Από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε κάποια πράγματα για τα οποία έχουμε παλέψει ή συνεχίζουμε να παλεύουμε, αρκετές φορές παραμερίζουμε την αλήθεια που φωνάζει << άστο >>. Δεν είπε κανείς ότι πάντα οι κόποι μας θα ανταμείβονται ισάξια. Ούτε ότι οι καρποί της επιμονής μας θα ανθίσουν βάση της δικής μας προσδοκώμενης εκτίμησης των πραγμάτων. Όπως το ρητό: <<όποιος περιμένει πολύ να μην περιμένει πολλά>>.

Καμιά φορά η πολύ επιμονή πάνω σε λάθος πράγματα, πιο πολύ μας αποσυντονίζει, από το να μας φέρει πιο κοντά στην υλοποίηση της σκέψης μας. Ναι όπως γνωρίζουμε ο επιμένων νικά, αλλά μόνο στην περίπτωση που έχει γίνει σωστή αυτοπαρατήρηση του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και του αντικειμένου πόθου.

Σίγουρα το πείσμα και η επιμονή στην ζωή είναι από τα κυριότερα εργαλεία επιτυχίας, αλλά όλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Τίποτα δεν είναι για πολύ, όλα χρειάζονται ένα μέτρο, αλλιώς χάνεται η ισορροπία και βγαίνουμε εκτός πορείας χωρίς φυσικά να το αντιληφθούμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνει καθημερινά την μάχη του, αν όχι για ένα καλύτερο αύριο, έστω για την σταθεροποίηση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Λόγο της παγκόσμιας κρίσης σίγουρα οι επιλογές λιγόστεψαν, ή ακόμη χειρότερα, το ζωνάρι έχει σφίξει αρκετά ώστε οι τελευταίες του αντοχές να έχουν επικεντρωθεί πάνω σε ένα πράγμα με την ελπίδα ότι θα του παρέχει μια βιώσιμη καθημερινότητα.

Ανέκαθεν ο άνθρωπος έψαχνε και ψάχνει πάντα για ένα μικρό παραθυράκι που θα του δώσει ελπίδα να συνεχίσει. Σαν τον πνιγμένο που στην ταραχή του βρίσκει ένα σωσίβιο και κρατιέται από αυτό, και ας βρίσκεται στην μέση του πουθενά. Δεν ξέρω αν όντως οι άνθρωποι παλεύουν επειδή αντιλαμβάνονται την αξία της ζωής ή αν και αυτό είναι μια απλή πράξη απομίμησης όπως όλα τα άλλα. Ελάχιστοι άνθρωποι παίρνουν ρίσκα στην ζωή τους ή δοκιμάζουν καινούργια πράγματα χωρίς να έχουν σαν πρώτη σκέψη την αποτυχία. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε από αυτήν την ζωή αγκαλιά με τον φόβο, θεωρούν πιο ασφαλές να επιμένουν σε ένα μόνο πράγμα, δικαιολογώντας τους εαυτούς τους ότι προσπάθησαν.    

Η προσπάθεια και η επιμονή είναι δύο διαφορετικές έννοιες, το λάθος μας είναι ο κακός συγχρονισμός αυτών των εννοιών. Ότι προορίζεται για τον καθένα μας θα έρθει όταν θα είναι η ώρα του, όσο και αν επιμένουμε ή προσπαθούμε, αν δεν είναι η ώρα του δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Απλά βάζουμε τους εαυτούς μας σε δύσκολες καταστάσεις και δυσκολεύουμε την καθημερινότητα μας.

Δεν λέω, το μυαλό ότι και να το κάνουμε όλη μέρα τρέχει σαν τις οθόνες ενός χρηματιστηρίου, κατεβάζει και κατεβάζει σκέψεις και ιδέες, αλλά η δική μας δουλειά είναι να τις περιορίσουμε μέχρι εκεί που είμαστε εμείς καλά γιατί η υπερβολή δεν ήταν ποτέ σύμμαχος του ανθρώπου. 

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ο τίτλος προδίδει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ευχή που δίνω σε όλους σας. Στις μέρες μας οι νέοι ονειρεύονται  επαγγέλματα  που συνδέονται με χρήματα, φήμη ,προβολή. Για παράδειγμα , ποιος δεν θα ήθελε να γίνει ηθοποιός ή ποδοσφαιριστής. Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία καθώς η φράση ‘’είμαι τυχερός, γιατί έκανα το χόμπι μου επάγγελμα ‘’ συνήθως θα την ακούσεις από αυτούς. Προσωπικά πιστεύω  ότι πρέπει να κάνεις αυτό που αγαπάς και σε γεμίζει περισσότερο, επειδή μόνο τότε θα μπορείς να εξελιχθείς, τόσο ως άνθρωπος, όσο και σαν εργαζόμενος: αν αυτό συνδέεται και με τα ενδιαφέροντα σου ακόμα καλύτερα.

Αρχικά , θα μου επιτρέψετε να πω ότι και εγώ  είμαι μέσα σε αυτούς που ονειρεύονται ότι μια μέρα θα γίνουν ηθοποιοί και θα παίζουν σε γεμάτα θέατρα, όμως η θεωρία από την πράξη απέχει παρασάγγας. Το να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα από μόνο του ακούγεται υπέροχο, όμως για να το κάνεις πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τα αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, εμείς μπορούμε στις μέρες μας να βλέπουμε αρκετούς  influencer ή youtuber (τάση που ήρθε και θα μείνει)και θα θέλαμε να έχουμε μια παρόμοια ζωή, δίοτι απλά φωτογραφίζονται βγάζουν χρήματα και δεν αγχώνονται. Πόσοι από εμάς έχουμε σκεφτεί ότι υπάρχουν άλλοι τόσοι επίδοξοι που προσπάθησαν να μπουν στο χώρο του θεάματός και απέτυχαν;. Αυτό που γίνεται εύκολα κατανοητό είναι ότι για να πετύχεις, όχι μόνο στον χώρο του θεάματος και του αθλητισμού, αλλά γενικά σε οποιαδήποτε ενασχόληση που βλέπεις πιο επαγγελματικά, θα πρέπει να έχεις ταλέντο, υπομονή ,επίμονη και το κυριότερο γνωριμίες, ειδικά στην χώρα μας.

Από την άλλη μεριά, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει κάποιος να σταματήσει να προσπαθεί, αντιθέτως θα ήταν προτιμότερο να πιστεύει σε αυτό, μπορεί όχι βραχυπρόθεσμα, σε βάθος χρόνου να δικαιωθεί. Αυτή η δικαίωση μπορεί να μην είναι κατ ανάγκη πανελλήνια αναγνωσιμότητα ,αλλά η ψυχική ηρεμία και η θέληση του να γίνεται καλύτερος σε αυτό. Για παράδειγμα, έχω έναν φίλο που λατρεύει το  τένις, ήξερε ότι δεν θα γίνει  ποτέ του Τσιτσιπάς, παρόλα αυτά πήγε σε σεμινάριά, ακολούθησε μαθήματα προπονητικής, πήρε πιστοποίηση και σίγα σιγά ξεκίνησε, μέχρι που σήμερα ποια τον έχουν για ατομικό προπονητή. Λεφτά πολλά δεν βγάζει, αλλά μακάρι να μπορούσατε να δείτε το πρόσωπό  του, όταν μιλάει για το άθλημά του. Λάμπει ολόκληρος.

Κλείνοντας, ο Τέννεσυ Ουίλιαμς  έλεγε’’ τα όνειρα τελειώνουν μόνο όταν πάψουμε να πιστεύουμε σε αυτά ‘’. Μπορεί οι καιροί να είναι τρομερά δύσκολοι και ως προτεραιότητά μας να έχουμε τα χρήματα. Αν δεν πέτυχεις δεν σημαίνει ότι δεν είσαι ικανός, σημαίνει ότι μπορεί να μην ήσουν τυχερός. Προσπάθησε περισσότερο  και είναι σίγουρο ότι μια μέρα η τύχη θα σου χαμογελάσει.