Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου και καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ένωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) από το 1993.

Εις ανάμνηση της διακήρυξης του Βίντχουκ, μια έκκληση ελευθεροτυπίας που υπέγραψαν Αφρικανοί δημοσιογράφοι το 1991 για ελεύθερα, ανεξάρτητα και πλουραλιστικά Μ.Μ.Ε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας μας υπενθυμίζει την αξία της προστασίας του θεμελιωδών δικαιωμάτων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του Τύπου. Όπως κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, αλλά και από το σύνταγμα της χώρας μας.

Σύμφωνα με το άρθρο 19, «καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και από όλο τον κόσμο».

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας αναγνωρίζεται και ως ημέρα φόρου τιμής προς τους δημοσιογράφους που έχασαν τη ζωή στο καθήκον.

Η ελευθερία του Τύπου είναι απαραίτητη για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη βιώσιμη ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αναστασία Κακλαμάνου

Τουλάχιστον στην δική μου γειτονιά, οι ήσυχες μέρες είναι και δεν είναι. Δεν περίμενα ποτέ να θέλω όντως μια ήσυχη μέρα. Όταν λέμε ήσυχη, εννοούμε με όλη της την έννοια. Η μόνη φασαρία να είναι μόνο τα πουλάκια και ο άνεμος.  

Ποτέ δεν είχα απαίτηση τα ρεπό μου, να είναι κάποια συγκεκριμένη μέρα, δεν με ενδιέφερε, όλες οι μέρες μου φαίνονταν ίδιες. Μέχρι πέρσι. Ανακάλυψα ότι η μόνη μέρα που θέλω να ξεκουράζομαι είναι η Κυριακή. Δεν ήξερα γιατί ντε και καλά ήθελα την Κυριακή. Μέχρι που παρατήρησα πόσο ήσυχη ήταν η γειτονιά τις Κυριακές. Αν και σε κεντρικό δρόμο, με κάποιο μυστήριο τρόπο τις Κυριακές επικρατεί μια  εκκωφαντική ησυχία.  

Η ξεκούραση του σώματος δεν σημαίνει απαραίτητα μόνο σωματική ξεκούραση. Αυτό που κουράζεται περισσότερο και εκδηλώνεται μέσω του σώματος, είναι η ψυχή μας, το μέσα μας. Εκείνο είναι που όταν φτάνει στα άκρα ζητάει βοήθεια από το σώμα. Το περιβάλλον φυσικά, που βρίσκεται στην διάθεση μας, για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία σωστά, είναι το λεγόμενο <<σπίτι>> μας. Η επιλογή του σπιτιού μας θα έπρεπε να είναι τόσο προσεκτική που σε κάθε δυσκολία να λέμε, <<πάω σπίτι να ηρεμήσω>>.

Η ζωή έτσι όπως είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, πρέπει να έχουμε διαλέξει και τα κατάλληλα εργαλεία για να βγούμε νικητές. Τόσα χρόνια, και τόσα πολλά σπίτια, σε κανένα δεν ένιωσα αυτήν την ηρεμία που νιώθω πλέον σε αυτό το σπίτι, και κυρίως τις Κυριακές. Οι Κυριακές γίνανε οι αγαπημένες μου μέρες.  Η μόνη μέρα που για κάποιο λόγο το μυαλό και το σώμα σαν να έχουν αποσυντεθεί από όλη την γύρο πραγματικότητα. Ξυπνάω το πρωί και σαν να έχω μια αίσθηση ελευθερίας από όλα.

Μια ήσυχη μέρα είναι το λιγότερο που χρειάζεται ο άνθρωπος σε όλη τρέλα που ονομάζει ζωή. Είναι πολύ υποβαθμισμένη η ησυχία πλέον σαν έννοια. Όλοι προτιμούν την φασαρία, για να αποφύγουν την επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο, που κάθε μέρα τον θάβουν όλο και πιο βαθιά γιατί δεν αντέχουν να τον δουν κατάματα.  

Μια ήσυχη μέρα είναι θησαυρός για την ψυχή μας, αλλά και για το σώμα μας. Οι μπαταρίες θέλουν φόρτιση που και που, και δεν είναι κακό να λέμε ότι θέλω ησυχία. Απόλυτη ησυχία όμως. Καμία φωνή, κανέναν περιττό ήχο. Μόνο εσύ και το συνειδητό σου.    

Ιωάννα Γκαβριλίου