Στο τελευταίο μου άρθρο έκλεισα λέγοντας να απολαύσουμε τις στιγμές που έρχονται πριν τις κάψει η φλόγα… Το σημερινό άρθρο δεν θυμίζει την κωμική σειρά, ούτε το περίφημο διήγημα του Γ. Βιζυηνού.

Κάποιοι μερίμνησαν για κάποιους άλλους ώστε να μην προλάβουν να ζήσουν ήρεμες καλοκαιρινές στιγμές, είτε αυτοί λέγονται παιδιά είτε ενήλικες είτε ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ.

Άραγε πώς φτάσαμε ως εδώ … Τι πήγε λάθος ;

Όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό θαρρώ οτι πρέπει να μας αφυπνήσουν γιατί είναι πολύ αργά για να χάσουμε και άλλο χρόνο… Η ενότητα των ελλήνων που πήγε ; Τι έγιναν όλα αυτά που έλεγαν για τους Έλληνες και για την ομαδικότητα και τη συμμετοχή τους στα κοινά…

Στις 25 Ιουνίου 2023 το ποσοστό αποχής μίλησε … και όσοι τώρα αποδίδουν ευθύνες σε άλλους ας αναλογιστούν πρώτα τις δικές του ευθύνες και το δικό τους χρέος προς την πατρίδα, παρά να κάνουν χειρονομίες στο γυαλί του δέκτη τους…

Τα κόμματα παρουσιάζουν τις ιδεολογίες τους εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε και όχι να παραμείνουμε αδρανείς, γιατί είναι το μόνο δημοκρατικό δικαίωμα που μας έμεινε…

Και ποίοι ευθύνονται για αυτόν τον πόλεμο ;

Δεν νομίζω οτι είναι ώρα να σκεφτούμε ποιος φταίει και δεν θεωρώ οτι πρέπει να έρθει αυτή η ώρα. Το βήμα για μια αλλαγή θα γίνει αν για πρώτη φορά στη ζωή μας σκεφτούμε και τον άλλο… Τον άλλο που μπορεί να είναι συγγενής , ξένος ακόμα και αυτούς που μας διοικούν…

Σκοπός μου δεν είναι η κατευθυνόμενη πολιτική άποψη, αλλά η επαγρύπνηση μας και η ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά μας συμβαίνει…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ελλιπής ενημέρωση κυρίως απο την τηλεόραση και τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα καθώς δεν προτιμούν να αναφέρονται σε ζητήματα που μας προσβάλουν ως λαό…

Μπορούμε να αλλάξουμε αυτές τις καταστάσεις ;

Δεν είναι κάτι εύκολο, καθώς η ισοπέδωση των πάντων και πρώτα και κύρια της ΠΑΙΔΕΙΑΣ , δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αποδοτική αλλαγή που χρειαζόμαστε ως κοινωνία..

Παρόλα αυτά δεν είναι απίθανο καθώς με τη συμβολή ΟΛΩΝ μπορούν να γίνουν σπουδαία πράγματα και σίγουρα θα έχουν ένα συλλογικό αποτέλεσμα.

Φτάσε όπου δεν μπορείς, παιδί μου (αλλά θα φτάσουμε; )

Το ΑΜΑΡΤΗΜΑ της ΧΩΡΑΣ μου …

Γιατί Ελλάδα ;

Αθανάσιος Αντζαράς

Καθώς ο καιρός περνά, καθένας από εμάς ξεφεύγει από τον κόσμο μας και ταξιδεύει σε κόσμους μοναδικούς…Οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται…! Ζούμε σε μία εποχή που τα πάντα φιλτράρονται, ελέγχονται, και τελικά στιβάζονται σε ατελείωτες σκέψεις!

Ο εγωισμός, μας τυφλώνει και τα συναισθήματα μας, φυλακίζονται μέσα μας… έχουμε παγιδευτεί στην ιδέα πως, για να υπάρξει μια σχέση μεταξύ ανθρώπων τα πάντα θα πρέπει να είναι ιδανικά!

Έχουμε σκεφτεί ποτέ, ότι όσα περιμένουμε να έρθουν, ίσως να περιμένουν εμάς να πάμε;

Οι σκέψεις είναι το μαράζι των ψυχών…

Η ζωή αναζητά θαρραλέους ανθρώπους…

Γι’ αυτό, μη φοβάσαι να ζητήσεις συγνώμη από κάποιον που πλήγωσες, μη φοβάσαι να αγκαλιάσεις κάποιον που σου έλειψε, μη φοβάσαι να φωνάξεις δυνατά: «Σ’ Αγαπώ»!…

Μη φοβάσαι να πεις ευχαριστώ, μη ξεχνάς… πες όλα όσα ένιωσες ή σκέφτηκες…Μη φοβάσαι να δείξεις αδύναμος, μπροστά σε κάποιον που κέρδισε μια μάχη ( αλλά όχι τον πόλεμο)… και βασικά, μη φοβάσαι… να φοβάσαι!!! Ρίσκαρε!!!

Τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και εσύ καλείσαι να παίξεις…

Μη φοβάσαι αν τους όρους τους βάζει κάποιος άλλος αντί για σένα…Ίσως στην επόμενη παρτίδα να μπορείς εσύ να βάλεις τους όρους σου, γιατί νίκησες την προηγούμενη…

Σε ένα παιχνίδι, υπάρχουν πάντα καλοί και κακοί, κερδισμένοι και χαμένοι…

Από τον τρόπο που θα παίξεις… εξαρτάται η πλευρά που θα είσαι!

Να ξέρεις όμως ότι θα είσαι παίκτης και όχι παρατηρητής…!

Γράφει ο Διογένης Σινώπης

Πηγή : pestomoukiauto.blogspot.com

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Όλοι οι άνθρωποι, αν και τόσο διαφορετικοί, φαίνεται να έχουμε αρκετά κοινά. Ένα από αυτά είναι η επιθυμία που αποκτούμε στην αρχή ενός καινούριου χρόνου, για ένα νέο ξεκίνημα, θέτοντας νέους στόχους που θέλουμε να εκπληρώσουμε. Το να ξοδεύουμε λιγότερα χρήματα, το να κόψουμε το κάπνισμα, να πίνουμε λιγότερο αλκοόλ, να μάθουμε μία ξένη γλώσσα, είναι κάποιες από τις αλλαγές που προσπαθούμε να ακολουθήσουμε στην αρχή του κάθε έτους. Η φράση “new year, new me” και η δυνατότητά μας για αλλαγή, φαίνονται πολύ δελεαστικές για όλους εμάς που θέλουμε να αλλάξουμε συνήθειες.

Λέμε στον εαυτό μας ότι με τη νέα χρονιά θα αλλάξουμε πραγματικά όσα μάς ενοχλούν, η πραγματικότητα όμως έρχεται να μάς χτυπήσει κατακέφαλα, υπενθυμίζοντάς μας ότι, το για πάντα είναι πολύς καιρός. Οι επιθυμίες των ανθρώπων δεν εχουν όρια και ενώ πολλοί καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια στο να δοκιμάσουν κάτι νέο, δεν καταφέρνουν τελικά να μετατρέψουν την αλλαγή αυτή σε μόνιμη συνήθεια. Αν μπορούσαμε απλώς να σηκωθούμε μία μέρα αποφασισμένοι να συμπεριφερθούμε διαφορετικά για το υπόλοιπο της ζωής μας, τότε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι επαναλελειμένα αποτυγχάνουν σε αυτό;

Στη πραγματικότητα όμως ισχύει πως αν θελεις κάτι πολύ, μπορείς να το πραγματοποιήσεις. Και αν δεν τα κατάφερες μπορεί να μην προσπάθησες αρκετά. Η στάση που έχουμε απέναντι στα πράγματα αποτελεί την συμπεριφορά μας. Ό,τι καταφέρνουμε οφείλεται κυρίως σε δικές μας συνειδητές αποφάσεις, ενώ η μοίρα μας βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στα δικά μας χέρια.

Γιατί όμως πολλές φορές οι νέοι αυτοί στόχοι που θέτουμε αποτυγχάνουν; 

Σύμφωνα με την Amanda White, θεραπεύτρια και ομιλήτρια, συχνά οι άνθρωποι δεν σχεδιάζουν το πώς να πετύχουν έναν στόχο. Αντιθέτως, βασίζονται μόνο στον ενθουσιασμό που τους προκαλεί η αλλαγή της χρονιάς, ως ο κύριος λόγος που τους ωθεί στο να επιτύχουν τον στόχο τους. Τότε όμως έρχεται και η πράξη. Αυτό είναι και το δύσκολο σημείο. Το λάθος που κάνουμε είναι να επικεντρωνόμαστε μόνο στο επιθυμητό αποτέλεσμα και όχι στη πορεία, αγνοώντας τη προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλουμε για να το πετύχουμε. Οι στόχοι χρειάζονται χρόνο. Όταν όμως κάποιος δεν βλέπει τα άμεσα αποτελέσματα που αναζητά, τείνει να αποθαρρύνεται και τελικά να υποχωρεί πριν καταφέρει να επιτύχει τον στόχο του.

Πώς θα αλλάξει αυτό; Ακολουθώντας τις παρακάτω συμβουλές:

Να κοιτάμε πίσω για να μπορέσουμε να δούμε μπροστά:

Συνήθως θέτουμε στόχους για το μέλλον χωρίς να αξιολογούμε με ειλικρίνεια γιατί δυσκολευτήκαμε στο παρελθόν. Η αλλαγή μπορεί να συμβεί, με το να σπάμε τον φαύλο κύκλο των ανεκπλήρωτων αποφάσεων που έχουμε πάρει στο παρελθόν. Πρέπει να ελέγχουμε τι μας κρατάει πίσω με όπλο την ειλικρίνεια απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Να στοχεύουμε σε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα:

Η δημιουργία ενός σχεδίου δράσης που συνδέει τον μακροπρόθεσμο στόχο με βραχυπρόθεσμους εφικτούς και ρεαλιστικούς στόχους μπορεί να διασφαλίσει την επιτυχία.

Να έχουμε εμείς τον πλήρη έλεγχο:

Καλό είναι να σπάμε τους μεγάλους στόχους σε μικρότερους. Ως άνθρωποι οδηγούμαστε από το αίσθημα της κυριαρχίας και για τον λόγο αυτό, αν αναλύσουμε έναν στόχο σε μικρότερους μετρήσιμους στόχους, είναι πιο πιθανό να τον πετύχουμε. Χρειάζονται μικρά και καθημερινά βήματα, που θα μας οδηγήσουν στην επίτευξη του μεγαλύτερού μας στόχου.

Να δεχόμαστε όλα όσα μπορεί να μας φέρει μία επιτυχία:

Τι σημαίνει αυτό; Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως η επίτευξη μεγάλων στόχων μπορεί να περιλαμβάνει και έναν βαθμό απώλειας. Όταν γινόμαστε πιο υγιείς, πιο επιτυχημένοι και πιο ευτυχισμένοι, οι σχέσεις μας μπορεί να αλλάζουν, κάτι που μπορεί να προκαλέσει πίεση και σύγχυση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το κάνουμε. Αλλά να γνωρίζουμε ότι η επιτυχία μπορεί να έχει και τις προκλήσεις της.

Να χρησιμοποιούμε τις αξίες μας ως κίνητρο:

Οι αξίες μας, ως άνθρωποι, είναι αυτές που καθοδηγούν συνεχώς τη συμπεριφορά μας. Πρέπει να αποφεύγουμε στόχους, όπως είναι για παράδειγμα η επίτευξη ενός συγκεκριμένου βάρους, αλλά να στοχεύουμε στα βαθύτερα κίνητρα, στο να θέλουμε δηλαδή να είμαστε πιο υγιείς. Το γιατί πίσω από τον στόχο μας μπορεί να θεμελιώσει το σκοπό και να του αποδώσει μεγαλύτερη αξία.

Το σημαντικότερο όμως πριν ακολουθήσουμε όλα αυτά, ή προτού αποφασίσουμε ότι έχουμε αποτύχει, είναι ίσως να συμφιλιωθούμε με αυτό που είμαστε ως άτομα.

Αναστασία Χαρίση

Πηγή

«Μου χρειάζεται πριν απ’ το θάνατό μου μια ύστατη γνώση,

η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.»

(Γ. Ρίτσος)

“Mors ultima ratio” ή αλλιώς “ο θάνατος έχει τον τελευταίο λόγο.” Επέλεξα αυτό το λατινικό απόφθεγμα ως τίτλο για το παρόν μου άρθρο, καθώς θα ήθελα να αναλύσω το “βαρύ” μα καθημερινό θέμα αλλά και τη σημασία του θανάτου. Τι είναι αυτό που μας κάνει να φοβόμαστε το θάνατο; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αποφεύγουμε να αναλύσουμε τον όρο “θάνατος”; Είναι μήπως όλα αυτά έμφυτα στοιχεία του ανθρώπου και απλώς ισχυροποιούν το ανθρώπινο στοιχείο μας, ή μήπως μεγαλώνουμε με λάθος αντιλήψεις;

Θα ήθελα να ξεκινήσω αναλύοντας τον όρο “θάνατος”, δίνοντας μια όσο το δυνατόν καλύτερη ερμηνεία για αυτόν. Με μια απλή και πολύ γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα έβρισκε κανείς πληθώρα ερμηνειών για τη λέξη αυτή. “Θάνατος είναι το αντίθετο της ζωής, δηλαδή η οριστική παύση όλων των βιολογικών λειτουργιών που υποστηρίζουν τη διαβίωση ενός οργανισμού.” Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το αγαπητό μας διαδίκτυο, ο θάνατος είναι το συνώνυμο της φθοράς και, κατ’ επέκτασιν, το αντώνυμο της υπόστασης, του “ζῆν” και του “ὑπάρχειν”. Επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία που διατυπώνει πως ο θάνατος είναι το συνώνυμο του χρόνου. Γιατί, όμως; Προφανώς επειδή ο χρόνος με τη σειρά του είναι το συνώνυμο της φθοράς, κυρίως της υλικής, και του γήρατος. Κάθε, δηλαδή, ον που υπάρχει, από τη στιγμή που θα πρωτουπάρξει, θα δεχθεί επάνω του την επίδραση της δύναμης του χρόνου, μιας δύναμης που είναι ακαθόριστη και μιας δύναμης που συνεχώς “κυλάει” με τον ίδιο πάντα ρυθμό και μονάχα προς μια κατεύθυνση, από το παρόν προς το μέλλον, έχοντας ήδη πλέξει το υφαντό του παρελθόντος. Τελευταίο μα εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων θα εξέφραζαν την άποψη πως ο θάνατος είναι και συνώνυμο της απώλειας και, με τη σειρά του, του πένθους και του θρήνου. Ασφαλώς, ο θάνατος -και η απώλεια- είναι από τα πιο έντονα φορτισμένα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου. Από τη μέρα που βλέπουμε το φως του ηλίου γνωρίζουμε ότι κάποια μέρα θα σταματήσουμε να το βλέπουμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η γνώση, όμως, αυτή ποτέ δεν μας προετοιμάζει για το θάνατο.

Είναι μήπως αυτή η φοβία απέναντι στο θάνατο -και οι λόγοι της φοβίας- αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας ή είμαστε μεγαλωμένοι με λανθασμένες αντιλήψεις; Θα έλεγε κανείς πως, δεδομένου ότι όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή, το άγχος που τρέφουμε για το θάνατο είναι ένα φυσιολογικό μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και φύσης. Όπως ήδη έχει αναφερθεί, για πολλούς από εμάς, η σκέψη για τον θάνατο μπορεί να προκαλέσει φόβους χωρισμού, απώλειας, πόνου και άγχους, καθώς δε θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ή να χάσουμε αυτούς που αγαπάμε. Αυτός ο φόβος έχει τη δύναμη να παρακινήσει μια καλή ζωή. Μας ενθαρρύνει να δείχνουμε την αγάπη μας σε αυτούς που αγαπάμε, να δημιουργούμε διαρκείς αναμνήσεις, να κυνηγάμε τις ελπίδες και τα όνειρά μας και να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας. Επομένως, η φοβία απέναντι στο θάνατο είναι ένα συναίσθημα, και τα συναισθήματα είναι ένα ισχυρό και αναπόσπαστο κομμάτι του “ζῆν”. Τα συναισθήματα αποτελούσαν ανέκαθεν ένα σύστημα άμεσης υπόδειξης και μας ειδοποιούν για καταστάσεις ώστε να πράξουμε αναλόγως.

Επιλογικά, θα έλεγε κανείς πως ο θάνατος είναι ένα αναμενόμενο γεγονός στον κύκλο ζωής του κάθε ανθρώπου, όμως ο τρόπος του θανάτου, η σχέση που είχαμε με το πρόσωπο που φεύγει, καθώς και οι δικές μας αντιλήψεις και προκαταλήψεις σχετικά με το θάνατο, μας κάνουν να φοβόμαστε και να θεωρούμε “ταμπού” το συγκεκριμένο θέμα. Παρόλα αυτά, δεν παύει να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης και, όπως διατύπωσε ο Μάρκος Αυρήλιος αρκετά χρόνια πίσω, πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θάνατο με ευαρέσκεια καθώς είναι ένα από τα πράγματα που θέλει η φύση.

Θανάσης Μουλιός

“Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο.
Nα μετράς τι έδωσες εσύ. Τι εγώ. Τι ο άλλος.
Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις τον σκασμό.
Ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες.”

Αλκυόνη Παπαδάκη

Αποφάσισα να συγγράψω το παρόν άρθρο γιατί με προβληματίζουν το τελευταίο διάστημα δύο ερωτήματα: το πρώτο μου ερώτημα έγκειται στο τί είναι η πραγματική και τί η ανιδιοτελής αγάπη, πως, δηλαδή, ορίζεται εκείνο το συναίθημα που μας διακατέχει όταν λέμε πως “αγαπάμε” κάποιον, και το δεύτερο ερώτημα είναι γιατί η αγάπη θεωρείται το μεγαλύτερο και το ισχυρότερο όπλο του σύμπαντος, από τα αρχαία ήδη χρόνια. Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, κάποια προσωπικά βιώματα και σκέψεις που καταλαμβάνουν χώρο στον εγκέφαλό μου εδώ και αρκετό καιρό, βιώματα και σκέψεις που αποτέλεσαν παράλληλα και κάποιο είδος πνευματικής τροφής για άλλη μια εσωτερική αναζήτηση από μεριάς μου.

Θα αρχίσω, λοιπόν, το παρόν άρθρο με τον ορισμό της αγάπης, όπως ακριβώς τον έχω αποτυπωμένο στο μυαλό μου, καθώς δε νοείται να προχωρήσουμε στο δεύτερο ερώτημα, αφήνοντας αναπάντητο το πρώτο. Ξεκινώντας, θα συμφωνούσαν πολλοί άνθρωποι, η πλειοψηφία, θα έλεγα, των ερωτηθέντων σε μια υποθετική έρευνα, πως η αγάπη είναι συνώνυμο του ενδιαφέροντος και της φροντίδας που αισθανόμαστε πως θέλουμε να παρέχουμε ή να προσφέρουμε σε κάποιο άτομο. Νιώθουμε πως το συγκεκριμένο άτομο αξίζει το μεγαλύτερο ποσοστό της προσοχής μας, αισθανόμαστε, δηλαδή, την ανάγκη να του προσφέρουμε το μεγαλύτερο κομμάτι του ενδιαφέροντος μας, συγκριτικά με οποιοδήποτε -σχεδόν- άτομο στον πλανήτη τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης και το ότι, στο μίγμα αυτό που ονομάζουμε αγάπη, θα πρόσθετε κανείς και τον παράγοντα “άνθρωπο”. Με άλλα λόγια, δεν αγαπάμε ένα άτομο αποκλειστικά και μόνο κατά το διάστημα στο οποίο είναι ο ερωτικός μας σύντροφος, ο φίλος, ή η φίλη μας, αλλά συνεχίζουμε να εκφράζουμε ή να νιώθουμε, έστω, το ίδιο, ακόμη και μετά την πάροδο της ημερομηνίας λήξης της προαναφερθείσας σχέσης με το άτομο αυτό. Αγαπάμε, δηλαδή, το άτομο για αυτό που είναι απέναντι στην κοινωνία και όχι αποκλειστικά και μόνο για αυτό που είναι απέναντι σε εμάς τους ίδιους. Αυτός είναι και ο ορισμός που δίνω εγώ στον όρο “αγάπη”. Παρόλα αυτά , θα έλεγα πως αγάπη είναι και το να καταφέρνουν δύο άτομα να “αγγίξουν” το ένα την ψυχή του άλλου, να υπάρχει ανάμεσά τους ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη, αλληλοβοήθεια και αλληλοσεβασμός, και μια μορφή “καρδιακής σύνδεσης”. Στην απάντηση του πρώτου αυτού ερωτήματος θα ήθελα, τέλος, να προσθέσω και το ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε αισθανθεί να μας αγαπάνε και έχουμε δώσει επίσης αγάπη, όμως ποτέ μας δεν καταφέραμε να χωρέσουμε την αγάπη αυτή σε λέξεις. Καταλήγουμε, έτσι, στο ότι η αληθινή αγάπη μεταφράζεται με τις πράξεις.

Όσον αφορά το επίθετο “ανιδιοτελής” που τείνει να συνοδεύει την αγαπή, αυτό έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με έναν διαφορετικό όρο: τον όρο “αντάλλαγμα”. Ανιδιοτελής, λοιπόν, είναι εκείνη η αγάπη που αισθανόμαστε για το άτομο που έχουμε απέναντί μας, δίχως όμως να περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα -ή κάποια χάρη- από μεριάς του για αυτό που εμείς με τη θέλησή μας του προσφέρουμε. Ασφαλώς, κανείς δε θα διαφωνούσε με το ότι υπάρχει και η ιδιοτελής “αγάπη”, ειδάλλως δε θα υπήρχε λόγος για την έκφραση της παρούσας ανησυχίας μου και, κατ’ επέκτασιν, τη συγγραφή του παρόντος άρθρου. Ακόμη, στον ορισμό αυτό της ανιδιοτελούς αγάπης θα πρόσθετε κανείς -και ανάμεσα σε αυτά τα άτομα κατατάσσω και τον εαυτό μου- πως είναι εκείνη η αγάπη που ξέρει να μένει, όχι μόνο στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα. Το κομμάτι αυτό της αγάπης είναι και το πιο δύσκολο, καθώς έχουμε συνηθίσει -αντανακλαστικά- να τη σκαπουλάρουμε από κάθε ψυχοφθόρο κατάσταση με την παρουσία της πρώτης δυσκολίας. Μήπως άραγε είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας; Θα συμφωνούσαν κάποιοι. Ανάμεσά τους κι εγώ. Ο πρώτος νόμος του Νεύτωνα διατυπώνει το νόμο της αδράνειας, ότι δηλαδή κάθε αντικείμενο έχει την τάση να παραμένει ακίνητο στην παραμικρή αλλαγή της φυσικής του κατάστασης. Εξ απαλών ονύχων οι γονείς μας φροντίζουν πολύ για εμάς και μας παρέχουν κάθε άνεση που μπορούν. Ως αποτέλεσμα, βρίσκουμε την άνεση άνετη και γίνεται η προεπιλεγμένη μας κατάσταση. Αυτό, λοιπόν, συμβαίνει και στην περίπτωση των δυσκολιών στην -ανιδιοτελή- αγάπη.

Όσο για το ερώτημα περί της ισχύος της αγάπης, θα έλεγε κανείς πως ο κύριος λόγος αυτής (της ισχύος) είναι το γεγονός πως δίνει μια σημαντική αιτία στους ανθρώπους να συνεχίσουν να ζουν, να συνεχίσουν να προσφέρουν και να συνηθίσουν να μην περιμένουν αντάλλαγμα για κάθε τους πράξη-κίνηση. Αυτά καθιστούν την πραγματική αγάπη ένα από τα πιο ισχυρά, αν όχι το ισχυρότερο όπλο στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης. Θυσιάζουμε πολλά για την αγάπη. Τόσα πολλά δε θα θυσιάζαμε για κανέναν άλλο λόγο ως άνθρωποι.

Ως επίλογο στο παρόν άρθρο θα σημειώσω ότι η αγάπη είναι εκείνο το συναίσθημα που αποτελεί δώρο για τους ανθρώπους, είναι δύσκολο να την κατανοήσουμε πλήρως και σχεδόν αδύνατο να εκφραστεί με τη βοήθεια των λέξεων. Όπως διατύπωσε και ο Μένανδρος, από την αγάπη τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο ή ίσο.

Θανάσης Μουλιός

Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα βρίσκονται στην ίδια συχνότητα, όλα βρίσκονται στην ίδια κατεύθυνση. Αυτός ο διαχωρισμός είναι μια ανθρώπινη επινόηση για την δική μας διευκόλυνση. Αν και προήλθε από εμάς αυτός ο διαχωρισμός, εμείς κάπου στην πορεία χάσαμε το μέτρημα.

Βάση του τρόπο ζωής μας πλέον, το παρόν δεν υπάρχει, η στιγμή δεν υπάρχει. Το μυαλό μας τρέχει διαρκώς πίσω ή μπροστά, στο χθες και στο αύριο. Το σήμερα είναι σαν διάφανη επικάλυψη του αύριο. Αυτό που απολαμβάνουμε τώρα, περιμένουμε να το συνειδητοποιήσουμε αύριο.

Πολλές φορές φαίνεται λες και λειτουργούμε μηχανικά, και ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Παρόλα αυτά έχουμε το θράσος να κλαφτούμε όταν κάτι μας πλήγωσε, επειδή εμείς πετάμε χαρταετό. 

Ήρθα να σε δω μετά από πολύ καιρό, ήξερα μέσα μου ότι θέλω και έχω ανάγκη τα μάτια σου. Απολαμβάνω το κάθε φιλί, το κάθε χάδι, την κάθε πιρουνιά που με ταΐζεις. Ζω τελείως στο τώρα γιατί δεν ξέρω πότε θα τελειώσει, οπότε ζω την στιγμή, που άλλωστε για αυτά που ήρθα τα παίρνω. Γιατί να χαθώ στο αύριο όταν το τώρα είναι ακριβώς το θέλω μου.

Η ειρωνεία όμως είναι πως αν το καλοσκεφτούμε όλα είναι μόνο παρόν. Όλα τα άλλα δεν υπάρχουν. Χαθήκαμε στις δικές μας δημιουργίες, και χάσαμε τα αυτονόητα. Κάναμε κάτι δεδομένο που δεν μπορεί να είναι δεδομένο. Μετράμε πράγματα και έννοιες που δεν μετριούνται. Αντιστρέψαμε ολόκληρη την έννοια της ύπαρξης μας, και ζητάμε και τα ρέστα που δεν μας βολεύει το αποτέλεσμα.

Παρόν….. η ανησυχία του αύριο. Οι καταστάσεις, της ζωής μας, μας έχουν επιλέξει πριν ακόμη εμείς τις δούμε. Από τα δέκα πράγματα που θα συναντήσουμε, εμείς θα διαλέξουμε τα πέντε. Εκείνα τα πέντε όμως θα επιλέξουν  ποια όντως θα γίνουν πράξη. Είναι όλα ισόποσα μοιρασμένα έτσι ώστε εμείς να έχουμε την άνεση της απόλαυσης του παρόντος.

Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν. ( Albert Camus )

Ένας φίλος μια μέρα μου λέει γελώντας, εγώ αυτήν την στιγμή σκέφτομαι ένα πράγμα, και εσύ μέσα σε πέντε λεπτά έχεις σκεφτεί ήδη δέκα πράγματα που θέλεις να κάνεις, χάνεις την στιγμή. Αυτή είναι η γενναιοδωρία μου για το δικό μου μέλλον. Δεν χάνω το παρόν, προσελκύω απλά το μέλλον.  

Απίστευτο !!!

Ξυπνάς τόσο τρελαμένος που δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ούτε και εσύ. Κατεβαίνεις κέντρο να πάρεις έναν καφέ και γιατί όχι να κάνεις και ένα τσιγάρο, να δεις λίγο τι γίνεται στον κόσμο. Περπατάς και καταλαβαίνεις και εσύ ο ίδιος ότι είσαι στην πρίζα. Παραγγέλνεις έναν καφέ και ανάβεις ένα τσιγάρο. Μιλάς με κόσμο, και ακόμη και στην πέτσα σου νιώθεις ότι κάτι φουντώνει και ψάχνεις μία ηλιόλουστη γωνιά για να ξεφορτωθείς αυτήν την τρέλα.

Ανάβεις και δεύτερο τσιγάρο. Ακόμη όμως δεν έχει αλλάξει κάτι, τουλάχιστον επιφανειακά δεν υπάρχει καμία ένδειξη. Χτυπάει το τηλέφωνο και μαζεύεις  άρον- άρον τα τσιγάρα και τον καφέ και εξαφανίζεσαι. Κάτι κάποιος θέλει και δεν ξέρεις τι και ποιος. Μιας και ο καιρός να καλοκαιριάσει δεν ψήνεται, όπου και όταν προλαβαίνεις ήλιο τον εκμεταλλεύεσαι, χωρίς συζητητή.

Σαν τυφώνας πήγα, σαν τυφώνας ήρθα. Ξαφνικά βλέπεις την αντανάκλαση σου στην οθόνη και μόλις τότε συνειδητοποιείς  τι συνέβη ακριβώς από την ώρα που ξύπνησες. Η βασίλισσα του πάγου και της φωτιάς σε έναν συνδυασμό αυτοκαταστροφής για όποιον πλησιάσει. Προσπαθούμε ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουμε, ότι προσπαθούμε, ότι και αν συμβαίνει να  έχουμε σώας τας φρένας και να μην καταφεύγουμε σε υπερβολές. Η ώρα της πληρωμής δεν είναι για όλους.

Τρέλα επικρατεί, που έχει γίνει συνήθεια όμως. Μόνο αν δώσεις χώρο στο μυαλό, να δει τι πραγματικά παίζει το φιλμ, θα δεις τα κύματα από αέρα που σε περιτριγυρίζουν, να σου κάνουν βόλτα το μυαλό.              Το ρητό : μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα,  στην προκειμένη σημαίνει με ποια συναισθηματική δυναμική έσβησε η λάμπα χθες το βράδυ. Το συναισθηματικό φόρτο της ημέρας , για αυτό και λέγεται ημέρας, το λύνουμε την ίδια μέρα, διαφορετικά το προσθέτουμε στην αυριανή διάθεση , και το αποτέλεσμα είναι άγνωστο.

Όπως λέει και ένας φίλος, όλα αυτά είναι σαν μια βαλίτσα που ο καθένας την κουβαλάει καθημερινά μαζί του. Γιατί να κάνεις αυτά, που τρελαίνουν το μυαλό, και που στην συνέχεια τρελαίνουν τους γύρω. Όλοι έχουν την δική τους βαλίτσα είτε μαζί τους, είτε σπίτι φορτωμένη σαν ηφαίστειο, που σε κάθε άνοιγμα αποκτά και από μια ρωγμή.

Αρκετοί υποστηρίζουν πως μιας και είμαστε κομμάτι της φύσης, να μπορεί να επηρεάζει όλα εκείνα τα κύτταρα που εμείς ακόμα δεν έχουμε βρει την χρήση τους. Να μας κάνει κομμάτι δικό της για συμπαράσταση στην τρέχουσας δικής της κατάστασης.

Έξω τυφώνας…… μέσα τυφώνας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν είπε κανείς να μην βγάζουμε ένα πρόγραμμα, να μην σχεδιάζουμε όμως. Όλα ούτως ή άλλως στο περίπου γίνονται.  Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας είναι η ίδια η αλλαγή. Το να έχεις ένα πρόγραμμα,  απλά σου δίνει το περιθώριο να αποφύγεις ουρανοκατέβατες εκπλήξεις.  Να προλάβεις  να αντιδράσεις όσο πιο ορθά γίνεται στις ξαφνικές εμφανίσεις.  Όταν τα αφήνουμε όλα και γίνονται ένας στενός κορσές, δεν θα έχουμε και πολλά περιθώρια για τυχαία συμβάντα.

Η καθημερινότητα είναι αρκετά γεμάτη, και ένα τυχαίο γεγονός, είναι το κερασάκι στην τούρτα, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει από το πουθενά να αγχώνεται. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα πρόβλημα στην ζωή μας. Ξυπνάμε, το πρωί,  ήδη με προβλήματα, μόνο και μόνο από το άγχος. Οπότε για να μην ζούμε με ένα διαρκές άγχος, που έχει γίνει ρουτίνα, το να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα, για εμάς και μόνο, μας απελευθερώνει άμεσος από κάτι περιττό.  Και κυρίως γιατί οι εκπλήξεις και τα τυχαία συμβάντα δεν ξέρεις το είδος της φύσης τους. Ότι και να είναι, καλής ή κακής φύσεως, και πάλι χρειάζονται επιπλέον χρόνο,  εκτός του προγράμματος σου δηλαδή, με αποτέλεσμα να στριμώξεις όλο και περισσότερο το πρόγραμμα της ημέρας σου, για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και στην καινούργια προστιθέμενη έκπληξη.

Η ζωή είναι αυτή που είναι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εκτιμάμε και τους εαυτούς μας περισσότερο, για να μας φαίνονται όλα φυσιολογικά ακόμα και στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Σίγουρα στην διαχείριση του χρόνου, έχουμε και εμείς λόγο, γιατί μιλάμε για τις ζωές μας, και ας κυλάει εκείνος με δικό του χρονοδιάγραμμα. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, <ένα πράγμα την φορά>.

Μιας και μάθαμε να τρέχουμε όλη μέρα, από την μια ασχολία στην άλλη, το να παίρνουμε μια-μια τις υποχρεώσεις, διευκολύνουμε την διαδικασία λήψης αποφάσεων, που μας δίνει την ευχέρεια να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι σε ένα δίλημμα, σε μια διασταύρωση την φορά.

 Προγραμματίζουμε τον χρόνο μας πάντα σε μικρή απόσταση, για να μην χαθούμε στον χωροχρόνο, και μετά περιμένουμε για ένα θαύμα. Η ζωή στο παρόν δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά αυτό σημαίνει να προγραμματίζεις,  να ζεις στο παρόν με ότι έχει ο καθένας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Συχνά έρχονται στιγμές που το πρόβλημα σε ένα δίλημμα ,είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και γιατί πρόβλημα, γιατί ξεχνάμε τους εαυτούς μας και σκεφτόμαστε περισσότερο τους άλλους. Δεν γίνεται να παίρνουμε αποφάσεις για την ζωή μας, πάνω στις ανάγκες των άλλων. Παραμερίζουμε τα θέλω μας, ή καμιά φορά φθείρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για να είναι άλλοι ικανοποιημένοι.

Όλοι οι άνθρωποι άλλοι οικειοθελές, άλλοι άθελα τους, μέσω της συμπεριφοράς τους δείχνουν τι θέλουν να πάρουν και τι να δώσουν. Οπότε εκεί ερχόμαστε εμείς: με το τι βλέπουμε, ή με το τι θέλουμε να δούμε στον άλλον. Σίγουρα θα θέλαμε όλοι να είχαν μόνο καλές προθέσεις, όταν όμως ανακαλύπτουμε το αντίθετο, δεν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Ναι, δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία να βγάζουμε ανθρώπους από την ζωή μας, αλλά αν δεν είναι για καλό μας, δεν συνεχίζουμε να παραμυθιάζουμε τους εαυτούς μας.

Υπάρχουν και οι θυσίες, και δεν είναι κανείς αντίθετος με αυτό. Να αξίζει όμως. Εντοπίζουμε και ξεχωρίζουμε σκέψεις και καταστάσεις, αλλά εκεί που το χάνουμε, όταν μέσα μας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει γιατί κάνουμε ότι κάνουμε. Οι άνθρωποι που επιλέγουν τους ίδιους και όχι άλλους, τείνουν να είναι πιο σίγουροι για τους εαυτούς τους, και ψυχικά πιο ήρεμοι. Εντόπισαν το εσωτερικό τους πρόβλημα και κοιτάνε να γιατρέψουν την δική τους πληγή. Και όχι να θάψουν βαθύτερα το πρόβλημα, βάζοντας αλλωνών τις προτεραιότητες πάνω από τις δικές τους.

Η κυριότερη δουλειά μας στην ζωή μας είναι να βοηθάμε τους εαυτούς μας, και όχι απλά για να καταλαβαίνουμε την ζωή , αλλά για να καταφέρουμε το ταξίδι της ζωής να είναι ευχάριστο, όμορφο. Ναι, σίγουρα η ζωή είναι ένα καζάνι με από όλα, που σημαίνει για να υπάρχει μια ισορροπία, κάποιες μέρες ζοριζόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, άλλες όμως είναι απολαυστικές γιατί κάναμε κάτι όμορφο για εμάς τους ίδιους. Δεν υφίσταται ακριβώς το καλό και το κακό, είναι απλά τι είναι εκείνο, που την δεδομένη στιγμή μας κάνει χαρούμενους.

Δεν λέμε ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα, από εμάς τους ίδιους, τι είναι κατάλληλο για τον καθένα μας, αλλά σίγουρα όμως μια δεύτερη γνώμη καμιά φορά μπορεί να είναι χρήσιμη. Τώρα αν εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε όντως τον εαυτό μας, και κυρίως όταν ο άλλος έχει λογική άποψη, σχεδόν αυτονόητη, θα δώσουμε μια ευκαιρία σε ξένα λεγόμενα. Γιατί κανείς δεν ζει στην θέση σου!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είμαι σίγουρη ,όπως όλοι μας, περιμέναμε την στιγμή του πρώτου ταξιδιού. Ακόμη και ένα δίωρο διαδρομής, ταξίδι θεωρείται. Επιτέλους βγήκες έξω από τα τοίχοι, να συνέλθει ο εγκέφαλος.  Σχεδόν τόσο  απρόοπτο, σαν να σε έσπρωξε κάτι μέσα σου, να φύγεις επιτέλους.  Δεν το πολυσκέφτεσαι, και λες ναι το χρειάζομαι, θα φύγω και ότι γίνει.

Σαν ψέμα φυσικά όλη αυτή η εξόρμηση, μέχρι την στιγμή που έχεις ξαπλώσει στον καναπέ του νοικιαζόμενου  δωματίου. Και εκεί που προσπαθείς να καταλάβεις που είσαι και τι συμβαίνει, ακούς τα κύματα της θάλασσας και <<λες που είμαι>>. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και βλέπεις απέναντι τα φώτα της πόλης, να φωτίζει το λιμάνι της πόλης που μοιάζει με αστερόπλοιο. Τα ζεστά φώτα, στο απόλυτο απέραντο σκοτάδι, είναι σαν να βλέπεις την εισαγωγή ταινιών της Disneyland.  Είσαι στην γωνιά της πόλης, με τα κύματα κάτω από τα πόδια σου και λες ναι εδώ είμαι.

Ξανά μπαίνεις στο δωμάτιο και ξαπλώνεις στα λευκά σιδερωμένα σεντόνια, και αναρωτιέσαι,<< όλα είναι όμορφα, απλά δεν το βλέπω>>. Άλλαξες περιβάλλον και δεν το κατάλαβες. Επικρατεί μια όμορφη πραγματικότητα, και όλα αυτά επειδή, αυτήν την φορά διάλεξες εσένα. Κανείς δεν είπε, ότι αυτή η ζωή είναι άδικη ή δίκαιη. Είναι αυτή που είναι. Ανάλογα όμως και τι επιλέγεις να βλέπεις. Πήρες μια αστραπιαία απόφαση, και τώρα μένει απλά να δεις αυτό που διάλεξες, ότι σου Αξίζει.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ξεχνάμε αυτά που κάναμε και κοιτάμε μόνο αυτά που δεν κάναμε και δεν τα έχουμε. Δεν θα μπορούσες να βρίσκεσαι αλλού καλύτερα, μεσοβδόμαδα. Ήλιος, θάλασσα, ηρεμία, όμορφους ανθρώπους, και φυσικά καλό φαί. Φίλους που καιρός πέρασε από την τελευταία αντάμωση. Μία άλλη ζωή, με άλλες αναμνήσεις.

Είναι όλα τόσο όμορφα, επειδή ήρθες για να χτίσεις καινούργιες αναμνήσεις. Η απόλυτη απόλαυση, όταν συνειδητοποιείς πόσο όμορφα είναι όλα. Εκείνη την στιγμή αποφασίζεις να είσαι χαρούμενος-ικανοποιημένος.

Είσαι κάθε μέρα τόσο στενά χωμένος στην συνήθεια, που χάνεις την άλλη όψη του νομίσματος.

Ιωάννα Γκαβριλίου