29 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απ’ την ημέρα που ο κόσμος συγκλονίστηκε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Freddie Mercury. Δεν ήταν αστέρας της ροκ σκηνής, ήταν ένας γαλαξίας που με τη φωνή του έλαμψε για σχεδόν μία εικοσαετία και με την μοναδική σκηνική του παρουσία, ηγήθηκε των Queen, αποτελώντας την πεμπτουσία του τεράστιου αυτού συγκροτήματος. Ήταν απόλυτος frontman, κορυφαίος μουσικός αλλά και ένας απ’ τους πιο ταλαντούχους, καινοτόμους και επιδραστικούς τραγουδιστές της εποχής του και όχι μόνο. Γεννήθηκε στη Ζανζιβάρη με το όνομα Farrokh Bulsara, έχοντας και μια μικρότερη αδερφή, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως παιδί το πέρασε στην Ινδία. Εκεί, από την ηλικία των επτά ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο αν και η μεγάλη του αγάπη ήταν πάντοτε το τραγούδι. «Δεν ξέρω. Πάντα μου άρεσε τα τραγουδάω, ήθελα να τραγουδώ χωρίς να το σκέφτομαι ως καριέρα. Όταν ήμουν πολύ μικρός, ήμουν στη χορωδία κλπ. και δε φοβάμαι να πω ότι είχα φυσικό χάρισμα», έλεγε ο ίδιος. Μέχρι τα δώδεκα, είχε σχηματίσει την πρώτη του μπάντα, τους The Hectics, που έκαναν κυρίως διασκευές από ονόματα της rock ‘n’ roll. Ήταν την ίδια εποχή που από μόνος του άρχισε ν’ αυτό-αποκαλείται Freddie. To 1963, μετακόμισε με την οικογένεια του στην Αγγλία όπου σπούδασε γραφιστική στο Ealing Technical College and School of Art. Εκεί συνάντησε πολλούς καλλιτέχνες και μουσικούς μεταξύ των οποίων τον ντράμερ Roger Taylor και τον κιθαρίστα Brian May. To 1969 και ενώ πρώτα είχε περάσει από κάποια τοπικά γκρουπ, ο φιλήσυχος Mercury ενσωματώθηκε στους Ibex. Τα θεμέλια για μια καριέρα που θα εκτοξευόταν στη δεκαετία των 70’s είχαν μπει. Ένα χρόνο μετά, η γνωριμία του με τους May και Taylor σε συνδυασμό με τις blues – rock επιρροές του από Jimi Hendrix και Cream,  τον οδήγησαν στους κόλπους των Smile.

Επέλεξε να τους μετονομάσει σε Queen και ταυτόχρονα υιοθέτησε το επώνυμο Mercury. Με τη συμβολή του, το συγκρότημα κατάφερε να αναπτύξει ένα μοναδικό στυλ που συγχώνευε τη hard rock, με τη glam και τη heavy metal, όπως και άλλα μουσικά είδη ανά περιόδους. «Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μπορούσα επίσης να γράφω τραγούδια και να δημιουργώ τη δική μου μουσική σε αντίθεση με την αρχή που ήταν κυρίως μια αντιγραφή από Elvis Presley», ήταν τα λόγια του τραγουδιστή, που είχε μεγάλο μερίδιο στη σύνθεση ιστορικών επιτυχιών της μπάντας. Κατάφερε να γίνει διάσημος σε όλο τον κόσμο για τη δυναμική του σκηνική παρουσία και τα οπερατικά φωνητικά του, με τρανό παράδειγμα το θρυλικό “Bohemian Rhapsody”, που έκλεινε μέσα του όλη την ένταση της φωνής του και σημείωσε ασύλληπτη επιτυχία παγκοσμίως. Ο ίδιος είχε τονίσει πως ποτέ δεν είχε εξασκηθεί στα οπερατικά φωνητικά και πως απλώς άκουγε πολύ Montserrat Caballe, ενώ τόνιζε πως το εύρος του εξαρτιόταν από τη διάθεση του. Εκτός από το ερμηνευτικό και συνθετικό του ταλέντο, ο Mercury, ήταν και ένας άριστος σόουμαν. Ήξερε πώς να διασκεδάζει τα πλήθη και να επικοινωνεί μαζί τους. Με το περίφημο μουστάκι του, συνήθιζε ν’ ανεβαίνει στη σκηνή φορώντας περίτεχνα κουστούμια αποτελούμενα άλλοτε από κάπες και στέμματα και άλλοτε από στενά ριγέ σορτς. Καλλιτεχνική φύση και ανοιχτά bisexual όντας, έφτανε συχνά στα όρια και συχνά τα ξεπερνούσε. Δικαιολογημένα θεωρήθηκε ως ένα από τα πλέον εκκεντρικά μουσικά ταλέντα που πέρασαν ποτέ απ’ τον πλανήτη. Εκτός σκηνής έβγαζε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, εσωστρεφές και ντροπαλό, ενώ αν και δεν έκρυβε την αμφιφυλοφιλία του, προτιμούσε να κρατά την ιδιωτικότητα στις σχέσεις του. Του άρεσε να ζει στην πολυτέλεια. Αγαπούσε τη σαμπάνια όπως και να συλλέγει έργα τέχνης, για τα οποία ξόδευε κάποιες φορές υπέρογκα ποσά. Στην προσωπική του ζωή, είχε συνάψει σχέση στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τη Mary Austin, την οποία λίγο ως πολύ θεωρούσε σύζυγο του, παρά το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα, κατέληξαν να είναι πολύ καλοί φίλοι. Σχέση διατήρησε για κάποια χρόνια και με την Αυστριακής καταγωγής ηθοποιό, Barbara Valentin, ενώ το 1985, σηματοδοτήθηκε η αρχή της τελευταίας μακροχρόνιας σχέσης του τραγουδιστή, αυτή τη φορά με τον κομμωτή Jim Hutton, ο οποίος βρέθηκε το 1990 θετικός στον ιό του HIV και συντρόφευσε τον Mercury μέχρι το θάνατό του.

Μέχρι το 1989, ο καλλιτέχνης είχε απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έκανε καμία κίνηση για να προωθήσει το τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησε με τους  Queen, το “Innuendo” και είχε σταματήσει τις περιοδείες, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσουν να κυκλοφορούν φήμες για πιθανά προβλήματα με την υγεία του. Μία μέρα πριν χάσει τη μάχη με την αρρώστια που τον βασάνιζε,  στις 23 Νοεμβρίου του 1991, ο  ίδιος επιβεβαίωνε τις φήμες που τον ήθελαν φορέα του AIDS αλλά και τις έντονες ανησυχίες των χιλιάδων θαυμαστών του, που έβλεπαν ότι οι δημόσιες εμφανίσεις του είχαν περιοριστεί ιδιαίτερα. Λες και γνώριζε ότι το τέλος του πλησίαζε… «Θα ήθελα να επιβεβαιώσω ότι είμαι θετικός στον HIV και έχω AIDS. Αισθάνθηκα πως ήταν σωστό να κρατήσω αυτές τις πληροφορίες για μένα  μέχρι σήμερα ώστε να προστατεύσω την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων που με περιβάλλουν. Ωστόσο, έφτασε πια η ώρα για τους φίλους μου και τους φαν σε όλο τον κόσμο να μάθουν την αλήθεια και ελπίζω όλοι να βοηθήσουν εμένα αλλά και όλους όσους πολεμάνε μ’ αυτή την τρομερή αρρώστια.» Μόλις 24 ώρες αργότερα, ο 45χρονος αστέρας, θα άφηνε την τελευταία του πνοή στην έπαυλη του στο Λονδίνο λόγω βρογχικής πνευμονίας οφειλόμενης στο AIDS.

 Η είδηση του θανάτου του, έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη και συγκλονίζοντας τον μουσικό κόσμο, που υποκλίθηκε στην ανυπέρβλητη αξία και το ταλέντο του θρυλικού τραγουδιστή, του εξαιρετικού μουσικού, του κορυφαίου perfomer, του Freddie Mercury. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Απρίλη του 1992, έγινε προς τιμή του μια τεράστια συναυλία στο Wembley Stadium, με συμμετοχή πλήθους ονομάτων του χώρου, μεταξύ των οποίων Def Leppard, Metallica, Guns N’ Roses, Elton John, David Bowie, Tony Iommi, Robert Plant, Roger Daltrey, Liza Minelli κ.α., παρουσία 72.000 θεατών. Τα έσοδα διατέθηκαν για τη δημιουργία ενός φιλανθρωπικού οργανισμού για την παγκόσμια καταπολέμηση του AIDS, του “ The Mercury Phoenix Trust”. Η λάμψη του Mercury, όχι απλώς δεν ξεθώριασε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά έγινε ακόμα πιο εκτυφλωτική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από τα 34,5 εκατομμύρια αντίτυπα που έχουν πουλήσει οι Queen στις Η.Π.Α., τα μισά άλμπουμ πουλήθηκαν μετά το θάνατό του.  Φυσικά μέχρι σήμερα, καταφέρνει να παίρνει την πρωτιά σε δημοψηφίσματα σχετικά με τον σπουδαιότερο ροκ τραγουδιστή όλων των εποχών. Το μέγεθος δε της επιρροής που έχει ασκήσει σε αμέτρητους άλλους τραγουδιστές που τον διαδέχθηκαν μελλοντικά, είναι πραγματικά ανυπολόγιστο.

Πηγή

Ώρες ολόκληρες συζητούσαμε με την αδελφή μου ένα Σάββατο βράδυ. Μιλούσαμε για διάφορα θέματα ,λέγαμε αστεία και γελούσαμε μέχρι δακρύων. Αργότερα η συζήτηση πήρε πιο σοβαρές διαστάσεις. Αρχίσαμε να αναλύουμε τους προβληματισμούς μας. Τότε την ρώτησα” “Τι φοβάσαι πιο πολύ”; “Τον θάνατο “μου απάντησε. “Φοβάμαι να μην πεθάνω εγώ ή κάποιος που αγαπώ. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο”..

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο φόβος ζει πάντα μέσα μας. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτό .Δεν μας είναι ευχάριστο. Ειδικά τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και πρέπει να προσέχουμε πολύ για την υγεία μας η έννοια του θανάτου μας ανησυχεί συχνά. Ανησυχούμε συνεχώς από την στιγμή που θα φέρουμε την ιδέα του θανάτου στο μυαλό μας γιατί δεν ξέρουμε τι υπάρχει μετά από αυτό. Είναι όντως το τέλος ή μήπως όχι; Πώς θα είναι η ζωή μας μετά την απώλεια των αγαπημένων μας;

Τέτοιου είδους απώλειες επηρεάζουν πολύ έντονα τον άνθρωπο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε περιπτώσεις ανθρώπων που πέφτουν σε κατάθλιψη, στρέφονται στο αλκοόλ, ή αλλάζουν την συμπεριφορά τους, γίνονται δηλαδή πιο απότομοι ή λιγομίλητοι όταν χάνουν δικά τους άτομα. Αυτό που πονάει πιο πολύ είναι πως δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Είναι πάνω από τον άνθρωπο, πάνω από κάθε δύναμη και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό πέρα από το να το αποδεχτούμε.
Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τον θάνατο καθώς αθάνατος δεν είναι κανείς, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την ιδέα του θανάτου ώστε να μην ανησυχούμε συνεχώς για την στιγμή που θα εγκαταλείψουμε τον επίγειο κόσμο.

Η έννοια του θανάτου είναι κάτι που απασχόλησε πολύ τους αρχαίους φιλοσόφους, αλλά και πιο σύγχρονους συγγραφείς και διανοούμενους. Κάποια γνωμικά που εξέφρασαν για το συγκεκριμένο θέμα συμβάλουν στο να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και να δούμε τον θάνατο με άλλο μάτι ,αρκεί να τα εμπεδώσουμε και στην καθημερινότητα μας. Να τα κάνουμε δικά μας.
Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Ο καθένας φεύγει απ’ τη ζωή, σαν να ‘ρθε τώρα μόλις.
• Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας, γιατί αυτό που αποσυντίθεται δεν έχει αισθήσεις και ό,τι είναι χωρίς αισθήσεις δεν είναι τίποτε για μας.
• Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.
• Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.
• Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
-Επίκουρος

• Νομίζω πως ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός από το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
• Συμφωνούμε λοιπόν, ότι οι ζωντανοί απ’ αυτούς που έχουν πεθάνει προέρχονται, όπως κι αυτοί που έχουν πεθάνει από τους ζωντανούς.
-Πλάτων

• Ό,τι πεθαίνει δεν πέφτει έξω από τον κόσμο.
-Μάρκος Αυρήλιος

• Καλύτερα να πεθάνουμε μια φορά παρά να υποφέρουμε άσχημα όλες τις μέρες.
-Αισχύλος

• Είναι όμως ο θάνατος ο έσχατος θεραπευτής των κακών.
–Σοφοκλής

• Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.
-Μπέρτολτ Μπρεχτ

• Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε.
-Eric-Emmanuel Schmit

• Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο νεκροταφείο δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
• Το να έχεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται να πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα να σκέπτεσαι ότι έχεις κάτι να χάσεις.
-Steve Jobs

• Το πότε θα πεθάνεις είναι σαν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού σου… Δεν είναι στο χέρι σου.
-Αρκάς

• Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε.
-Νίκος Καζαντζάκης

Αυτός ο φόβος για τον θάνατο μας κρατάει πίσω και μας απομακρύνει από το να απολαύσουμε τον χρόνο που μας απομένει. Δεν ξέρουμε αν είναι πολύς ή λίγος ,αλλά αρκεί για να ζήσουμε μια ζωή όπως μας αρέσει.
Αν ρυθμίσουμε το μυαλό μας να σκέφτεσαι πιο θετικά και αν ενστερνιστούμε τα παραπάνω γνωμικά, οι έγνοιες μας θα είναι λιγότερες και η λαχτάρα μας για ζωή όλο και περισσότερη.

Ο Eddie Van Halen ύστερα από μεγάλη και μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο πέθανε στα 65 του. Ο θάνατός του επιβεβαιώθηκε από τον γιο του Wolfgang Van Halen.

Wolfgang wrote: “I can’t believe I’m having to write this, but my father, Edward Lodewijk Van Halen, has lost his long and arduous battle with cancer this morning.

“He was the best father I could ever ask for. Every moment I’ve shared with him on and off stage was a gift.

“My heart is broken and I don’t think I’ll ever fully recover from this loss.

Πηγή

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 73 ετών σπουδαίος ντράμερ Lee Kerslake, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Την δυσάρεστη είδηση επιβεβαίωσε ο Ken Hensley, συνοδοιπόρος του στα πρώτα επαγγελματικά βήματα και βεβαίως στην κλασική περίοδο των Uriah Heep.

O Kerslake ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ’60, κυκλοφορώντας άλμπουμ με τους The Gods, Toe Fat, National Head Band και Head Machine.

Πρώτο αποτέλεσμα της συνεργασίας του με τους Uriah Heep ήταν το κλασικό “Demons And Wizards” του 1972, ακολουθούμενο από το επίσης κλασικό “The Magician’s Birthday” την ίδια χρονιά.

Συνέχισε με το συγκρότημα μέχρι και το 2007, όταν και αποχώρησε λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, συμμετέχοντας σε αρκετά ακόμη σπουδαία άλμπουμ, με εξαίρεση ένα μικρό διάλειμμα, όταν έγινε μέλος στο νέο, προσωπικό σχήμα του Ozzy Osbourne.

Μαζί του κυκλοφόρησε τα υπερεπιτυχημένα “Blizzard Of Ozz” (1980) και “Diary Of A Madman” (1981), ενώ αργότερα ενεπλάκη σε πολυετή νομική διαμάχη με αιτία τα πνευματικά δικαιώματα, η οποία είχε εν τέλει ευτυχή κατάληξη.

Πηγή

Η είδηση ότι η Ουάσινγκτον είναι η πρώτη πολιτεία που νομιμοποίησε την ανθρώπινη κομποστοποίηση, μας έκανε να ψάξουμε τι είναι οι φιλικές προς το περιβάλλον κηδείες, που κερδίζουν έδαφος στις ΗΠΑ.

Η εταιρεία Recompose με έδρα το Σιάτλ δραστηριοποιείται στις “πράσινες” κηδείες, δηλαδή κομποστοποιεί τα ανθρώπινα σώματα μετά την ταφή τους. Στη συνέχεια αναλαμβάνει να τα κάνει λιπάσματα.

Σύμφωνα με την μελέτη που παρουσίασε η εταιρεία, όλα τα ανθρώπινα μέλη μπορούν να γίνουν λίπασμα, ακόμα και τα οστά. Μάλιστα στη παρουσίαση προτρέπει τους συγγενείς να το ρίξουν στο έδαφος μπροστά από το σπίτι τους και να φυτέψουν από πάνω λουλούδια ή λαχανικά και με αυτό τον τρόπο να τιμήσουν τον νεκρό.

Αν αναλογιστεί κανείς το πρόβλημα με την έλλειψη χώρου για ταφή, λόγω υπερπληθυσμού αλλά και ότι κάθε αποτέφρωση παράγει τόσο διοξείδιο του άνθρακα όσο η καύση 800.000 βαρελιών πετρελαίου, η εταιρεία ποντάρει στην οικολογική ευαισθησία για την προώθηση του πρότζεκτ της.

Πηγή

Σε ηλικία 73 ετών πέθανε το πρωί της Τετάρτης ο Φλόριαν Σνάιντερ, ιδρυτικό μέλος των Kraftwerk, του θρυλικού συγκροτήματος από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, οι οποίοι έμειναν στην ιστορία ως «οι Μπιτλς της ηλεκτρονικής μουσικής».

Την είδηση του θανάτου του Σνάιντερ, ο οποίος έπασχε από καρκίνο, επιβεβαίωσε αρχικά η οικογένειά του και κατόπιν και διεθνή μουσικά ΜΜΕ, όπως το Billboard.

Οι φοιτητές Φλόριαν Σνάιντερ και Ραλφ Χούτερ ίδρυσαν το συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Μαζί με τους Βόλφγκανγκ Φλιρ και Καρλ Μπάρτος σχημάτισαν την κλασική σύνθεση της μπάντας που παρέδωσε μουσικά αριστουργήματα όπως το «Autobahn», ένα άλμπουμ «φτιαγμένο» από ήχους ηλεκτρονικούς, από όργανα και συσκευές που ουδεμία σχέση είχαν με τη συνήθη έως τότε ενορχηστρωτική πρακτική της ποπ και της ροκ μουσικής: ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, ντραμς.

Οι Kraftwerk δεν υπήρξαν απλώς πρωτοπόροι ενός μουσικού είδους – επινόησαν το μέλλον στη σύνθεση, «αναγκάζοντας» πολλούς καλλιτέχνες έκτοτε να τους ακολουθήσουν και να συνεχίσουν να τους ακολουθούν, αφού ο νέος ήχος ήταν πλέον ένα παρόν που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν τα εξίσου σημαντικά άλμπουμ «Trans-Europa Express» (1977), «Die Mensch-Maschine» (1978), «Electric Café» (1986), «The Mix» (1991), «Tour de France Soundtracks» (2003), «Minimum – Maximum» (2005). Οι Kraftwerk έχουν γράψει ίσως το πιο επικό τραγούδι στην ιστορία του ποδηλάτου: το «Tour De France», το οποίο κυκλοφόρησε το 1983 προς τιμήν του διάσημου, ομώνυμου επαγγελματικού αγώνα. Στο εξώφυλλο υπάρχουν τα χρώματα της γαλλικής σημαίας. Τριάντα χρόνια μετά έβγαλαν το άλμπουμ «Tour de France Soundtracks» για την 100ή επέτειο του αγώνα.

Η επίδραση των Kraftwerk στην σύγχρονη ποπ κουλτούρα είναι ανυπολόγιστη.

Ο εμβληματικός Ντέιβιντ Μπάουι είχε εκφράσει όχι μόνον τον θαυμασμό του για τους Γερμανούς μινιμαλιστές, αλλά είχε παραδεχθεί και την επίδρασή τους στην πορεία της μουσικής του.

Παρότι δεν συνεργάστηκαν ποτέ και δεν συνυπήρξαν ποτέ επί σκηνής (ο Βρετανός μουσικός συναντιέται με τον Χούτερ και τον Σνάιντερ μόνον κοινωνικά, ελάχιστες φορές, όταν ο ίδιος πλέον μετακομίζει στο Βερολίνο, το 1976), αναπτύσσεται μεταξύ τους ένας «διακειμενικός μουσικός διάλογος».

Οι Kraftwerk μνημόνευσαν στιχουργικά τον Μπάουι στο τραγούδι «Trans Europe Express» του ομώνυμου άλμπουμ, το 1977, μια «μουσική αβρότητα» που ο Βρετανός σταρ επέστρεψε με το «Heroes», την ίδια χρονιά, ηχογραφώντας το κατά κύριο λόγο ορχηστρικό «V-2 Schneider» ως φόρο τιμής στον Φλόριαν Σνάιντερ.

Το 1983, οι New Order, «μετεξέλιξη» των Joy Division, ηχογραφούν το μυθικό πλέον «Blue Monday», ένα τραγούδι-ύμνο της χορευτικής ηλεκτρονικής μουσικής.

Ωστόσο, όπως και τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος ομολογούν, την έμπνευσή τους τη «δανείστηκαν» από τους Kraftwerk, καθώς στο τραγούδι σαμπλάρουν το «Uranium» από το «Radio-Activity» (1975).

Εξάλλου, πολλά χρόνια αργότερα, ένας ακόμη «επίγονός» τους, ο Μόμπι, θα έλεγε: «Οι Kraftwerk είναι για τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική ό,τι οι Beatles και οι Rolling Stones για τη ροκ».

Πηγή

Ο οργανίστας των THE STRAGLERS Dave Greenfield έφυγε από τη ζωή λόγω κορονοϊού το βράδυ της Κυριακής 3 Μαΐου, αλλά μόλις σήμερα τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας επιβεβαίωσαν τον θάνατό του.

Ο Greenfield νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με καρδιακά προβλήματα.

Στην ανακοίνωσή τους τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας αναφέρουν

«Είμαστε βαθύτατα λυπημένοι που ανακοινώνουμε τον πρόωρο θάνατο του θρύλου των πλήκτρων Dave Greenfield, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 3 Μαΐου το βράδυ. Μετά από παραμονή στο νοσοκομείο λόγω καρδιακών προβλημάτων, διαγνώστηκε θετικός τον Convid-19 τη περασμένη Κυριακή αλλά δυστυχώς έχασε τη μάχη του χθες το βράδυ».

Σε δικιά του ιδέα είχε βασισθεί η μεγάλη επιτυχία τους Golden Brown. Ήταν αυτός που έκανε τη διαφορά στον ήχο των Stranglers σε σχέση με τα υπόλοιπα πανκ συγκροτήματα της εποχής.

Ήταν 71 ετών.

Πηγή

Ένας από τους θρύλους της αμερικανικής country μουσικής, ο Kenny Rogers, με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της οικογένειάς του, «πέθανε ειρηνικά στο σπίτι από φυσικά αίτια». Με μεγάλη καριέρα, που διήρκεσε περίπου 60 χρόνια και βραβευμένος με τρία βραβεία Grammy είχε πολλές και μεγάλες επιτυχίες στις δεκαετίες του 1970 και 1980. Από τα πιο γνωστά τραγούδια του ήταν τα The Gambler, Lucille και Coward Of The County. Η κορυφαία του όμως επιτυχία ήταν το Lady που σίγουρα έχετε ακούσει.

Το 2013 μπήκε στο Country Music Hall of Fame ενώ έχει βραβευτεί και από την Αμερικανική Ένωση Κάντρι Μουσικής για το συνολικό έργο του.

Πηγή