Συχνά έρχονται στιγμές που το πρόβλημα σε ένα δίλημμα ,είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και γιατί πρόβλημα, γιατί ξεχνάμε τους εαυτούς μας και σκεφτόμαστε περισσότερο τους άλλους. Δεν γίνεται να παίρνουμε αποφάσεις για την ζωή μας, πάνω στις ανάγκες των άλλων. Παραμερίζουμε τα θέλω μας, ή καμιά φορά φθείρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για να είναι άλλοι ικανοποιημένοι.

Όλοι οι άνθρωποι άλλοι οικειοθελές, άλλοι άθελα τους, μέσω της συμπεριφοράς τους δείχνουν τι θέλουν να πάρουν και τι να δώσουν. Οπότε εκεί ερχόμαστε εμείς: με το τι βλέπουμε, ή με το τι θέλουμε να δούμε στον άλλον. Σίγουρα θα θέλαμε όλοι να είχαν μόνο καλές προθέσεις, όταν όμως ανακαλύπτουμε το αντίθετο, δεν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Ναι, δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία να βγάζουμε ανθρώπους από την ζωή μας, αλλά αν δεν είναι για καλό μας, δεν συνεχίζουμε να παραμυθιάζουμε τους εαυτούς μας.

Υπάρχουν και οι θυσίες, και δεν είναι κανείς αντίθετος με αυτό. Να αξίζει όμως. Εντοπίζουμε και ξεχωρίζουμε σκέψεις και καταστάσεις, αλλά εκεί που το χάνουμε, όταν μέσα μας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει γιατί κάνουμε ότι κάνουμε. Οι άνθρωποι που επιλέγουν τους ίδιους και όχι άλλους, τείνουν να είναι πιο σίγουροι για τους εαυτούς τους, και ψυχικά πιο ήρεμοι. Εντόπισαν το εσωτερικό τους πρόβλημα και κοιτάνε να γιατρέψουν την δική τους πληγή. Και όχι να θάψουν βαθύτερα το πρόβλημα, βάζοντας αλλωνών τις προτεραιότητες πάνω από τις δικές τους.

Η κυριότερη δουλειά μας στην ζωή μας είναι να βοηθάμε τους εαυτούς μας, και όχι απλά για να καταλαβαίνουμε την ζωή , αλλά για να καταφέρουμε το ταξίδι της ζωής να είναι ευχάριστο, όμορφο. Ναι, σίγουρα η ζωή είναι ένα καζάνι με από όλα, που σημαίνει για να υπάρχει μια ισορροπία, κάποιες μέρες ζοριζόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, άλλες όμως είναι απολαυστικές γιατί κάναμε κάτι όμορφο για εμάς τους ίδιους. Δεν υφίσταται ακριβώς το καλό και το κακό, είναι απλά τι είναι εκείνο, που την δεδομένη στιγμή μας κάνει χαρούμενους.

Δεν λέμε ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα, από εμάς τους ίδιους, τι είναι κατάλληλο για τον καθένα μας, αλλά σίγουρα όμως μια δεύτερη γνώμη καμιά φορά μπορεί να είναι χρήσιμη. Τώρα αν εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε όντως τον εαυτό μας, και κυρίως όταν ο άλλος έχει λογική άποψη, σχεδόν αυτονόητη, θα δώσουμε μια ευκαιρία σε ξένα λεγόμενα. Γιατί κανείς δεν ζει στην θέση σου!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η ζωή είναι αυτή που είναι, και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλοι βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο τους, άλλοι με πιο αργό και με σταθερό βήμα, άλλοι μπορεί και ποτέ. Πολλοί λένε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη. Ναι δεν μπορούμε να πούμε το αντίθετο ακριβώς, μπορούμε όμως να εναντιωθούμε σε αυτό το στερεότυπο μόλις αντιληφθούμε ότι όλα προέρχονται από τις δικές μας αποφάσεις και πράξεις.

Ναι πολλές φορές τα φαινόμενα δεν μας φαίνονται τόσο λογικά, και δικαιολογημένα σε εκείνο το σημείο να πούμε η ζωή είναι άδικη. Συ λογιζόμενοι όμως των πράξεων μας, μπορούμε να δούμε πως εμείς η ίδιοι κατευθύναμε τις καταστάσεις έτσι ώστε να πάρουν την τροπή που πήραν. Όλη η ζωή είναι ένας αλυσιδωτός κύκλος . Όλες οι σκέψεις, ανεξαρτήτου χρονικής περιόδου που βγήκαν στην επιφάνεια, επηρεάζουν την ζωή σε κάθε βήμα. Οπότε πέραν του γεγονός ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν ξέρουμε με ακρίβεια πότε θα υλοποιηθεί η κάθε σκέψη και πως θα επηρεάσει την δεδομένη στιγμή, και κυρίως και τους ανθρώπους γύρο μας. Επομένως μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία πρέπει να είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητες μας, και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αν και θεωρείται σχετικά αυτονόητο να έχει κάποιος εμπιστοσύνη στον εαυτό του, δεν είναι τελικά τόσο εύκολο, μιας και ποτέ δεν φτάνουμε σε σημείο να έχουμε πλήρη εικόνα για το ποιοι είμαστε. Και αυτό επίσης είναι σχεδόν αποδεκτό γιατί περνάμε όλη μας την ζωή ανακαλύπτοντας κάθε μέρα καινούργιες πτυχές του εαυτού μας. Η ζωή, η καθημερινότητα σε κάθε ηλικία είναι διαφορετική, οπότε, και το σώμα και το μυαλό ενσωματώνονται σε όλες τις αλλαγές, οι οποίες προφανώς όμως, επιφέρουν αλλαγές και σε εμάς τους ίδιους, στην αντίληψή μας δηλαδή. Για να είμαστε συντονισμένοι όμως με όλα τα παραπάνω χρειάζεται να γνωρίζουμε τα βασικά μας χαρακτηριστικά, να έχουμε βρει το νόημα μας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε νικητές, και μόνο τότε θα δούμε ότι τελικά η ζωή δεν είναι άδικη, και ότι απλά εμείς την κάνουμε έτσι.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για εμάς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει, όπως επίσης, ότι κάνεις μόνος είναι καλύτερα. Αυτό δεν δηλώνει εγωμανία, ούτε καμιά εγωιστική συμπεριφορά, απλώς είναι το μοναδικό μονοπάτι στο να ανακαλύψει κανείς τα όρια του, για το τι είναι ικανός. Ναι σίγουρα κατά βάση γνωρίζουμε ότι εν τέλει όλοι κοιτάνε πρώτα την πάρτι τους και μετά τους υπόλοιπους. Δεν είναι κατακριτέο εντελώς όμως, γιατί σε αυτήν την εκδοχή βρίσκονται και εκείνοι που έχουν την επίγνωση των πραγμάτων, ότι για να μπορεί κανείς να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, πρέπει πρώτα να είναι οι ίδιοι καλά. Όταν κάποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του και γνωρίζει τους σκοπούς του, οι οποίοι δεν περιέχουν καμία πρόσθεση στο να βλάψουν κανέναν, τότε δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί θα νιώθει σαν να έχει συγχρονιστεί σώματι και ψυχή με οτιδήποτε τον περιβάλλει.

Όπως γνωρίζουμε επίσης δεν είναι όλα τελείως στο χέρι μας, υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες στους οποίους δεν έχουμε τον έλεγχο, εδώ όμως έρχεται το κάρμα, που είναι πάντα παρών, και είναι εκείνο που μας σώζει από κάθε είδους δολοπλοκία και μορφή χειραγώγησης από τρίτους, που θέλουν να πιστεύουν ότι το θύμα τους είναι απλά ένας αφελής άνθρωπος. Έχει διαφορά ο αφελής άνθρωπος, με τον καλοπροαίρετο. Μπορεί να βρήκαμε τρόπους να κρυβόμαστε από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εμάς τους ίδιους.  Αυτός που θα είναι πανταχού παρών είναι ο εαυτός μας και κανείς άλλος.

Το να κατανοούμε την ψυχή μας, τον εαυτό μας και να είμαστε εκεί για αυτόν, είναι το μόνο, που θα μας κάνει την ζωή πιο εύκολα κατανοητή και ευχάριστη μιας και κανείς άλλος δεν μπορεί να περπατήσει στα δικά σου παπούτσια.  

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τρέχουμε όλη μέρα γύρο από έννοιες που στο τέλος της μάχης μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν ήταν καν για εμάς. Τρέχουμε να αποκτήσουμε πράγματα επειδή τα έχει ο γείτονας, και ας μην τα χρειαζόμαστε. Βάζουμε προτεραιότητα θέλω και απαιτήσεις των άλλων, γιατί θέλουμε να τους έχουμε ικανοποιημένους όλους με την ελπίδα ότι κάπου θα νιώσουμε και εμείς καλά, μόνο επειδή δώσαμε. Δεν είπε κανείς όμως ότι παίρνεις από εκεί που δίνεις, δίνεις όμως επειδή έτσι νιώθεις και όχι επειδή περιμένεις αντάλλαγμα.   

Την μισή ζωή στην καλύτερη την χάνουμε στην άγνοια, στην απόκτηση εμπειρίας, σε καταστάσεις που πολλές φορές δεν βγάζουν νόημα, τουλάχιστον όχι εκείνη την στιγμή. Παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, και ακόμη χειρότερα πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και πετάμε βατράχια και όποιον πάρει ο χάρος. Όπως ξέρουμε όμως τα λάθη είναι για εμάς τους ανθρώπους με την προϋπόθεση ότι παίρνουμε το μάθημα μας, και κάθε λάθος μπορούμε να πούμε ότι μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο μας.

Τι γίνεται στην περίπτωση που έχει περάσει η μισή μας ζωή και ακόμη να καταλάβουμε τι είμαστε, ποιοι είμαστε, τι ζητάμε και που πάμε; Τι γίνεται όταν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν ξέρουμε ποιο είναι το νόημα της δικής μας ύπαρξης. Μέχρι τα τωρινά χρόνια είχε καθιερωθεί μια γραμμή ζωής, και ακολουθούσαν όλοι αυτήν την ροή χωρίς πολλά γιατί. Πλέον όμως πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν τους ικανοποιεί αυτή η ροή πραγμάτων, και κυρίως γιατί δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν ώστε να βρουν τον εαυτό τους.

Η ωρίμαση είναι το πιο δύσκολο μονοπάτι στην ζωή, ακόμη πιο δύσκολη και από την επιβίωση. Η ανακάλυψη της ίδιας μας της ψυχής είναι σαν να ψάχνεις μια καρφίτσα μέσα στα άχυρα. Η κοινωνία είναι τα άχυρα και η καρφίτσα η ψυχή μας. Με τον τρελό ρυθμό της κοινωνίας και τις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της, είναι σχεδόν δικαιολογημένο στο να χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια που και που, αδικαιολόγητο όμως στα τόσα χρόνια ζωής να μην μπορείς να βρεις τον σκοπό σου.

Όλοι μας είμαστε προορισμένοι να προσφέρουμε κάτι, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, και έπειτα σε οποιονδήποτε μας έχει ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο, αφού φυσικά είναι στις δυνατότητες μας. Ανακαλύπτοντας όμως τις δικές μας δυνατότητες, τότε και η δική μας ζωή θα γίνει πιο ευχάριστη αλλά ταυτόχρονα και οι προσφορά μας στον συνάνθρωπο θα έχει μεγαλύτερη σημασία και αξία στην ανύψωση της δικής μας ψυχής. Μόνο όταν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και οτιδήποτε φτιάχνουμε στο πέρασμα μας θα έχει γερές βάσεις και αποτέλεσμα. Αλλιώς κάθε βήμα που νομίζουμε ότι κάναμε μπροστά στην πραγματικότητα θα είναι δύο βήματα πίσω, και θα βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με μια σταθερότητα σε μια κινούμενη άμμο.  Το να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, είναι η δύναμη μας για το αύριο, μιας και το αύριο είναι τόσο αβέβαιο, αλλά εμάς δεν θα μας φοβίζει γιατί θα ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου