Με αφορμή την επερχόμενη πρεμιέρα της παράστασης «Κραυγές» του διδύμου Βούλγαρη – Μακρυνόρη (πληροφορίες εδω), οι δημιουργοί και σκηνοθέτες της παράστασης παραχώρησαν στο cityvibes.gr και το Γιώργο Μαλέκα μια σύντομη συνέντευξη για την παράσταση, αλλά και τις σκέψεις τους.

Ε: Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε τις “Κραυγές” και πώς προσεγγίσατε το ευαίσθητο θέμα της έμφυλης βίας στη σκηνοθεσία σας;

Γιώργος Βούλγαρης: Το έργο γράφτηκε στην δύσκολη περίοδο της καραντίνας όπου όλα τα συναισθήματα, οι αναζητήσεις, οι προσωπικές ανασφάλειες και τα προσωπικά ζητούμενα του καθενός από εμάς μεγεθύνθηκαν σε απεριόριστο βαθμό.
Οι αναθεωρήσεις των κεκτημένων της ζωής μας, της προσωπικής μας διαδρομής, έπεσε στο τραπέζι των διαβουλεύσεων με τον εαυτό μας. Βλέποντας το φαινόμενο των γυναικοκτονιών να παίρνει τραγικές διαστάσεις μέσα στην καραντίνα, ανέσυρα μνήμες από το στενό μου οικογενειακό περιβάλλον (ο πατέρας μου προς την μητέρα μου και στη μέση εγώ) και ήθελα να αποτίσω πρωτίστως φόρο τιμής, μέσω της μητέρας μου, σε όλες αυτές τις γυναίκες που βίωσαν κάποια στιγμή στη ζωή τους κακοποιητική συμπεριφορά και βία. Ήταν προσωπική ανάγκη! Την εκμυστηρεύτηκα στον Γιάννη και εκεί αρχίσαμε να θέτουμε τον κορμό του έργου και τα πλαίσια που θα κινηθούμε. Συμφωνήσαμε να συμπεριληφθούν οι μορφές βίας που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία του θύματος (λεκτική, ψυχολογική, εργασιακή, σωματική και σεξουαλική), δοσμένα όμως με καθαρά θεατρικό και ποιητικό τρόπο και όχι στείρα καταγραφή γεγονότων.

Γιάννης Μακρυνόρης: Η περίοδος της καραντίνας, ειδικά της πρώτης, όξυνε πολύ τον συναισθηματικό κόσμο όλων μας. Μας έφερε τόσο αντιμέτωπους με τους εαυτούς μας, όσο και με το άμεσο ενδοοικογενειακό περιβάλλον όπου υπήρξε πιο συνεχή τριβή λόγω του εγκλεισμού. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων τα πράγματα κλιμακώθηκαν με πολύ άσχημο τρόπο με αποτέλεσμα να σημειωθούν πολλά περιστατικά έμφυλης βίας και πιο συγκεκριμένα γυναικοκτονιών. Όταν λοιπόν ακούς ξαφνικά και τόσο επαναλαμβανόμενα τέτοιες ειδήσεις μέσα σε μια περίοδο περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης σε συνδυασμό με ένα γενικότερο κλίμα αναστάτωσης και ανησυχίας, μοιραία δεν μένεις ασυγκίνητος. Αυτό ήταν το έναυσμα. Συνδυαστικά και με το προσωπικό ιστορικό που μου αφηγήθηκε ο Γιώργος ανασύροντας μνήμες του, αποφασίσαμε να καταπιαστούμε με αυτό το θέμα και έτσι ξεκινησαμε
την συγγραφή.

Θέλαμε να δημιουργήσουμε πάνω στη σκηνή εικόνες αυθεντικές, που να έχουν μια ισορροπία μεταξύ σκληρής απόδοσης καταστάσεων και καλλιτεχνικής έκφρασης και παράλληλα να δίνουν στον θεατή τον χώρο για να προβληματιστεί, να αισθανθεί και τελικά να αποφασίσει τι θέλει ο ίδιος να νιώσει και τι να κρατήσει από αυτό που είδε.

Γιάννης Μακρυνόρης

Ε: Κατά την απεικόνιση των ιστοριών οκτώ διαφορετικών γυναικών, ποιες ήταν οι προκλήσεις και οι προβληματισμοί για να διασφαλίσετε ότι κάθε ιστορία θα ειπωθεί με αυθεντικότητα και σεβασμό;

Γιώργος Βούλγαρης: Δεν θέλαμε το εγχείρημα να βγει “μελό”. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος και προβληματισμός μου. Δεν θέλαμε να πάρουμε συναισθηματική θέση στην ιστορία αυτών των γυναικών. Θέλαμε να καταγράψουμε την ωμή αλήθεια και ο τελικός αποδέκτης να είναι ο θεατής ως προς το συναίσθημα που θα νιώσει.

Γιάννης Μακρυνόρης: Το θέμα του έργου ήταν από μόνο του σκληρό και
ευαίσθητο ταυτόχρονα. Εκείνο ήταν το επίκεντρο. Η σκηνική εικονοποίηση ήταν
οι δορυφόροι γύρω του. Το στοίχημα ήταν να αποδοθεί το θέμα καλλιτεχνικά, χωρίς όμως να κλίνει περισσότερο προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Θέλαμε να δημιουργήσουμε πάνω στη σκηνή εικόνες αυθεντικές, που να έχουν μια ισορροπία μεταξύ σκληρής απόδοσης καταστάσεων και καλλιτεχνικής έκφρασης και παράλληλα να δίνουν στον θεατή τον χώρο για να προβληματιστεί, να αισθανθεί και τελικά να αποφασίσει τι θέλει ο ίδιος να νιώσει και τι να κρατήσει από αυτό που είδε. Κι αν κρίνω από τις διάφορες απόψεις που έχουμε ακούσει από κόσμο που το είδε στα προηγούμενα ανεβάσματα, μάλλον τα καταφέραμε.

Ε: Δεδομένης της έντασης του θέματος, πώς εξισορροπήσατε το συναισθηματικό βάρος του έργου για το κοινό, μεταφέροντας παράλληλα ένα ισχυρό μήνυμα;

Γιώργος Βούλγαρης: Ο “ποιητικός” και συμπυκνωμένος λόγος του κειμένου είναι ένας εξισορροπητικός παράγοντας. Ένας συνδυασμός ποίησης και σκληρών εικόνων με την πρωτότυπη μουσική που γράφτηκε ειδικά για το έργο, βοήθησαν το έργο να σταθεί πιο “εύπεπτο” προς τον θεατή.

Γιάννης Μακρυνόρης: Είναι όλα θέμα σωστού συνδυασμού. Συμπυκνωμένος και θεματικά στοχευμένος λόγος με μια δόση ποιητικότητας (θέατρο κάνουμε πρωτίστως), μαζί με επίσης στοχευμένες εικόνες και ατμοσφαιρική μουσική που συνοδεύουν τον λόγο και ολοκληρώνουν τον καμβά, υπό το πρίσμα της κινηματογραφικής αισθητικής που χαρακτηρίζει τις δουλειές μας.

Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις. Αρκεί να μην το υποτιμήσεις και να του απευθυνθείς με ειλικρίνεια και σεβασμό με το έργο σου.

Γιώργος Βούλγαρης και Γιάννης Μακρυνόρης

Ε: Τι ελπίζετε να πάρει το κοινό από αυτή την παράσταση και ποιες συζητήσεις θέλετε να πυροδοτήσετε με αυτό το έργο;

Γιώργος Βούλγαρης: Το έργο εχει δοκιμαστεί. Αυτό είναι το τρίτο ανέβασμά του. Σε όλες αυτές τις παραστάσεις που έχουν προηγηθεί, ήρθαν άνθρωποι που το είχαν δει δύο και τρεις φορές, ξανά και ξανά. Δεν μπήκαμε ποτέ στην διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό. Ξέρουμε την δυναμική του έργου μας και το προσφέρουμε με πολύ σεβασμό και ειλικρίνεια στον κόσμο που εμπιστεύεται τόσα χρόνια την σκηνοθετική μας ματιά. Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις.

Γιάννης Μακρυνόρης: Τα μηνύματα του έργου θα έλεγα ότι υπόκεινται στην κρίση και την προσωπική ματιά του κάθε θεατή, ανάλογα με την κάθε ιδιοσυγκρασία και τα οποιαδήποτε προσωπικά βιώματα. Το έργο μπορεί σε κάποια άτομα να ανασύρει μνήμες, να πυροδοτήσει ενδεχομένως συγκαλυμμένα συναισθήματα, να ενεργοποιήσει οτιδήποτε μέσα τους. Προσυπογράφω τη φράση του Γιώργου: Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις. Αρκεί να μην το υποτιμήσεις και να του απευθυνθείς με ειλικρίνεια και σεβασμό με το έργο σου. Από εκεί και πέρα, το κοινό είναι ελεύθερο να νιώσει ό,τι θέλει. Αυτή είναι άλλωστε και η πολυπλευρότητα της τέχνης.

Ε: Θα μπορούσατε να μοιραστείτε πληροφορίες σχετικά με το πώς
συνεργαστήκατε ως συν-σκηνοθέτες για να ζωντανέψετε αυτή τη μοναδική
πράξη παράστασης ντοκιμαντέρ;

Γιώργος Βούλγαρης: Με τον Γιάννη Μακρυνόρη συνεργαζόμαστε χρόνια ως σκηνοθετικό δίδυμο. Δεν είναι η πρώτη μας δουλειά μαζί. Θεωρούμε ότι το είδος αυτό του documentary performance theater είναι ένα είδος το οποίο μας βοηθά να δουλεύουμε πολύ πιο ελεύθερα, περισσότερο από κάθε άλλο είδος.

Γιάννης Μακρυνόρης: Στο παρελθόν έχουμε καταπιαστεί ξανά με αυτό το είδος θεάτρου και συγκεκριμένα, κάποια σεζόν είχαμε ασχοληθεί και με το προσφυγικό ζήτημα, δοσμένο μέσα από τον ψυχισμό παιδιών προσφύγων, όπου και τότε το έργο μας είχε μεγάλη απήχηση. Σαφώς και το documentary performance theater μας προσφέρει ένα ευρύτερο φάσμα καλλιτεχνικής έκφρασης σε σχέση με ένα συμβατικό ίσως έργο με αρχή-μέση-τέλος, αν και δεν περιοριζόμαστε φυσικά μόνο σε αυτό το είδος. Μετρώντας χρόνια επαγγελματικής συνεργασίας, έχουμε ασχοληθεί και με έργα πιο κλασικής θεατρικής δομής, προσθέτοντας όμως πάντα το προσωπικό μας στίγμα και την δική μας τεχνική και αισθητική.

Σας ευχαριστούμε πολύ Γιάννη και Γιώργο και καλή σας επιτυχία!

Επιμέλεια συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας
Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ

Η δολοφονία του Μαρά , ως έργο, δεν είναι απλά ένα κείμενο. Του Πέτερ Βάις συγκεκριμένα. Δεν είναι μια παράσταση , από εκείνες που τρομάζεις στην όψη της αφίσας τους , αγνοώντας το αληθινό μήνυμα που προωθεί , κατατάσσοντας την στην σφαίρας της “ κουλτούρας”.  Σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη και μουσική Δήμητρας Γαλάνη, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για πρώτη φορά, ανεβάζει με έναν εξαιρετικό σαρανταμελή θίασο , Πέτερ Βάις. Η παράσταση «Η Δολοφονία του Μαρά» έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, στις 21.00 στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια από εκείνες τις ημέρες που διψάς για γνώση και …θέαμα , βρέθηκα στο κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών , μαζί με φίλη , για να παρακολουθήσουμε την εν λόγω παράσταση. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για το περιεχόμενο – οφείλω να το ομολογήσω . Είχα διαβάσει για τον Πέτερ Βάις , το ύφος του , τον διάσημο Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης και ανυπομονούσα να δω επί σκηνεί την δυστυχία του Γαλλικού λαού , 4 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση , μέσα από έναν θίασο γεμάτο ηθοποιούς – που όπως ανακάλυψα αργότερα – το ταλέντο τους ξεχείλιζε από τα εκπληκτικά κοστούμια . Δεν συνηθίζω να γράφω διθυράμβους για παραστάσεις , ούτε να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με όσα βλέπω – φταίει ίσως η ασχετοσύνη μου στον χώρο του θεάτρου , που τώρα εξερευνώ , οι παιδικές παραστάσεις που το σχολείο μας υποχρέωνε να βλέπουμε . Όμως , για την παράσταση αυτή , που τόσο με ενθουσίασε , θα κάνω μια εξαίρεση.

Πρόκειται για μια παράσταση “ θεάτρου , μέσα στο θέατρο”. Τρόφιμοι του ψυχιατρικού ασύλου του Charenton το 1808 , ήρωες της καθημερινότητας που δημιούργησε ο Βάις , υπό την καθοδήγηση του Μαρκησίου Ντε Σαντ , δίνουν ρεσιτάλ με θέμα την δολοφονία του αρχιεπαναστάτη Ζαν Πωλ Μαρά , ενός από τους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης. Ποιος ήταν ο Ζαν Πωλ Μαρά ; Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης. Γεννήθηκε στο Μπουντρύ του Νεσατέλ της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών. Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ο Φίλος του Λαού», από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων.

Ήταν μέλος της περίφημης «Λέσχης των Κορδελιέρων» και αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση της εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό (στην Αγγλία) για να αποφύγει τη σύλληψη. Ήταν αδιάλλακτος αντίπαλος του μοναρχικού καθεστώτος και συνέβαλε με την αρθρογραφία του στην καταδίκη και εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το 1793. Ο Μαρά αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή της «Επιτροπής για Επαγρύπνηση της Κομμούνας». Το τέλος του ; Συγκλονιστικό , όπως ακριβώς και στην παράσταση ! Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις «Σφαγές του Σεπτέμβρη». Ως πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» απομάκρυνε το Στρατηγό Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων. Συνέβαλε επίσης στην ανατροπή των Γιρονδίνων από την εξουσία (1793). Ένα μήνα αργότερα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ. Η Κορντέ τον δολοφόνησε με μαχαίρι στο λουτρό του, όπου ο Μαρά περνούσε πολλές ώρες λόγω της δερματοπάθειάς του. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε τέρας και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της…

Ο ηθοποιός Δημήτρης Σιακάρας , ως ένας Μαρά της σύγχρονης εποχής , αποδίδει στον ρόλο του την δραματικότητα , την αθλιότητα που περικυκλώνουν τα γεγονότα της ζωής του ήρωα. Η έκφραση ; Άψογη . Εντυπωσιακή , αρτιμελής , μεταφέρει μέχρι και στον τελευταίο θαμώνα του θεάτρου , ψηλά στον εξώστη , το θάρρος του Μαρά , την ανάγκη του να διαλαλεί στον ταλαιπωρημένο λαό , πως τα βάσανα τους , δεν σταματούν με τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου. Η φωνή του , ως ένας άνθρωπος βασανισμένος ,λόγω της ασθένειας του , η ψυχική και σωματική γύμνια του , μας ανατριχιάζουν , μας προκαλούν συναισθήματα αγωνίας , συμπόνιας , δέους μπροστά στον υπεράνθρωπο του Βάις, σε μια ύστατη προσπάθεια να απευθυνθεί στο πλήθος. Και δεν σταματά εκεί.

Ο εξαιρετικός Κώστας Σαντάς , ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ , διεκδικεί την σκηνή , από τα πρώτα 10 λεπτά. Τοποθετημένη φωνή , στο ύψος των ατομικιστικών ιδεών που κραυγάζει ο ήρωας του , καθηλωτικό βλέμμα που παρεμβαίνει σε κάθε σκηνή που ο Ζαν Πολ Μαρά , τολμά , δημόσια , να καταγγείλει ευγενείς , παπάδες και άρχοντες , ως νέοι “δήμιοι “ του λαού , όλα προσανατολισμένα σε μια ευθύγραμμη επιτυχία . Η ηθοποιός Άννη Τσολακίδου , ως Σιμόνη Εβράρ , σαν σκηνή αρχαιοελληνικής τραγωδίας , περιποιείται με ευλάβεια τον εκλεκτό της , Μαρά , μη θέλοντας να αφήσει κανέναν κοντά του , προσδίδοντας στον ρόλο την τρυφερότητα που πηγάζει . Ως Σαρλότ Κορντέ , προσωποποιημένη πέτρα της δυστυχίας , η Μαριάννα Πουρέγκα , με σθένος φωνής , κραυγές , απλανές βλέμμα , τρόμο στα μάτια της καθώς αντικρίζει την κατάσταση στους δρόμους του Παρισιού , ανατρεπτικό ύφος , ξέρει πως να πείσει τον θεατή , πως εκείνη θα κινήσει τα νήματα της ιστορίας . Γνωρίζει , μέσα από την τέχνη πως να παρουσιάζει , με τρόπο πειστικό και καθηλωτικό , τον χαρακτήρα της ηρωίδος. Είναι άλλωστε , εκείνη που προμηνύει το τέλος – ο Μαρά δεν θα γλιτώσει.

Η μουσική ; Η Δήμητρα Γαλάνη , φροντίζει να πλαισιώνει το έργο με σεβασμό και αγάπη , δίνοντας χώρο στον θίασο να δρα , χωρίς ωστόσο να λείπει ο ήχος που συνοδεύει άριστα σκηνές παραφροσύνης εντός ψυχιατρείου , αγωνία για την λύτρωση των ηρώων , σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα προσεγμένο φωτισμό . Το σκοτάδι που απλώνεται στην σκηνή , το φως που σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους , την κορύφωση του θεατρικού σανιδιού , όλα δοσμένα αρμονικά υπό το πρίσμα του φωτισμού . Ας μην ξεχνάμε , τα υπέροχα , πομπώδη σκηνικά , που καλλιεργούν , στο μυαλό μας , την αίσθηση πως βρισκόμαστε , παρέα με τους ήρωες , στο ψυχιατρείο , στους δρόμους του Παρισιού , στο λουτρό του Μαρά, σβήνοντας για λίγο την έννοια παρόν , υπογράφοντας με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα την επιτυχία. Το κουαρτέτο των Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης , προκαλεί θαυμασμό , με τις φωνές τους να συνδυάζονται αρμονικά και δρουν , κατεβαίνοντας από τον περιορισμένο χώρο της σκηνής , με το κοινό – το αγκαλιάζουν – γίνονται ένα κουβάρι μαζί του – το φροντίζουν ωσάν “θεατρικό παιδί “ τους.

Ο – γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου – Κοραής Δαμάτης , ο σκηνοθέτης της παράστασης δεν διστάζει να παρουσιάζει , με ρεαλιστικό τρόπο την υπόθεση των γεγονότων, στο κείμενο του Πέτερ Βάις . Ξεγυμνώνει την Σαρλότ , αφήνει τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τους τρόφιμους τους ψυχιατρείου να ουρλιάζουν , ζητώντας την πολυπόθητη ελευθερίας τους – τολμά να αποδώσει με τρόπο πρωτόγνωρο την βία, τα όργια  που λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι και μας υπόσχεται πως θα αφήσουμε για λίγο την πραγματικότητα – έξω από τις πόρτες του θεάτρου . Και το καταφέρνει , με απόλυτη επιτυχία. Όσο για τους ασθενείς του ψυχιατρείου , σε εκείνους , θα ήθελα να σφίξω το χέρι , τελειώνοντας την παράσταση. Συγχρονισμένοι , εκδηλωτικοί , αφανείς ήρωες , πιστοί στον ρόλο τους , μέσω των κραυγών τους , των γέλιων τους , των φωνών τους , καθώς υψώνουν το ανάστημα τους στην αδικία , πετυχαίνουν το απίθανο . Δεν είναι απλά,  οι τρελοί έγκλειστοι του ψυχιατρείου , τα “ ανθρώπινα δακτυλοδεικτούμενα απορρίμματα “ της κοινωνίας . Είναι λαϊκοί , βιοπαλαιστές , ήρωες που ο καθένας κουβαλάει την δική του ιστορία  και μέσα από το ταλέντο τους επιδιώκουν να μας αφυπνίσουν για όσα συνέβησαν εν καιρώ Γαλλικής Επανάστασης. Ένα χειροκρότημα για κάθε μέλος , του θιάσου , αυτό θα ήταν συνετό , θαρρώ.

Η δολοφονία του Μαρά , όπως προαναφέραμε , δεν είναι απλά ένα έργο . Μια ακόμη θεατρική παράσταση που παρακολουθείς , βυθισμένος στο κάθισμα του θεάτρου , ενώ περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος . Σε αφυπνίζει , προβληματίζει , δημιουργεί περαιτέρω όρεξη για συζήτηση και εντρύφηση στην Γαλλική Επανάσταση και τους όρους της . Δεν είναι τυχαίο που το Κρατικό Θέατρο επιλέγει την προβολή της . Ένα σύμπλεγμα επιτυχίας , από ταλαντούχους ηθοποιούς , σκηνοθέτη , μουσικό , σκηνογράφο και εν ολίγοις , ολόκληρο θίασο. Το κοινό , έμεινε ευχαριστημένο , η τελείωσις επέρχεται με το χειροκρότημα και η κάθαρσις επιτυγχάνεται σε απόλυτο βαθμό. Είναι άλλωστε καιρός , να δώσουμε χώρο και σε εκείνους που χτίζουν την καριέρα τους και καρτερούν να αναδείξουν το ταλέντο τους , να μας εξηγήσουν , μέσα από την δική τους ματιά , τι εστί τέχνη.

Κατάλληλο για άνω των 16 ετών

Συντελεστές

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Σκηνοθεσία – Κίνηση: Κοραής Δαμάτης

Σκηνικά: Ανδρέας Βαρώτσος

Κοστούμια – Γλυπτικές μάσκες: Άννα Μαχαιριανάκη

Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Α΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης

Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Πανά

Βοηθός κινησιολόγου: Ευανθία Σωφρονίδου

Επιμέλεια φροντιστηριακού υλικού: Χαρά Αργυρούδη

Βοηθός φωτιστή: Στάθης Φρούσσος

Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου

Σχεδιασμός δημιουργικού: Σιμώνη Γρηγορούδη

Διανομή

Κώστας Σαντάς: Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Δημήτρης Σιακάρας: Ζαν Πωλ Μαρά

Άννη Τσολακίδου: Σιμόνη Εβράρ

Μαριάννα Πουρέγκα: Σαρλόττα Κορντέ

Ορέστης Παλιαδέλης: Ντυπερρέ

Δημήτρης Μορφακίδης: Ζακ Ρου

Θάνος Φερετζέλης: Τελάλης

Δημήτρης Τσιλινίκος: Κουλμιέ

Γιολάντα Μπαλαούρα: Κυρία Κουλμιέ

Τραγουδιστές: Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης

Ασθενείς: Λευτέρης Αγγελάκης, Λουκία Βασιλείου, Μάνος Γαλανής, Ελένη Γιαννούση, Γιάννης Γκρέζιος, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Στέλιος Καλαϊτζής, Γιάννης Καραμφίλης, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Μαρία Μπενάκη, Χρίστος Νταρακτσής, Σταυριάνα Παπαδάκη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Κατερίνα Σισίννι, Ευανθία Σωφρονίδου, Φωτεινή Τιμοθέου, Νίκος Τσολερίδης

Συμμετέχουν επίσης: Τίμος Αρχοντίδης, Δημήτρης Δανάμπασης, Ευάγγελος Δρούγκας, Κατερίνα Ζησκάτα, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Χρυσοβαλάντης Νέστωρας, Θεοχάρης Παπαδόπουλος , Αγγελική Πολίτη

«Αυτό που έχει σημασία είναι να σπρώξετε στα άκρα τον εαυτό σας. Να φέρετε τα μέσα έξω, ώστε να μπορέσετε να δείτε τον κόσμο με καινούρια μάτια» (Ζαν Πωλ Μαρά).

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Ο χώρος του θεάτρου, από την αρχαιότητα έλκει τους ανθρώπους και ολοκληρώνει την ψυχοσωματική σύσταση του ανθρώπου. Όχι μόνο ως ψυχαγωγία. Όχι μόνο ως τρόπος έκφρασης συναισθημάτων. Το θέατρο είναι τρόπος ζωής . Το θέατρο δεν τέρπει μόνο την ψυχή σου , παρά μόνο γίνεται αρωγός για την βελτίωση της ζωής σου. Μία μόνο παράσταση μπορεί να αλλάξει σε κλάσματα δευτερολέπτου τον εσωτερικό σου κόσμο , να σε βάλει σε αναθεώρηση της κοσμοθεωρίας σου , να γίνει μάθημα ζωής . Και όλα αυτά , μέσα από τα λόγια των ηθοποιών , τα σκηνικά των σκηνογράφων , το σενάριο του σεναριογράφου , τα ενδύματα του ενδυματολόγου , τον φωτισμό . Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που εργάζονται μπρος και πίσω από την σκηνή για το αριστούργημα που πρόκειται να ανέβει . Άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο , που η καρδιά τους αγωνιά για την επιτυχία , άνθρωποι που βγάζουν το ψωμί τους από αυτό. Και πως κύριε εσύ , που το όνομα σου βουίζει τις τελευταίες ημέρες , από τα δελτία ειδήσεων , τα πρωινάδικα , μέχρι τις εφημερίδες , στερείς από το θέατρο την μαγεία του ;  

Οι τελευταίες καταγγελίες δίνουν την χαριστική βολή στην ελληνική κοινωνία που είχε πάρει τον υπνάκο της την τελευταία δεκαετία. Έναν ύπνο τόσο βαθύ και ατσαλάκωτο , που δεν έπαιρνε χαμπάρι τι συνέβαινε στα παιδιά του θεάτρου. Στα δικά μας παιδιά . Και όχι μόνο στο θέατρο. Και εδώ έρχομαι εγώ , αυστηρός κριτής της κοινωνίας , εκπροσωπώντας το γενικό σύνολο , με το φτωχό μυαλό και την απλή λογική και λέω : Γιατί δεν προστατεύεις τα παιδιά σου Ελλάδα ; Γιατί δεν προστατεύεις κάθε Ζέτα , Δημήτρη , Άννα- Μαρία και άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες του σανιδιού από τα νύχια των αιμοβόρων πλασμάτων που έχουν το θράσος να αποκαλούνται μεγάλοι καλλιτέχνες ; Για ποιο λόγο δεν έπαιρνες είδηση τόσο καιρό τι γινόταν κάτω από την μύτη σου , με αμέτρητες αναίσχυντες πράξεις κάθε περιεχομένου και αθώα παιδιά , να θυσιάζονται στο βωμό της εξουσίας , της δόξας και της καριέρας ; Τι σου φταίξαν τα παιδιά σου Ελλάδα ; 

Στην Ελλάδα επιβραβεύουμε τέτοιες καταστάσεις , τέτοιους χαρακτήρες. Κάνουμε τους χώρους της ψυχαγωγίας κολαστήρια για βασανισμένες ψυχές . Και ποτέ κανένας δεν ξέρει. Κανένας δεν ακούει , δεν βλέπει , δεν ξέρει. Η σιωπή δίνει πρόσκαιρη αθώωση στα κτήνη που επιβάλλονται με το έτσι θέλω σε άτομα που αποζητούν λίγη από την μαγεία του θεάτρου. Και τα ίδια , βλέποντας την αδιαφορία όλων , σιωπούν και παραδίδονται στην ψυχική οδύνη. Συνηθίσαμε να τοποθετούμε τους μεγάλους ηθοποιούς , σκηνοθέτες , σκηνογράφους τόσο ψηλά που μας είναι δύσκολο να πιστεύουμε ότι κάτω από τα κορμιά τους , βρίσκονται άρρωστες και αγιάτρευτες ψυχές . Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι είναι μαθημένοι στον κόσμο του θεάτρου , στο να υποδύονται ρόλους και χαρακτήρες και να ψεύδονται για την ταυτότητα τους . Πόσο απέχει η δουλειά από την πραγματικότητα ;

Σε μια κοινωνία που επιβραβεύει τα τέρατα , με ανθρώπινη μορφή , λέγοντας γιατί μετά από τόσα χρόνια , γιατί τώρα , γιατί αυτός , δεν μπορείς να περιμένεις σωστή λειτουργία της δικαιοσύνης. Τα τέρατα ικανοποιούνται με αυτές τις απόψεις , χαλαρώνουν , νομίζουν πως ξεφεύγουν για λίγο και επαναπαύονται στην εξουσία που εμείς τους δώσαμε. Και οι βασανισμένες αθώες ψυχές , μόλις βρουν κάποιον να εξομολογηθούν τα βίαια σκηνικά που στιγμάτισαν την ζωή τους , πέφτουμε να τους φάμε. Γίνονται έρμαια του κάθε έξυπνου (!) Έλληνα που κάθεται βολεμένος στον καναπέ του σπιτιού του και τους κατηγορεί γιατί δεν μίλησαν και προκαλούν τώρα , μετά από τόσα χρόνια . Μήπως το πρόβλημα ξεκινάει , εν τέλει από εμάς ; 

Σας προτρέπω να παρακολουθήσετε την συγκινητική εξομολόγηση του ηθοποιού Δημήτρη Μοθωναίου. Αφιερώστε δέκα από τον χρόνο σας για να δείτε μια αθώα βασανισμένη ψυχή να μιλά για όσα έζησε. Αν το παιδί σου βρισκόταν στην θέση του , θα χαλούσες τον κόσμο. Τούτον δε τον εγέννησε μια μάνα ; Αναφέρει χαρακτηριστικά :Έκανα 11 χρόνια ψυχοθεραπεία για να “δουλέψω” αυτό που μου έχει συμβεί. Αγνοούσα όλα αυτά τα περιστατικά και όταν έγινε κάτι πιο χειροπιαστό όταν ήμουν 26 χρονών και ήρθε ο συγκεκριμένος άνθρωπος, έκανε μια κίνηση που πια δεν μπορούσα να την αγνοήσω, τότε το σώμα μου ξύπνησε. Η σκέψη που έκανε το μυαλό μου είναι ότι αυτό συμβαίνει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν έγινε κάτι ολοκληρωμένο είναι γιατί αυτός ο άνθρωπος πάγωσε. Αυτός ο άνθρωπος τραυματίστηκε ψυχολογικά και βρήκε το κουράγιο να μιλήσει για αυτήν την απάνθρωπη στάση. Να γιατί δεν πρέπει να κλείνουν στόματα , αντιθέτως να ανοίγουν επιτόπου για όσα βιώνουν και να μην μένει κανένας απροστάτευτος.

Συσσώρευση καταγγελιών έχουμε και για δύο πασίγνωστους κωμικούς ηθοποιούς , που έπαιζαν μαζί και σε ένα υπέροχο σήριαλ της τηλεόρασης. Ως τηλεθεατής το λάτρευα, παρακολουθούσα με μανία τα επεισόδια που προβάλλονταν. Τώρα , νιώθω μόνο ντροπή και αίσχος. Και απευθυνόμενη ξανά σε στους υποτιθέμενους κυρίους παραθέτω την δική μου άποψη : Γκρεμίσατε τον κόσμο του θεάτρου, και μαζί με αυτόν γκρεμίσατε και τα όνειρα συναδέλφων σας που οφείλατε να σεβαστείτε. Βεβηλώνετε , όλοι εσείς που το παίζετε αφεντικά και συμπεριφέρεστε με αυτόν τον άθλιο τρόπο , την σημασία του θεάτρου. Το νόημα του ηθοποιού , την ύπαρξη του. Δεν αξίζει να λέγεται καλλιτέχνης , όποιος με βάναυσο τρόπο επιδιώκει να αποκαλύψει τις ορμές του. Όποιος στοιχειώνει με την κακομεταχειριστική του διάθεση τους ανθρώπους γύρω του και καλύπτεται πίσω από τον μανδύα του “ φημισμένου καλλιτέχνη”.

https://www.youtube.com/watch?v=zBWFTKM7mmY

Γεμίσαμε από ανθρώπους που “ δεν άφησαν περιθώρια να συμβεί η σεξουαλική κακοποίηση, γεμίσαμε από ανθρώπους τύπου “ δεν την ξέρω την κυρία” , βγήκαν στην επιφάνεια εκείνοι που αναζητούν λίγη λάμψη με το “καθίστε φρόνιμα “ , σπιλώνοντας το όνομα του ελληνικού θεάτρου. Κάθε πικραμένος , που έχει τα απαραίτητα κολλητηλίκια για να γίνει “καταξιωμένος καλλιτέχνης” , δίνει συνεντεύξεις πετώντας αερολογίες που υποστηρίζουν εκείνους που με τόσο θράσος συνεχίζουν να αμαυρώνουν την καλλιτεχνική πραγματικότητα. Και δεν βρέθηκε ένας να τους πει επιτέλους , σκάστε πια ! Κανένας δεν νοιάζεται για εσάς , σε κανέναν δεν καίγεται καρφί για το αν λυπάστε που καταστρέφονται άνθρωποι, γιατί αυτοί θα ακολουθήσουν τον δρόμο της δικαιοσύνης και θα μπορέσουν , ενώπιον του λαού να λογοδοτήσουν για ό,τι έκαναν. Και όσο και αν προσπαθείτε , θύματα και θύτες δεν θα είναι ποτέ στην ίδια πλευρά.

Η Σοφία Μπεκατώρου άνοιξε τον δρόμο , με την καταγγελία της για την εμφάνιση του κινήματος #metoo στην Ελλάδα και άνδρες και γυναίκες μπορούν πλέον ανοιχτά να μοιραστούν την δική τους ιστορία. Χωρίς κανέναν να τους κρίνει. Και αν διάφοροι “καταξιωμένοι” βγαίνουν και λένε τα δικά τους , αυτοί αντιμετωπίζουν την οργή του λαού , έστω και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το ΣΕΗ έχει ενημερωθεί πλήρως για όσα συμβαίνουν και θα κινηθεί καταλλήλως , το ίδιο και οι καταγγέλλοντες. Όλα είναι έτοιμα , στην θέση τους . Ο κόσμος ξύπνησε και αφουγκράζεται με προσοχή τις αθώες ψυχές που υποφέρουν στην αγκαλιά της εξουσίας , και δεν αφήνει κανέναν απροστάτευτο. Και σε όλους αυτούς που επιχειρούν να καλύψουν με όποιον τρόπο εφευρίσκουν , καταστάσεις και ονόματα , έχω να τους πληροφορήσω ότι αυτά δεν περνάνε τώρα πια. Μια γροθιά , ο κόσμος όλος , ενάντια σε αυτά τα τέρατα…

https://www.youtube.com/watch?v=WSi66Neercs

Το θέμα ταράζει τον κόσμο , μαζί και μένα . Αναρωτιόμουν , πως βιώνουν αυτά τα παιδιά το σκηνικό που εξελίσσεται μπροστά στα έντρομα μάτια τους ; Πως να περιγράψεις την φρίκη των γεγονότων , που τους καταδιώκει , μέχρι και σήμερα ; Και τότε τον είδα , τυχαία , ένα πρωινό που χάζευα τηλεόραση . Δεν παράγει μόνο σκουπίδια τελικά αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα. Ο ΣΩΤΉΡΗΣ ΤΣΑΦΟΎΛΙΑΣ. Και γράφω με κεφάλαια το όνομα του, γιατί αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να προβάλλεται καθημερινά στα σχολεία μαζί με το δεκάλεπτο βίντεο της ομιλίας του. Αυτός ο αυτοδίδακτος τύπος , που κατάφερε να κάνει το ακατόρθωτο, να τον ανακαλύψει το διαδικτυακό Netflix! Αυτός ο σκηνοθέτης , με την τεράστια ψυχική δύναμη που συγκλόνισε τον σύσσωμο κόσμο με τις δηλώσεις του για όλα όσα συμβαίνουν. Και δεν είναι μόνο αυτά που είπε. Είναι και ο τρόπος που τα εξέφρασε , αφήνοντας μας όλους άναυδους. “Δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης αν δεν έχεις γίνει σπουδαίος άνθρωπος”. Μέσα σε αυτήν την φράση , συμπεριέλαβε όλες τις απόψεις που πρέπει να έχει ο κόσμος. Μέσα σε αυτά τα λόγια , είπε αυτό που έπρεπε να είναι σήμα κατατεθέν του θεατρικού και συνάμα του καλλιτεχνικού κόσμου. Η υποδειγματική δήλωση του συνιστά γροθιά στο στομάχι για όλους εμάς που παρακολουθούμε. “Ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με τους πληγωμένους.” Μπράβο κύριε Σωτήρη ( και λέω κύριε γιατί αυτός ο τίτλος ευγένειας σου αξίζει δικαιωματικά ) για τον λόγο που έκανε τον ελληνικό λαό να σε αποθεώσει. “Δε μπορώ να συνέλθω στην κυριολεξία από τη στιγμή που είδα τη συνέντευξη του κυρίου Μοθωναίου. Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξη πρέπει να ξαναπαίξει κι αντί να βλέπουμε τον κύριο Μοθωναίο, θα πρέπει να βλέπουμε μια φωτογραφία του όταν ήταν έξι ετών. Για να μπορέσουν να καταλάβουν κι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν και λένε το “κάτσε φρόνιμα”, “ποια είναι η κυρία”, “στηρίζω μεν τα θύματα αλλά…” κ.ο.κ.” .  Νομίζω ότι αυτά τα λόγια επιφέρουν την κάθαρση του θεάτρου και αφυπνίζουν τον κόσμο. ”Το να αυτοϊκανοποιείσαι μπροστά σε μία έντρομη γυναίκα που με κλάματα στα μάτια προσπαθεί να βγει από πόρτες που έχεις κλειδώσει κι εσύ σε αυτό το θέαμα όχι μόνο να διατηρείς τις αισθήσεις σου, αλλά να φτάνεις και σε κορύφωση, αυτό πώς ονομάζεται;”. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας είπε όσα έπρεπε και όσα είχαν ανάγκη να ακούσουν τα θύματα. Έβαλε το δικό του λιθαράκι στην προσπάθεια που γίνεται τόσο καιρό για την λύτρωση των βασανισμένων ψυχών. Όταν βλέπεις ένα παιδί 6 ετών και γυρνάμε και λέμε ότι παραγράφηκε το αδίκημα αλλά δεν έχει παραγραφεί το δικαίωμα του δράστη να μηνύσει για συκοφαντική δυσφήμιση, το τραύμα στη ψυχή του Μοθωναίου στα πόσα χρόνια παραγράφεται;”, Η δήλωση του με βρίσκει με δάκρυα στα μάτια και έχει την αμέριστη συμπάθεια μου που απέδειξε περίτρανα πόσο σπουδαίος άνθρωπος είναι! Αυτά τα παιδιά Ελλάδα , οφείλεις να προωθείς και να προστατεύεις. Γιατί και αυτά προστατεύουν τις φωνές των θυμάτων με τον δικό τους τρόπο. Το θέατρο χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους , για να μπορέσει να επιφέρει τον εξαγνισμό της τέχνης. Το θέατρο είναι οι άνθρωποι του και αυτοί διαμορφώνουν τον χώρο του.

Σε έναν κόσμο , γεμάτο θύτες να είσαι ο Σωτήρης Τσαφούλιας.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Το βλέπεις να ξεπροβάλλει μπροστά σου , κάθε μεσημέρι . Λες , πάλι αυτό το επεισόδιο έχει; Νομίζεις πως θα το αλλάξεις και θα βάλεις κάτι άλλο. Όπως βάζεις να φας , το μάτι σου πέφτει στην τηλεόραση. Ξεστομίζεις την ατάκα , πριν προλάβει να την πει ο πρωταγωνιστής. Γελάς , θυμάσαι πως ήταν όταν είδες για πρώτη φορά αυτό το σήριαλ. Τελικά δεν το αλλάζεις. Συνεχίζεις να γελάς ακατάπαυστα με τις ερμηνείες των ηθοποιών. Άλλωστε μεγάλωσες με τις σκύλες της λύσσας , τον υπέροχο ….μα πολυγαμικό Μάνθο, την γκαρσόνα α με τα πιάτα στοιβαγμένα στον νεροχύτη, το σαγηνευτικό συγγραφικό έργο με τίτλο “Αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο “ που περιμένουμε εναγωνίως να εκδώσει ο κύριος Φουντουκιώτης , η δημόσια υπάλληλος που μοιράζει κουπόνια από πόρτα σε πόρτα με σκοπό να βρει τον υποψήφιο μνηστήρα και φυσικά δεν ξεχνάμε τον easy rider. Χαρακτήρες αρμονικά συνδεδεμένοι μεταξύ τους προσφέρουν κόντρες , γέλιο , λύπη και πάνω από όλα η μακροχρόνια προβολή τους δημιουργεί ένα αίσθημα πρωτόγνωρης χαράς , έστω και αν παίζει στην ελληνική τηλεόραση πάνω από 10 χρόνια ! Το Κωνσταντίνου και Ελένης κατέκτησε τις καρδιές μας και συνεχίζει να το κάνει κάθε μεσημέρι , στις 14:00 στον Ant1.

Το Κωνσταντίνου και Ελένης προβλήθηκε τις τηλεοπτικές περιόδους 1998-1999 και 1999-2000 από τον ΑΝΤ1. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Ελένη Ράντου, Χάρης Ρώμας, Βασίλης Κούκουρας, Μαρία Λεκάκη, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Στέργιος Νένες. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Χατζησοφιά, ενώ η σκηνοθεσία έγινε από τον Κώστα Λυχναρά. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου του 1998 και ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουνίου του 2000 με 68 επεισόδια και ένα making of επεισόδιο, ενώ αποτελεί remake (ξαναφτιάξιμο) της σειράς “Εξ’ αδιαιρέτου” που είχε γραφτεί από την Άννα Χατζησοφιά και είχε προβληθεί από την ΕΡΤ1 την σεζόν 1992 – 1993. Η πλοκή έχει ως εξής : Η σειρά διαδραματίζεται στο Μαρούσι και συγκεκριμένα στην οδό Σπύρου Λούη, όπου σε ένα νεοκλασικό σπίτι συγκατοικούν δύο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός και η Ελένη Βλαχάκη .Η συγκατοίκηση αυτή προέκυψε ξαφνικά μετά από νομικό πρόβλημα. Ο θείος του Κωνσταντίνου, στον οποίο ανήκε το σπίτι, άφησε δύο διαθήκες πριν το θάνατό του, από τις οποίες η μία κληροδότησε το σπίτι στον Κωνσταντίνο και η άλλη στην Ελένη. Επειδή ήταν άγνωστο το ποια ήταν η πιο πρόσφατη (άρα και η έγκυρη, εφόσον θα αναιρούσε την προηγούμενη), το σπίτι δεν γινόταν να το έχει στην κατοχή του ούτε ο Κωνσταντίνος, ούτε η Ελένη. Στην αντιθετική σχέση τους, θεμελιώνονται τα επεισόδια της σειράς. Στις ζωές των δύο κεντρικών χαρακτήρων υπάρχουν παράλληλα και άλλοι τέσσερις άνθρωποι. Ο Μάνθος Φουστάνος, η Πέγκυ Καρρά , η Ματίνα Μανταρινάκη και ο Νικόλας Βαρθακούλιας. Οι χώροι όπου συνήθως εκτυλίσσονται τα γεγονότα, είναι το σπίτι των Κωνσταντίνου και Ελένης, το σπίτι του Μάνθου και το μπαρ στο οποίο εργάζονται η Ελένη, η Πέγκυ και ο Νικόλας.

Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις guest εμφανίσεις των ταλαντούχων ηθοποιών που άφησαν το στίγμα τους στο έργο . Ποιος ξεχνάει άραγε τον Λάκη Φουρτουνάκη ( Για τους φίλους Λάκης , για τους πολύ φίλους Λάκα !) , την σούπερ ανακατώστρα νονά του Κωνσταντίνου , την κυρία Φιλιώ που όλους τους φιλιώνει ( ναι αλλά τι θα έλεγε μια άλλη πιο πονηρεμένη από μένα…) ,  τον κύριο Γρέβια ,δικηγόρο που τον έχει τσακίσει η ορθοστασία στον ιππόδρομο ( Γιατί ο κύριος Γρέβια μας είναι ανύπαντρος ) , τον ΥΠΕΡΟΧΟ Βρασίδα Χλέμπουρα ( το βλέπουμε ) και την μοναδική δις ( δηλαδή εις διπλούν; ) Λολότα Μπάρα που δεν ήξερε τον Μπαμπινιώτη καθώς δεν του έχει παίξει τίποτα στα δάχτυλα. Ο Νιόνιος ο Speed που προωθούσε την μεξικάνικη πατάτα , η Ελενάλντα ( ταυτόχρονα και πατέρας του Χρυσάνθεμου) ! Και βεβαίως , ποιος δεν θυμάται τις μοναδικές αγάπες του βιομήχανου αλλά αργόσχολου σεξομανή Μάνθου Φουστάνου , την αγγλίδα ξανθόψειρα Τζοάννα , την δεσποινίς Παρδαλίλα και τον Σαχλοκώδων , όπως συνήθιζε να φωνάζει ο Κωστάκης ( Τσα ) την Φιόνα ( Τατιάνα , Τατιανούλα , Φιόνα , Φιονούλα , ναι κολλάει….).  Η λίστα με τους ηθοποιούς που κατάφεραν να μας χαρίσουν άπειρες στιγμές γέλιου , έστω και ως guest star, φυσικά δεν τελειώνει εδώ…..

https://www.youtube.com/watch?v=HJyaLVwBjN4&t=208s

Πως όμως η εξακολουθητική προβολή του σίριαλ , δεν οδήγησε σε βαρετές επαναλήψεις , αλλά σημειώνει , μετά από 20 χρόνια , απίστευτα νούμερα τηλεθέασης ; Κατά την προσωπική μου άποψη , η αστείρευτη πηγή ατακών συνδυασμένη με το δυνατό χαρτί του σίριαλ , τις μεταμφιέσεις ( κουροπαλάτης vibes ) , κάνει το κοινό να παρακολουθεί με μανία κάθε επεισόδιο της τηλεόρασης .Η σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης» υπήρξε και εξακολουθεί να παραμένει μια από τις πλέον δημοφιλείς στην ιστορία της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, διατηρώντας ακόμα και σήμερα ευρεία κοινωνική απήχηση. Ενδεικτικό της διαχρονικής της υψηλής δημοτικότητας, είναι ότι οι επαναπροβολές της ξεκίνησαν ήδη από το καλοκαίρι του 1999, μεταξύ των δύο σεζόν της, και μετά τη λήξη της σειράς συνεχίστηκαν επί όλα τα έτη από το 2000 έως και σήμερα, σχεδόν ανελλιπώς, με λίγες μόνο διακοπές προβολής. Ως αποτέλεσμα, κατέχει το ρεκόρ της τηλεοπτικής σειράς που έχει προβληθεί τις πιο πολλές φορές σε επανάληψη από κάθε άλλη σειρά .Επίσης, το πρωταγωνιστικό δίδυμο Ρώμας – Ράντου εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία σημεία αναφοράς στην ιστορία των ελληνικών κωμικών σίριαλ. Λόγω των διαρκών επαναλήψεων για πολλά χρόνια, η σειρά έχει θεωρηθεί καλτ και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ακόμα και σε τηλεθεατές που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα την εποχή της αρχικής προβολής της.

Η απαγόρευση , επίσης , μερικών επεισοδίων , από το ΕΣΡ , κατεύθυνε τους τηλεθεατές να αναζητήσουν επεισόδια και το Youtube. Δίνει , όμως , παράλληλα και ένα σημαντικό μάθημα για την ζωή :ότι τα ετερώνυμα όντως έλκονται, γιατί στην τελική ο ένας συμπληρώνει τα κενά του άλλου, ότι ο έρωτας έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, ότι όσες γυναίκες και να έχει ένας άντρας πάντα θα καταλήγει στη μία και μοναδική, ότι οι φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Όταν ήμασταν μικροί ,ασφαλώς δεν μπορούσαμε να πιάσουμε το νόημα μερικών φράσεων, μεγαλώνοντας , όμως , καταλαβαίνουμε καλύτερα τις προστριβές και τον έρωτα που δημιουργείται από δύο τόσο διαφορετικούς ανθρώπους.Εγώ , πάντως με τα φιλαράκια μου , αγαπάμε και συνεχίζουμε να είμαστε φανατικοί οπαδοί του σίριαλ , καθώς δεν χάνουμε επεισόδιο για επεισόδιο! Συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον με τις αξέχαστες ατάκες , πριν προλάβει να περάσει ο χρόνος…

Για τους φανατικούς τηλεθεατές του Κωνσταντίνου και Ελένης ( ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας δηλαδή ) , σας έχουμε ευχάριστα νέα ! Μέσα από τον πρωινή εκπομπή του Mega, “Πάμε Δανάη”, ο Άρης Καβατζίκης μετέφερε τις αποκλειστικές πληροφορίες που θέλουν τη δημοφιλέστατη σειρά να γίνεται ταινία. Οι δημιουργοί του, Χάρης Ρώμας και Άννα Χατζησοφιά έχουν θέσει τον εξής στόχο, με το project να βρίσκεται φυσικά σε πρώιμο στάδιο. Ωστόσο, το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει πως ο Ρώμας, που υποδύεται φυσικά το έταιρον ήμισυ του πρωταγωνιστικού διδύμου, τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό, έχει προσεγγίσει την Ελένη Ράντου ώστε και αυτή να επιστρέψει στον εμβληματικό ρόλο της Ελένης Βλαχάκη. Μάλιστα, είναι πολύ κοντά στο να απαντήσει θετικά.

Είναι γεγονός λοιπόν ! Ενδέχεται να δούμε την μεγάλη επιστροφή του Μάνου Ζαρατούστρα ( Ελένη , έχει ένα πολύ σοβαρό ελάττωμα …είναι χαρτοπαίκτης ) , την μαγευτική Λαίδη Πετρούλα Ραφινστοουν ( Ποια Τούλα καλέ και Πετούλα και Τούλα , δεν παν’ να σαι και η σκατούλα ), ο κουραδοπαλάτης , τα μηνύματα στον τηλεφωνητή του Μάνθου ( Λείπω , αν είσαι η μοναδική μου αγάπη , άφησε μου ένα μήνυμα λατρείας ..) , ο Νίνο Πο@τσο ( Όταν λέτε Νίνο Πο@τσο , είστε της γνωστής οικογενείας των ..) , και φυσικά ατάκες όπως το υπέροχο : Βοήθεια ο Κατακουζηνός με βιάζει , βοήθεια μου σκίζει το βρακί , μην το σκίζεις σάτυρε , είναι ακριβό ! Την θεία Μάρω , καλέ θεία Μάρω με την εκπομπή Κοινωνία ώρα μηδέν ( α ωραία εκπομπή 53 %) , ενώ αρνούμαστε να μην συμπεριλάβουν το ΕΛΕΝΗ που φωνάζει ο Κωνσταντίνος , κάθε φορά που ανακαλύπτει τις δολοπλοκίες της γκαρσόνας….

Η χρήση των ναρκωτικών και του αλκοόλ στο Χόλιγουντ δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει, ωστόσο πολλοί είναι οι ηθοποιοί που ήταν υπό την επήρεια διαφόρων ουσιών ακόμα και κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας.

Πόσο “φτιαγμένος” ήταν ο Κέβιν Σπέισι σε μερικές σκηνές του “American Beauty”; Πόσο “λιώμα” ήταν ο Ρόμπερτ Σο στα “Σαγόνια του Καρχαρία”; Ήταν ποτέ νηφάλιος ο Τζακ Νίκολσον στην επική ταινία “Easy Rider”; Δείτε όλες τις απαντήσεις παρακάτω:

Κέβιν Σπέισι (American Beauty)

Πριν μερικά χρόνια ο Σαμ Μέντες, σκηνοθέτης της ταινίας “American Beauty”, αποκάλυψε ότι είχε επιτρέψει στον Κέβιν Σπέισι να κάνει χρήση μαριχουάνας κατά την διάρκεια μιας σκηνής της ταινίας, για να δείχνει πιο ρεαλιστική.

“Σε μια σκηνή της ταινίας, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Κέβιν δεν μπορούσε να σταματήσει να χαχανίζει. Με κοίταξε με την άκρη του ματιού του και περίμενε να του πω ‘σταμάτα να γελάς’, κάτι που φυσικά δεν έκανα και του είπα ‘συνέχισε΄, γιατί εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι συνέβαινε κάτι πραγματικά μαγικό.”

Ρόμπερτ Σο (Τα Σαγόνια του Καρχαρία)

Ο 27 χρονος Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε να αντιμετωπίσει αρκετές προκλήσεις κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Τα Σαγόνια του Καρχαρία”, και μια από αυτές ήταν ο μόνιμα μεθυσμένος Ρόμπερτ Σο. Στην σκηνή που ο Σο βγάζει έναν αργόσυρτο λόγο για την επίθεση που δέχτηκε το πολεμικό Indianapolis πίσω στα 1945, καθώς και τις εμπειρίες του με τους καρχαρίες εκείνη τη νύχτα, ήταν τόσο μεθυσμένος που τον κουβάλησαν για να κάνει την σκηνή και μόλις τελείωσε έπεσε αναίσθητος.

Αν και μεθυσμένος ο Σο, ο μονόλογος του έγινε ένας από τους πιο εμβληματικούς στην ιστορία του κινηματογράφου.

Τζακ Νίκολσον (Ξένοιαστος Καβαλάρης)

Το “Ξένοιαστος Καβαλάρης” θεωρείται η απόλυτη ταινία με ναρκωτικά, αυτή που γέννησε μια ολόκληρη κουλτούρα και έμεινε θρυλική. Σε σύγκριση με τον σκηνοθέτη Ντένις Χόπερ και τον πρωταγωνιστή Πίτερ Φόντα, ο Τζακ Νίκολσον ήταν ο πιο συγκρατημένος όσον αφορά την χρήση των ναρκωτικών. Όλες οι σκηνές χρήσης μαριχουάνας που περιέχει η ταινία του 1969 είναι… αληθινές.

Ο Νίκολσον έχει αναφερθεί σε μια σκηνή της ταινίας, όπου είχαν κατασκηνώσει γύρω από μια φωτιά, λέγοντας: “Είμασταν όλοι ‘φτιαγμένοι’ εκείνο το βράδυ. Η συζήτηση για τα UFO μοιάζει αυτοσχεδιασμένη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν αυτολεξεί από το σενάριο. Φήμες λένε ότι καπνίσαμε 155 τσιγάρα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν ισχύει.”

Ελίζαμπεθ Τέιλορ

H Ελίζαμπεθ Τέιλορ, μια ζωή πάλευε με τον αλκοολισμό και τον εθισμό της στα παυσίπονα, ενώ ήταν συχνά μεθυσμένη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων – ειδικά στις τελευταίες ταινίες της. Ο σύζυγος της Ρίτσαρντ Μπάρτον, είχε γράψει στο ημερολόγιο του το 1983, ότι σε ένα θεατρικό έργο που πρωταγωνιστούσε με την Ελίζαμπεθ, ήταν τόσο μεθυσμένη που δεν μπορούσε καν να διαβάσει το σενάριο.

Ρίτσαρντ Μπάρτον

Όπως πολλοί “old school” ηθοποιοί, έτσι και ο προαναφερόμενος Ρίτσαρντ Μπάρτον, ήταν γερός πότης και γνωστός για την ικανότητα του να καταναλώνει τεράστιες – και τελικά θανάσιμες – ποσότητες αλκοόλ.

“Βαριέμαι τόσο πολύ με την δουλειά μου, που το αλκοόλ είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σκοτώσει αυτόν το πόνο”, έγραψε στο ημερολόγιο του το 1969. “Η σκέψη του να δουλέψω μια ολόκληρη μέρα, για παράδειγμα, με τον Τζον Κόλικος, χωρίς να πιω τουλάχιστον μισό μπουκάλι βότκα για να χαλαρώσω, θα ήταν σαν να υποκινώ εσκεμμένα έναν εφιάλτη.”

Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Under Milk Wood” (1972), ο Μπάρτον υποσχέθηκε να είναι νηφάλιος – ή αυτό που ο ίδιος θεωρούσε το να είναι κάποιος νηφάλιος. “Δεν θα πίνω στην ταινία σας”, λέγεται να είπε στον σκηνοθέτη της ταινίας, “Αυτό σημαίνει μόνο ένα μπουκάλι βότκα την ημέρα. Είμαι νηφάλιος στα δύο, αλλά όταν λέω ότι πίνω, είναι τρία ή περισσότερα.”

Ο Μπάρτον έπασχε από κίρρωση του ήπατος και νεφρική ανεπάρκεια, ενώ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία το 1984, σε ηλικία 58 ετών.

Ντάνιελ Ράντκλιφ (στις τελευταίες ταινίες Χάρι Πότερ)

Τελικά είναι αρκετά δύσκολο να είσαι ο πιο διάσημος μάγος στον κόσμο. Ο ηθοποιός ξεκίνησε να πίνει στα γυρίσματα των τελευταίων ταινιών “Χάρι Πότερ”. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι ποτέ δεν έπινε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, ωστόσο έχει συμβεί να έχει πάει πολλές φορές μεθυσμένος σε αυτά. “Μπορώ να επισημάνω μερικές σκηνές όπου είμαι πιωμένος και το βλέμμα μου είναι κενό,” είχε πει σε ένα περιοδικό πριν μερικά χρόνια.

Μάρτιν Σιν (Αποκάλυψη Τώρα)

Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από την θρυλική ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, και μια από αυτές αφορά την αρχική σκηνή, όπου ο Μπέντζαμιν Γουίλαρντ του Μάρτιν Σιν, γυμνός και μεθυσμένος χτυπάει το χέρι του στον καθρέφτη, γεμίζει αίματα και κραυγάζει. Ο Σιν στην σκηνή είναι πραγματικά μεθυσμένος και ο Κόπολα δεν του έδωσε καμία οδηγία και τον άφησε να αυτοσχεδιάσει. Ο Σιν χτύπησε τον καθρέφτη και έκοψε το χέρι του, αλλά αρνήθηκε να σταματήσει όταν ο Κόπολα φώναξε να έρθει γιατρός στο σετ.

Τζον Μπελούσι (The Blues Brothers)

Προφανώς, οι περισσότεροι από το καστ της ταινίας ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών σε κάποιο σημείο των γυρισμάτων. Ο Νταν Ακρόιντ είχε παραδεχτεί πως είχε έναν ξεχωριστό προϋπολογισμό για κοκαΐνη κατά την διάρκεια των νυχτερινών γυρισμάτων, ωστόσο ο Τζον Μπελούσι ξεπερνούσε κάθε όριο και ήταν “φτιαγμένος” ακόμα και κατά την διάρκεια της ημέρας. Ο Μπελούσι είχε εξαφανιστεί για αρκετές ώρες στα τελευταία γυρίσματα της ταινίας, και σε μια περίπτωση, ο Ακρόιντ τον βρήκε στο σπίτι ενός ξένου.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Τζον Λάντις, έφτασε στο σημείο να πει στον Μπελούσι να προσλάβει σωματοφύλακα για να μην του επιτρέπει να παίρνει μεγάλες ποσότητες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Πίτερ Ο’ Τουλ (Λώρενς της Αραβίας)

Ο Πίτερ Ο’ Τουλ ήταν γνωστός για την εξάρτηση του από το ποτό, ιδιαίτερα κατά την δεκαετία του ’60, και σε πολλές ταινίες του έπαιζε μεθυσμένος. Το 1992 παραδέχθηκε ότι κατα τη διάρκεια των γυρισμάτων της επικής ταινίας “Λώρενς της Αραβίας”, ο ίδιος και ο συμπρωταγωνιστής του Ομάρ Σαρίφ, είχαν πιει τόσο πολύ που έπεφταν από τις καμήλες και τελικά τους έδεσαν σε αυτές για να μπορέσουν να γυρίσουν την σκηνή. Προφανώς, ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν είχε ιδέα που ήταν ή τι έκανε.

https://youtu.be/9iOyPeFsL-I

Ένα άλλο διάσημο περιστατικό συνέβη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων “Το Λιοντάρι Το Χειμώνα”, όπου ο Ο’ Τουλ έκοψε την κορυφή του δακτύλου του σε ένα ατύχημα με βάρκα. Έριξε το κομμάτι σε κάποιο μπράντυ πριν το βάλει πίσω στο δάχτυλο του και στην συνέχεια το τύλιξε με έναν επίδεσμο. Αφαιρώντας τον επίδεσμο εβδομάδες αργότερα, ανακάλυψε ότι το είχε τοποθετήσει με λάθος τρόπο.

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (Η Βασίλισσα της Αφρικής)

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ήταν ένας άλλος ηθοποιός που φημίζεται για την αγάπη του για το αλκοόλ, τόσο εντός όσο και εκτός της οθόνης. Στην ταινία “Η Βασίλισσα της Αφρική”, η συμπρωταγωνίστρια του Κάθριν Χέπμπορν ήταν αηδιασμένη μαζί του. Ωστόσο, ο Μπόγκαρτ που έπινε με τον φίλο του και σκηνοθέτη της ταινίας,Τζον Χιούστον, ήταν οι μόνοι που δεν έπαθαν δυσεντερία από μολυσμένο νερό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επειδή έπιναν μόνο ουίσκι.

Πηγή