Η σχέση μας με τον εαυτό μας,είναι η πιο σημαντική της ζωής μας.Δεν μπορεί κανένας να μας αγαπήσει πραγματικά,εάν δεν αγαπάμε πραγματικά εμάς και κανένας δεν είναι σε θέση περισσότερο απο τον ίδιο τομν εαυτό μας να έχει τις λύσεις στα προβλήματά μας

αυτογνωσία

είναι σημαντικό να γνωρίζουμε καλά τις δυνατότητες,τα ελλατώματα,τα όρια μας και να πιστεύουμε σε εμάς,ακόμα και αν οι γύρω μας δεν το κάνουν.Δεν είναι λογικό ούτε να υποτιμάμε,ούτε να υπερεκτιμάμε τον εαυτό μας βάζωντας στόχους πέραν των δυνατοτήτων μας,καθώς επίσης πρέπει να ξεχωρίζουμε συνειδητά τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας κάνουν μοναδικούς.

Η αυτοκριτική φέρει ως αποτέλεσμα την αυτογνωσία βοηθώντας μας να μην έχουμε ανάγκη την επιβεβαίωση απο τους άλλους.

αυτονομία

Πολύ σημαντικό για τον καθένα,είναι η προσωπιοκή του αυτονομία,τόσο οικονομικά αλλα και ψυχολογικά.Δεν είναι εύκολο να στηριζόμαστε μόνο στις δικές μας δυνάμεις ,,αυτό μας δίνει τεράστια συναισθηματική ικανοποίηση και ασφάλεια,χωρις να σημαίνει οτι είναι κακό να ζητάμε βοήθεια οταν το κρίνουμε απαραίτητο

αυτοεξέλιξη-αυτοπραγμάτωση-εσωτερική αλλαγη
τι πιο ωφέλειμο απο την δειαρκή προσπαθεια μας για εξέλιξη.Κάθε νέα μερα είνασι και μια ευκαιρεία να εμβαθύνουμε σε μια γνωση που ήδη κατέχουμε,να μαθουμε κατι νέο,να αλλαξουμε οσα ελλατωμαστα διακρίνουμε,τρέφωντας έτσι το πνεύμα και την ψυχή.

Αλλάζωντας εμάς,αλλάζουμε τον κόσμο με τον θετικό μας αντίκτοιπο στον περίγυρό μας,πέρνωντας την ανάλογη ευθύνη των πράξεων μας και βάζωντας στόχο το να γίνουμε το παράδειγμα προς μίμιση προς τους άλλους./Γίνε εσύ η αλλαγή που θές να δεις στον κοσμο…..

Είμαστε όλοι αντανακλάσεις του εαυτου μας εάν συμφωνήσουμε με την θεωρία του οτι γύρω μας αντανακλάται το μέσα μας.

Βασισμένοι λοιπόν σε αυτο,γίνε για λίγο παρατηρητης όσων θαυμάζεις και όσων αποδοκιμάζεις.Οι συμπεριφορές που αποδοκιμάζουμε είναι πτυχές του εγώ μας που πρέπει να διορθώσουμε και αντίστοιχα εκείνα που θαυμάζουμε στους άλλους,τις περισσότερες φορές είναι κομμάτια του δικού μας χαρακτήρα που δεν ξέρουμε συνειδητά οτι τα έχουμε.

Παρατηρώντας το αυτό και δίνωντας βάση στις συμπεριφορές που αποδοκιμάζουμε,θα ανακαλύψεις αν σε αφήσει ο εγωισμός οτι είναι δικές σου αδούλευτες πτυχές

Οταν αφαιρούμε το εγώ,είναι μαγικό το να βλέπουμε το πώς ο ένας είναι αντανάκλαση του άλλου(εδώ πρέπει να εξαιρέσουμε κάποιες ακραίες συμπεριφορές ανθρώπων οι οποίες ανήκουν στον κατώτερο εαυτό)

μέσα απο την σχέση μας με τους άλλους, βελτιώνουμε την σχέση με τον εαυτό μας και το αντίστροφο

Τι πιο λογικό να είμαστε ο καθρεφτης ο ένας του άλλου εφόσον προερχόμαστε απο μια ενιαία πηγή φωτός και Αγάπης που βιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη

Καιροί πέραν από κάθε φαντασία. Δεν είναι μόνο το αύριο αβέβαιο, αλλά ακόμη και το χθες. Η καθημερινότητα πλέον στο χείλος του γκρεμού, με τον άνθρωπο να μην ξέρει προς τα πού να κοιτάξει και τι να πιστέψει. Οι κάποτε ιστορίες για μια συνεχόμενη μάχη επιβίωσης, τώρα πλέον είναι στο κατώφλι μας και με θράσος μας κτυπάει την πόρτα. Εκεί που νομίζαμε ότι η προοδευτική κοινωνία θα προσέχει τα παιδιά της, τελικά τα παιδιά της, γίνανε η τροφή της.

Τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, όλοι οι άνθρωποι πείστηκαν ότι η ευημερία τους εξαρτάται από ένα κομμάτι χαρτί, και έτσι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να έχουν στην κατοχή τους ένα δίπλωμα. Δεν είχε σημασία αν ήταν όντως κάτι που θα τους έκφραζε, αρκεί που ήταν το εισιτήριο τους προς την αγορά εργασίας.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, και οι χρηματοοικονομικές αυτοκρατορίες μεγάλωναν, έτσι και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού φούντωνε. Με λίγα λόγια όλα ήταν σε μια κατάσταση απογείωσης, σε όλους τους κλάδους, από τον εκπαιδευτικό μέχρι τους οικονομικούς κολοσσούς. Επειδή είμαστε όμως άνθρωποι, όπως γνωρίζουμε και από την ιστορία, όλα κάποια στιγμή αφού έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα, μετά παίρνουν την κατιούσα. 

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με άπειρα πτυχία, που η μόνη τους χρησιμότητα είναι διακοσμητική, και ανθρώπους γεμάτους αμφιβολίες όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για τους ίδιους, που τους έχει θολώσει το μυαλό η όλη κατάσταση, και τα ψυχολογικά προβλήματα γίνανε πλέον περισσότερα από τις θέσεις εργασίας. Ένας εργαζόμενος για να είναι αποδοτικός κυρίως χρειάζεται να είναι ήρεμος ψυχικά, να μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στις πράξεις του. Όταν όμως υπάρχει έλλειψη οργάνωσης από το ίδιο το κράτος προς ποιες είναι οι ανάγκες του, ώστε να προσανατολιστούν και οι άνθρωποι αναλόγως, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί όλοι έχουν χαθεί στην διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Πλέον όλοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να εργαστούν, λόγο της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας, δεν έχουν προτιμήσεις ως προς το είδος της εργασίας, αρκεί να έχουν μια δουλειά για να επιβιώσουν. Η εύρεση εργασίας πλέον έχει γίνει σαν το τζόκερ, και όποιος θα είναι ο τυχερός. Οι ικανότητες πλέον των εργαζομένων δεν μετριούνται με βάση το αντικείμενο απασχόλησης, αλλά με το βάρος που είναι διατεθειμένοι να σηκώσουν στους ώμους τους ώστε να μην μείνουν άνεργοι.

Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης είναι οι άνθρωποι να γνωρίζουν εξαρχής τα θέλω τους και μέχρι που και τι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν αρκεί στο τέλος της ημέρας να μπορούν να λέγονται εργαζόμενοι. Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου σε όλα τα στάδια της ζωής του, ακόμη και στην εύρεση εργασίας. Γιατί κανένας εργοδότης δεν χρειάζεται έναν φοβισμένο άνθρωπο, ακόμη και από την σκιά του. Οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου γίνανε σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πλέον ούτε εργοδότες, ούτε εργαζόμενοι που να γνωρίζουν όντως το αντικείμενο απασχόλησης τους.

Τριγυρνάνε μέσα στην υπνωτική λήθη, ψάχνοντας έναν σκοπό στην ζωή τους χωρίς όμως να έχουν αποφασίσει τι θέλουν να είναι. Το ίδιο ποσοστό ευθύνης έχουν εργαζόμενοι και εργοδότες στην παραπλανητική πραγματικότητα που ζούμε. Οι εργοδότες πλέον ζητάνε ένα πολυμηχάνημα για υποτιθέμενους λόγους μείωσης πόρων, και οι εργαζόμενοι σκύβουν το κεφάλι, έτοιμη για την σφαγή τους.

Με λίγα λόγια στο τέλος της ημέρας, κανένας δεν είναι καλύτερος κανενός. Μπήκαμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι οικειοθελώς. Αν δεν σηκώσουμε ανάστημα για τους εαυτούς μας, θα παραμείνουμε το τυρί στην ποντικοπαγίδα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Οι περισσότερες μας συμπεριφορές όπως ξέρουμε προέρχονται από τα συναισθήματα μας, άλλες θα μπορούσαμε  όμως να πούμε ότι προέρχονται από την διαίσθηση μας. Ο καθένας εξάλλου αναπτύσσει αυτό που θεωρεί ότι θα τον εξυπηρετήσει  περισσότερο στο ομαλό πέρασμα από αυτήν την ζωή. Ο καθημερινός μαραθώνιος ούτως ή άλλως σε αυτό αποσκοπεί, στο να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη και πιο ασφαλής.

Πέραν των συναισθημάτων που είναι ότι πιο φυσιολογικό για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, η ανάπτυξη της διαίσθησης ή καλύτερα να πούμε η κατανόηση της είναι λίγο πιο πέρα από αυτό που πολλοί θεωρούν φυσιολογικό, ή εύκολα αντιληπτό. Είναι ένα είδος συναισθήματος που χρειάζεται περισσότερο την ενασχόληση μας, καθώς είναι κάτι τόσο βαθύ μέσα μας, που η καθημερινή τρέλα και το τρέξιμο να τα προλαβαίνουμε όλα δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια να μπούμε βαθύτερα στην κατανόηση της.

Πιθανότατα οι περισσότεροι από εμάς να συμφωνούμε στο γεγονός ότι όλα αυτά ανεξαρτήτου ονομασίας ή ταμπέλας που έχουμε βάλει για να τα ξεχωρίζουμε, είναι όλα ένα είδους ενέργειας που μας διαπερνά και νιώθουμε όπως νιώθουμε. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είμαστε άλλοτε ο πομπός και άλλοτε ο δέκτης. Που σημαίνει ανάλογα με την συναισθηματική μας κατάσταση εκπέμπουμε είτε θετική ενέργεια είτε αρνητική, οπότε με την αντίστοιχη αλληλουχία γινόμαστε και  εμείς δέκτες καλής ή κακής ενέργειας. Σε όλη αυτήν την διαδικασία χρειάζεται όμως να υπάρχει κάτι που θα μπορέσει να ξεχωρίσει τι είναι το καθετή που δεχόμαστε, και εδώ έρχεται ο ρόλος της καχυποψίας.

Η καχυποψία αν και ακούγεται ως αρνητική λέξη, στην πραγματικότητα είναι η ζυγαριά των καταστάσεων. Είναι εκείνη που βλέπει λίγο παραπέρα από το φαίνεστε, είναι εκείνη που ψάχνει σε βάθος την κάθε σκέψη, την κάθε λέξη, την κάθε πράξη. Αν θα ζούσαμε σε μια ουτοπία σίγουρα η ύπαρξη της δεν θα ήταν απαραίτητη, δυστυχώς όμως ζούμε σε έναν κόσμο όπου πιο εύκολα σκεφτόμαστε το κακό και το εκφράζουμε, παρά το καλό και το ευχάριστο. Δυσκολεύουμε την ζωή μας τελείως οικειοθελές. Έχουμε αντιστρέψει τον τρόπο  με τον οποίο θα έπρεπε να ζούμε και το φυσιολογικό το θεωρούμε αφύσικο. Η συνεύρεση μας με τους ανθρώπους αντί να είναι ευχάριστη και εποικοδομητική, εμείς τους περνάμε όλους από ακτίνες Χ, και ανάλογα με την αντίληψη του καθενός βγάζουμε και τα πορίσματα μας.

Δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να συμφωνούμε μεταξύ μας για να σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων όσο και τους ίδιους. Αντιθέτως η διαφορετικότητα μας είναι εκείνη που μας δίνει προβάδισμα για το αύριο, η διαφορετικότητα μας είναι που μας βοηθάει να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, σαν ψυχές. Όταν όμως από φόβο και ζήλια εκπέμπουμε περισσότερη αρνητική ενέργεια και μπλοκάρουμε την σωστή ροή των πραγμάτων, το επόμενο φυσιολογικό είναι και η καχυποψία να έχει πιάσει περισσότερη δουλειά ώστε να μας προφυλάσσει από τα αρπακτικά που δεν αντέχουν στην λάμψη του είναι μας.

Μάθαμε να είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε όλους και στα πάντα, μάθαμε πρώτα να ψάχνουμε για τυχόν αρνητικά σημάδια, και αν δεν βρίσκουμε τότε πλέον επειδή έχει ήδη μολυνθεί  η σκέψη, το απορρίπτουμε για να είμαστε σίγουροι ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πέσουμε στην παγίδα από τυχόν λάθος εκτίμηση της κατάστασης. Σκοτώνουμε την ευτυχία ή οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους, γιατί πλέον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας και προτιμάμε να ζούμε απομονωμένους μέσα στις σκέψεις μας, με την ελπίδα ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση μας.  

Ιωάννα Γκαβριλίου