμβαίνει .
Σχέσεις αναλώσιμες , σχέσεις φθηνές και τιποτένιες . Μέσω της θεατρικής γλώσσας , το ακροατήριο παρατηρεί εξόφθαλμα τέσσερις ανθρώπους , μπλεγμένους σε έναν σχηματισμό πολύπλοκων ερωτικών σχέσεων . Η τρυφερότητα των συναισθημάτων καταρρίπτεται από την ωμή απεικόνιση των σεξουαλικών διεργέσεων , χρησιμοποιώντας ένα έντονα ακατάλληλο φραστικό περιεχόμενο . Ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή μόνοι , ακάθαρτοι χωρίς φιλοδοξίες . Αποχωρούμε από αυτήν την ζωή , με τιμές και δόξα , χωρίς κανείς να μας κρατά το χέρι . Το βαθύ αίσθημα της μοναχικότητας διατρέχει όλο το έργο , οραματίζεσαι την απόλυτη εξαθλίωση της ζωής σου , σε απαριθμημένα δευτερόλεπτα και ας σε κοιτούν κατάματα , πρωταγωνιστές ερωτευμένοι . Το έργο αυτό , με τους εξαιρετικούς Μιχάλη Λεβεντογιάννη , Βίκυ Παπαδοπούλου , Σπύρο Σταμούλη και Ναταλία Swift ταράζει συθέμελα τα γλυκά νερά της ψυχής μας και ταυτόχρονα γαληνεύει τις αναταραχές των σκέψεων μας . Η σκηνοθετική μαεστρία και οι εκρηκτικές σχέσεις που αντανακλώνται στην παράσταση , μας κάνει να απορούμε τελικά , πόσο κοντά μπορούν να βρεθούν δυο ανθρώπινα σώματα ; Οι ήρωες θα μπορέσουν να συναντηθούν ή δεν μπορούν να έρθουν κοντά ούτε με τον εαυτό τους; Τελικά «Closer» σημαίνει «πιο κοντά μεταξύ μας» ή «πιο κλεισμένα μέσα μας»; Επηρεασμένη βαθύτατα από τα χρόνια της πανδημίας και τον εσωτερικό εγκλεισμό μας , η παράσταση επιδίδεται σε μια εναλλαγή μεταξύ αυταπάτης και πραγματικότητας , ένα φιάσκο ανάμεσα στην αληθινή αγάπη και στην καπήλευση της . Τι είναι αγάπη ; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε αγάπη στα σωθικά μας και γιατί τα πυρπολούμε , ευθύς μόλις το αντιληφθούμε ; Πως νιώθουμε όταν κάποιος μας αγαπά ; Πως νιώθουμε όταν εμείς τον αγαπάμε ; Γιατί ενώ αγαπούμε κάποιον , αναζητούμε πρόχειρες λύσεις των συμπεριφορών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ; Γιατί ερεθιζόμαστε από την εικόνα και όχι από την πραγματική υφή που μας προσφέρει ο άνθρωπος μας ; Καθώς απολαμβάνουμε την παράσταση , εφαρμόζεται μια πάλη , μέσα μας , μεταξύ ενοχής και τρόμου . Τι είναι αυτό που πραγματικά επιθυμούμε από τους άλλους ; Γιατί τους πλησιάζουμε , γιατί επιδιώκουμε να έρθουμε κοντά τους ; Ποια αρχέγονα ένστικτα ξυπνούν , όταν συνάπτουμε σχέσεις με το πεπρωμένο μας ; Το Closer είναι ένα έργο που θα σε κάνει να αναρωτηθείς την πραγματική αιτία των ανθρώπινων σχέσεων , γιατί φεύγουμε , γιατί τρέχουμε , γιατί καταδικάζουμε τις ψυχές μας , σε ισόβια δεσμά , ελεύθεροι πολιορκημένοι των αναγκών μας , δεσμώτες των τραυμάτων μας και είλωτες των πράξεων μας . Αυτό το αέναο κυνήγι αυτοπροσδιορισμού , μέσα από τα μάτια του άλλου , φθείρει την κακοτράχηλη υπομονή που διαθέτουμε και μας μετατρέπει σε πολιτικά παίγνια , στα χέρια στρατηλατών – μη έχοντας επιλογή να αντισταθούμε . Το τραγούδι που συνοδεύει την αλλαγή των σκηνικών αποτελεί ένα σπαρακτικό δείγμα αφοσίωσης της καλλιτεχνικής διεύθυνσης ακόμα και στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες!
Μέσα στο ερωτικό σχήμα που διαφαίνεται καθόλη την διάρκεια της παράστασης , οι πρωταγωνιστές εκδικούνται ο ένας τον άλλον , ή έτσι περισσότερο νομίζουν , μπλέκοντας ακόμα περισσότερο τις ερωτικές τους έλξεις . Η αποτύπωση των ενδεχόμενων σεξουαλικών πράξεων γίνεται με απόλυτη πειστικότητα . Το σεξ , η βία , ο έρωτας , η θλίψης , είναι θέματα που διαπερνά σταθερά το έργο , βάζοντας κάποιες φορές τον θεατή στην θέση του αμερόληπτου δικαστή . Ποιος έχει δίκιο σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν καλύπτεσαι πια από σου έχει προσφέρει ως τώρα , ο ερωτικός σου παρτενέρ ; Κατά πόσο έχουμε αποδομημοποιήσει την έννοια των σεξουαλικών ορμών και πως αυτές δικαιολογούνται στο πλαίσιο της κοινωνίας ; Σε τι διαφέρουμε τελικά από το ζωικό βασίλειο , τι μας κάνει ανώτερα όντα , αν καταρρίψουμε τον αστικό μύθο των συνευρέσεων ; Με ένα ανατρεπτικό τέλος , η συγκεκριμένη παράσταση βυθίζει το ακροατήριο στην απόλυτη σιωπή και συνιστά τροφή για σκέψη , αφήνοντας πίσω σου τις κλειστές πόρτες του θεάτρου . Ο χώρος των σκηνικών και κοστουμιών , που έχει επιμεληθεί με ιδιαίτερη προσοχή η παραγωγή , δημιουργεί ένα κλίμα κορύφωσης που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την λυρικότητα του έργου . Φυσικά , οι ερμηνείες μιλούν από μόνες τους . Ο υπέροχος Μιχάλης Λεβεντογιάννης , ο αγαπημένος μας εισαγγελέας από την σειρά Παγιδευμένοι , που προβάλλεται στον ΑΝΤ1 , υποδύεται έναν από τους τέσσερις εκρηκτικούς χαρακτήρες που συμμετέχουν στο ερωτικό τετράγωνο που εξελίσσεται και ομορφαίνει ακόμα περισσότερο την σκηνική παρουσία του έργου , με το υποκριτικό του ταλέντο . Η πολυτάλαντη Βίκυ Παπαδοπούλου , που γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από την επιτυχημένη σειρά – Έτερος Εγώ -, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια , δεν αργεί παρά να μπλεχθεί στα δίχτυα του έρωτα , προσπαθώντας να στοιβάξει τα ερωτικά συναισθήματα με το αστείρευτο ταλέντο της , ενώ η φοβερή Ναταλία Σουίφτ ,το αστέρι της σειράς Milky Way , που ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του στο κανάλι MEGA , ενσαρκώνοντας έναν πολύπαθο γυναικείο χαρακτήρα στην παράσταση , μας έχει ότι τονίσει ότι «Κάθε φορά που παίζω αυτόν τον ρόλο, συνειδητοποιώ πόσο ανεξερεύνητο παραμένει το σύμπαν του έρωτα. Σαν ένα άλυτο μυστήριο, που ο καθένας το προσεγγίζει με τον δικό του τρόπο». Τέλος , μια ξεχωριστή μνεία στον γοητευτικό Σπύρο Σταμούλη , τον εισαγγελέας μας από την σειρά Άγριες Μέλισσες , που κατακτά την ερμηνεία του ρόλου του , με μεγάλη άνεση , χαρίζοντας μας , έναν κρυφό πόθο αμαρτίας για τον χαρακτήρα που υποδύεται .Οι 4 ήρωες , βαθιά πληγωμένοι από τις εγωιστικές συμπεριφορές τους δεν διστάζουν να τολμήσουν το άπιαστο – να αγγίξουν την ευτυχία με κάθε κόστος . Παρακολουθώντας με αμείωτο ενδιαφέρον την παράσταση , χωρίς πραγματικά να κλείσω βλέφαρα , θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης , για αυτήν την φαντασμαγορική εμπειρία !
Το Closer είναι μια παράσταση – μπέρδεμα . Σου γεννά απορίες , σου αποκαλύπτει τους πιο ευφάνταστους προβληματισμούς σου , ανακατεύει αρκετά χρώματα της εικαστικής παλέτας , ώστε να βγει ένα αριστούργημα . Είναι η παράσταση που οφείλεις να κλείσεις εισιτήριο γιατί τα sold out πέφτουν βροχή ! Αν ψάχνεις μια εναλλαγή των δραστηριοτήτων σου , μη έχοντας λύσεις , τότε το Closer σε περιμένει να εξερευνήσεις τους πολυδιάστατους χαρακτήρες που παρουσιάζει και ένα τέλος που σίγουρα …. δεν είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου ! Αν θέλεις να ακολουθήσεις τα χνάρια τεσσάρων ανθρώπων , που μοιάζουν ολότερα διασκορπισμένοι στην λήθη των προβλημάτων τους , αν θέλεις απολαυστικό χιούμορ που πάντα πλαισιώνει τις σκηνές και μια δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη εξιλέωση , τότε σου προτείνουμε να παρακολουθήσεις την συγκεκριμένη παράσταση , απολαμβάνοντας τους πρωταγωνιστές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Ένα ιδιαίτερο καλοδουλεμένο θέαμα , με μια αξιόλογη διανομή ρόλων , κερδίζει ακόμα και τον πιο αυστηρό κριτή ! Μια παράσταση με ιδιαίτερα βωμολοχικό περιεχόμενο , κατάλληλο για άνω των 18 ετών . Ποιοι είμαστε και πως βαδίζουμε προς το άγνωστο ; Ποιες ανώτερες δυνάμεις καταστρέφουν την πηγή των δυνατοτήτων μας και ποιος τελικά μας στερεί τον έρωτα ; Πως είναι να αγαπάς βαθιά και ανεπηρέαστα κάποιον ; Πως νιώθεις τον παλμό του , κάτω από τα ιδρωμένα χέρια σου και πόσο το αξίζεις ; Πόσο αξίζουν οι ζωές μας , με τίμημα την προδοσία ; Και τελικά , τι είναι προδοσία ; Γιατί εκδικούμαστε αυτόν , που στην πραγματικότητα μισούμε ; Πως βιώνουμε το αίσθημα της προδοσίας από τον σύντροφο μας ; Είναι το σεξ , η πλήρης διαύγεια των ανθρώπινων επιλογών μας ; Τι είναι αυτό που μας τραβάει πίσω , απομακρύνοντας την σκέψη μας από την εκάστοτε πτυχή του έρωτα ; Πόσο πονάει τελικά , η ατίμωση από το ζευγάρι μας ; Τι είναι αυτό που τελικά μας φέρνει κοντά με την αγάπη ;Πως νιώθεις , όταν διαβάζεις στα χείλη μου , την λέξη έρωτας και πόσο θα με τιμωρήσεις που την είπα ; Υπάρχει αυτό που αισθανόμαστε και αν ναι , γιατί δεν το ανακαλύπτουν όλοι ; Ερωτήματα που παρακολουθώντας την παράσταση , καλύπτονται διαδοχικά , αφήνοντας μια επίγευση οικειότητας στα χείλη του θεατή . Και να θυμάσαι πάντα κάτι . Το θέατρο δεν σε προδίδει ποτέ . Όσο και αν έχεις συνηθίσει . Το θέατρο είναι πάντα εκεί , για να καλύψει τις πιο βαθιές πληγές !
Μαρία Προϊστάκη: «Μέσα από το ρόλο μου λέω στο κοινό “Αγαπήστε. Αλλά πρώτα απ’ όλα αγαπήστε τον εαυτό σας.” […]»
Με αφορμή την παράσταση «Ο Συνεργός», του Γιώργου Χριστοδούλου, στο θέατρο «Επί Κολωνώ», η Μαρία Προϊστάκη, στο ρόλο της Τασούλας, παραχώρησε στο cityvibes.gr και το Γιώργο Μαλέκα, μια συνέντευξη για τη δική της οπτική πάνω στο έργο!
Μελετώντας το κείμενο του Γ. Χριστοδούλου, ποια ήταν τα πρώτα σου συναισθήματα; Πώς βλέπεις το εγχείρημά του;
Μ: «Κατάλαβα αμέσως ότι πρόκειται για ένα πολύ δυνατό έργο. Θυμάμαι βρήκα όλους τους χαρακτήρες εξαιρετικά ενδιαφέροντες και ήμουν στην άκρη της καρέκλας μου μέχρι το τέλος. Στο τέλος συγκινήθηκα, προβληματίστηκα, ανακουφίστηκα, όλα μαζί. Θαυμάζω το Γιώργο για αυτή την ικανότητα του να δημιουργεί τόσο άρτιες ιστορίες, να γράφει χαρακτήρες πολύ ανθρώπινους σε ακραίες συνθήκες και να μπορεί να εμβαθύνει και στα δύο φύλα εξίσου. Είναι κάτι με το οποίο ασχολείται εδώ και χρόνια, η συγγραφή θεατρικών έργων, και απλώς τώρα αισθάνθηκε άνετα να επικοινωνήσει και αυτή του την ιδιότητα με το κοινό.»
Η ανικανότητα των αρχών να πάρουν στα σοβαρά αυτού του είδους τα εγκλήματα είναι απελπιστική. Η δε αύξηση των γυναικοκτόνων, των ανδρών δηλαδή που πιστεύουν ότι έχουν αυτό το δικαίωμα είναι τρομακτική και απόλυτα εξοργιστική
Μαρία Προϊστάκη
Είχες ακούσει πριν το κείμενο, για την υπόθεση αυτή; Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Μ: «Φυσικά. Νομίζω όλοι την είχαν παρακολουθήσει και είχαν σοκαριστεί. Ήταν από τις πρώτες γυναικοκτονίες που καταγράφηκαν τόσο έντονα στη μνήμη του κοινού και νομίζω η πρώτη που ο γυναικοκτόνος είχε επιλέξει να είναι στα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διαλεύκανση του εγκλήματος. Από τότε ακολούθησαν το παράδειγμα του και άλλοι. Και από τότε δυστυχώς μαθαίνουμε για πολλές γυναικοκτονίες, πιο πολλές απ’ όσες μπορούμε να αντέξουμε. Τότε είχα σοκαριστεί. Τώρα είμαι εξοργισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Η ανικανότητα των αρχών να πάρουν στα σοβαρά αυτού του είδους τα εγκλήματα είναι απελπιστική. Η δε αύξηση των γυναικοκτόνων, των ανδρών δηλαδή που πιστεύουν ότι έχουν αυτό το δικαίωμα είναι τρομακτική και απόλυτα εξοργιστική».
Μίλησε μας για τον ρόλο της Τασούλας… Τι σου έκανε περισσότερη εντύπωση στο χαρακτήρα της;
Μ: «Η Τασούλα είναι η γυναίκα του Αποστόλη, του ανθρώπου δηλαδή που μέσα σ’ ένα βράδυ αποφασίσει να βοηθήσει τον ξάδερφο του και γυναικοκτόνο στην εξαφάνιση του πτώματος της Βίκης. Η Τασούλα επίσης είναι παιδική φίλη της Βίκης και έχει πολύ στενή σχέση και με τη μάνα της Βίκης. Η Τασούλα είναι μια γυναίκα με δυνατότητες για πολλά πράγματα, για αγάπη, για σπουδές, για εργασία αλλά για τους δικούς της λόγους και από τους δικούς της δαίμονες, βρίσκεται να περνάει τη ζωή της στο σπίτι, ως σύζυγος του Αποστόλη. Τα διλήμματα που αντιμετωπίζει την υπερβαίνουν και κατρακυλάει κι αυτή σε ένα μονοπάτι που δεν επέλεξε. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πως αντιδράει όταν μαθαίνει το κακό που έχει συμβεί και το τι κάνει αφότου αποκαλυφθεί η αλήθεια σε όλους.»
Τι θα ήθελες να επικοινωνήσεις με το ρόλο σου στο κοινό;
Μ: Μέσα από το ρόλο μου λέω στο κοινό «Αγαπήστε. Αλλά πρώτα απ’ όλα αγαπήστε τον εαυτό σας. Προστατέψτε αλλά πρώτα απ’ όλα προστατέψτε τον εαυτό σας. Ξυπνήστε. Μιλήστε. Πάντα υπάρχουν επιλογές. Κι εκεί που δεν υπάρχουν, υπάρχουν. Κι όταν δεν καταφέρετε να κάνετε τίποτα σωστό, παραδεχτείτε το. Δηλώστε αδυναμία. Σταθείτε στο ύψος σας και αναλάβετε την ευθύνη σας.»
Πώς κυλάει η συνεργασία σου με τους συμπρωταγωνιστές σου;
Μ: «Οι τρεις άνθρωποι με τους οποίους βρίσκομαι επί σκηνής είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί, είναι ιδανικοί για τους ρόλους που ερμηνεύσουν και είναι τύχη να τους συναντώ κάθε βράδυ και να χτίζουμε αυτή την ιστορία μαζί. Είμαστε συνοδοιπόροι. Αυτή η ιστορία μας έφερε κοντά και γι’ αυτό πάντα θα υπάρχει μια μυστική συνομωσία μεταξύ μας».
Σε ευχαριστούμε πολύ, Μαρία! Επιμέλεια Συνέντευξης:Γιώργος Μαλέκας
Ανδρέας Κωνσταντινίδης: «Ο ρόλος του Πινοσέτ είναι ένας εντελώς κόντρα ρόλος για μένα…»
Με αφορμή την παράσταση «Φοβάμαι, Ταυρομάχε» στο θέατρο μεταξουργείο, (πληροφορίες εδώ) ο ηθοποιός Ανδρέας Κωνσταντινίδης (στο ρόλο του «Πινοσέτ») μας παραχώρησε, μια σύντομη συνέντευξη:
Ε: Η Άννα Βαγενά έχει μιλήσει για το έργο, που είναι τόσο βαθιά ανθρώπινο όσο και πολιτικό. Κατά την εμπειρία σου, πώς η σκηνοθεσία της βοηθάει να αναμειχθούν αυτές οι δύο πτυχές;
Α: Η Άννα έχει φωτίσει σκηνοθετικά, χωρίς ιδιαίτερες φιοριτούρες, το βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό κείμενο, του Πέδρο Λεμεμπέλ, εστιάζοντας στην ερμηνεία των ηθοποιών με έναν λόγο καθημερινό , μέσα από φωτιστικές ατμόσφαιρες και ντύνοντας με μουσικές επιλογές της χώρας τις σκηνές του έργου, ενώ παράλληλα ακούγονται ηχητικά ιστορικά ντοκουμέντα από το γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό της εποχής «Ραδιοκοπερατίβα» σε ελληνική απόδοση.
Ε: Το έργο θίγει κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Αν υπάρχει ένα μήνυμα ή ένα συναίσθημα που ελπίζεις να πάρουν οι θεατές από τον ρολο σου ως Πινοσέτ, ποιο θα ήταν αυτό;
Α: Ο ρόλος μου είναι είναι ο λόγος για τον οποίο αγωνίζονται χρόνια εκατομμύρια ανθρωποι σε όλο τον κόσμο για την διεκδίκηση την δικαιωμάτων του στην ελευθερία του λόγου,της έκφρασης ,της σεξουαλικής προτίμησης, της κοινωνικής και φυλετικής ισότητας για ένα κράτος δικαίου. Ο στόχος μου είναι φυσικά να αντιπαθήσει ο θεατής τον Πινοσέτ και κάθε μορφή τέτοιας εξουσίας και μέσα από το κείμενο του συγγραφέα που τον αποδομεί να αναδείξει την υποκρισία του, την απάνθρωπη πλευρά και το πάθος του για εξουσία.
Ε: Το θέατρο έχει αυτόν τον μοναδικό τρόπο να συνδέεται με τους ανθρώπους. Τι είδους συζήτηση ελπίζεις να ξεκινήσει ο ρόλος του Πινοσέτ μεταξύ του κοινού;
Α: Στο ρόλο του Πινοσέτ αντιπροσωπεύεται κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας. Προφανώς έλλειψη δημοκρατίας. Ο Πινοσέτ δεν κάνει διάλογο με τον κόσμο δεν ακούει την άποψη του επιβάλλεται στον κόσμο και επιβάλει την άποψη του
Ε: Δεδομένου του ιστορικού πλαισίου του έργου, πώς σχετίζεσαι με τα κίνητρα και τις πράξεις του πινοσέτ; Υπάρχει κάποιο σημείο του που θεωρήσες ιδιαίτερα δύσκολο να κατανοήσεις ή να αποτυπώσεις;
Α: Ο ρόλος του Πινοσέτ είναι ένας εντελώς κόντρα ρόλος για μένα και την ιδιοσυγκρασία μου ως άνθρωπο και δεδομένο του κειμένου όπου Λεμεμπέλ τον παρουσιάζει να καταδυναστεύεται από την ίδια του την σύζυγό η ερμηνεία μου ακροβατεί στο σοβαρό και το αστείο ταυτόχρονα προκειμένου να αποδοθεί η διάθεση του συγγραφέα. Δεν ήτανε δύσκολο να κατανοήσω και να ερμηνεύσω το κείμενο όσο δύσκολο ήταν να κατανοήσω τον ψυχισμό αυτού του ανθρώπου.
Σε ευχαριστούμε πολύ, Ανδρέα!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ
«Στέλιος Κασόνγκο», του Γιώργου Χατζηνικολάου | Οι παραστάσεις συνεχίζονται, στο θέατρο «επί κολωνώ»
📌 Τοποθεσία: Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός – Αθήνα 📅 Ημέρες Παραστάσεων: Τετάρτη στις 20:00, Πέμπτη & Παρασκευή στις 21:15 (από 3/1/2024) Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά 💵 Τιμές εισιτηρίων: Καθημερινές: 18€ (Κανονικό), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων, 65+), Σάββατο (23 & 30/12): 20€ (Κανονικό), 17€ (65+), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων) ℹ️ Πληροφορίες: Τηλέφωνο: 210 5138067, Ιστοσελίδα θεάτρου
Το Επί Κολωνώ παρουσιάζει την παράσταση «Στέλιος Κασόνγκο» του Γιώργου Χατζηνικολάου σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και Γιώργου Χατζηνικολάου. Η νέα παράσταση της Ομάδας Νάμα είναι ένα δικό της καλλιτεχνικό δημιούργημα, από την έρευνα και το κείμενο έως το τελικό ανέβασμά της επί σκηνής.
Πληροφορίες για το έργο:
Αθήνα, Φθινόπωρο. Ο Χρήστος κληρονομεί από τον πατέρα του μια ημιυπόγεια αποθήκη και αρχίζει να ονειρεύεται πώς θα μπορούσε στον χώρο αυτόν να στεγάσει το όραμά του για μία μουσική σκηνή! Το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή και συμπαραστάτες του στο όνειρό του έχει την θεία του Εύα αλλά και τον αγαπημένο του φίλο τον Στέλιο Κασόνγκο. Ο Στέλιος μετανάστης τρίτης γενιάς από τη Βόρεια Κένυα και μεγαλωμένος στον Βύρωνα δέχεται με ενθουσιασμό την πρόταση συνεργασίας του Χρήστου και η προσπάθεια για την δημιουργία της επιχείρησής τους ξεκινάει και προχωράει μέχρι … την έλευση του Άλκη, του ετεροθαλούς αδελφού του Χρήστου, που θα περιπλέξει τα πράγματα και θα ανασύρει στην επιφάνεια μυστικά αλλά και δηλητηριώδεις εκφάνσεις της κοινωνίας. Πέρα και πίσω από τις προσωπικές ιστορίες των τεσσάρων ηρώων, το έργο θίγει τα, άκρως επίκαιρα, ζητήματα του ρατσισμού, των διακρίσεων αλλά και της απληστίας του ανθρώπου σε μια σύγχρονη κοινωνία όπου οπισθοδρομεί και κρύβεται πίσω από τις πληγές της. Προσωπικές και Κοινωνικές. Στη διάρκεια της ιστορίας η ένταση κορυφώνεται και οι ήρωες θα έρθουν αντιμέτωποι με καταστάσεις και συναισθήματα πρωτόγνωρα. «Ναι, το όνομά μου είναι Στέλιος Κασόνγκο!».
Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ. Το κείμενο του έργου «Στέλιος Κασόνγκο» έγραψε ο Γιώργος Χατζηνικολάου μετά από έρευνα, όλης της ομάδας με την ουσιαστική συμβολή του Σαμουήλ Ακίνολα, στα προβλήματα της μαύρης κοινότητας στην Αθήνα. Ο ρόλος του Στέλιου Κασόνγκο είναι εμπνευσμένος από τα βιογραφικά στοιχεία και τις εμπειρίες του ίδιου του Σ. Ακίνολα.
Στους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς και την εκτέλεση επί σκηνής ο Σαμουήλ Ακίνολα και ο Πάρης Σκαρτσολιάς, Φωνή Τζίνη Παπαδοπούλου.
«Spa-σε κατάρα», του Στέφανου Παπατρέχα, από τις 12 Φεβρουαρίου 2024, στο θέατρο «Μικρό Άνεσις»
📌Τοποθεσία: Θέατρο Μικρό Άνεσις, Λεωφόρος Κηφισίας 14, Αθήνα (Μετρό – Στάση Αμπελόκηποι) 📅Πρεμιέρα: Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2024. Ώρα: 21.00 Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00. Μέχρι 2 Απριλίου 2024 Διάρκεια: 95’ 📞Τηλέφωνο κρατήσεων: 6981135820 ℹ️ Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 7718943 💵 Τιμές εισιτηρίων: €16 (κανονικό), €12 (φοιτητικό), €9 (ανέργων/ΑμεΑ), Early Bird: Μέχρι τις 15/01/24, εισιτήρια 12€ 🎫 Προπώληση: ΕΔΩ
Σύντομη περιγραφή:
Πέντε πρόσωπα με διαφορετικές ζωές και στόχους, συναντιούνται στο Isaris Spa, ένα πολυτελές κέντρο ευεξίας, με σκοπό την «αποτοξίνωση από όσα μας εμποδίζουν από την ευτυχία». Όμως, μια θρυλική ινδιάνικη κατάρα ξεσπάει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στο Spa για άγνωστο χρονικό διάστημα. Μέσα από ανατροπές και παρεξηγήσεις, ανάμεσα σε μάσκες ομορφιάς, ασκήσεις ψυχικής ενδυνάμωσης, ανάμεσα σε Zumba και σε κλύσματα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο καθαρό το τι ορίζει ο καθένας ως «ευτυχία».
Το νέο έργο του Στέφανου Παπατρέχα, μέσα από κωμικές καταστάσεις, αλλά και υπαρξιακά ερωτήματα, μέσα από την αναζήτηση της ευτυχίας και τους διαφορετικούς ορισμούς που οι άνθρωποι δίνουν σε αυτήν, επιχειρεί να αντικατοπτρίσει τον σύγχρονο άνθρωπο και το ολοένα πιο επικίνδυνο βύθισμά του στις απαιτήσεις του σημερινού τρόπου ζωής.
Μετά τις επιτυχίες των έργων «Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία», «Φροσύνη» και «Πασού», το σκηνοθετικό δίδυμο των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα παρουσιάζει μια τρελή κωμωδία, μια σουρεαλιστική, σύγχρονη φάρσα με βασικό θέμα το κυνήγι της ευτυχίας.
*Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί προσεχώς από τις Εκδόσεις Κέδρος*
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας Σκηνικά l Κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη Χορογραφίες l Επιμέλεια κίνησης: Εμμανουέλα Βεϊνόγλου Φωτογραφίες l Trailer l Γραφιστικά: Λιλή Νταλανίκα Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Μακρίδου Βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου: Ασημίνα Κουτσογιάννη Τεχνική υποστήριξη: Μιχάλης Κόκκινος Κατασκευή σκηνικών: Λάζαρος Βαρτάνης –Έλλη Εμπεδοκλή Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: ONORIO ΑΜΚΕ
Για τα ένθετα κινηματογραφικά: Σκηνοθεσία l Μοντάζ: Λιλή Νταλανίκα
Μια νεαρή κοπέλα βιάζεται και ό,τι ακολουθεί είναι οι αλλεπάλληλοι «βιασμοί» της από την οικογένεια, την κοινωνία, τους εκπροσώπους της δικαιοσύνης. Η ίδια βρίσκεται «καθηλωμένη» σε όλη τη διάρκεια του έργου, αμέτοχη και ανυπεράσπιστη, ενώ παρακολουθούμε όλους τους ανθρώπους γύρω της να έχουν λόγο και άποψη γι’ αυτό που της συνέβη και δικαιώματα πάνω στο σώμα της, που γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων. Η υποκρισία οδηγεί στη συμβιβαστική λύση του γάμου της με τον βιαστή της και την ίδια στην αυτοπυρπόληση. Τυλιγμένη ολόκληρη σε επιδέσμους λόγω των καθολικών εγκαυμάτων, παραμένει βουβή μέχρι τέλους στην αίθουσα δικαστηρίου, αρνούμενη να ενδώσει σε οποιαδήποτε συναινετική συμμετοχή της και γίνεται το τραγικό σύμβολο της αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε είδους βιασμό.
Σε μια εποχή που εξακολουθούν να κατακλύζουν τις ειδήσεις θέματα για γυναικοκτονίες, για άνιση και προσβλητική μεταχείριση, σε μια εποχή που δίνονται ακόμη συνεχώς μάχες για το δικαίωμα των γυναικών πάνω στο σώμα τους και τον αυτονόητο σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη, το έργο συνεχίζει να μιλάει εξ ίσου καθαρά και δυνατά στους θεατές, όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι. Ο Μάριος Ποντίκας, μία ιδιότυπη περίπτωση του ελληνικού θεάτρου και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους και ανανεωτές της νεοελληνικής δραματουργίας, αποτυπώνει με ενάργεια τις παθογένειες μιας κοινωνίας, ρίχνοντας φως σε ένα δραματουργικό σύμπαν σκοτεινό και νατουραλιστικό αλλά με ρωγμές λυρισμού που αφήνουν αχτίδες φωτός να εισέλθουν. Η προσπάθειά του επικεντρώνεται στο να μιλήσει για την ατομική ευθύνη η οποία κατ’ επέκταση γίνεται και συλλογική. Τα έργα του είναι καρπός παρατήρησης, ιδεολογικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, ποτισμένα από ψύχραιμη σκέψη αλλά και από ευθύβολη στόχευση.
Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Μάριου Ποντίκα
Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας και υβριστικό περιεχόμενο, προτείνεται η παρακολούθηση της σε ηλικίες άνω των 16 ετών
«Ο ρεαλισμός και το ντοκουμενταρίστικο ύφος συναγωνίζονται σε αυτήν τη σκηνική απόδοση του σημαντικού νεοελληνικού έργου, που εκθέτει χωρίς ωραιοποιήσεις την κακοποίηση που επιφυλάσσει η οικογένεια και η κοινωνία στα θύματα βιασμού».
Τώνια Καράογλου | Αθηνόραμα
«Η παράσταση της ομάδας Νάμα, που σκηνοθέτησε η Ελένη Σκότη με συνεργάτη τον Γιώργο Χατζηνικολάου, είναι καίρια, δεν αρκείται μόνο στη γραφική απεικόνιση ενός «δράματος τιμής», αλλά εισδύει με τόλμη στο εσωτερικό του, φωτίζοντας τους ανομολόγητους βυθούς του ανθρώπου και της κοινωνικής του ώρας. Σε ένα κυμαινόμενο ύφος «ποιητικού» ρεαλισμού, λέει όλα όσα μπορεί να πει ένα θέατρο ουσίας και δείχνει μόνο όσα μπορεί να δείξει, αφήνοντας ευεργετικά τα υπόλοιπα στη «μέσα όψη» του θεατή».
Λέανδρος Πολενάκης | Η Αυγή
«[…] Αν και γραμμένο πριν από σαράντα χρόνια, το έργο του Μ.Ποντίκα, καταφέρνει ακόμη να ξεγυμνώνει τη νοοτροπία που οδηγεί στους κατ’ εξακολούθηση βιασμούς σε βάρος του θύματος από την κοινωνία και τους θεσμούς της όπως καθρεφτίζονται στη μικρογραφία της, την οικογένεια. Αφιερωμένη στη μνήμη του συγγραφέα που έφυγε τον περασμένο Σεπτέμβριο, η καθηλωτική παράσταση στο θέατρο Επί Κολωνώ υπηρετεί τους στόχους που έχει θέσει η Ομάδα για ένα θέατρο κοινωνικού περιεχομένου που ταυτόχρονα αναδεικνύει τις δυνατότητες της ελληνικής δραματουργίας».
Ιωάννα Σωτήρχου | Εφημερίδα Συντακτών
«Η Ελένη Σκότη είδε τον «Γάμο» του Ποντίκα ως in-yer-face, παρά ως οριζόντια ηθογραφική καταγραφή. Εδώ, φραστική και σωματική βία ανυψώνονται σε καταστατικές λειτουργίες με στόχο ένα γενναίο ταρακούνημα του κοινού. Εντούτοις, η σκηνοθέτις δεν υπέπεσε στον πειρασμό μιας αναπαραστατικής υπερβολής, μεριμνώντας με κινησιολογικά στυλιζαρίσματα κινηματογραφικής λογικής να αποδώσει περιεκτικές εικόνες και να αμβλύνει τον περιρρέοντα ζόφο με ριπές λεπτού χιούμορ που ενίοτε άπτονταν του σουρεάλ».
Γιώργος Παπαγιαννάκης | Culturenow.gr
«Η παράσταση που σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη στο θέατρο Επί Κολωνώ –με τη συνεργασία και την εικαστική επιμέλεια του Γιώργου Χατζηνικολάου– δεν αφήνει στο κοινό περιθώριο για ανάσες. Ταρακουνάει και ξεβολεύει από το πρώτο λεπτό. Η ιστορία παραμένει ενοχλητικά αληθινή».
Ηλέκτρα Ζαργάνη | Documento
«Η Ελένη Σκότη με την ομάδα Νάμα φτιάχνουν μια παράσταση, που ουρλιάζει αλήθειες, στα πρότυπα του «in-yer-face theatre». Δηλαδή, του θεάτρου που δε σου αφήνει κανένα περιθώριο να επαναπαυθείς ή να το αγνοήσεις. Δε σου αφήνει καν το απαιτούμενο οξυγόνο. Σε κάνει συμμέτοχο και συνένοχο μιας τοξικής κατάστασης. Ο θεατής τρώει αλλεπάλληλα χαστούκια και νιώθει έντονα στο πετσί του την έμφυλη βία, την πατριαρχία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον σεξισμό. Θλίψη, αγωνία, πόνο, οργή, απέχθεια σε γενναίες δόσεις, για να ξεβολεύεται συνεχώς. Και το «χαλασμένο» αιδοίο σε πρώτο πλάνο για να μη μπορεί να στρέψει το βλέμμα του αλλού». […] «Θέατρο στα καλύτερά του. Θέατρο ρεαλιστικό με όλη την ουσία. Θέατρο που σοκάρει, ξεβολεύει, ταρακουνάει, συγκινεί. Μια ιστορία σκληρή αλλά αληθινή. Μια ιστορία που οφείλεις να δεις κατάματα. Γιατί το έργο «ΓΑΜΟΣ», του Μάριου Ποντίκα, θα τρυπώνει σε κάθε σιωπή…».
Ντίνα Καρρά | Onlytheater.gr
«Δεν είναι οι λέξεις που ενοχλούν. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ένα σφίξιμο καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης είναι η αλήθεια του έργου».
Ειρήνη Δρίβα | Olafaq.gr
«Είχα χρόνια να αισθανθώ έτσι μετά από παράσταση. Ένιωθα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα, ένα πυρωμένο σίδερο να μου καίει τα σωθικά». […] «Με ενθουσίασε για άλλη μια φορά η μοναδική σκηνοθετική ματιά της Ελένης Σκότη και η μαεστρία της να “παίζει” με τον ρυθμό και τις λεπτεπίλεπτες – slowmotion κινήσεις στις εναλλαγές των σκηνών με μια μουσική και ένα ηχητικό περιβάλλον που έδενε εξαιρετικά!».
Αγγελική Σπανού, Παυλίνα Στυλιανού | TVXS.GR
«Η Ελένη Σκότη για άλλη μια φορά με μια σκηνοθεσία της έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Το άγγιγμα της πληγής πονάει τόσο που με το πέρας της παράστασης αναρωτιέσαι πώς θα συνέλθεις από την αλήθεια της οποίας έγινες μάρτυρας».
Ειρήνη Αϊβαλιώτου | Catisart.gr
«Χωρίς καμία πρόθεση υπερβολής, η συγκεκριμένη παράσταση αφήνει το στίγμα της στη φετινή σεζόν, αφού αποτελεί μια οξύτατη διαμαρτυρία απέναντι σε όποιο τοξικό σύμπαν πρεσβεύει τη βία ως αξία ανάγκης και ζωής».
Ζωή Τόλη | Enetpress.gr
«Η ερμηνεία του πατέρα είναι καθηλωτική καθώς αναπαριστά έξοχα τον πατριαρχικό τρόπο σκέψης και δράσης μιας περασμένης κοινωνίας, κατάλοιπα της οποίας δυστυχώς ανευρίσκουμε και στο σήμερα».
Έλλη Διακογιάννη | Θέατρο.gr
«Πέντε εξαιρετικοί ηθοποιοί (Ηλίας Βαλάσης, Στέλιος Δημόπουλος, Μαρία Κάτσενου, Αθανασία Κουρκάκη, Μέγκυ Σούλι) δίνουν επί σκηνής τον καλύτερό τους εαυτό, ξεσκεπάζουν τους υποκριτικούς κώδικες της κοινωνίας μας και αποδεικνύουν πως σε κάθε έγκλημα δεν υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη, αλλά και συλλογική».
Γεωργία Οικονόμου | News247.gr
«Μια έξοχη, σκληρή παράσταση που συγκαταλέγεται αναμφισβήτητα στις κορυφαίες της σεζόν».
Κάτια Σωτηρίου | Mytheatro.gr
«Η αγία ελληνική οικογένεια είναι η φυλακή και ο θάνατος των νέων ανθρώπων. Το τρίπτυχο «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» βρίσκεται σε διαχρονική κρίση στην Ελλάδα. Μήπως κάτι δεν πάει καλά;» […] «Εξαιρετική η σκηνοθετική απόδοση από την Ελένη Σκότη, με την προβολή της βίας σε εκείνο το πίσω δωμάτιο- χωλ όπου η βία έπαιρνε διάφορες όψεις, ρεαλιστική βία, ψυχολογική και τέλος προετοιμασία για τον γάμο της κόρης με τον βιαστή της» […] «Όλοι οι ηθοποιοί υποδύθηκαν εξαιρετικά τον ρόλο τους, συγκλονίζοντας το κοινό και προκαλώντας, αγανάκτηση, θυμό και εξέγερση».
Μαρία Μαρή | In2life.gr
«H Ομάδα Νάμα έδωσε νέα πνοή στο κείμενο του Ποντίκα. Μένει πιστή στο αρχικό κείμενο, αλλά καταφέρνει να φωτογραφίσει χωρίς περιττά στολίδια τη σύγχρονη ελληνική καθημερινότητα στον απόηχο βιασμών και εκπόρνευσης ανηλίκων από το οικείο περιβάλλον τους, που σε κάποιες περιπτώσεις οι προαγωγοί είναι οι ίδιοι αυτοί που τα έφεραν στον κόσμο».
Μαρία Στασινοπούλου | Quinta-theater.gr
«Ο Γάμος», που στοχεύει στη στηλίτευση του ανδροκρατούμενου σύμπαντος μέσα στο οποίο όλοι γαλουχηθήκαμε και που, ευτυχώς δέχεται τα πυρά της σύγχρονης ορθολογικής προσέγγισης, συνιστά ένα ακραίο σκηνικό ντοκουμέντο σεξιστικής βίας που η Ελένη Σκότη το αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο στο θέατρο «Επί Κολωνώ» σε συνεργασία με την ομάδα Νάμα.
Νίκος Ξένιος | Bookpress.gr
«Πάνω σε ένα τέτοιο κείμενο δε θα μπορούσε παρά να μεγαλουργήσει η ομάδα Νάμα. Εκπληκτικής ακρίβειας και ευφυΐας η σκηνοθεσία της πολυβραβευμένης Ελένης Σκότη, με το ρεαλιστικό στοιχείο που πάντα τη χαρακτηρίζει, να κυριαρχεί για ακόμα μια φορά και να χτυπάει απευθείας κόκκινο στο συναίσθημα και στη σκέψη του θεατή. Σκηνές δοσμένες με ζωντάνια και αμεσότητα, κάποιες πιο βίαιες και τραγικές σε αργή κίνηση , όπως ο χρόνος που παγώνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις».
Αμαλία Καμβύση | Kalitheasi.gr
«Από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος».
Μαρία Πασλή | Θέατρο.gr
“Μάλο Μόμε ή Μικρό Κορίτσι”. Έρχεται στο θέατρο «Μεταξουργείο», από 15 Ιανουαρίου 2024
Το Φθινόπωρο του 1959 ο αντικαγκελάριος της δυτικής Γερμανίας Λούντβιχ Έρχαρτ προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση να στείλει φτηνό εργατικό δυναμικό στη Γερμανία κι έτσι να λύσει, εν μέρει, το πρόβλημα της φτώχειας της χώρας. Έτσι ξεκινάει η ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης προς τη Γερμανία. Έτσι ξεκινάει η ιστορία των Ελλήνων Γκασταρμπάιτερ, των φιλοξενούμενων εργατών. Έτσι ξεκινάει και η ιστορία των παιδιών των Γκασταρμπάιτερ.
Έτσι ξεκινάει και η ιστορία των γυναικών του Μάλο Μόμε…
Περιγραφή
Δύο γυναίκες συναντιούνται και αναμετρώνται με την ξενιτιά, την ιστορία, τις ανάγκες τους. Η μάνα που έφυγε εργάτρια στη Γερμανία. Η κόρη που έμεινε στο χωριό να μεγαλώσει τον εαυτό της και την αδερφή της. Η ξενιτιά έχει δύο χαμένους. Η αδερφή παρούσα μας θυμίζει πως οι ζωές των ανθρώπων καθορίζονται από την Ιστορία. Βρισκόμαστε λοιπόν στη στιγμή αυτή που ο πόνος του ξενιτεμένου, ο πόνος αυτού που έμεινε πίσω και η ιστορική συγκυρία, μπαίνουν «στο ίδιο κάδρο» και οι εμπλεκόμενοι καλούνται να ξανακάνουν απολογισμό και να ξαναγνωριστούν.
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που μάνα και κόρη παλεύουν με την ενηλικίωση που τους στέρησε η ζωή. Μετά την επιτυχημένη τριετή παρουσίαση της παράστασης «Οι Γειτονιές του Κόσμου» του Γιάννη Ρίτσου αλλά και την παράσταση του έργου του Αύγουστου Κορτώ «Η Μικρή Λέξη Αγάπη» που παρουσιάζεται, αυτή την περίοδο στο «Από Κοινού Θέατρο», η Νάντια Δαλκυριάδου, διασκευάζει και σκηνοθετεί τη νουβέλα της Χαρούλας Αποστολίδου “Μάλο Μόμε, μικρό κορίτσι”. Μια ιστορία για όσους φεύγουν αλλά κυρίως για όσους μένουν πίσω.
Σκηνοθετικό Σημείωμα: Μάλο Μόμε σημαίνει μικρό κορίτσι. Σημαίνει το μικρό κορίτσι που δεν έχει την ευκαιρία να μεγαλώσει. Σημαίνει μικρό κορίτσι που περιμένει το χάδι που δεν θα έρθει. Σημαίνει μικρό κορίτσι που βλέπει το ταξί με τη μάνα του να ξεμακραίνει. Μάλο Μόμε ή Μικρό Κορίτσι. Μια ιστορία για την ενηλικίωση μέσα στην ξενιτιά. Μια ιστορία για το πώς η Ιστορία περνάει μέσα από την καρδιά των ανθρώπων.
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ευχαριστούμε θερμά τις κυρίες Άννα Κυριαζή, Ελένη Μουτάφη, Ολυμπία Φλαμπούτογλου και Αντιγόνη Λαμπράκη.
