Οι άνθρωποι δημιουργούν σε μια κόλλα χαρτί τα όνειρα τους γράφοντας τα με στυλό κάνοντας τα καθημερινά πλάνα τους, τα παιδιά μαθαίνουν να ονειρεύονται ζωγραφίζοντας. Γιατί λοιπόν, τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται ποτέ; Που χάνονται; Τελείωσε το μελάνι η σκίστηκαν τα χαρτιά;

Γίνε ξανά παιδί και φτιάξε το δικό σου καμβά με τα πιο φανταχτερά και ανεξίτηλα χρώματα. Ζωγράφισε ένα τοπίο πράσινο, με άγρια φύση και δέντρα, προστάτεψε τα και δώσε στο ανθρωπάκι το πιο όμορφο χαμόγελο. Νιώσε τη δύναμη της φύσης, αυτό το αίσθημα απόλυτης ελευθερίας και ευτυχίας να σε κατακλύει και το χαμόγελο να αχνοφαίνεται στα χείλη σου.

Βγες έξω, βοήθησε, προσέφερε, δράσε μην κάθεσαι άλλο πια και μην δικαιολόγησε, γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις γύρω σου.

Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις για να βοηθάς ανθρώπους και με αυτό να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε την ιατρική επιστήμη. Σύγχρονε άνθρωπε, βρες αυτό που αγαπάς και βοήθα τους γύρω σου, μόνο τότε θα είσαι ευτυχισμένος! Που πήγε εκείνη η μαγική δύναμη της ενσυναίσθησης που φρόντιζες τα χαλασμένα παιχνίδια όταν ήσουν μικρός; Που χάθηκε το όνειρο; Ξύπνησες μια μέρα και είδες γκρίζο ουρανό; Κι αν έχει και γκρίζο ουρανό τι έγινε; Δεν είναι πάντα έτσι, δεν θα είναι για πάντα έτσι, δεν αξίζει να θυσιάσεις το χαμόγελό σου για έναν γκρίζο ουρανό. Είσαι πολύ δυνατός, πίστεψε στον εαυτό σου σε αυτό που κρύβεις μέσα σου, μόνο τότε όλα θα αλλάξουν όταν είσαι έτοιμος να τα βιώσεις!

Η ενέργεια και η δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος είναι μαγική, σχεδόν ονειρική και η σκέψη,αχ η σκέψη αυτή και αν κρύβει μέσα της μαγεία, αυτή είναι ο οδηγός σου στην ευτυχία, κάνε μικρά πλάνα, θέσε καθημερινούς στόχους και γίνε ότι καλύτερο μπορείς στην καθημερινή σου ζωή, ποτέ μην είσαι αρνητικός, άνοιξε τα πλάνα σου γιατί η τύχη και η ευκαιρία είναι εκεί. Είναι σε εκείνο το χαμόγελο που ξέχασες, κρύβεται σε εκείνο το “ευχαριστώ” που μονολόγησες, σε εκείνο το σ’αγαπώ που αρνήθηκες, σε εκείνη την αγκαλιά που φοβήθηκες.

Αύριο λοιπόν είναι μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά σιγά σιγά. Η εβδομάδα αυτή σε όσους ζουν στην Ελλάδα, είναι ξεχωριστή, γιορτινή μα και πονεμένη. Δώσε αγάπη στους γύρω σου, δώσε ευκαιρίες, δώσε απλόχερα ότι μπορείς. Μην αφήνεις στιγμές χαμένες, λόγια ανείπωτα, χαρές κρυμμένες προσπάθησε να είσαι ότι καλύτερο μπορείς και ίσως εσύ νιώσεις ευτυχισμένος και ο κόσμος μας γίνει καλύτερος!

by Eleftheria Athanasiadou

Από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε κάποια πράγματα για τα οποία έχουμε παλέψει ή συνεχίζουμε να παλεύουμε, αρκετές φορές παραμερίζουμε την αλήθεια που φωνάζει << άστο >>. Δεν είπε κανείς ότι πάντα οι κόποι μας θα ανταμείβονται ισάξια. Ούτε ότι οι καρποί της επιμονής μας θα ανθίσουν βάση της δικής μας προσδοκώμενης εκτίμησης των πραγμάτων. Όπως το ρητό: <<όποιος περιμένει πολύ να μην περιμένει πολλά>>.

Καμιά φορά η πολύ επιμονή πάνω σε λάθος πράγματα, πιο πολύ μας αποσυντονίζει, από το να μας φέρει πιο κοντά στην υλοποίηση της σκέψης μας. Ναι όπως γνωρίζουμε ο επιμένων νικά, αλλά μόνο στην περίπτωση που έχει γίνει σωστή αυτοπαρατήρηση του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και του αντικειμένου πόθου.

Σίγουρα το πείσμα και η επιμονή στην ζωή είναι από τα κυριότερα εργαλεία επιτυχίας, αλλά όλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Τίποτα δεν είναι για πολύ, όλα χρειάζονται ένα μέτρο, αλλιώς χάνεται η ισορροπία και βγαίνουμε εκτός πορείας χωρίς φυσικά να το αντιληφθούμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνει καθημερινά την μάχη του, αν όχι για ένα καλύτερο αύριο, έστω για την σταθεροποίηση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Λόγο της παγκόσμιας κρίσης σίγουρα οι επιλογές λιγόστεψαν, ή ακόμη χειρότερα, το ζωνάρι έχει σφίξει αρκετά ώστε οι τελευταίες του αντοχές να έχουν επικεντρωθεί πάνω σε ένα πράγμα με την ελπίδα ότι θα του παρέχει μια βιώσιμη καθημερινότητα.

Ανέκαθεν ο άνθρωπος έψαχνε και ψάχνει πάντα για ένα μικρό παραθυράκι που θα του δώσει ελπίδα να συνεχίσει. Σαν τον πνιγμένο που στην ταραχή του βρίσκει ένα σωσίβιο και κρατιέται από αυτό, και ας βρίσκεται στην μέση του πουθενά. Δεν ξέρω αν όντως οι άνθρωποι παλεύουν επειδή αντιλαμβάνονται την αξία της ζωής ή αν και αυτό είναι μια απλή πράξη απομίμησης όπως όλα τα άλλα. Ελάχιστοι άνθρωποι παίρνουν ρίσκα στην ζωή τους ή δοκιμάζουν καινούργια πράγματα χωρίς να έχουν σαν πρώτη σκέψη την αποτυχία. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε από αυτήν την ζωή αγκαλιά με τον φόβο, θεωρούν πιο ασφαλές να επιμένουν σε ένα μόνο πράγμα, δικαιολογώντας τους εαυτούς τους ότι προσπάθησαν.    

Η προσπάθεια και η επιμονή είναι δύο διαφορετικές έννοιες, το λάθος μας είναι ο κακός συγχρονισμός αυτών των εννοιών. Ότι προορίζεται για τον καθένα μας θα έρθει όταν θα είναι η ώρα του, όσο και αν επιμένουμε ή προσπαθούμε, αν δεν είναι η ώρα του δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Απλά βάζουμε τους εαυτούς μας σε δύσκολες καταστάσεις και δυσκολεύουμε την καθημερινότητα μας.

Δεν λέω, το μυαλό ότι και να το κάνουμε όλη μέρα τρέχει σαν τις οθόνες ενός χρηματιστηρίου, κατεβάζει και κατεβάζει σκέψεις και ιδέες, αλλά η δική μας δουλειά είναι να τις περιορίσουμε μέχρι εκεί που είμαστε εμείς καλά γιατί η υπερβολή δεν ήταν ποτέ σύμμαχος του ανθρώπου. 

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν έμαθε κανείς αν ο έρωτας την τύχη κυβερνάει, ή αν η τύχη τον έρωτα εκεί που θέλει τον πάει….. Μάλλον η αγάπη στα τυφλά την τύχη υπηρετεί.

Την γη όλη την περπάτησα, η αγάπη είχε μόνο αρχή … όλους τους όρκους πάτησα, πήρα τους δρόμους και όπου βγει…

Η αγάπη έρμαιο του χρόνου. Ο χρόνος κανονίζει πότε και πόσο μεγαλώνει η ζέστα της και σαν την φωτιά η αγάπη…. Που έχει μέσα της άλλη αγάπη φωτιά δική της καίγεται γίνεται στάχτη…. Όλα πεθαίνουν από τον εαυτό τους…

Μαζί, η ικανοποίηση από τις απολαύσεις της ζωής, είναι η απόλυτη επανένωση της ίδιας ενέργειας που σου έδωσε ζωή. Η ένωση δύο ψυχών που στην αιωνιότητα ψάχνουν η μια την άλλη να βρει, κάνουν την αγάπη ακόμα πιο δυνατή. Κανείς δεν είπε η αγάπη είναι εύκολη, κανείς δεν είπε ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης, ότι πεθαίνει εμείς δώσαμε την χαριστική βολή. Λέμε η αγάπη έχει χαθεί, γιατί εμείς την κάναμε εμπορική. Χλευάζουμε την αγάπη κάποιου άλλου γιατί φοβόμαστε ο κόσμος τι θα πει. Περάσαμε στο στάδιο που η προσωπική αγάπη έγινε κοινωνική αποδοχή. Αφήνουμε το οξυγόνο της καρδιάς μας, να λιγοστεύει, ενώ το σώμα πενθεί.

Αντικαταστήσαμε την αλήθεια με το ψέμα, για να ξαπλώσουμε δίπλα σε ένα άδειο  κορμί. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, αλλά μπερδέψαμε την ψυχική ικανοποίηση με την σαρκική.

Η αγάπη, ο έρωτας είναι οι μοναδικοί συντελεστές στην εξίσωση της ύπαρξης μας που μας κρατάει ζωντανούς. Είναι οι χημικές αντιδράσεις χάρη στις οποίες λεγόμαστε άνθρωποι.

Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, προσβάλουμε συναισθήματα και τα βάζουμε στον πάγο, μην τυχόν και δει κανείς πόσο τα έχουμε ανάγκη. Περιμένουμε την μία μέρα του χρόνου να δείξουμε ότι αγαπάμε, ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, σαν τον σάκο του Άγιου Βασίλη και προσποιούμαστε ότι κάναμε το καθήκον μας. Χάσαμε την επαφή με τα ίδια μας τα συναισθήματα, με τον ίδιο μας τον εαυτό, από φόβο μην πληγωθούμε.

Η αγάπη είναι όνειρο που το ζούμε με μάτια ανοιχτά, είναι το χαμόγελο που σου δίνει ζωή, που σου φτιάχνει την ημέρα, σε κάνει να νιώθεις σαν τον Ηρακλή, που κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετά δυνατό ώστε να σε κάνει να πεις δεν μπορώ. Η αγάπη είναι υγεία, σωματική και ψυχική. Τα παιδιά είναι τα μόνα όντα που δεν καταλαβαίνουν την σημασία της αγάπης, και όμως εκείνα αγαπάνε πιο πολύ. Δεν βάζουν όρια σε αυτό που νιώθουν και ανταποκρίνονται σε αυτήν με την μεγαλύτερη δυνατή πρακτική. Καταλαβαίνουν ότι αυτό που νιώθουν, είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν πιο πολύ. Για αυτό και όλα τα ερωτευμένα πρόσωπα είναι σαν μικρού παιδιού, γιατί η κακία και ο φόβος έχουν εξαλειφτεί. Η αγάπη είναι φως, είναι ελπίδα, είναι ζωή. Η αγάπη θέλει χρόνο, δώστε χρόνο στον εαυτό σας, γιατί η αγάπη παραμονεύει σε κάθε γωνία και στιγμή… δείξτε κάθε μέρα την αγάπη σας, και ότι καλύτερο σύντομα θα΄ρθει.

Βιβλιογραφία : Hamlet (William Shakespeare)

Ιωάννα Γκαβριλίου

Θέλω ξύλινη πολυθρόνα μπροστά στο κύμα , το ηλιοβασίλεμα , το κρασί μου και το βιβλίο μου .Θέλω τζίν, μακό μπλουζάκι και σανδάλι, βράδυ καλοκαιριού μπροστά σε μουσική σκηνή .

Θέλω την φίλη μου , την παρέα μου, βόλτα έξω , στους δρόμους της πόλης . Να δω κόσμο , να μυρίσω τον αέρα , τις μυρωδιές από τα γύρω μαγαζιά . Καφές , φαγητά , γλυκά!
Θέλω βόλτα και στα ξαφνικά να συναντήσω εκείνον τον παλιό καλό φίλο που η καθημερινότητα μας χώρισε για λίγο , να πέσουμε στην αγκαλιά ο ένας του άλλου και να ξεφωνίσουμε …” Έλα ρε ,που είσαι εσύ;;;;”.
Θέλω να πάρω τα παιδιά μου και να φύγω εκδρομή . Ναι εκδρομή , από εκείνες που ξυπνάς ξημερώματα για να προλάβεις τη μέρα και γυρνάς βράδυ , κομμάτια αλλά άξιζε τον κόπο .
Θέλω να βγω το βράδυ , να βάλω τα καλά μου ρούχα και να πιω ένα ποτό , να ακούσω καλή μουσική , να ξεχαστώ από την ζούγκλα της καθημερινότητας .

Θέλω να ερωτευτώ κανονικά , όχι την οθόνη αλλά ζωντανό άνθρωπο . Να συναντηθούν τα βλέμματα , να συνδεθούν οι ενέργειες μας .

Θέλω , Κυριακή να μαζευτούμε η οικογένεια όλη για φαϊ στο σπίτι . Με τα γέλια μας, τους τσακωμούς μας και τις ανησυχίες μας.
Θέλω  , να μπει μπρος η φουφού και να μυρίσει ψητό η γειτονιά και τα γέλια της παρέας να ξεσηκώνουν και άλλους τόσους και να γίνεται ένα τρελό γλέντι στο τέλος.
Θέλω πάλι να ζήσω , θέλω πάλι πίσω την ζωή μου !

Ξαφνικά εδώ και ένα χρόνο όλα αυτά φαίνονται τόσο μακρινά , και άπιαστα . Ξαφνικά βλέπεις πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως γίνονται όνειρα που όλοι μας κάποια μέρα περιμένουμε να ζήσουμε και πάλι από την αρχή.
Διάλεξε το δικό σου “θέλω ” …είμαι σίγουρη πως είμαστε πολλοί που θέλουμε τα ίδια και ίσως λίγο παραπάνω.
Διάλεξε και κάνε το εικόνα έως ότου το κάνουμε και πάλι πραγματικότητα . 

Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι; Τι είναι πιο σημαντικό για εσένα; Δεν έχει σωστό και λάθος, πρέπει και δεν πρέπει. Σημασία έχει να νιώθεις εσύ καλά με τον εαυτό σου στο τέλος της ημέρας. Είναι όπως ένα δώρο, το δίνεις στον άλλο για να χαρείς εσύ ή εκείνος; Ή και οι δύο τελικά. Όπως και να έχει, κάτι θα μείνει απ’ όλο αυτό. Έτσι είναι η ζωή. Η ζωή η δική σου, η δική μου… η ζωή όλων είναι πάνω κάτω παραπλήσια. Αν όχι, ίδια. Η ζωή κάνει συνεχώς κύκλους, γίνονται συνεχώς τα ίδια πράγματα απλά επειδή αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουμε. Για παράδειγμα, το άγχος που ένιωσες πρώτη φορά που πήγες στο δημοτικό είναι ίδιο με αυτό όταν μπήκες στο πανεπιστήμιο. Η διαφορά είναι ότι στο πέρασμα του χρόνου έμαθες να το διαχειρίζεσαι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το εξαφάνισες. Καμιά φορά είναι πιο χρήσιμο να μάθουμε να ζούμε με πράγματα που μας τρομάζουν, αγχώνουν ή αναστατώνουν παρά να τα αποβάλλουμε. Αυτό δείχνει ότι έχουμε ασχοληθεί, τα έχουμε εξηγήσει μέσα μας και δίνουμε πλέον την απαραίτητη σημασία που χρειάζονται.

Πολλές φορές θα ήθελα να με πάρει από το χέρι ένας περαστικός και να ζήσω μαζί του για μία ημέρα. Να δω αν τελικά απέχουμε πολύ από τον διπλανό μας στο λεωφορείο, στην τράπεζα, στην ουρά του σούπερ μάρκετ ή του click away στις μέρες μας.

Και σήμερα και πάντα οι άνθρωποι θα έχουν τις ίδιες ανησυχίες, τους ίδιους προβληματισμούς, τα ίδια άγχη και αγωνίες. Είμαστε τελικά πιο ίδιοι απ’ όσο πιστεύουμε. Απλά ο καθένας επιλέγει τη δόση χρυσόσκονης που θα “ποτίσει” την καθημερινότητα του. Όπως και ο καφές, άλλοι τον προτιμούν γλυκό, άλλοι σκέτο και άλλοι “στη μύτη”.

Μάθε να το απολαμβάνεις όπως σου προσφέρεται. Κι αν μπορείς να το χρωματίσεις, δείξε τον καλλιτέχνη που κρύβεις μέσα σου. Όλοι κρύβουμε ένα ταλέντο μέσα μας, σε άλλους είναι πιο εμφανές, ενώ κάποιοι πρέπει να κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά για να το παρατηρήσουν. Άλλωστε, είναι και μια καλή ευκαιρία να “ξεσκονίσουν” ότι υπάρχει εκεί μέσα. Στο τέλος, θα μείνει αυτό που πρέπει, πάντα αυτό γίνεται απλά θέλει λίγο χρόνο. Κατά τη διάρκεια θα δεις πράγματα μέσα σου που ίσως να μη γνώριζες ότι υπάρχουν ή και να ήθελες να ξεχάσεις την ύπαρξή τους. Κι αυτά έχουν να σου πουν κάτι, όλα στη ζωή είναι εμπειρίες. Μάθε να ζεις με αυτές και να αναζητάς συνεχώς καινούριες. Η ζωή μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις και ανατροπές γι’ αυτό ετοιμάσου να ζήσεις αυτό το ταξίδι. Κι αν κάτι πάει στραβά, τότε, χαμογέλα στραβά.

Trust the timing of your life and make it happen.

Εύα Καλαϊτζή

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα παρακολούθησης του Netflix προβάλλεται μία νέα σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο ‘Alien worlds”. Ένας αρκετά ενδιαφέρον τίτλος που μου κίνησε την περιέργεια από την πρώτη στιγμή, ειδικά όταν είδα πως επρόκειτο για θεωρίες επιστημόνων σχετικά με τη ζωή πέρα της γης.

Σύμφωνα με τον αστροφυσικό Adam Frank η πιο συχνές ερωτήσεις που δέχεται είναι: “Τι υπάρχει στο κέντρο μιας μαύρης τρύπας;” και “Υπάρχει ζωή στους υπόλοιπους πλανήτες;”. Νομίζω πως όλοι μας έχουμε ,κάποια στιγμή, αναρωτηθεί κάτι από αυτά τα δύο.

Οι θεωρίες οι οποίες αναλύουν και εξηγούνται σε αυτό το ντοκιμαντέρ βασίζονται στον τρόπο με τον οποίο αναπτύχθηκε ζωή στον δικό μας πλανήτη. Αν και πολύ ενδιαφέρον δεν θα είχα κάτι να σχολιάσω πάνω σε αυτό, μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη σειρά και να δει τις υπέροχες αυτές πληροφορίες. Στο τελευταίο επεισόδιο όμως ο αστροβιολόγος Doug Vakoch θέτει ένα ερώτημα που με κέντρισε αρκετά. Αυτός ο επιστήμονας εργάζεται επάνω σε ραδιοκύματα και με μία πολύπλοκη διαδικασία ψάχνει σημάδια ζωής στο διάστημα. Αυτό το οποίο θεωρεί πως πρέπει να γίνει είναι να ξεκινήσουμε και εμείς ως ανθρωπότητα να μεταδίδουμε τα δικά μας μηνύματα. Για να αρχίσει ,βέβαια , αυτό το πρότζεκτ θα έπρεπε να πάρει το θετικό από πολλά άτομα και από πολλούς αστροφυσικούς και αστροβιολόγους που θα έπρεπε να πείσει.

Η πρώτη μου σκέψη λοιπόν ήταν πως δεδομένου του εξοπλισμού που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα αλλά και τις απόστασης στην οποία μπορεί να υπάρχει κάποιος πολιτισμός θα ήταν ίσως αδύνατο να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Ίσως τα δεδομένα που θα έχουμε να είναι από έναν χρόνο πολύ παρελθοντικό για αυτούς οπότε αυτό που θα “δούμε” να μην είναι η ορθή πραγματικότητα, ίσως ένας πολιτισμός να εξελίσσεται με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια στιγμή με εμάς, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε.

Ωστόσο ποια είναι η κοινή γνώμη; Θεωρείται πως θα έπρεπε να επικοινωνήσουμε με κάποιον τυχόν πολιτισμό ή φοβάστε το άγνωστο και τον τρόπο με τον οποίο μας έχει παρουσιαστεί η εξωγήινη ζωή;

Τη σειρά “Alien worlds” μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω της πλατφόρμας του Netflix(νόμιμο ) ή με κάποιον άλλο πειρατικό; τρόπο.

Alien Worlds (TV Series 2020) – IMDb

ΜΠΟΥΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

Μία μικρή ιστοριούλα με πολλά κρυμμένα νοήματα!

Η επιλογή είναι δική σου και σε περιμένει!

Είναι εύκολο να αγαπάς.Ή μάλλον είναι εύκολο να λές ότι αγαπάς.

Στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τρομερά εγκλήματα και εδώ κάπου μπαίνει το ερώτημα,πώς για κάτι τόσο όμορφο και αγνό μπορεί να προκληθεί τόσος πόνος.

Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να αγαπάμε με ανταλλάγματα και υπό όρους,να αγαπάμε εύκολα και επιφανειακά,βάζοντας εγωισμούς και ταμπέλες.Ζητάμε από τους άλλους να μας αγαπούν γι’αυτό που είμαστε,ενώ ουσιαστικά ούτε εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε ποιοί είμαστε στην πραγματικότητα.Σε δευτερόλεπτα αγαπάμε και ξεαγαπάμε χωρίς να φιλτράρουμε,παρορμητικά.Φοβόμαστε να εμβαθύνουμε στις καταστάσεις αρκούμαστε σε μια εικόνα, σε ένα like,αυτό μετράει πια,πόσα like έχει ένα profile.

Πασχίζουμε να φτιάξουμε το έξω μας,να είναι λαμπερό,όμορφο,ελκυστικό και για το μέσα μας δεν κάνουμε τίποτα,το αφήνουμε στην τύχη του.Αναλωνόμαστε σε πρόχειρα περιτυλίγματα που φθίνουν σε βάθος χρόνου και καταλήγουμε μόνοι,χωρίς αληθινές φιλίες και σχέσεις,εκεί μας έχει μείνει μόνο ο εαυτός μας,που στην τελική ούτε αυτόν τον αγαπάμε και έτσι εξέλιξη δεν υπάρχει,υπάρχουν μόνο like.

Έρευνες δείχνουν πως στις μέρες μας ένα παντρεμένο ζευγάρι στα δύο με τρία χρόνια παίρνει διαζύγιο.Αναφέρομαι σε αυτό,θέλοντας να εξηγήσω πως πλέον βρισκόμαστε σε μια ατελείωτη μάχη προσπαθώντας να καλύψουμε ανασφάλειες που έχουμε χρησιμοποιώντας άλλους ανθρώπους,πιστεύοντας πως θα μας “ανεβάσουν” και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι,γιατί φεύγουν από τη ζωή μας εκείνοι που πραγματικά πιστεύουν στην ομορφιά μας,στην εσωτερική μας ομορφιά.Αυτήν που αντέχει στον χρόνο.

Έχουμε γίνει πλάσματα χωρίς υπομονή γιατί «Ουδείς αναντικατάστατος». Αυτό μας έφαγε.Είναι μαγκιά να έχεις πολλούς φίλους,πολλούς συντρόφους,εφήμερους χωρίς ουσία.Βομβαρδιζόμαστε από πρότυπα,πρότυπα ομορφιάς,ζωής,χαρακτήρα και προσπαθούμε μάταια να γίνουμε αυτά,βυθίζοντας όλο και πιο βαθιά τον πραγματικό μας εαυτό.

Δεν είναι όμως αυτή η ουσία της ζωής,ούτε της αγάπης.Καλό θα ήταν να εστιάζουμε στην αλήθεια,την δικιά μας αλήθεια,να προσπαθούμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας,χωρίς να μας νοιάζει το ”φαίνεσθαι”.

Να αγαπιέστε και να αγαπάτε πολύ!Χωρίς πρέπει και ταμπού!

Δεν σου αρέσει τίποτα από το σήμερα, φτιάξε το αύριο όπως σ΄αρέσει.
Δεν μπορείς να ανεχτείς τον εαυτό σου; άλλαξέ τον.
 Μην αρκείσαι στα λίγα όταν είσαι φτιαγμένος για τα πολλά.
Μην συντονίζεσαι με την καθημερινότητα, όταν μπορείς να ζήσεις στιγμές, έστω και ελάχιστες απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξής σου, μην βάζεις όρια στις επιθυμίες σου.
Σκέψου πως ίσως δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία.
Πιάσε αυτήν που είναι μπροστά σου και δημιούργησε, μπορείς…
Αγάπα.. αγάπα με όλο σου το είναι με όλες τις αισθήσεις σου, αυτόν που σε θέλει δυνατό, όποιον σε κάνει να νιώθεις καλύτερος. Πίστεψε σ’ εκείνον που θέλει να σου δώσει φτερά και όχι σ’ αυτόν που σε θέλει κλεισμένο σ’ ένα χρυσό κλουβί… μονα- δικό του.

Σκέψου πως οι κακές στιγμές στην ζωή υπάρχουν για να μας κάνουν να εκτιμούμε τις καλές, αν δεν πληγωθείς δεν έχεις δικαίωμα να πεις πως τα έζησες όλα.
Μέσα στο παιχνίδι κι αυτό.
Κι αν ποτέ νιώσεις πως έχεις χάσει τον έλεγχο, αν δεν μπορείς να βάλεις τάξη στη ζωή σου, μη λυγίζεις, απλά πίστεψε πως αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα.. μπορείς! Ίσως χρειαστεί να έχεις δίπλα σου κάποιον που θα πιστεύει σε σένα, που θα σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις και που αργότερα θα μοιραστείς τη χαρά της επιτυχίας.
Πολλές φορές όλοι σταθήκαμε μπρος σε ένα δίλημμα, ακολούθησε τότε το δρόμο της καρδιάς, άφησε αυτή να αποφασίσει, ακόμη κι αν κάνει λάθος θα έχεις για πάντα την ευχαρίστηση να λες ότι την ακολούθησες και να είσαι σίγουρος ότι οδηγεί σε ταξίδια υπέροχα.
Πες στον εαυτό σου, χρειάζομαι αγάπη ηρεμία ευτυχία γέλιο χαρά συνεννόηση συζήτηση, χρειάζομαι και δικαιούμαι να τα ζήσω.
Πως και ποιος θα σου τα προσφέρει όλα αυτά…
Αλυσίδα… αν δεν τα δώσεις δεν θα τα πάρεις πίσω.
Αν δεν τα προσφέρεις δεν θα στα χρωστάει κανείς.
Ζήσε με τον έρωτα..ερωτεύσου τα πάντα γύρω σου, μα πιο πολύ εκείνον που θα σε κάνει να προχωράς και να νομίζεις πως αν σηκώσεις το χέρι σου θα αγγίξεις τον ουρανό. Κάντο όπως θες, όπως σ αρέσει, ζήσε όπως θες, σου αξίζει. Μην ακούς τις σειρήνες δίπλα σου, αυτές την δουλειά τους κάνουν. Συγκεντρώσου στο στόχο σου, μόνο τότε θα πετύχεις…
Και μην ξεχνάς πως η καρδιά είναι δικιά σου, χάρισε την, ξόδεψε την, αλλά πάντα να την ακούς, αυτή ξέρει τα πάντα για σένα ..

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Το μόνο σίγουρο πως ζούμε σε μια τρελή εποχή… οι εξελίξεις πολλές και με απίστευτες ταχύτητες, οι πληροφορίες ακόμη περισσότερες και εμείς στη μέση να προσπαθούμε να βγάζουμε άκρες… Τα δεδομένα διαρκώς προσαρμόσιμα οι απαιτήσεις στο να ανταποκριθείς στο καθώς πρέπει life style να πιάνουν ταβάνια και συ να έχεις υποβάλλει τον εαυτό σου σε ένα συνεχή αγώνα δρόμου, όπου καμία άλλη θέση εκτός από την πρώτη δεν θα σε ικανοποιήσει…

Μήπως κοιτάζουμε το δεντράκι και χάσαμε το δάσος, ή μήπως το δάσος έχει γίνει οπτικά δυσπρόσιτο και βολευόμαστε αγναντεύοντας την εγγύς βλάστηση που φροντίζουν να τοποθετούν στο ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, ώστε να μην κρίνουμε αναγκαία οποιαδήποτε αναζήτηση… Χάνουμε το στόχο το έχουμε καταλάβει… τον στόχο του ευ ζειν… Τον στόχο της χαράς της ηρεμίας της απόλαυσης των στενών σχέσεων της ομορφιάς των στιγμών…

Τριγύρω μας διαφόρων ειδών απειλές… οικονομικής και μη φύσεως στοιβαγμένες σε ένα κουτάκι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως θα γίνει αυτό της Πανδώρας μιας και ο σπάγκος που το συγκρατεί μοιάζει φθαρμένος και χαλαρός…ο καθένας μόνος και αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες προσπαθεί να τους εξαγνίσει και να προχωρήσει γιατί του είπαν πως θα κριθεί για όλα… για τις επιλογές του, για τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται, που αναπνέει… Οι κριτές του θα είναι αυστηρότεροι όλων, άρα όλα τα καθώς πρέπει και τα συνετά καλό θα είναι να τηρηθούν… ειδάλλως θα αρχίσουν τα δάχτυλα να κινούνται προς το μέρος και τότε η κατάσταση θα γίνει κομματάκι άβολη…

Από πού να κρατηθείς σε έναν κόσμο που περιμένει το λάθος σου για να ξεχάσει τα δικά του;

Στην ουσία δεν τολμάμε να ζήσουμε… έτσι μόνοι και φοβισμένοι προσαρμοζόμαστε εύκολα, θέλοντας και μη σε μια καθημερινότητα που μας οδηγεί… χμ.. τον καθένα εκεί που πρέπει ζώντας μόνο για να έχει να (από)δείξει στους άλλους, ξεχνώντας πως η ξενοιασιά και η γαλήνη είναι μέρος της ζωής.. Σωματοποιούμε κάθε μας σκέψη και βρισκόμαστε με μια συνταγή και μια δικαιολογία, τα αντικαταθλιπτικά τα παίρνουν όλοι… ε όχι… δεν είναι έτσι… Και δεν θα αρχίσω τώρα με συμβουλές ζεν και οδηγίες για να αποφύγουμε όλες τις σκιές και τους τοίχους…τύπου διώξτε τις τοξικές σκέψεις, ή δέκα τρόποι να ζήσεις καλύτερα… ο καθένας ας ψάξει κι ας ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι… καθώς στο ότι η ζωή είναι μια μοναχική διαδικασία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη…και οι συμβουλές ίσως να μην κάνουν πάντα καλό. Αυτό που έγραψα και παλαιότερα είναι πως καλό θα ήταν να τολμήσουμε να ζήσουμε… κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και τα περιθώρια στενεύουν, όταν βλέπεις αδιέξοδα τότε καλύτερα πιστεύω να τους τρελάνεις όλους, μην τρελαθείς…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη