Μεγάλο πρόβλημα να μην αντιλαμβανόμαστε στην ώρα μας τους σωστούς ανθρώπους. Όσο και αν μας κυνηγάει η καθημερινότητα, η λεπτομέρεια στην σωστή θέση, είναι όλη η εικόνα που εμάς  μας περνάει απαρατήρητη. Τουλάχιστον οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να μας διευκολύνουν την ζωή ξεκινώντας από τα μικρότερα πράγματα. Προσέχουν τις κινήσεις μας και τις ανάγκες μας, και μπορεί καμιά φορά περισσότερο από εμάς τους ίδιους ή περισσότερο και από όσο το χρειαζόμαστε.

Έρχεται η μέρα που μια τέτοια συμπεριφορά ή σχέση, φτάνει ακαριαία στο τέλος της επειδή ο ένας από τους δύο αρχίζει και νιώθει ασφυκτικά από την πολύ προσοχή που παίρνει. Σαν αυτό που λέμε <δεν μπορείς να δώσεις κάτι σε κάποιον αν ο ίδιος δεν το θέλει >. Καμιά φορά πιστεύουμε ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε μια συμβουλή ή ένα χέρι βοηθείας, χωρίς όμως να βάζουμε τους εαυτούς μας στην θέση του άλλου.

Η εκτίμηση των ανθρώπων είναι μακροχρόνια διαδικασία και δεν εγγυάται κανείς ότι πάντα κάνουμε σωστή εκτίμηση των πραγμάτων.  Το διάβασα των ανθρώπων συνήθως είναι κατά το ήμισυ σωστή, μιας και η παρέμβαση συναισθημάτων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης αφήνει την διαδικασία στην μέση.  Είτε μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, είτε η φαντασία οργιάζει και παραπλανεί την ορθή μας κρίση. Αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι είναι το γεγονός ότι έχουμε ελπίδες πως πάντα θα καταφέρνουμε να βάζουμε τον καλύτερο εαυτό των άλλων.

Καμιά φορά μέσα από τις συμπεριφορές των άλλων μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον με ανιδιοτέλεια, αν δεν θα ήμασταν τόσο εγωιστές. Η σύγχρονη κοινωνία μας έχει αποξενώσει τόσο πολύ που πλέον δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Και μόνο όταν χάνουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν κάτι που τελικά το χρειαζόμασταν. Η αν δε  το χρειαζόμασταν ήταν σίγουρα κάτι που μας διευκόλυνε την ζωή, < η λεγόμενη εκμετάλλευση >.

Σε αυτό το σημείο μιας και πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε τέτοιου είδους σχέσεων δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν έναν άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα προς χρήση. Η αναγνώριση των αναγκών μας μέσα από τα μάτια αλλωνών θα έπρεπε να μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και λίγο πιο ώριμοι. Όχι να ζητάμε και τα ρέστα που μας φέρθηκαν πιο καλά από ότι αξίζαμε. 

Τα δικαιώματα μας σε αυτήν την ζωή είναι μέχρι εκεί που δεν εισβάλλουμε στην ψυχή του άλλου με ύπουλο τρόπο ώστε να βγαίνουμε μόνο εμείς κερδισμένοι. Όπως και η διεκδίκηση δεν είναι για προσωπικό όφελος, αλλά για αμοιβαία ικανοποίηση ψυχικών και υλικών αναγκών.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή πέραν και της δικής μας φαντασίας. Προσπαθούμε να έχουμε το μυαλό μας σε μια τάξη, ή έστω τις καθημερινές μας σκέψεις. Η καθημερινή μάχη με τα θηρία, είτε τα εσωτερικά είτε τα εξωτερικά, καμιά φορά έστω και για ένα λεπτό παίρνουν τον έλεγχο και μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί και να χαθήκαμε. Δεν είναι κακό καμιά φορά να δώσουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό και μετά να συνεχίσουμε.

Λόγο των πολλών κοινωνικών αλλαγών, για να μην βρεθούμε στην άκρη του ποταμού πρέπει διαρκώς να είμαστε σε ετοιμότητα. Τόσες πολλές οι επιλογές και έλα που δύσκολα βρίσκεις κάτι να σου ταιριάζει. Το να παραιτηθείς σίγουρα δεν είναι μια από τις επιλογές, οπότε συνεχίζεις. Ένα πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η αφθονία, είναι η μετριότητα και όχι τόσο πλέον η ποιότητα.

Η ποιότητα έχει χάσει την μαγεία της, και λόγο της μικρής ζήτησης έχει ακριβύνει ακόμα περισσότερο που είναι πλέον για λίγους, μόνο για εκείνους που ξέρουν τι θέλουν. Σε μια τόσο υπερβολικά καταναλωτική κοινωνία από την άλλη θα ήταν λίγο δύσκολο να διατηρηθεί η ποιότητα. Έτσι για να έχουν όλοι από λίγο, για να υπάρχει μια σχεδόν ικανοποίηση από όλους, όσοι παλεύουν για την επιβίωση τους, το μέτριο ήταν η ιδανική λύση.

 Η μετριότητα όμως είναι εκείνο όμως που μας έχει κάνει τόσο αχόρταγους. Πάντα έρχεται η στιγμή που θέλουμε παραπάνω. Αν όμως είχαμε διαλέξει εξαρχής την ποιότητα δεν θα είχαμε τέτοιες υπαρξιακές κρίσεις. Μόνο όσοι κατάλαβαν από νωρίς και πάλεψαν πάνω σε αυτό, κατάφεραν να κάνουν εργασία το χόμπι, με αποτέλεσμα πάντα να είναι ικανοποιημένοι, και το κυριότερο να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Το μυστικό στην ποιότητα της ζωής βρίσκεται στην αποτελεσματικότητα πάνω στο οποιοδήποτε πράγμα και αν διαλέξουμε να ασχοληθούμε. Πρέπει να είμαστε σε θέση να καταφέρνουμε να υλοποιούμε όνειρα και σκέψεις, ακόμα πιο πολύ και από την ίδια την αλήθεια. Πρέπει το αποτέλεσμα των πράξεων μας να εκπλήσσει ακόμα και την ίδια την πραγματικότητα. Με ότι πιανόμαστε να φέρνουμε εις πέρας, και όχι απλά να έχουμε την νοητική και σωματική δύναμη να το καταφέρουμε, αλλά να ξεπεράσουμε ακόμα και τα ίδια μας τα όρια. Αν ότι και αν διαλέξουμε στην ζωή μας, από επάγγελμα έως την προσωπική μας ζωή δώσουμε την απόλυτη προσοχή, είναι αδύνατον το αποτέλεσμα να είναι κάτι λιγότερο από ότι του αξίζει.

Η απόλυτη κατανόηση και αποδοχή των επιλογών μας χωρίς να ρίχνουμε ευθύνες δεξιά και αριστερά, θα ήταν μια καλή αρχή μιας ικανοποιητικής ζωής, με κύριο βασιλιά του θρόνου, εμάς τους ίδιους που δεν θα δεχόμασταν τίποτα λιγότερο από την ποιότητα.

Σίγουρα λόγο της πολυάσχολης καθημερινότητα πολλοί θα λέγανε, πώς να γίνουμε άριστοι σε ότι κάνουμε, όταν πρέπει να μοιραζόμαστε σε χίλια κομμάτια για να τα προλαβαίνουμε όλα;

Το κλασικό ρητό << λίγα και καλά>> .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Κάποιες μέρες ξυπνάς με όρεξη, κάποιες άλλες λίγο πιο στραβά. Κανείς δεν είπε ότι όλες οι μέρες πρέπει να είναι στην ίδια συναισθηματική και εγκεφαλική βαθμίδα. Άλλο μέσα σου να παραμένεις ακέραιος, και άλλο να παίρνεις στα σοβαρά τον κάθε ρόλο που παίζεις.

Έχουμε γεμίσει τις ζωές μας με ευθύνες, για να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μετράμε, ότι κάτι κάνουμε, και δεν περνάνε χωρίς λόγο οι μέρες. Μολονότι τις περισσότερες φορές δεν ξέρουμε για ποιον εργαζόμαστε, για άλλους ή για εμάς. Αυτό κυρίως οφείλεται στην λάθος μετάφραση της βασιλικής ζωής, που στο κυνήγι της, καταλήγουμε να είμαστε πιόνια.

Η διαφορά ενός πραγματικού βασιλιά με εκείνου που ονειρεύεται ότι μια μέρα θα αποκτήσει έστω και ένα χρυσό πόμολο για το  τσαντίρι του, είναι το μέσα τους. Ο πραγματικός βασιλιάς αντιλαμβάνεται ότι πρώτα μέσα του πρέπει να έχει πάρει την απόφαση τι θέλει να είναι στην ζωή του, αν θα παίρνει ο ίδιος αποφάσεις για την ζωή του ή κάποιος άλλος. Αν θα σκύψει το κεφάλι ή αν θα υπερασπιστεί την γνώμη του. Αν θα είναι ο ίδιος που θα κρίνει τις πράξεις του ή κάποιος άλλος. Βασιλική ζωή δεν σημαίνει και δεν ξεκινάει από την υλιστική υπόσταση των πραγμάτων, αλλά από το εσωτερικό μας, γιατί η αντανάκλαση των σκέψεων μας γίνεται η πραγματικότητα μας.  

Δεν μπορείς να δηλώνεις βασιλιάς, αλλά ταυτόχρονα να εξαρτάσαι από άλλους. Κρεμάμε στους λαιμούς μας βάρη και κουβέντες αλλωνών και κάνουμε δική μας ευθύνη τις ζωές των άλλων. Έτσι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν παράδεισο που τόσο λαχταρούμε, αντιθέτως κυλάμε με φόρα προς την άββυσο της κολάσεως.   

Έχοντας τα χαλινάρια της ζωής σου, ασχέτως αν είσαι σωστός ή δίκαιος με τον εαυτός σου, από την στιγμή που εσύ ορίζεις τα όρια σου, δεν μπορείς να είσαι το πιόνι της ζωής σου, και ούτε κανενός. Η βασιλεία του θεού σε αυτήν την ζωή δεν αφορά τον πλανήτη καθεαυτό, ούτε την μάζα, άλλα τον καθένα ξεχωριστά πως συμπεριφέρεται στον εαυτό του. Γιατί μιας και σέβεσαι την δική σου ζωή, επακόλουθο και αυτονόητο να σεβαστείς οτιδήποτε γύρο σου.

Όλοι είμαστε εκ γενετής βασιλιάδες της ζωή μας, με αυτό το πλεονέκτημα γεννιόμαστε. Προφανώς όμως κάπου στην πορεία μας φαίνεται πιο εύκολο να παραδοθούμε, και να ζήσουμε σαν πιόνια, απατώμενοι ότι έτσι η ζωή θα έχει λιγότερες ευθύνες και δυσκολίες, από ότι ένας βασιλιάς. Τα θέλουμε όλα χωρίς όμως εμείς να κουνήσουμε δαχτυλάκι.

Ακόμη και στην τωρινή κατάσταση που βρισκόμαστε παγκοσμίως, ρίχνουμε ευθύνες στους κυβερνήτες των κρατών, ενώ οι πραγματικοί ένοχοι είμαστε εμείς. Αυτοί διάλεξαν τι θέλουν να είναι, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, γιατί καταλαβαίνουν ότι η ζωή τους είναι δική τους ευθύνη, το παράδοξο σε όλη την κατάσταση είναι, ότι αυτοί επίσης κατάλαβαν ότι εμείς είμαστε και με το παραπάνω πρόθυμοι να φορτωθούμε τα δικά τους λάθη. Οπότε γιατί να μην ζουν αυτοί βασιλικά, όταν ξέρουν ότι αυτοί μπορούν να κάνουν την αρχή και κάποιος άλλος να τελειώσει την δουλειά για εκείνους.

Αν δεν δώσουμε εμείς αξία στην ζωή μας, κάποιος άλλος θα την εκμεταλλευτεί για την δική του επίτευξη των δικών του στόχων, και εμείς πάντα θα είμαστε τα πιόνια και όχι ο βασιλιάς.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Για όλες μας τις σκέψεις, πάντα υπάρχουν πολλά ΑΝ.  Σκεφτόμαστε και ξανά σκεφτόμαστε πολλές φορές κάτι πριν αποφασίσουμε για τον τελικό ορισμό για εκείνο το ΑΝ που μας ταλαιπωρεί. Εννοείται φυσικά πως ούτε τότε δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι, αλλά τουλάχιστον μοιάζει να είναι η πιο σωστή και λογική απόφαση για την δεδομένη στιγμή. Πολλές φορές αν το καλοσκεφτούμε η ζωή θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα σκάκι. Η κάθε πιθανή κίνηση έχει και τις ανάλογες συνέπειες. Που σημαίνει ότι στην απόφαση που παίρνουμε έχει ήδη προκαθορίσει τι ή ποιος θα θυσιαστεί, για να φανεί σωστή η επιλογή.

Ο τρόπος που κυλάει ο χρόνος και η έννοια του, στην δική μας αντίληψη μπορεί να οριστεί μόνο και μόνο από αυτά που είναι στο δικό μας χέρι. Οι εξωτερικοί παράγοντες όμως είναι εκείνοι που μεγαλοποιούν ακόμα περισσότερο το ΑΝ σε κάθε σκέψη. Και επειδή είτε μας αρέσει είτε όχι δεν μπορούμε να δούμε ή να προβλέψουμε το μέλλον, όλα τα ΑΝ αφορούν πάντα το τώρα. Ως άνθρωποι γνωρίζουμε ότι όλα γύρο μας βασίζονται στα αισθήματα, εκείνα είναι που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Οπότε και όλα μας τα ΑΝ λειτουργούν βάση συναισθημάτων.

Όπως όλα στην ζωή, ακόμα και η ζωή είναι θέμα στιγμής. Την μια στιγμή μπορεί να γελάς και μια μόνο κουβέντα χρειάζεται να σου κοπεί το γέλιο. Που σημαίνει ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε κάθε της στιγμή ανάλογα και με το ΑΝ που διαλέξαμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε και απλά υποθέτουμε ακόμα, είναι αν ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες έχει σημασία όντως το ΑΝ ή οι άνθρωποι με τους οποίους είσαι προορισμένος να ζήσεις. Σε μια πρόσφατη ταινία που είδα, όσα διαφορετικά ΑΝ και αν ζούσαμε ο βασικός μας χαρακτήρας πάντα είναι ίδιος και καταλήγουμε πάντα με τους ίδιους ανθρώπους. Φυσικά όλα αυτά υπό διαφορετικές συνθήκες και τρόπους ζωής, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. 

Όπως λέμε δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Το ενδιάμεσο μεταξύ αρχή και τέλους είναι εκείνο που μας δείχνει αυτό που είμαστε ή αυτό που γινόμαστε. Και η ειρωνεία είναι ότι η ζωή, δεν μας γυρνάει μπούμερανγκ το αποτέλεσμα αλλά τις ενδιάμεσες πράξεις. Σίγουρα η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας θα μας περιόριζε σε λιγότερα Αν κάθε φορά και με περισσότερες πιθανότητες το αν που θα διαλέγαμε να είναι πιο κοντά στην δική μας αλήθεια. Η ανασφάλεια του ΑΝ είναι εκείνη που πολλές φορές δεν μας αφήνει να δούμε ή να ρισκάρουμε για αυτό που ποθούμε όντως. Το over thinking ούτως ή άλλως δεν συνίσταται γιατί εκεί είναι που χάνουμε και την ουσία.  Το ΑΝ στην ζωή μας θα έπρεπε να λειτουργεί ως συνήγορος και όχι να μας δυσκολεύει περισσότερο στην επεξεργασία και κατανόηση των καταστάσεων.  

Έχουμε μάθει να αναλύουμε τα πράγματα και αυτό δεν είναι κακό, αλλά σε σημείο μέχρι που απλά μας επιτρέπει να πάρουμε αποφάσεις, και όχι να αποθαρρύνουμε τους εαυτούς μας. Αν το ένα, Αν το άλλο είναι απλά εκδοχές ότι πάντα έχουμε επιλογές σε οποιοδήποτε μονοπάτι και αν βρισκόμαστε, είτε να γυρίσουμε πίσω αν πήραμε λάθος στροφή, είτε να συνεχίσουμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.  

Όλη η ζωή ένα ΑΝ…

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η ζωή είναι αυτή που είναι, και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλοι βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο τους, άλλοι με πιο αργό και με σταθερό βήμα, άλλοι μπορεί και ποτέ. Πολλοί λένε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη. Ναι δεν μπορούμε να πούμε το αντίθετο ακριβώς, μπορούμε όμως να εναντιωθούμε σε αυτό το στερεότυπο μόλις αντιληφθούμε ότι όλα προέρχονται από τις δικές μας αποφάσεις και πράξεις.

Ναι πολλές φορές τα φαινόμενα δεν μας φαίνονται τόσο λογικά, και δικαιολογημένα σε εκείνο το σημείο να πούμε η ζωή είναι άδικη. Συ λογιζόμενοι όμως των πράξεων μας, μπορούμε να δούμε πως εμείς η ίδιοι κατευθύναμε τις καταστάσεις έτσι ώστε να πάρουν την τροπή που πήραν. Όλη η ζωή είναι ένας αλυσιδωτός κύκλος . Όλες οι σκέψεις, ανεξαρτήτου χρονικής περιόδου που βγήκαν στην επιφάνεια, επηρεάζουν την ζωή σε κάθε βήμα. Οπότε πέραν του γεγονός ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν ξέρουμε με ακρίβεια πότε θα υλοποιηθεί η κάθε σκέψη και πως θα επηρεάσει την δεδομένη στιγμή, και κυρίως και τους ανθρώπους γύρο μας. Επομένως μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία πρέπει να είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητες μας, και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αν και θεωρείται σχετικά αυτονόητο να έχει κάποιος εμπιστοσύνη στον εαυτό του, δεν είναι τελικά τόσο εύκολο, μιας και ποτέ δεν φτάνουμε σε σημείο να έχουμε πλήρη εικόνα για το ποιοι είμαστε. Και αυτό επίσης είναι σχεδόν αποδεκτό γιατί περνάμε όλη μας την ζωή ανακαλύπτοντας κάθε μέρα καινούργιες πτυχές του εαυτού μας. Η ζωή, η καθημερινότητα σε κάθε ηλικία είναι διαφορετική, οπότε, και το σώμα και το μυαλό ενσωματώνονται σε όλες τις αλλαγές, οι οποίες προφανώς όμως, επιφέρουν αλλαγές και σε εμάς τους ίδιους, στην αντίληψή μας δηλαδή. Για να είμαστε συντονισμένοι όμως με όλα τα παραπάνω χρειάζεται να γνωρίζουμε τα βασικά μας χαρακτηριστικά, να έχουμε βρει το νόημα μας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε νικητές, και μόνο τότε θα δούμε ότι τελικά η ζωή δεν είναι άδικη, και ότι απλά εμείς την κάνουμε έτσι.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για εμάς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει, όπως επίσης, ότι κάνεις μόνος είναι καλύτερα. Αυτό δεν δηλώνει εγωμανία, ούτε καμιά εγωιστική συμπεριφορά, απλώς είναι το μοναδικό μονοπάτι στο να ανακαλύψει κανείς τα όρια του, για το τι είναι ικανός. Ναι σίγουρα κατά βάση γνωρίζουμε ότι εν τέλει όλοι κοιτάνε πρώτα την πάρτι τους και μετά τους υπόλοιπους. Δεν είναι κατακριτέο εντελώς όμως, γιατί σε αυτήν την εκδοχή βρίσκονται και εκείνοι που έχουν την επίγνωση των πραγμάτων, ότι για να μπορεί κανείς να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, πρέπει πρώτα να είναι οι ίδιοι καλά. Όταν κάποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του και γνωρίζει τους σκοπούς του, οι οποίοι δεν περιέχουν καμία πρόσθεση στο να βλάψουν κανέναν, τότε δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί θα νιώθει σαν να έχει συγχρονιστεί σώματι και ψυχή με οτιδήποτε τον περιβάλλει.

Όπως γνωρίζουμε επίσης δεν είναι όλα τελείως στο χέρι μας, υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες στους οποίους δεν έχουμε τον έλεγχο, εδώ όμως έρχεται το κάρμα, που είναι πάντα παρών, και είναι εκείνο που μας σώζει από κάθε είδους δολοπλοκία και μορφή χειραγώγησης από τρίτους, που θέλουν να πιστεύουν ότι το θύμα τους είναι απλά ένας αφελής άνθρωπος. Έχει διαφορά ο αφελής άνθρωπος, με τον καλοπροαίρετο. Μπορεί να βρήκαμε τρόπους να κρυβόμαστε από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εμάς τους ίδιους.  Αυτός που θα είναι πανταχού παρών είναι ο εαυτός μας και κανείς άλλος.

Το να κατανοούμε την ψυχή μας, τον εαυτό μας και να είμαστε εκεί για αυτόν, είναι το μόνο, που θα μας κάνει την ζωή πιο εύκολα κατανοητή και ευχάριστη μιας και κανείς άλλος δεν μπορεί να περπατήσει στα δικά σου παπούτσια.  

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η εφηβεία είναι η πρώτη μας περίοδο στην οποία παίρνουμε μια μικρή γεύση του έρωτα. Επειδή όμως είμαστε μικροί, όσο και αν νομίζουμε ότι πλέον έχουμε μεγαλώσει και πλέον τα ξέρουμε όλα, τα συναισθήματα μας ευτυχώς παραμένουν σαν ενός μικρού παιδιού, αγαθά και ανυποψίαστα. Τόσο έντονα και ειλικρινή που στην κυριολεξία πετάμε στα σύννεφα. Οι ώρες και οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα που φαντάζει ότι έτσι θα είναι μία ζωή, ή ακόμη ότι θα κρατήσουν μια ζωή.

Η πρώτη μας επαφή με την αγάπη και τον έρωτα όμως ξεκινάει από το σπίτι. Η πρώτη μας εικόνα για το πώς είναι και τι σημαίνει έρωτας και αγάπη είναι εκείνη που βλέπουμε στους γονείς μας. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται μεταξύ τους, είτε μπροστά στα παιδιά είτε όχι είναι η εικόνα που θα διαμορφώσει την σκέψη μας πάνω στο θέμα, και γύρο από αυτήν θα εξελιχθεί όλη μας η ζωή. Τα πρότυπα των γονιών είναι τα πρώτα βοηθητικά μαθήματα για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στο ταίρι μας.

Φυσικά ανάλογα με τι παραδείγματα είχε ο καθένας, θα του γίνει μια ευχάριστη εμπειρία ή και όχι. Επειδή οι περισσότεροι εφηβικοί έρωτες σπάνια κρατάνε μια ζωή, ανάλογα με τα παραδείγματα που είχαν, είτε θα πληγωθούν τόσο πολύ που θα τους αλλάξουν ριζικά τον τρόπο αντίληψης πάνω στο θέμα, και θα το αποφεύγουν μια ζωή γιατί θα το φοβούνται, είτε θα καταλάβουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί, αντιθέτως εκεί ξεκινάει. Και όχι απλά εκεί ξεκινάει, αλλά θα έχουν αναπτύξει την δική τους κατανόηση του πράγματος, που σημαίνει ότι πλέον ξέρουν πώς να το χειριστούν, με βάση τα δικά τους πρότυπα και θέλω.

Δηλαδή ακόμα και ακατάλληλα να ήταν τα παραδείγματα των γονέων, υπάρχουν παιδιά που έχουν θέληση για μια καλύτερη αισθηματική ζωή και καταλαβαίνουν ότι είναι στο δικό τους χέρι, η επιλογή του ταίρι τους, ανάλογα με το τι έχουν οι ίδιοι ανάγκη. Χωρίς να γίνονται θύματα της ίδιας τους της ψυχής και κυρίως της ίδιας τους της ζωής. Σίγουρα δυστυχώς δεν μπορούν όλες οι οικογένειες να δίνουν το καλό παράδειγμα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εμείς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, και να διαλέξουμε το δικό μας μονοπάτι.

Όσο μεγαλώνουμε όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο να αναζητάμε όχι απλά κάτι που να μας ταιριάζει, αλλά κάτι που να ηρεμεί την ψυχή μας, να καταλαβαίνει την ψυχή μας. Όταν επιτέλους φτάνουμε σε εκείνο το σημείο, και χωρίς να το έχουμε καταλάβει η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη με αυτό που ζητάμε, και μόλις τότε επιτέλους θα ζήσουμε τον έρωτα όπως τον θέλαμε από μικρά παιδιά. Μόλις τότε και πάλι θα νιώσουμε εκείνο το φτερούγισμα στην καρδιά μας, το χαμόγελο μας να έχει πάρει μια μόνιμη μορφή μέχρι τα αυτιά, οι οποιεσδήποτε δυσκολίες που θα έχει η καθημερινότητα θα είναι σχεδόν μηδαμινής σημασίας γιατί θα ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, θα νιώθουμε ασφαλής, ότι όλα είναι πιθανά και εύκολα, γιατί η ευτυχία που έχει φωλιάσει μέσα μας κάνει τα πάντα δυνατά.  Εκείνη θα είναι και η στιγμή που θα αντιληφθούμε το μεγαλείο του πραγματικού έρωτα, της πραγματικής αγάπης.

Το αληθινό νόημα και ύπαρξης αυτού του συναισθήματος το βρίσκουμε μόνο όταν θα είμαστε διατεθειμένοι όχι απλώς να δώσουμε αυτά που ζητάμε, αλλά και με το παραπάνω. Πέραν από το γεγονός ότι η αγάπη είναι ένα από τα νοήματα της ζωής μας, είναι εκείνο που στην πραγματικότητα μας κρατάει ζωντανούς. Για όλους υπάρχει κάτι, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς, είναι να το δούμε και οι εμπειρίες μας, να μας έχουν μάθει τι αξίζει και τι όχι. Όλα τα υπόλοιπα θα κυλάνε με έναν αρμονικό τρόπο, πολύ απλά επειδή εκεί θα ανήκουν και οι δύο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα και είναι κατανοητό όσο μεγαλώνουμε, λόγο εμπειριών να δίνουμε περιθώριο στις απόψεις μας με μια μικρή ελαστικότητα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε απόψεις, απλά βλέπεις πλέον κάποια πράγματα και από άλλη οπτική γωνία. Ούτως ή άλλως, όσο και αν λέμε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αυτό δεν ισχύει, γιατί η ζωή περνάει από μέσα μας και όχι από δίπλα μας. Εκείνα που δεν αλλάζουν ποτέ, και τα οποία οι άνθρωποι τα έχουν μπερδέψει, είναι τα κομμάτια του εαυτού μας που προέρχονται από την ένωση των δύο DNA για να προκύψουμε εμείς.

Αυτό είναι το κομμάτι, που μας κάνει την ζωή μας δύσκολη, σε επίπεδο που καμιά φορά ούτε εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε τους εαυτούς μας. Αν στην ένωση δύο ανθρώπων θα ήμασταν πιο προσεκτικοί στην επιλογή του άλλου μας μισό, δηλαδή θα διαλέγαμε έναν άνθρωπο που θα τον καταλαβαίναμε εύκολα, όπως και εκείνος εμάς, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε πιο εύκολα να καταλάβουμε το παιδί μας και κυρίως να τον προσανατολίσουμε πιο εύκολα. Γιατί όπως γνωρίζουμε η ανακάλυψη του εαυτού μας είναι μια μακροχρόνια διαδικασία και πολλές φορές όχι ιδιαίτερα ευχάριστη.

Το χτίσιμο της προσωπικότητας μας προφανώς χρειάζεται πρώτα την κατανόηση των γονιών μας και έπειτα παίρνουμε και εμείς σειρά. Όπως επίσης θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι η προσωπικότητα μας είναι το μοναδικό  πράγμα που μας δίνει ελεύθερη πρόσβαση και διέλευση στην κοινωνία. Εννοείται φυσικά ότι αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα προσαρμόσουμε την προσωπικότητα μας στα θέλω της κοινωνίας, γιατί αν συμβεί αυτό, τότε σίγουρα δεν είμαστε πλέον εμείς. Άλλο να σεβόμαστε τους γύρο μας και τις απόψεις τους, και άλλο να θάβουμε την μοναδικότητα μας σε μία άβυσσο, που ο μόνος που θα επωφεληθεί από αυτό είναι η εχθρική κοινωνία, που σε θέλει σκλάβο ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού.

Η προσωπικότητα σου είναι ο κήπος στον οποίο ζεις, μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι, και η θέληση ο κηπουρός της. Δεν θέλει μόνο το σώμα μας συντήρηση, αλλά και η προσωπικότητα μας η οποία εξελίσσεται μέρα με την μέρα.  Αν η θέληση σου όμως, ο κηπουρός της βρίσκεται διαρκώς σε χειμερία νάρκη, ή εύκολα εξαπατάται από επιτήδειους που ζηλεύουν και θέλουν να φρενάρουν την ανύψωση σου, ή ακόμα χειρότερα όταν ο ίδιος σου ο κηπουρός δεν σε εμπιστεύεται, γιατί είμαστε σαν τον άνεμο, όποτε μας βολεύει αυτό που ακούμε χωρίς να λογαριάσουμε από ποιόν προέρχονται οι λέξεις, και αν είναι όντως για το καλό μας, και παίρνουμε αποφάσεις που νομίζουμε ότι εμείς τις πήραμε, με προφανή αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα ευχάριστα για εμάς, που δυστυχώς πάντα το αντιλαμβανόμαστε αργά. Οπότε δικαιολογημένα και ο κηπουρός να μας κοιτάει στραβά.

Η προσωπικότητα μας είναι το μισό εγώ μας, είναι η σφραγίδα που κουβαλάει ο καθένας στην ομιλία του, στον τρόπο σκέψεις του, στον τρόπο γραφής του. Όλοι θέλουμε το πιο όμορφο κήπο, με τα πιο περιποιημένα λουλούδια, με τα πιο σπάνια λουλούδια , με τις πιο αξέχαστες και ευχάριστες μυρωδιές. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορούμε να καταφέρουμε να έχουμε, αν ο κηπουρός του είναι απών ή ενδιαφέρεται για αυτόν μόνο όταν πλέον από φωτεινό και γεμάτο ζωή κήπος κατάντησε ένας βάλτος για τα απόβλητα των άλλων.  

Όλοι μας έχουμε προσωπικότητα και θέληση, το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε διαθέσιμοι να παλέψουμε για εμάς, ώστε να δίνουμε κάθε μέρα από λίγη ώθηση σε όλα εκείνα που κάνουν την μοναδικότητα μας μοναδική.  Ο μόνος που μπορεί να μπει εμπόδιο στην ανάδυση της πραγματικής μας φύση, είμαστε εμείς οι ίδιοι και κανείς άλλος. και εκείνοι που μπορούν και καταφέρνουν ανά διαστήματα να χειραγωγούν τον κηπουρό μας, είναι γιατί εμείς τους δώσαμε την ευκαιρία να το κάνουν και κυρίως γιατί εμείς τους αφήσαμε να δουν τις τυχόν αδυναμίες μας και πως να τις χρησιμοποιούν .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αρκετά συχνά λέμε ότι οι μέρες κυλάνε και τίποτα δεν αλλάζει, όλα μας μοιάζουν τόσο ίδια και σταθερά, και όμως τίποτε δεν μένει ίδιο, η κάθε μέρα με τον τρόπο της, κάτι μας μαθαίνει, κάτι μας δίνει, κάτι αλλάζει. Αμέτρητες στιγμές, καταστάσεις ζούμε σε καθημερινή βάση, όσο και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Και από μια απλή συζήτηση με έναν δικό μας άνθρωπο, ακόμη και με έναν άγνωστο μπορούμε να αποκομίσουμε κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, που όμως εκείνο το τίποτα όταν προστεθεί στην δική μας εγκεφαλική βιβλιοθήκη είναι μια γνώση συν. Οπότε πάντα κάτι αλλάζει γιατί πάντα κάτι μαθαίνουμε.

Και εδώ έρχεται η ειρωνεία της αρνητικότητας μας, γιατί όλα εκείνα που ασυνείδητα ή συνειδητά  αποθηκεύσαμε στην βιβλιοθήκη μας, θα έρθει η στιγμή που θα μας είναι χρήσιμα και τότε γελάμε μόνοι μας, με την δική μας αντίδραση του τότε. Πάντα λέω, είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε. Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε λάθος σημείο, σε λάθος δρόμο, με λάθος ανθρώπους. Πολύ συχνά λέμε γιατί σε μένα, αφού εγώ αξίζω κάτι καλύτερο, και ακόμη πιο πολύ όταν παιδεύομαι και τρέχω όλη μέρα για αυτό το καλύτερο.

Πέρασαν τα χρόνια και επιτέλους βρίσκεσαι εκεί που ήθελες, παρόλα αυτά ακόμα να το συνειδητοποιήσεις και απορείς αν είσαι αρκετός. Έφτασες στο σημείο που αναρωτιέσαι αν τα κάνεις όλα σωστά, και αν τα κάνεις για πόσο ακόμα θα έχεις αυτό το πάθος και την θέληση. Τίποτα δεν μας έρχεται αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, και κυρίως αν δεν έχουμε αποκομίσει αρκετές εμπειρίες που θα μας είναι χρήσιμες, που θα μας διευκολύνουν στην εκτέλεση του έργου μας.

Κατά την διάρκεια του έργου μας, αποκαλύπτουμε ή ανακαλύπτουμε την πραγματική μας φύση, ή για ποιο πράγμα είμαστε όντως προορισμένοι από την αρχή του ερχομού μας σε αυτήν την ζωή ;

Σίγουρα δεν ανακαλύπτουμε, γιατί ανακάλυψη σημαίνει να βρεις κάτι καινούργιο, μπορεί όμως να ανακαλύψουμε τρόπους ως προς την καλύτερη απόδοση, γιατί μόνο μέσα από την πράξη μαθαίνουμε. Αποκαλύπτουμε όμως ότι ο καθένας ξεχωριστά ανάλογα με το τι έχει διαλέξει να γίνει, ότι αυτό είναι, αυτή είναι η φύση του, ο προορισμός της ύπαρξης του. Αποκαλύπτεται η πραγματική του φύση για την οποία είχε αμφιβολία και αν είναι αρκετός. Όπως το μαργαριτάρι, το μαργαριτάρι ξέρει στο περίπου ότι έχει κάποια αξία επειδή βρίσκεται κλεισμένο μέσα σε ένα υπερπροστατευτικό κέλυφος, στο κοχύλι του. Ανακαλύπτει ότι έχει αξία όταν βρεθεί στα χέρια ενός αρπακτικού, από την βίαιη μεταχείριση που νιώθει, του αποκαλύπτεται όμως η πραγματική του φύση όταν πλέον έχει βγει από το περιτύλιγμα του και νιώθει με τι θαυμασμό το αντικρίζει αυτός που κατάφερε να το κάνει δικό του.

 Αυτό για το οποίο είμαστε προορισμένοι δεν το διαλέγουμε εμείς, μας διάλεξε εκείνο πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτόν τον κόσμο. Εμείς το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το ανακαλύψουμε και εκείνο με την σειρά του θα μας αποκαλυφτεί. Στον καθένα ξεχωριστά σαν ένα μαγικό βιβλίο, που για όλους τους άλλους θα είναι ένα βιβλίο γεμάτο κενές σελίδες, μόνο σε όποιον ανήκει όμως θα του αποκαλυφτεί το περιεχόμενο.

Ότι είμαστε βρίσκεται ήδη μέσα μας .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τρέχουμε όλη μέρα γύρο από έννοιες που στο τέλος της μάχης μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν ήταν καν για εμάς. Τρέχουμε να αποκτήσουμε πράγματα επειδή τα έχει ο γείτονας, και ας μην τα χρειαζόμαστε. Βάζουμε προτεραιότητα θέλω και απαιτήσεις των άλλων, γιατί θέλουμε να τους έχουμε ικανοποιημένους όλους με την ελπίδα ότι κάπου θα νιώσουμε και εμείς καλά, μόνο επειδή δώσαμε. Δεν είπε κανείς όμως ότι παίρνεις από εκεί που δίνεις, δίνεις όμως επειδή έτσι νιώθεις και όχι επειδή περιμένεις αντάλλαγμα.   

Την μισή ζωή στην καλύτερη την χάνουμε στην άγνοια, στην απόκτηση εμπειρίας, σε καταστάσεις που πολλές φορές δεν βγάζουν νόημα, τουλάχιστον όχι εκείνη την στιγμή. Παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, και ακόμη χειρότερα πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και πετάμε βατράχια και όποιον πάρει ο χάρος. Όπως ξέρουμε όμως τα λάθη είναι για εμάς τους ανθρώπους με την προϋπόθεση ότι παίρνουμε το μάθημα μας, και κάθε λάθος μπορούμε να πούμε ότι μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο μας.

Τι γίνεται στην περίπτωση που έχει περάσει η μισή μας ζωή και ακόμη να καταλάβουμε τι είμαστε, ποιοι είμαστε, τι ζητάμε και που πάμε; Τι γίνεται όταν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν ξέρουμε ποιο είναι το νόημα της δικής μας ύπαρξης. Μέχρι τα τωρινά χρόνια είχε καθιερωθεί μια γραμμή ζωής, και ακολουθούσαν όλοι αυτήν την ροή χωρίς πολλά γιατί. Πλέον όμως πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν τους ικανοποιεί αυτή η ροή πραγμάτων, και κυρίως γιατί δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν ώστε να βρουν τον εαυτό τους.

Η ωρίμαση είναι το πιο δύσκολο μονοπάτι στην ζωή, ακόμη πιο δύσκολη και από την επιβίωση. Η ανακάλυψη της ίδιας μας της ψυχής είναι σαν να ψάχνεις μια καρφίτσα μέσα στα άχυρα. Η κοινωνία είναι τα άχυρα και η καρφίτσα η ψυχή μας. Με τον τρελό ρυθμό της κοινωνίας και τις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της, είναι σχεδόν δικαιολογημένο στο να χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια που και που, αδικαιολόγητο όμως στα τόσα χρόνια ζωής να μην μπορείς να βρεις τον σκοπό σου.

Όλοι μας είμαστε προορισμένοι να προσφέρουμε κάτι, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, και έπειτα σε οποιονδήποτε μας έχει ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο, αφού φυσικά είναι στις δυνατότητες μας. Ανακαλύπτοντας όμως τις δικές μας δυνατότητες, τότε και η δική μας ζωή θα γίνει πιο ευχάριστη αλλά ταυτόχρονα και οι προσφορά μας στον συνάνθρωπο θα έχει μεγαλύτερη σημασία και αξία στην ανύψωση της δικής μας ψυχής. Μόνο όταν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και οτιδήποτε φτιάχνουμε στο πέρασμα μας θα έχει γερές βάσεις και αποτέλεσμα. Αλλιώς κάθε βήμα που νομίζουμε ότι κάναμε μπροστά στην πραγματικότητα θα είναι δύο βήματα πίσω, και θα βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με μια σταθερότητα σε μια κινούμενη άμμο.  Το να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, είναι η δύναμη μας για το αύριο, μιας και το αύριο είναι τόσο αβέβαιο, αλλά εμάς δεν θα μας φοβίζει γιατί θα ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μια μικρή κουκίδα σε μια οθόνη και ο ήχος μιάς καρδιάς που θα σου αλλάξει τη ζωή.<<Το παιδί σου!>>Το ποιό;Εγώ είμαι παιδί, πώς θα κανω παιδί;Δεν νιώθω έτοιμη!Πώς θα τα καταφέρω;Aυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που δημιουργούνται στη θέαση της παραπάνω εικόνας.Αγωνία,φόβος και χαρά είναι από τα λίγα συναισθήματα που κυριαρχούν το κορμί σου.

Οι πρώτοι μήνες είναι μάλλον ίδιοι με τους προηγούμενους,πριν το σώμα σου γίνει ”σπίτι”για έναν νέο άνθρωπο.Όταν όμως η κοιλίτσα αρχίζει να φουσκώνει εκεί αρχίζεις και συνειδητοποιείς πολλά! Όλο αυτό γίνεται πιο αληθινό,γίνεται η πραγματικότητα σου.Μαζί με την κοιλίτσα,μεγαλώνουν και τα συναισθήματα και κάπου εκεί μπαίνει η ανυπομονησία να κρατήσεις το μικρό σου αγκαλιά και να ζήσεις μαζί του την υπόλοιπη ζωή σου.

Ενώ παράλληλα εσύ δεν είσαι αυτή που ήσουν,οι ορμόνες σου κάνουν party και το ζούν στα κόκκινα.Κλαίς,φωνάζεις,γελάς,όλα ταυτόχρονα,έχεις ανάγκη από κατανόηση,κάποιες φορές δεν καταλαβαίνεις ούτε εσύ τις αντιδράσεις σου και τον ίδιο σου τον εαυτό! Και πάλι φόβος,φόβος για το άγνωστο που θα έρθει και μετά χαρά και αισιοδοξία,γιατί αυτό που θα έρθει είναι ένα μικρό θαύμα,το δικό σου θαύμα.

Μερικές φορές μπορεί να περάσει από το μυαλό σου αν όλο αυτό που ζείς είναι σωστό,αλλά να ξέρεις είναι ό,τι πιο σωστό έχεις κάνει.Έτσι λοιπόν περνάνε οι μήνες και όσο ψωνίζεις όμορφα και χαριτωμένα πράγματα για το μικροσκοπικό σου πλασματάκι έρχεσαι ακόμα πιο κοντά του.Όταν πια η κοιλιά έχει γίνει σα μπαλόνι έτοιμο να σκάσει τα κόκαλα σου πονάνε και η μέση σου χτυπάει καμπανάκια από το βάρος που σηκώνει, έχεις μπει στην τελική ευθεία.

Η πολυπόθητη ώρα θα έρθει εκεί που δεν το περιμένεις!Αύτο ήταν…από δω και πέρα δεν θα είσαι εσύ για σένα,αλλά εσύ για το παιδί σου.

Δεν έχεις φοβηθεί ξανά τόσο πολύ στη ζωή σου και ίσως δεν έχεις  ξανά πονέσει τόσο.Η αγωνία σου όμως σε κάνει να ξεχνάς τον πόνο.Όλα θα πάνε καλά ακούς από όλους και εσύ μέσα σου αναρωτιέσαι αν όντως θα πάνε.Τα λεπτά περνάνε αργά,λες και είναι αιώνες,προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί και τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο έτοιμη από ποτέ!

Ένα δυνατό κλάμα που μοιάζει με νιαούρισμα αντηχεί σε όλο το δωμάτιο ώσπου σταματάει μόλις το ακουμπήσουν επάνω σου. ΟΚ! και τώρα τι;Είμαι μαμά;Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να νιώσεις μαμά και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό.Κρατάς στα χέρια σου τον κόσμο όλο,αλλά είναι πολύ ξένο ακόμα για σένα,δεν χρειάζεται να νιώσεις λατρεία γι’αυτό το μωρό από την πρώτη στιγμή και είναι κατανοητό.Μην επηρεάζεσαι από όσα ακούς,να τα φιλτράρεις και να  κρατήσεις όσα θέλεις εσύ,τα υπόλοιπα άστα στην άκρη.

Τώρα πρέπει να φροντίσεις εσένα,να είσαι εσύ καλά,για να είναι και το παιδί σου .Όταν κοιταχτείς στον καθρέφτη  μην απογοητευτείς,το σώμα σου ξέρει τι πρέπει να κάνει και θα επανέλθει σιγά,σιγά,άλλωστε όσοι σ’αγαπούν το κάνου για ό,τι έχεις  μέσα σου. 

Κράτα το νινί αγκαλιά και θα τα ξεχάσεις όλα!

Με αγάπη.