Ύστερα από τα γεγονότα που εξακολουθούν να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κόσμου παγκοσμίως και το φόβο που κυριάρχησε στις ψυχές μας μετά το άκουσμα του πολέμου στην Ουκρανία, δεν θα γινόταν να μην ασχοληθούμε με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε σε ένα παιδί για τον πόλεμο και ό,τι συνεπάγεται με αυτό.

Τα παιδία έχουν πολλές απορίες και ανησυχίες για το τι συμβαίνει και για το τι θα συμβεί στο μέλλον. Εύλογες απορίες που δυστυχώς κανείς μας δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Ωστόσο, μπορούμε να τα προφυλάξουμε και να τα καθησυχάσουμε.

Ο βασικός κανόνας για όλες τις ηλικίες είναι όχι στην υπερβολική πληροφόρηση, όχι στον καταιγισμό εικόνων και όχι στην υπερβολική απόκρυψη που οδηγεί στην αποστείρωση των παιδιών. Τα παιδιά πρέπει να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία ανάλογα με την ηλικία τους.

Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν έρχονται συνήθως σε επαφή με την πληροφορία, αν δεν τους τη δώσουμε εμείς. Επομένως, δεν εξηγούμε σε ένα παιδί του νηπιαγωγείου που δεν μας ρώτησε τι συμβαίνει με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Τα παιδιά του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου σίγουρα γνωρίζουν ό,τι συμβαίνει είτε από συμμαθητές, είτε από συζητήσεις δασκάλων, είτε από τα social media, είτε από το ίδιο τους το σπίτι. 

Σε γενικές γραμμές, όμως, προσπαθούμε να δίνουμε λίγες πληροφορίες, χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες και προσπαθούμε να απαντάμε στις απορίες τους με τρόπο καθησυχαστικό και ήρεμο.

Επίσης, απάνταμε με ειλικρίνεια όσα γνωρίζουμε χωρίς να τα τρομοκρατήσουμε. Αν δεν γνωρίζουμε κάτι, δεν είναι κακό να πούμε πως δεν ξέρουμε.

Τέλος, αγκαλιάζουμε το παιδί για να ηρεμήσει και αποφεύγουμε να βλέπει τη τηλεόραση κυρίως δελτία ειδήσεων προκειμένου να μην δει εικόνες που μπορεί να το τραυματίσουν.

Αναστασία Κακλαμάνου

Τα λευκά κοράκια, είδος σπάνιο και ξεχωριστό στο ζωικό βασίλειο, έδωσαν το όνομά τους σε μια από τις πλέον διακεκριμένες λίστες παιδικών βιβλίων παγκοσμίως: τη White Ravens της Διεθνούς Παιδικής και Νεανικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου, στα γερμανικά συναντάται ως Internationale Jugendbibliothek, και αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας στον κόσμο.

Η διακεκριμένη λίστα White Ravens , παρουσιάζει κάθε χρόνο τα 200 καλύτερα παιδικά και εφηβικά βιβλία σε όλο τον πλανήτη. Φέτος επέλεξε να συμπεριλάβει έξι ελληνικούς τίτλους. Οι υποψηφιότητες προήλθαν από 38 γλώσσες και 54 χώρες.

Στα περιεχόμενα μπορεί κανείς να εντοπίσει τα ακόλουθα είδη : εικονογραφημένα βιβλία, ιστορίες και μυθιστορήματα, παραμύθια και ποίηση, γραφικά μυθιστορήματα (graphic novels), πεζογραφίες και βιογραφίες – υλικό ανάγνωσης για μικρά παιδιά , εφήβους και ενήλικες που παραμένουν παιδιά.

Δείτε παρακάτω τα έξι ελληνικά βιβλία που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα White Ravens 2021:

Στο δάσος, Σπύρος Γιαννακόπουλος και Στέλλα Στεργίου, Εκδόσεις Πατάκη

Κουράγιο, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Εκδόσεις Κέδρος

Η γάτα του Χοσελίτο Περδόν, Νίκος Παλαιολόγος, εικονογράφηση: Κωστής Σωτηράκος, Εκδόσεις Key Books

Όταν ο ήλιος πάει για ύπνο, Αργυρώ Πιπίνη, εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή, Εκδόσεις Μάρτης

Φως σε μαύρο ουρανό, Ελένη Πριοβόλου, Εκδόσεις Καστανιώτης

Παπούτσια με λουράκι, Φωτεινής Στεφανίδη, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο

Ο ιστότοπος είναι δίγλωσσος, πιο συγκεκριμένα το υλικό του καταλόγου είναι στα αγγλικά και στα γερμανικά. Η πρόσβαση είναι ανοιχτή για όλους. Η επιλογή ενός ή περισσοτέρων τίτλων παιδικής λογοτεχνίας, που θα εμπλουτίσουν τις λίστες ανάγνωσης σας , μπορεί να καλύψει όλα τα αναγνωστικά γούστα.

Τα παιδικά βιβλία έχουν αναντίρρητα αξία ανεκτίμητη. Το κοινό τους δεν έχει ηλικιακούς περιορισμούς, καθώς μπορούν να τα απολαύσουν μικροί και μεγάλοι.

Η λίστα White Ravens συγκεντρώνει κάποιες από τις καλύτερες νέες εκδόσεις όλου του κόσμου και σας περιμένει να την εξερευνήσετε :

Πηγή

Αναγνωστικούς χαιρετισμούς,

Νένα Ευθυμιάδου

Σε έναν κόσμο γεμάτο νέες τεχνολογίες και δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα ψηφιακά και τα παραδοσιακά μέσα κονταροχτυπιούνται, με τους αναγνώστες να τάσσονται σε δύο ανταγωνιστικές πλευρές , να ισοσταθμίζουν τις επιλογές που διαθέτουν και εν τέλει να επιλέγουν αυτό που τους ταιριάζει και τους εξυπηρετεί καλύτερα . Τα audiobooks και ebooks είναι άμεσα διαθέσιμα στα τηλέφωνα ή τα tablet, έτοιμα να τα πάρουμε παντού μαζί μας, ενώ τα έντυπα βιβλία, που μπορούμε επίσης να έχουμε μαζί μας, απαιτούν μια προεργασία , ίσως ένα «ταξίδι» μέχρι το πλησιέστερο βιβλιοπωλείο ή τουλάχιστον μια περίοδο γλυκιάς αναμονής μέχρι να φτάσουν στην πόρτα μας.

Όλοι γνωρίζουμε την πλατφόρμα που έχει κάνει θραύση τα τελευταία χρόνια, στα social media. Ναι σωστά το σκέφτηκες, μιλάμε για το TikTok , το οποίο έρχεται δυναμικά να συμφιλιώσει τους λάτρεις του έντυπου και τους φίλους του ψηφιακού βιβλίου.

Το #BookTok είναι μια διαδικτυακή κοινότητα αναγνωστών που δήλωσε πρόσφατα το παρόν , κατοχυρώνοντας τη θέση της στο TikTok και στα αναγνωστικά πράγματα. Το hashtag έχει δισεκατομμύρια view (23.2B αυτή τη στιγμή), με χρήστες από όλο τον κόσμο να μοιράζονται τα αγαπημένα τους βιβλία, τους συγγραφείς αλλά και δικά τους κείμενα.

• 

• 

Ενώ ξεκίνησε ως μια απλή κοινότητα αναγνωστών, πλέον ανάγεται σε ένα οικονομικό φαινόμενο, που ανοίγει παράλληλα με την κερδοφορία του μέσου , αυτού καθ’ αυτού το δρόμο για ένα αναγνωστικό κοινό πιο διαβαστερό και σκεπτόμενο. Όταν οι BookTokkers μοιράζονται τις προτάσεις τους, ουσιαστικά διευρύνουν το αναγνωστικό κοινό και παροτρύνουν την αγορά αυτών των βιβλίων.

Στην αρχή, τα πρώτα video αφορούσαν κυρίως εφηβικά βιβλία, αλλά πλεόν περιλαμβάνονται όλες οι κατηγορίες. Με την νέα αυτή τάση, παλαιότερα βιβλία αναβιώνουν, και γίνονται best sellers, ακόμα και χρόνια μετά την κυκλοφορία τους.

Mυθιστορήματα – παλιά και καινούργια – έγιναν viral χάρη σε ένα νέο κύμα influencers που αγαπούν το βιβλίο. Χαρακτηριστικό είναι το παραδειγμα του « Το τραγούδι του Αχιλλέα » της Madeline Miller, το οποίο έγινε πρόσφατα #1 Best Seller των New York Times-ακριβώς μια δεκαετία από την κυκλοφορία του για πρώτη φορά το 2011, ενώ άλλα εξίσου δημοφιλή είναι το  « They Both Die at the End » του Adam Silvera, « The Cruel Prince (The Folk of the Air) » της Holly Black και το « It Ends With Us » του Colleen Hoover.

• 

• 

• 

• 

Το πάνθεον του #Βooktok έρχονται να συμπληρώσουν , το «Κανονικοί Άνθρωποι» της Sally Rooney , ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το «Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι» του Ocean Vuong , η Κίρκη της Madeline Miller και last but not least το «Ήμασταν ψεύτες» της Emily Lockhart. Αυτά είναι μόνο μερικά βιβλία που φιγουράρουν και αποτελούν αντικείμενο συζήτησης στο hastag #Βooktok.

• 

• 

• 

• 

Πρώτα πρώτα έβαλαν το λιθαράκι τους οι κατά τόπους λέσχες ανάγνωσης, ακολούθησαν τα βιβλιοφιλικά blogs, οι ομάδες αναγνωστών στο Facebook, το #Bookstagram του αγαπημένου Instagram και τώρα… οι φίλοι του βιβλίου έχουν έναν ακόμη κόμβο διαμοιρασμού και ένα άκρως πολυμεσικό εργαλείο για να μιλούν για βιβλία που τους αρέσουν ή φτιάχνουν λίστες με τα top βιβλία του μήνα, ή σχολιάζουν πλοκή, χαρακτήρες και συγγραφείς που προτιμούν. Με αυτόν τον τρόπο προβάλλουν και να προτείνουν τα βιβλία που διάβασαν και λάτρεψαν , έργα φίλων τους ή ακόμη και το προσωπικό τους έργο.

Το #Booktok ήρθε για να μείνει και για να αναδείξει θησαυρούς του παρελθόντος και τα bestseller του μέλλοντος. Στα καταστήματα Public και τη στήλη Book Tok – Βοok Talk ( όταν η οργάνωση ανάγει το trend σε επιστήμη) αλλά και στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε όποιον τίτλο σας κερδίσει και αν μάλιστα σας κάνει το κλικ , με ένα κλικ θα έρθει στην πόρτα σας.

Ακολουθήστε το hastag ή αν σας κίνησα την περιέργεια πατήστε το κουμπάκι εδώ για να μάθετε περισσότερα …

Ως την επόμενη βιβλιο-περιπέτεια, αναγνωστικούς χαιρετισμούς …

Νένα Ευθυμιάδου

Τρεις γυναίκες ένα συμβάν που τους άλλαξε την ζωή

Στις 20 Μαΐου του 2020 ήρθε η είδηση πως μια 34χρονη στην Καλλιθέα δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι. Το περιστατικό σημειώθηκε στις 9:30 το πρωί σε κτήριο στην οδό Θησέως -έναν κεντρικό δρόμο με αρκετή κίνηση- στον χώρο εργασίας της Ιωάννας Παλιοσπύρου.

Στις 23 Δεκεμβρίου του 2008 σε παρόμοια θέση είχε βρεθεί η Κωνσταντίνα Κούνεβα , πρώην ευροβουλευτής, το θύμα περιέλουσαν αγνώστοι με βιτριόλι και αναγκάζοντας την μάλιστα να το καταπιεί. Επέζησε χάρη στη φροντίδα ιατρών και νοσηλευτών και χάρη στο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που εξασφάλισε πόρους για τις διαδοχικές, δεκάδες χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες που χρειάστηκε ώστε να αποκατασταθούν ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού της. Οι ευθύνες δεν έχουν αποδωθεί μέχρι σήμερα, ενώ η ίδια δηλώνει ότι ο κόσμος στάθηκε στο πλευρό της και την δικαίωσε.

Μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα

Το Chhapaak είναι μια Ινδική βιογραφική δραματική ταινία με τους διαλόγους να αποδίδονται στην διάλεκτο Χίντι του 2020 βασισμένη στη ζωή του επιζώντος της όξινης επίθεσης. Σε σκηνοθεσία της Meghna Gulzar, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να ερμηνεύεται από την Deepika Padukone.

Το «κατάβρεγμα» στα ινδικά μεταφράζεται «Chhapaak». Αυτός ακριβώς είναι και ο τίτλος της ταινίας που με θέμα την αληθινή ιστορία της Λάξμι Αγκαρουάλ, μιας 15χρονης κοπέλας που το 2005 δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άνδρα στο Νέο Δελχί.

«Κατάβρεγμα». Λέξη που ακούγεται «δροσερή» αλλά και στις μέρες μας παραπέμπει σε λέξη «μαρτυρική» από την οποία ξεπηδούν μεγάλα δεινά, πόνος και απύθμενες δυστυχίες.

Η Λάξμι χρειάστηκε να κάνει αρκετές πλαστικές επεμβάσεις για να αποκτήσει ξανά πρόσωπο, στον καθρέφτη και στην κοινωνία. Κι αν, με τη βοήθεια της επιστήμης, το πρώτο κάπως το κατάφερε, για το δεύτερο ακόμη πασχίζει μετά από δεκαπέντε χρόνια.

Γιατί τα τραύματα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν περιορίζονται μόνο στο κορμί. Οι επιζώντες αποστραγγίζονται από την κοινωνία, περιθωριοποιούνται. «Ο δράστης σου επιτίθεται μια φορά. Όμως η κοινωνία σου επιτίθεται κάθε φορά, σε κάθε στιγμή» είχε δηλώσει η Αγκαρουάλ.

Η ίδια έγινε ακτιβίστρια και αφιέρωσε τη σακατεμένη ζωή της σε δικαστικούς αγώνες ώστε να απαγορευτεί η ελεύθερη πώληση οξέος και να γίνει πιο εύκολη η δίωξη των δραστών. Tσάμπα πράμα. Τριάντα ρουπίες, δηλαδή 0.036 ευρώ κοστίζει ένα μπουκάλι οξύ στην Ινδία. Και οι ποινές για τους δράστες, σκέτα χάδια. Σκεφτείτε ότι μέχρι πρότινος ο νόμος αντιμετώπιζε το ίδιο τις επιθέσεις με οξύ και τις επιθέσεις με τσάι.

Με τους αγώνες της Αγκαρουάλ κάποια πρόοδος συντελέστηκε. Μπήκε –υποτίθεται- ένας έλεγχος στις πωλήσεις του οξέος και έγινε κάποια αυστηροποίηση των ποινών. Αλλά οι επιθέσεις –σε βάρος κυρίως γυναικών- δεν σταμάτησαν. Το έγκλημα συνεχίζεται. Και δυστυχώς όχι μόνο στην Ινδία.

Η ταινία άρχισε να προβάλλεται στις αρχές του 2020 και μέχρι αυτή τη στιγμή έχει συγκεντρώσει 3 βραβεία και 4 υποψηφιότητες. Στο IMDB έχει περάσει οριακά την βάση αγγίζοντας το 5.1/10. Λόγω της επικαιρότητας του σεναρίου , πιθανότατα η βαθμολογία να έχει αυξητικές τάσεις.

Προς το παρόν η ταινία είναι διαθέσιμη με ελληνικούς υπότιτλους στην σελίδα Voody.online.

Ακολουθεί το τρέιλερ της ταινίας «Chhapaak» :

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Όλοι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες εβδομάδες στο Αφγανιστάν, μια χώρα που οι άνθρωποι της έχουν βιώσει και βιώνουν εποχές σκοταδισμού .

Mε πικρία ακούμε τις τραγικές δηλώσεις από πρόσωπα της πολιτικής σκηνής και του χώρου της τέχνης, ενώ η αλληλεγγυή -ειδικά- προς τις γυναίκες του Αφγανιστάν εκφράζεται με κάθε τρόπο στο διαδίκτυο. Στον απόηχο αυτών των ζοφερών στιγμών , λοιπόν, μια λίστα με τα βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας για το Αφγανιστάν παρουσιάζει με μια πιο διεισδυτική ματιά τα γεγονότα που διαδραματίζονται και την ιστορία πίσω απ’ αυτά.

• ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βαγγέλης Κατσάνης

Ο νεαρός Αμίρ ζει στην Καμπούλ με τον στοργικό αλλά αυστηρό πατέρα του. Αποφασισμένος να του αποδείξει την αξία του, παίρνει μέρος σ’ έναν παραδοσιακό αγώνα με χαρταετούς. Ο Χασάν, πιστός φίλος και υπηρέτης του, είναι πρόθυμος, όπως πάντα, να τον βοηθήσει. Κανένα απ’ τα δυο αγόρια όμως δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που θα συνέβαινε στον Χασάν εκείνο το απόγευμα του αγώνα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή τους.Μετά την εισβολή των Ρώσων και τη φυγή του Αμίρ στην Αμερική, ο νεαρός Αφγανός θα συνειδητοποιήσει ότι κάποια μέρα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο και μόνο για να βρει αυτό που δεν μπορεί να του χαρίσει ο καινούριος κόσμος του: τη λύτρωση.

• ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΗΛΙΩΝ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βασιλική Κοκκίνου

Αυτή είναι η Καμπούλ. Μέσα στους δρόμους της, δυο γυναίκες, η Μαριάμ και η Λεϊλά. Αν και τις χωρίζουν αρκετά χρόνια και πολύ διαφορετικές ιδέες για την αγάπη και την οικογένεια, τις φέρνει κοντά ο πόλεμος, η απώλεια και η μοίρα. Καθώς έρχονται αντιμέτωπες με τους κινδύνους στην πόλη τους αλλά και μέσα στο σπιτικό τους, η αρχική αντιπάθεια της μίας για την άλλη μεταμορφώνεται σε μια μοναδική σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που αποδεικνύει ότι η αγάπη μιας γυναίκας για την οικογένειά της μπορεί να την οδηγήσει στην αυτοθυσία κι ότι, τελικά, η αγάπη ή η ανάμνηση της αγάπης είναι το κλειδί για την επιβίωση.Αμέτρητα τα φεγγάρια που λάμπουν πάνω στις στέγες της,κι οι χίλιοι αστραφτεροί ήλιοι που κρύβονται πίσω από τους τοίχους της.Ένα συγκλονιστικό χρονικό των τριών τελευταίων δεκαετιών του Αφγανιστάν.

Ένα υπέροχο μυθιστόρημα για μια ανελέητη εποχή, μια μοναδική φιλία και ένα μεγάλο έρωτα!

Ο πρόλογος στην ελληνική έκδοση είναι της δημοσιογράφου Εριφύλης Μαρωνίτη.

• ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΓΙΑΣΜΙΝΑ ΧΑΝΤΡΑ, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Της Γιασμίνα Χάντρα (λογοτεχνικό γυναικείο ψευδώνυμο του Αλγερινού συγγραφέα Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ)

Στην καυτή Καμπούλ, ανάμεσα στα ερείπια του πολέμου, δύο άντρες και δύο γυναίκες ψάχνουν το νόημα της ζωής τους ένας ξεπεσμένος αστός, μία δικηγόρος που της απαγορεύεται να ασκήσει το επάγγελμά της, ένας δεσμοφύλακας που εκμηδενίζεται στη σκιά των δημόσιων εκτελέσεων, μία ανίατα άρρωστη σύζυγος.Μέσα από αυτή την αναζήτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ξεδιπλώνεται το μαρτύριο ενός έθνους λαβωμένου από τους πολέμους και την τρέλα, μιας χώρας παραδομένης στον εκμαυλισμό του κλήρου και στην τυραννία των Ταλιμπάν. Κι όμως, εκεί όπου η λογική μοιάζει χαμένη, ο έρωτας αρνείται ως εκ θαύματος να υποκύψει. Όμως, τι είναι το θαύμα σε μια χώρα όπου: «οι χαρές είναι φριχτές όσο και τα λιντσαρίσματα»;Σε αυτό το εξαιρετικό μυθιστόρημα, που ταυτόχρονα είναι ένας ύμνος στη γυναίκα, ο Γιασμίνα Χάντρα αποκαλύπτει με διαύγεια την πολυπλοκότητα των ηθών στις διχασμένες ανάμεσα στο φεουδαρχισμό και τον εκσυγχρονισμό, μουσουλμανικές κοινωνίες.

• Ο ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΟΣΝΕ ΣΕΙΕΡΣΤΑΝΤ, εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ ,μτφρ. Άννα Παπαφίγκου

Η Όσνε Σέιερσταντ είναι η μόνη σκανδιναβή δημοσιογράφος που βρισκόταν στην Καμπούλ στη διάρκεια του πολέμου. Όταν η παγκόσμια κοινότητα έχει πια χάσει το ενδιαφέρον της για το Αφγανιστάν, εκείνη παραμένει στην ερειπωμένη από τον πόλεμο πρωτεύουσα, που επιστρέφει σε μια καθημερινότητα γεμάτη σκόνη και αβεβαιότητα, με την ελπίδα να δει έναν καινούργιο κόσμο να γεννιέται.

Φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Σουλτάν Χαν, στο κέντρο της Καμπούλ, και μοιράζεται τα τρία δωμάτια με τη δεκαμελή οικογένειά του. Κρύβοντας τα βόρεια χαρακτηριστικά της πίσω από την παραδοσιακή μπούρκα, κινείται απαρατήρητη και καταγράφει τις ζωές και τις σχέσεις των ανθρώπων, τα συναισθήματα και τα όνειρά τους, με όση αμεροληψία διαθέτει χάρη στη δυτική της κουλτούρα.

Ο προοδευτικός βιβλιοπώλης οραματίζεται ένα σύγχρονο νέο Αφγανιστάν που πρέπει πια ν’ αναδυθεί σ’ αυτό το κομμάτι του κόσμου ύστερα από τα εικοσιπέντε χρόνια οπισθοδρόμησης που επέφεραν οι πόλεμοι και η θεοκρατική διακυβέρνηση των Ταλιμπάν. Ωστόσο, στο όραμά του αυτό δεν χωράνε τα μέλη της μεγάλης του οικογένειας.

Οι εικόνες μιας μουδιασμένης από τις αντιξοότητες κοινωνίας παρουσιάζονται ανάγλυφες, ρεαλιστικές και συγκινητικές καθώς η συγγραφέας σηκώνει το πέπλο μιας βαθιά ριζωμένης παράδοσης και μπαίνει στη ζωή των απλών ανθρώπων του Αφγανιστάν.

• ΜΟΛΥΒΕΝΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ, εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Το βιβλίο «Οι Μολυβένιοι Στρατιώτες» είναι ένα αποκαλυπτικό χρονικό του δεκαετούς πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, μέσα από τις φωνές των αφανών μαρτύρων του. Μιλούν: Στρατιώτες και αξιωματικοί που πολέμησαν εκεί και επέστρεψαν, ανάπηροι οι περισσότεροι, σε μια πατρίδα που τους υποσχέθηκε υποδοχή ηρώων και τους επιφύλαξε κατόπιν αντιμετώπιση αποσυνάγωγων και αποδιοπομπαίων.

Μητέρες που έστειλαν τους γιους τους σ’ αυτόν τον πόλεμο και παρέλαβαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό φέρετρο, δίχως ποτέ να είναι σίγουρες αν περιείχε το πτώμα του παιδιού τους ή σακιά γεμάτα άμμο. Χήρες στρατιωτών που διερωτώνται, αν τελικά οι άντρες τους ήταν ήρωες ή εγκληματίες. Γυναίκες που στάλθηκαν στο Αφγανιστάν ως πολιτικοί υπάλληλοι του στρατού της ΕΣΣΔ και αντιμετωπίστηκαν σχεδόν ως πόρνες.

Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει και από τις Εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση του Γιάννη Κότσιφου , έχει όμως εξαντληθεί από τον εκδότη.

• ΧΑΜΕΝΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

ΡΕΖΑ ΓΚΟΛΑΜΙ, εκδ. ΤΟΠΟΣ

Είναι μια χώρα που ελάχιστοι άνθρωποι στη Δύση γνώριζαν την ύπαρξη και την ιστορία της μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τα γεγονότα εκείνης της μέρας άλλαξαν τον κόσμο και έστρεψαν το βλέμμα όλης της ανθρωπότητας σε αυτό τον ξεχασμένο τόπο» γράφει ο Ρεζά Γκολαμί στο βιβλίο του «Χαμένες ταυτότητες» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος.

“Το βάθος της ταλαιπωρίας που βίωσα δεν υπάρχει λέξη για να του δώσει μορφή. Για να γίνει κανείς φάλαινα πρέπει να πιει θαλασσινό νερό, να γευτεί τη γλυκόπικρη γεύση που αφήνει κάθε ιστορία. Συνήθως στη ζωή έχουμε επιλογές, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να επιλέξεις τον τρόπο με τον οποίο θέλεις να ζήσεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου ζωή, δίχως επιλογή, δίχως όνειρα.„

Ο Γκολαμί γεννήθηκε στο Αφγανιστάν το 1988 και σε ηλικία εννέα ετών αποφάσισε να αφήσει πίσω την οικογένειά του για να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον στο Πακιστάν. Ήδη είχε τη φριχτή εμπειρία της ζωής υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι οποίοι μέσα σε μια μέρα γύρισαν τη χώρα αιώνες πίσω. Ο συγγραφέας αφηγείται την προσωπική του ιστορία από τα παιδικά του χρόνια σε μια χώρα που σπαρασσόταν από τους εμφυλίους και τη μετανάστευσή του στο Πακιστάν και στο Ιράν, μέχρι τη μεγάλη του προσπάθεια να σταθεί στην Ελλάδα και να φτιάξει τη ζωή του από την αρχή.

• ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ

ΛΑΤΙΦΑ εκδ.ΛΙΒΑΝΗ, μτφρ. Κ. ΚΑΛΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1996, την ημέρα της εισόδου των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, η Λατίφα ήταν δεκαέξι χρονών και γεμάτη όνειρα. Βιαζόταν να μεγαλώσει για να γίνει δημοσιογράφος. Παρά τον πόλεμο που λυσσομανούσε στο Αφγανιστάν εδώ και δεκαεφτά χρόνια, εκείνη ήταν μάλλον ανέμελη και ευτυχισμένη

Ένα βιογραφικό έργο , η αφήγηση της Λατίφα, μιας νεαρής γυναίκας η οποία την εποχή που οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την εξουσία, το 1996, ήταν δεξαέξι ετών και ονειρευόταν να γίνει δημοσιογράφος. Αντί αυτού είδε τη ζωή της να ελέγχεται πλήρως από μια εξουσία την οποία η ίδια δεν αναγνώριζε, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα της.

Το παρόν βιβλίο είναι εξαντλημένο από τον εκδότη, παρόλα αυτά εάν σταθείτε τυχεροί και το βρείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο αποτελεί μια αξιόλογη μαρτυρία.

Το άρθρο βασίστηκε σε προσωπική αναζήτηση καθώς και στις αναρτήσεις της Γιώτας Συρινίδου στην ιστοσελίδα beater.gr και της Έμυς Ντούρου στο documentonews.gr .

Νένα Ευθυμιάδου

Όπως όλοι γνωρίζουμε, διανύουμε μία δύσκολη περίοδο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Σε μία διεθνή κοινωνία που τα πάντα μοιάζουν ετοιμόρροπα, η ανάγκη για το εμβόλιο της σωτηρίας του κόσμου γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική. Ίσως να περιμένετε να σας πω να φοράτε μάσκα και να παραμείνετε στο σπίτι, αλλά την δουλειά αυτή την έχουν αναλάβει άλλοι, και ξέροντας πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς απασχόληση αυτές τις μέρες δεν σκοπεύω να εμπλακώ στα πόδια τους.

Σε ένα κόσμο που σπέρνει φόβο και ανασφάλεια επιλέγω να δω όλες τις επιλογές μου. Καθώς τις έχω απλώσει όλες επάνω στο τραπέζι του εγκεφάλου μου παρατηρώ, πως ίσως για πρώτη φορά η σωτηρία του κόσμου δεν βρίσκεται σε εργαστήριο ιατρικής!

Σε μία καθημερινότητα τοξική, όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπου ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος, το παιδί καθηλωμένο σε μία οθόνη, η ψυχική και σωματική ευεξία απίθανη, η λέξη κλειδί είναι η κατανόηση. Κατανόηση πρωτίστως στον ίδιο μας τον εαυτό και μετέπειτα στους συνανθρώπους μας. Κατανόηση στην κυριαρχία των έντονων συναισθημάτων μας, κατανόηση στα ξεσπάσματα μας, κατανόηση στην απειθαρχία μας, κατανόηση στο αίσθημα του φόβου, του πόνου, της απελπισίας, της υπομονής, της βαρεμάρας, της ενοχής ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό και των γύρων μας…

Δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει άλλος χώρος για αυστηρή κριτική. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε κατακρίνοντας την ύπαρξη μας και των υπολοίπων, διότι το αποτέλεσμα είναι μονάχα αρνητικό. Βρισκόμαστε σε μία συνεχόμενη πίεση και όπως γνωρίζουμε κανένα επιχειρηματικό πλάνο δεν βγάζει θετικά ποσοστά με αυτό τον τρόπο. Απλοποιώντας το νόημα, πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε σκληροί, να έχουμε υψηλές απαιτήσεις, να σφίγγουμε περαιτέρω τα σχοινιά γύρω από τον λαιμό του εαυτό μας, κατηγορώντας τον που δεν λειτουργεί -έχοντας κακή ψυχολογία- όπως εμείς θέλουμε!

Πού βρίσκεται αυτή η σωτηρία; Βρίσκεται όταν καθίσεις στο λάπτοπ, χαμογελάσεις και δώσεις την περισσότερη παραγωγικότητα που μπορείς. Βρίσκεται όταν αφήνεις το πιάτο με το φαγητό επάνω στο γραφείο του παιδιού σου και του πεις κουράγιο. Βρίσκεται όταν παίρνεις πρωτοβουλία να πεις στο άτομο που είχες τσακωθεί –ξέρεις κάτι, είμαστε όλοι πιεσμένοι, όλα καλά-. Βρίσκεται όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τον αγκαλιάζεις και του λες πόσο ευγνώμων είσαι που κάθε μέρα, καλή ή κακή, είναι εκεί για εσένα άσχετα με το αν έχει χάσει ή πάρει 5 κιλά. Βρίσκεται όταν αφήνεις πίσω σου τις αποτυχίες και συνεχίζεις να προσπαθείς. Κυρίως όμως βρίσκεται σε όλες τις γωνίες και κυρτότητες του εργαστηρίου του εγκεφάλου μας αρκεί να είμαστε σε θέση να τις αναζητήσουμε.

Χρειαζόμαστε μία μικρή υπενθύμιση για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Φανταστείτε έναν κόσμο με κατανόηση. Έναν κόσμο όπου καταργούμε τα ταμπού για το πώς πρέπει να αισθανόμαστε. Έναν κόσμο όπου έχουμε μια ευκαιρία να μας αγαπήσουμε πραγματικά και να μοιραστούμε αυτό το γέννημα αγάπης με όλους τους συνανθρώπους μας.

Μην ξεχνάτε, ο κόσμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ιδέα, μία αντίληψη δική μας. Αλλάζοντας αυτή την ιδέα, αντίληψη… αλλάζει ο κόσμος ολόκληρος!

Αλίκη Αϊδίνη

Πόσο ρατσιστικός είναι ο κόσμος της Ελλάδας; Δεδομένου ενός συμβάντος που υπήρξε στο reality show “Big Brother” , το οποίο δημιούργησε αρκετή ένταση ξεκίνησα να σκέφτομαι .

Αρχικά τι είναι αυτό το τηλεπαιχνίδι; Πως θα εξασφαλίσει το κανάλι στο οποίο προβάλλεται , αλλά και οι χορηγοί, έσοδα όταν το χρηματικό έπαθλο είναι τόσο υψηλό; Στην τελική η πηγή είναι πάντα τα χρήματα… Οπότε πιο είναι το μυστικό; Το μυστικό είναι στην διαφήμιση, για να πετύχει όμως η διαφήμιση πρέπει το σόου να έχει υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Για αυτό και οι παίκτες του παιχνιδιού είναι πάντα τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να πιάσεις ένα μεγαλύτερο φάσμα τηλεθεατών οι οποίοι μπορούν να ταυτιστούν ή καλύτερα να συμπαθήσουν κάποιον “πρωταγωνιστή”, πέρα από τις διαμάχες που είναι το μόνο λογικό πως θα υπάρχουν.

Οπότε το ερώτημα είναι ποιο πληθυσμό ακριβώς της Ελλάδας αντιπροσώπευε ο συγκεκριμένος παίκτης και όχι μόνο; Δεν είναι ο μόνος παίκτης που έχει κάνει σεξιστικά σχόλια. Πολύ πιθανόν να μην το εννοούσε τόσο κυριολεκτικά όσο το είπε, αλλά το γεγονός πως ειπώθηκε ήταν αυτό που τον καταδίκασε. Άλλες εκφράσεις που ειπώθηκαν τύπου “είμαστε γυναίκες οπότε λογικό να μαγειρεύουμε και να πλένουμε τα πιάτα” (όχι με τις ακριβείς λέξεις βέβαια), έχουν υπάρξει στο παιχνίδι.

Άρα αναρωτιέμαι, πόσο μπροστά είμαστε τελικά σαν Έλληνες; Μήπως ακόμα δεν μπορούμε να δεχτούμε κάποια δεδομένα πράγματα για την ισότητα των δύο φύλων ; Θα ήθελα να πιστεύω πως η πλειοψηφία της χώρας δεν έχει την ιδεολογία αυτών των παικτών, ωστόσο πιστεύω πως υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που θα είναι λίγο περισσότερο ρατσιστές από τους υπόλοιπους, οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με κάποια ιδεολογία και δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από μία ίσως παγίδα μέσα στην οποία γεννήθηκαν .

Όσο λυπηρό και αν είναι ο ρατσισμός είναι κάτι που υπάρχει και πάντα θα υπάρχει, αυτό που θα μπορούσαμε ίσως να κάνουμε είναι ο καθένας με μία μικρή κίνηση , με μία συμπεριφορά ίση προς όλους να βοηθήσει στην πραγματοποίηση ενός πιο ευγενικού και “καλού” πλανήτη.

Μπούτης Ηλίας