Δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, σημασία έχει τι ονειρεύεσαι
Συχνά καταλήγουμε να λέμε, πρόσεχε τι εύχεσαι. Επιστημονικά αποδεδειγμένο όταν γεννιόμαστε το οπτικό μας πεδίο, όσο και η αντίληψη μας, σαν να βρίσκεται σε ένα εξωπραγματικό φάσμα πέραν του δικού μας. Καταφέρνουμε να κρατάμε αυτήν την θεϊκή πινελιά άθικτη το πολύ μέχρι τα 5 μας, μετά αρχίζει και εξασθενεί σιγά σιγά ώσπου φτάνουμε στην εφηβεία και πλέον μας έχει καταπιεί το απάνθρωπο σύστημα της κοινωνίας. Με λίγα λόγια όσο μεγαλώνουμε χάνουμε την ανθρωπιά μας.
Μέχρι να μπούμε στον ρόλο που μας δίνει η κοινωνία, όλα μας φαντάζουν πιθανά και σχεδόν ποτέ δεν χωράει η σκέψη του αδύνατου. Σαν παιδιά εκείνο που κυριεύει τον ξύπνιο και τον ύπνο μας είναι η φαντασία, δηλαδή τα όνειρα. Η καθημερινότητα μας είναι δημιουργία των ονείρων μας. Από εκεί ξεκινάνε και οι κλασικές σκέψεις : τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις??? Ονειρευόμαστε αυτό που θέλουμε να γίνουμε και ξεκινάμε το ταξίδι μας.
Στο πρώτο μας εμπόδιο που λέγεται εφηβεία, τρώμε μερικές σφαλιάρες αλλά δεν πτοούμαστε, συνεχίζουμε, όχι με την ίδια φλόγα αλλά συνεχίζουμε, γιατί έχουμε και ένα όνειρο. Όσοι δεν χάθηκαν στην διαδρομή από τις πολλές παρεμβολές και παρέμειναν πιστοί στο όνειρο τους, ενηλικιώθηκαν με το πρώτο τους όνειρο πιο χειροπιαστό ακόμη και από το ίδιο το όνειρο. Οι άλλοι απογοητεύτηκαν και γίνανε ένα με την υπόλοιπη μάζα, άδεια περιπλανώμενα δοχεία που παραδόθηκαν στα χέρια του συστήματος. Υπάρχει και ένα άλλο μικρό ποσοστό που πάντα θα προσπαθούν, γιατί μόνο το όνειρο τους είναι η αληθινή πηγή ζωής.
Όπως γνωρίζουμε οι σκέψεις μας δημιουργούν τον εξωτερικό μας κόσμο. Σίγουρα πολλές φορές οι συνθήκες είναι τόσο αντίξοες που η καθημερινότητα μοιάζει πιο πολύ με κόλαση παρά με όνειρο. Εκεί βρίσκεται όμως και η παγίδα, εκείνες είναι οι στιγμές που μας φέρνουν πιο κοντά στο όνειρο από ότι πιστεύουμε.
Το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6ο αιώνα π.χ. το ελαφρύ είναι θετικό και το βαρύ αρνητικό; Τι γίνεται στην περίπτωση βάση παραδείγματος που το βαρύ αποδεικνύεται θετικό και το ελαφρύ αρνητικό. Όπως στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων , η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού. Το πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα και η εικόνα της πιο έντονης ζωικής ολοκλήρωσης. Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο , όσο κοντινή στην γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πραγματική είναι. Σε αντιστάθμισμα η ολική απουσία του βάρους, η ζωή κατά το ήμισυ μοιάζει αληθινή, όσο πιο ελαφριά είναι, τόσο πιο χωρίς νόημα μοιάζει.
Δεν είναι μόνο το κυνήγι του ονείρου που μας κρατάει ζωντανούς, αλλά και το βάρος του, το αποτύπωμα του που αφήνει σε κάθε μάχη κερδισμένη προς την κορυφή της πυραμίδας. Το να κάνουμε σκέψεις και να ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι πιστεύουμε σε αυτές, ότι απλά θα γίνουν μια μέρα επειδή έτσι προγραμματίσαμε το μέλλον μας δεν υφίσταται. Τα πιστεύω μας με τα όνειρα είναι σαν τους δύο πόλους, σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Το πιστεύω είναι η αρχή του ονείρου, η διαφορά όμως είναι ότι εμείς δεν πιστεύουμε στο όνειρο, πιστεύουμε στις λέξεις. Το όνειρο όμως δεν είναι λέξεις, είναι το μέσα μας που δεν εκφράζεται με λέξεις παρά μόνο με πράξεις.
Μόνο όσο κρατάμε ζωντανό το όνειρο έχουμε ελπίδα να ανακαλύψουμε την πραγματική μας φύση, τον εαυτό μας. Ο θεός, το σύμπαν δεν σου δίνει αυτό που πιστεύεις, σου δίνει αυτό που ονειρεύεσαι, γιατί το όνειρο είναι πιο βαθιά ριζωμένο μέσα μας, από ότι τα πιστεύω.
Αν αναλογιστούμε τι κατέχουμε στην ζωή μας, θα δούμε ότι είναι πράγματα που ονειρευτήκαμε και όχι πράγματα που απλά πιστέψαμε.
Βιβλιογραφία : Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (Milan Kundera )
