Αρκετά συχνά λέμε ότι οι μέρες κυλάνε και τίποτα δεν αλλάζει, όλα μας μοιάζουν τόσο ίδια και σταθερά, και όμως τίποτε δεν μένει ίδιο, η κάθε μέρα με τον τρόπο της, κάτι μας μαθαίνει, κάτι μας δίνει, κάτι αλλάζει. Αμέτρητες στιγμές, καταστάσεις ζούμε σε καθημερινή βάση, όσο και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Και από μια απλή συζήτηση με έναν δικό μας άνθρωπο, ακόμη και με έναν άγνωστο μπορούμε να αποκομίσουμε κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, που όμως εκείνο το τίποτα όταν προστεθεί στην δική μας εγκεφαλική βιβλιοθήκη είναι μια γνώση συν. Οπότε πάντα κάτι αλλάζει γιατί πάντα κάτι μαθαίνουμε.

Και εδώ έρχεται η ειρωνεία της αρνητικότητας μας, γιατί όλα εκείνα που ασυνείδητα ή συνειδητά  αποθηκεύσαμε στην βιβλιοθήκη μας, θα έρθει η στιγμή που θα μας είναι χρήσιμα και τότε γελάμε μόνοι μας, με την δική μας αντίδραση του τότε. Πάντα λέω, είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε. Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε λάθος σημείο, σε λάθος δρόμο, με λάθος ανθρώπους. Πολύ συχνά λέμε γιατί σε μένα, αφού εγώ αξίζω κάτι καλύτερο, και ακόμη πιο πολύ όταν παιδεύομαι και τρέχω όλη μέρα για αυτό το καλύτερο.

Πέρασαν τα χρόνια και επιτέλους βρίσκεσαι εκεί που ήθελες, παρόλα αυτά ακόμα να το συνειδητοποιήσεις και απορείς αν είσαι αρκετός. Έφτασες στο σημείο που αναρωτιέσαι αν τα κάνεις όλα σωστά, και αν τα κάνεις για πόσο ακόμα θα έχεις αυτό το πάθος και την θέληση. Τίποτα δεν μας έρχεται αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, και κυρίως αν δεν έχουμε αποκομίσει αρκετές εμπειρίες που θα μας είναι χρήσιμες, που θα μας διευκολύνουν στην εκτέλεση του έργου μας.

Κατά την διάρκεια του έργου μας, αποκαλύπτουμε ή ανακαλύπτουμε την πραγματική μας φύση, ή για ποιο πράγμα είμαστε όντως προορισμένοι από την αρχή του ερχομού μας σε αυτήν την ζωή ;

Σίγουρα δεν ανακαλύπτουμε, γιατί ανακάλυψη σημαίνει να βρεις κάτι καινούργιο, μπορεί όμως να ανακαλύψουμε τρόπους ως προς την καλύτερη απόδοση, γιατί μόνο μέσα από την πράξη μαθαίνουμε. Αποκαλύπτουμε όμως ότι ο καθένας ξεχωριστά ανάλογα με το τι έχει διαλέξει να γίνει, ότι αυτό είναι, αυτή είναι η φύση του, ο προορισμός της ύπαρξης του. Αποκαλύπτεται η πραγματική του φύση για την οποία είχε αμφιβολία και αν είναι αρκετός. Όπως το μαργαριτάρι, το μαργαριτάρι ξέρει στο περίπου ότι έχει κάποια αξία επειδή βρίσκεται κλεισμένο μέσα σε ένα υπερπροστατευτικό κέλυφος, στο κοχύλι του. Ανακαλύπτει ότι έχει αξία όταν βρεθεί στα χέρια ενός αρπακτικού, από την βίαιη μεταχείριση που νιώθει, του αποκαλύπτεται όμως η πραγματική του φύση όταν πλέον έχει βγει από το περιτύλιγμα του και νιώθει με τι θαυμασμό το αντικρίζει αυτός που κατάφερε να το κάνει δικό του.

 Αυτό για το οποίο είμαστε προορισμένοι δεν το διαλέγουμε εμείς, μας διάλεξε εκείνο πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτόν τον κόσμο. Εμείς το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το ανακαλύψουμε και εκείνο με την σειρά του θα μας αποκαλυφτεί. Στον καθένα ξεχωριστά σαν ένα μαγικό βιβλίο, που για όλους τους άλλους θα είναι ένα βιβλίο γεμάτο κενές σελίδες, μόνο σε όποιον ανήκει όμως θα του αποκαλυφτεί το περιεχόμενο.

Ότι είμαστε βρίσκεται ήδη μέσα μας .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Φτάνει μια στιγμή στη ζωή σου που σκέφτεσαι πόσο πολύ ήθελες την αγάπη των γύρω σου, πόσο αγωνιστικές, αναλώθηκες, ταλαιπωρήθηκες για την απόκτηση της μιας και μοναδικής , ίσως να μάδησες και μερικές μαργαρίτες για να μάθεις.

Δεν αναρωτιέσαι και δεν σε ενδιαφέρει πια, αν και ποιοι πραγματικά σ αγαπούν, αλλά εστιάζεις στο αν εσύ αγαπάς τον εαυτό σου.
Αναπολώντας θυμάσαι πόσο πάλεψες για να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά όσων εσύ θεωρούσες σημαντικούς στη ζωή σου, φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο σε συντρόφους, πόσο χρόνο επένδυσες για να ικανοποιήσεις τα θέλω τους, να γίνεις αποδεκτός και έτσι να έχεις την αγάπη ή έστω την εκτίμηση.
Μήπως κάπου εκεί χάθηκες στις ανάγκες των άλλων και ξέχασες τα δικά σου; Κι αν είναι έτσι και το καταλάβεις πιστεύω πως μπορεί κάτι να γίνει, αν όμως αυτή η συνειδητοποίηση γίνει αργά τότε λυπάμαι αλλά ο χρόνος ήταν και παραμένει αμείλικτος απέναντί μας.
Για να σκεφτούμε λιγάκι και να απαντήσουμε ειλικρινά στην τόσο απλή ερώτηση, μ αγαπώ;

Που σημαίνει, με φροντίζω, με νοιάζομαι, με ακούω, με σέβομαι, με παρατηρώ, με βελτιώνω, με γαληνεύω, με αποενοχοποιώ, μου προσφέρω χαρά; Ή μήπως περιμένω να πάρω τα πάντα από τους άλλους;
Μαθαίνουμε στα παιδιά μας το βασικότερο όλων, να φροντίζουν τον εαυτό τους; Διδαχθήκαμε πως να γνωρίζουμε εμάς, ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας; Όσον αφορά στη δική μου γενιά οι ανάγκες που κάλυπταν οι γονείς μας αρκούνταν στο να έχουμε φαγητό, ρούχα και την στοιχειώδη εκπαίδευση. Σαν γονείς πια πήγαμε ένα βήμα πιο πέρα ώστε να τους προσεγγίζουμε με σκοπό την βελτίωσή τους, με σκοπό να ανταποκρίνονται σε μια νέα βάση κοινωνικών δεδομένων, πολύ απαιτητική.

Πολλές φορές βρεθήκαμε ταυτόχρονα στη θέση μαθητή και δασκάλου, στην
προσπάθειά μας να καλύψουμε κι εμείς τα δικά μας κενά. Εννοώ εκείνες τις στιγμές που προσπαθούσαμε να μάθουμε εμείς κάτι καινούργιο για να μπορέσουμε να το μεταδώσουμε και να γίνει κατανοητό.
Σε αυτό το δρόμο ίσως να αναλωθήκαμε στο να δίνουμε σημασία στα όχι και τόσο σημαντικά, με αποτέλεσμα να παραμελήσαμε να διδάξουμε πως κατακτιέται η αυτογνωσία βασικός πυλώνας ώστε να αγαπήσουμε το είναι μας.

Συχνά οι κοινωνικοί ρόλοι μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από τις βαθιές
επιθυμίες μας, να μην ανταποκρινόμαστε στα αληθινά μας θέλω.
Αν όμως αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας, αν αρχίσουμε να τον
σεβόμαστε και να μην του βουλώνουμε το στόμα όταν πάει κάτι να πει, ή να μην του κουνάμε επικριτικά το δάκτυλο για πράξεις, σκέψεις, αν του επιτρέψουμε να φωνάξει δυνατά τα θέλω του αντί να ακούμε μόνο αδύναμους ψιθύρους, τότε ίσως ανοίξει το μονοπάτι για την αγάπη που του οφείλουμε.

Περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που δεν το κάνουν, μιμούμενοι συμπεριφορές δημιουργούν φασόν ζωές και στο τέλος τις πασπαλίζουν με τα έπρεπε, τα πρέπει, τα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, γνωστά άλλοθι ώστε να μην παραδεχτούν πως στην πραγματικότητα δεν ήθελαν να ξέρουν ποιοι είναι. Συνήθως ετερόφωτοι και συνάμα κυνηγοί της ευτυχίας της χαράς μέσω άλλων.. κι αν δεν την βρουν ε… τότε δεν φταίνε αυτοί αλλά και πάλι οι άλλοι…είναι τόσο ανακουφιστικό να αποποιούμαστε
την ευθύνη της αγάπης για τον εαυτό μας και της ευτυχίας μας.
Τόσο ηδονικό να παριστάνουμε τα θύματα και τους αγωνιστές που σήκωναν
δανεικές σημαίες και όχι την δική τους. Σημαίες που σηκώθηκαν από άλλους και ήταν χρωματισμένες με έννοιες όπως θυσία, αδικία, ατυχία κτλ.

Αστείο το πόσο εύκολο είναι και ταυτόχρονα πόσο δύσκολο το κάνουμε, να
θέλουμε να μας γνωρίσουμε, να μας αποδεχτούμε και να μας αγαπήσουμε.
Γιατί ίσως τότε θα φταίμε εμείς αν δεν τα καταφέρουμε;
Δεν θα υπάρχει κάποιος που να έφερε το μαύρο, δεν θα υπάρχει θύτης, δεν θα υπάρχει κανείς που να λέμε με δόσεις μικρές ή μεγάλες δράματος, ότι μας
κατέστρεψε την ζωή…

Μας λένε πως αν δεν αγαπήσουμε εμάς δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη. Πόσο όμως κατανοητό είναι αυτό;
Πόσο επικίνδυνα κοντά στο να βαφτιστεί από τους γύρω μας ως υπέρτατη
εγωιστική συμπεριφορά και να αρχίσουν να μας λιθοβολούν γεμάτοι με την
ικανοποίηση του απεταξάμην;
Και στην ουσία, πως θα μάθουμε να το εφαρμόζουμε;
Η αλήθεια είναι πως δεν διαθέτω γνώσεις ψυχολογίας και ό,τι λέω το βασίζω σε προσωπικές και μη αναζητήσεις, εμπειρίες κτλ.

Αυτό που διδάχτηκα όμως στην μέχρι τώρα πορεία μου είναι πως οφείλουμε να μας αγαπάμε, γιατί κανείς δεν θα το κάνει καλύτερα από εμάς. Οφείλουμε να να περάσουμε μια ζωή για εμάς, μοιράζοντας αγάπη όχι ως απόδειξη ηρωοποίησες αλλά επειδή γουστάρουμε πραγματικά να το κάνουμε, χωρίς ίχνος αυτοθυσίας… αρχίζουμε να λέμε όχι, σε ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, σε σχέσεις που μας ξεζουμίζουν συναισθηματικά, σε καταστάσεις άβολες που μόνο κακό μας προκαλούν. Ξεκινάμε να μας ακούμε, να μας κανακεύουμε και γιατί όχι μερικές φορές να μας κακομαθαίνουμε.

Χαμογελάμε στα θέλω μας και να προσπερνάμε τα πρέπει των άλλων, αν δεν
κουμπώνουν σ ́εμάς. Επιλέγουμε και δεν αφήνουμε κανέναν να μας επιλέξει.
Δεν φοβόμαστε να προχωρήσουμε σε λάθη κι αυτά εξάλλου την αγάπη μας
αναζητούν.

Τολμάμε να μας αγαπήσουμε γιατί το αξίζουμε.
Τολμάμε να χαμογελάμε με τα στραβά μας γιατί αυτά μας κάνουν μοναδικούς.
Κι επίσης αρχίζουμε να ακούμε πιο συχνά το γνωστό ̈σ όποιον αρέσουμε ̈
χαμηλώνουμε τον πήχη των περιττών αναγκών που μας επιβάλλουν, κατεβάζουμε το καπελάκι μας και προχωράμε μέχρι να μας κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να δούμε εκεί το πιο αγαπημένο μας πρόσωπο…
Ας του δώσουμε το καλύτερο κι ας του πούμε σ ́αγαπώ!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη