Όταν σχεδιάζουμε ένα ταξίδι, το μυαλό μας γεμίζει με εικόνες από όμορφα τοπία, ιστορικά αξιοθέατα και νέες γαστρονομικές εμπειρίες. Ωστόσο, πίσω από τα φώτα και τις εντυπωσιακές βιτρίνες, υπάρχουν και οι λεγόμενες «τουριστικές παγίδες». Πρόκειται για υπερτιμημένα αξιοθέατα, εστιατόρια με μέτριο φαγητό, αμφίβολης ποιότητας σουβενίρ και υπηρεσίες που εκμεταλλεύονται την άγνοια των επισκεπτών.

1. Κάνε την έρευνά σου

Το πρώτο βήμα για να αποφύγεις τις τουριστικές παγίδες είναι να ερευνήσεις εκ των προτέρων. Μην βασίζεσαι αποκλειστικά σε ταξιδιωτικούς οδηγούς ή μεγάλες ιστοσελίδες κρατήσεων. Ψάξε σε forums όπως το Reddit ή το TripAdvisor για αυθεντικές απόψεις από άλλους ταξιδιώτες. Τοπικά blogs και travel influencers που ζουν στον προορισμό μπορούν επίσης να δώσουν πολύτιμες συμβουλές.

2. Φάε εκεί που τρώνε οι ντόπιοι

Αν ένα εστιατόριο βρίσκεται ακριβώς δίπλα σε τουριστικό αξιοθέατο και έχει φωτογραφίες του φαγητού στο μενού, είναι πιθανό να πρόκειται για παγίδα. Κάνε μερικά βήματα παραπέρα στους παράδρομους ή ρώτα τους ντόπιους πού τρώνε εκείνοι. Το φαγητό θα είναι φθηνότερο, αυθεντικότερο και σίγουρα πιο νόστιμο.

3. Πρόσεξε τα ψώνια σου

Πολλά τουριστικά καταστήματα πωλούν μαζικής παραγωγής προϊόντα σε εξωφρενικές τιμές. Για γνήσια, χειροποίητα σουβενίρ, επισκέψου μικρά εργαστήρια ή τοπικές αγορές. Επίσης, φρόντισε να έχεις πάντα ιδέα για τη συναλλαγματική ισοτιμία και μην ντραπείς να διαπραγματευτείς.

4. Απόφυγε τις «ειδικές» ξεναγήσεις

Ξεναγήσεις που προσφέρονται από αυτόκλητους «ξεναγούς» στο δρόμο είναι συνήθως κακοστημένες παγίδες. Επίλεξε οργανωμένα tours από γνωστές εταιρείες ή ακόμα καλύτερα, αναζήτησε free walking tours, τα οποία βασίζονται στα φιλοδωρήματα και έχουν εξαιρετική ποιότητα.

5. Διάβασε τα ψιλά γράμματα

Όταν νοικιάζεις αυτοκίνητο, αγοράζεις κάρτες sim ή πληρώνεις για είσοδο σε αξιοθέατα, φρόντισε να διαβάσεις τους όρους. Πολλοί ταξιδιώτες πέφτουν θύματα χρεώσεων επειδή δεν διάβασαν προσεκτικά το τι περιλαμβάνει η τιμή.

6. Μην κυνηγάς το “Instagram-worthy”

Το να δεις κάτι επειδή το είδες στα social media δεν σημαίνει ότι αξίζει πάντα. Πολλές φορές πρόκειται για σημεία που είναι υπερβολικά προβεβλημένα και χωρίς καμία ουσία. Βρες τις δικές σου γωνιές και δημιούργησε προσωπικές εμπειρίες.

Η αποφυγή των τουριστικών παγίδων δεν σημαίνει ότι θα χάσεις την αυθεντικότητα του ταξιδιού — αντίθετα, θα τη βρεις. Τα ταξίδια έχουν αξία όταν βυθίζεσαι στον πολιτισμό και δεν μένεις μόνο στην επιφάνεια. Με λίγη προσοχή, θα επιστρέψεις όχι μόνο με φωτογραφίες, αλλά και με ιστορίες που αξίζουν.

Η Βιέννη, γνωστή για την πλούσια παράδοσή της στον καφέ, φιλοξενεί πολλά ιστορικά και πολυτελή καφέ. Ωστόσο, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία των ντόπιων και των επισκεπτών είναι το Fenster Café, το οποίο ξεχωρίζει για την απλότητά του αλλά και την ιδιαίτερη εμπειρία που προσφέρει. Το όνομα “Fenster” στα γερμανικά σημαίνει “παράθυρο” και αυτό ακριβώς είναι: ένα μικρό παράθυρο στο κέντρο της Βιέννης που σερβίρει ποιοτικό καφέ με μεγάλη αγάπη και δεξιοτεχνία.

Η εμπειρία του Fenster Café

Το Fenster Café δεν είναι απλά ένα καφέ, αλλά μια στάση στην καρδιά της Βιέννης που υπόσχεται μία μοναδική εμπειρία. Παρά το μικρό του μέγεθος, το καφέ έχει κερδίσει την προσοχή χάρη στην ποιότητα των ροφημάτων του και τη ζεστή εξυπηρέτηση. Οι επισκέπτες στέκονται έξω από το παράθυρο, περιμένοντας τον καφέ τους, και συχνά η αναμονή συνοδεύεται από ευχάριστες συζητήσεις με τον ιδιοκτήτη, ο οποίος είναι γνωστός για τη φιλική του διάθεση.

Το διάσημο Fensterccino

Αυτό που πραγματικά έκανε το Fenster Café διάσημο είναι το Fensterccino. Πρόκειται για έναν καπουτσίνο σερβιρισμένο με τρόπο που δεν συναντάς αλλού: σερβίρεται σε ένα βρώσιμο κύπελλο από μπισκότο! Το Fensterccino δεν είναι μόνο ένας απολαυστικός καφές, αλλά και μια εμπειρία γεύσης που συνδυάζει την έντονη αίσθηση του espresso με τη γλυκύτητα του μπισκότου. Όταν τελειώσεις τον καφέ σου, μπορείς να απολαύσεις το φλιτζάνι σου, κάνοντας την απόλαυση πιο ολοκληρωμένη.

Γιατί να το επισκεφτείς

Το Fenster Café αποτελεί ιδανικό προορισμό για τους λάτρεις του καφέ που αναζητούν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Η υψηλή ποιότητα των κόκκων, η δεξιοτεχνία των baristas και το ιδιαίτερο concept κάνουν αυτό το μικρό παράθυρο έναν must-visit προορισμό στη Βιέννη. Αν σχεδιάζετε ταξίδι στην αυστριακή πρωτεύουσα, μην παραλείψετε να δοκιμάσετε το Fensterccino — μια γευστική εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη!

Πληροφορίες

• Τοποθεσία: Griechengasse 10, 1010 Βιέννη
• Ειδικότητα: Καφές σε μπισκοτένιο κύπελλο
• Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά, 8:00 π.μ. – 5:00 μ.μ.

Το Fenster Café αποδεικνύει ότι ακόμη και το μικρότερο καφέ μπορεί να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε μια πόλη γεμάτη γαστρονομικές εμπειρίες.

Το ταξίδι στην άκρη του Αιγαίου , σε εκείνο το πανέμορφο νησί με την αρχέγονη ομορφιά ,  δεν έχει ολοκληρωθεί αν δεν επισκεφθείτε τις Αμμοθίνες Λήμνου, ένα μοναδικό φαινόμενο που κόβει την ανάσα. Μπορεί τα μνημεία του πολιτισμού να προκαλούν το θαυμασμό και να μένουν χαραγμένα στην ιστορία και την αιωνιότητα, όμως όταν η φύση μεγαλουργεί ξεπερνά κάθε όριο. Και στις Αμμοθίνες της Λήμνου συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Η Λήμνος είναι ένα από τα ελληνικά νησιά που την αίγλη του ανακαλύπτουν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Έλληνες και επισκέπτες από το εξωτερικό.Το άγονο αυτό νησί με τις εκπληπτικές παραλίες μαγνητίζει τους φωτογράφους που αποθανατίζουν τοπία απαράμιλλης ομορφιάς – βιότοπους που τους σκεπάζουν κοπάδια φλαμίγκο, καλοδιατηρημένα νεοκλασικά κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής αξίας, λαξευμένα με το χέρι πλακόστρωτα δρομάκια. Η Λήμνος είναι το ένατο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση 476 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το τέταρτο σε μήκος ακτών (310 χιλιόμετρα). Βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο, στο Θρακικό πέλαγος, ανάμεσα στο Άγιον Όρος, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο και τη Λέσβο. Πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι της Λήμνου είναι η Μύρινα, που πήρε το όνομα της γυναίκας του πρώτου βασιλιά του νησιού, του Θόαντα. Ως το 1955 η Μύρινα ονομαζόταν Κάστρο, ονομασία που επικράτησε κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο και άτυπα ακόμα έτσι αποκαλείται από τους παλιότερους Λημνιούς. Το όνομα Λήμνος αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο.

 Το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη Λήιον, που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται να είναι και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την αρχαιότητα. Στους κλασικούς χρόνους ήταν ο σιτοβολώνας της αρχαίας Αθήνας, από την οποία άλλωστε κατελήφθη, και αργότερα ο προμηθευτής σιταριού της αυτοκρατορικής αυλής του Βυζαντίου. Ακόμα και σήμερα, το σήμα κατατεθέν της Λήμνου είναι τα σπαρμένα σιταροχώραφα που φθάνουν ως την άκρη της θάλασσας. Κατά τη μυθολογία, η Λήμνος είναι το νησί του Ηφαίστου. Η ανάπτυξη της μεταλλουργίας από τους παλαιότατους κατοίκους του νησιού αποδόθηκε στον θεό Ήφαιστο. Σύμφωνα με τον μύθο ο Δίας, μετά από έναν καβγά με την Ήρα, εκσφενδόνισε από τον Όλυμπο τον Ήφαιστο, καθώς αυτός υπερασπίστηκε τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να πέσει στη Λήμνο και έκτοτε να μείνει ανάπηρος.

Οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι μια «μικρογραφία» ερήμου, όπως αυτές που συναντούμε στη Σαχάρα και τη βόρεια Αφρική. Πρόκειται για μια αμμώδη έκταση, που όμως δεν βρίσκεται σε κάποια παραλία ή σε κάποια αμμώδη ακτή του νησιού. Καλύπτουν έκταση περίπου 70 στρεμμάτων στην περιοχή Γομάτι και θάλασσα δεν θα δείτε παρά μόνο στο βάθος. Κατά διαστήματα στην έκταση που καλύπτουν οι Αμμοθίνες Λήμνου συναντάται χαμηλή βλάστηση, ενώ οι χαμηλοί λόφοι που τις περιτριγυρίζουν είναι επίσης κατάφυτοι από θάμνους. Σύμφωνα με τους γεωλόγους, οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι ενδοχωρικές θίνες και όχι παράκτιες . Δημιουργούνται από τη διάβρωση και την απόθεση της άμμου στις παράκτιες περιοχές. Η άμμος που υπάρχει στην ακτή παρασύρεται από τον άνεμο και την αντικαθιστά η άμμος που κύματα και ρεύματα φέρνουν στην παραλία. Αποτελούν σημαντικούς αλλά και ευαίσθητους οικότοπους. Σε αυτές υπάρχουν φυτά και ζώα που είναι ανθεκτικά και προσαρμόζονται εύκολα στις δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος. Είναι οικότοποι που προστατεύονται με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ “για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας”. Το φαινόμενο θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο σε νησιωτικές περιοχές. Οι αμμόλοφοι (αμμοθίνες) είναι πιο συνηθισμένο φαινόμενο στις ακτές. Στη Λήμνο όμως το συγκεκριμένο οικοσύστημα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιόμετρα από την ακτή κάτι που το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Όπως και στη Σαχάρα, έτσι και στη Λήμνο, οι ισχυροί βόρειοι άνεμοι ανασχηματίζουν συνεχώς τη μορφή αυτών των χρυσαφένιων βουνών από άμμο, με αποτέλεσμα ένα ασυνήθιστο οπτικό θέαμα κόντρα στην καταγάλανη θάλασσα. Η ελάχιστη βλάστηση που συνθέτει τη χλωρίδα των Αμμοθινών, είναι κυρίως τα πανέμορφα λευκά κρινάκια της Λήμνου (pancratium maritimum), ενώ περιμετρικά των ολόχρυσων αμμοθινών, υπάρχουν αμμόφιλη βλάστηση (Ammophila arenaria), λυγαριές (Vitex agnus castus), αγριοαχλαδιές (Pyrus spinosa), αστυφίδες (Sarcopoterium spinosum), θυμάρι (Thymus vulgaris), πικροδάφνες (Nerium oleander) και αγριελιές (Olea europea var. Oleaster).

Κατά καιρούς έχει δημοσιευτεί πως στις Αμμοθίνες γυρίστηκαν οι σκηνές της ερήμου για την ταινία του 1971 «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αν και δεν ισχύει -ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης έχει αναφέρει πως τα συγκεκριμένα γυρίσματα έγιναν στην Αττική- είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως βγήκε αυτή η φήμη. Αρκεί να βρεθεί σε αυτό το κομμάτι της βορειοανατολικής Λήμνου μια ζεστή μέρα του ελληνικού καλοκαιριού και να αντικρίσει αυτό το μοναδικό στον ελληνικό χώρο τοπίο.

Πώς και πότε να πάτε

Για να φτάσετε στις Αμμοθίνες θα ακολουθήσετε τον δρόμο από το χωριό Κατάλακκο. Είναι χωματόδρομος που απαιτεί χαμηλές ταχύτητες αλλά υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες που θα σας πληροφορήσουν για το προς τα πού θα κινηθείτε. Παρκάρετε στο πρώτο κιόσκι και ξεκινάτε την περιπλάνηση όσο και όπως θέλετε. Σε κάθε περίπτωση να έχετε μαζί σας έστω λίγο νερό ενώ καλό θα είναι φοράτε ελαφριά παπούτσια. Αν μετά από την «διάσχιση της ερήμου» αναζητήσετε την «όαση» αυτή είναι η παραλία Γομάτι η οποία απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα. Κοντά στην παραλία βρίσκεται εδώ και χρόνια ένα εγκαταλειμμένο άρμα.

Η καλύτερη ώρα για να πάει κανείς έχει να κάνει με το τι θέλει να κάνει και φυσικά τον καιρό. Νωρίς το πρωί μπορείτε να συνδυάσετε την εκδρομή με μπάνιο, το καλοκαιρινό μεσημέρι θα έχετε την «αίσθηση Σαχάρας», αργά το απόγευμα θα μπορέσετε να περάσετε περισσότερο χρόνο ξυπόλυτοι στην άμμο αλλά και να έχετε καλύτερο φυσικό φως για φωτογραφίες.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση μεταξύ 53 χωρών – Πρώτη είναι η Ισπανία
Πεντακόσιες ογδόντα μία ελληνικές ακτές, δεκαπέντε μαρίνες και έξι τουριστικά σκάφη κέρδισαν φέτος Γαλάζιες Σημαίες, φέρνοντας την Ελλάδα για ακόμα μία φορά στην 2η θέση παγκοσμίως, ανάμεσα σε 53 χώρες, όπως ανακοινώθηκε σε ειδική εκδήλωση από την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ). Πρώτος στην Ελλάδα σε αριθμό συνολικών βραβεύσεων, αναδείχθηκε ο νομός Χαλκιδικής, με 96 σημαίες, ενώ ακολουθούν η Αττική, η Κρήτη και η Ρόδος.

«Είμαστε ευλογημένη ως χώρα – oι προορισμοί μας είναι περιζήτητοι παγκοσμίως», δήλωσε η υφυπουργός Τουρισμού, Σοφία Ζαχαράκη, χαιρετίζοντας την εκδήλωση βράβευσης και κάνοντας ειδική αναφορά στην ποιότητα των υπηρεσιών, αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού στην Ελλάδα. Επεσήμανε τα ζητήματα ασφάλειας και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που συνδέονται με τον θεσμό, ενώ έκανε γνωστό ότι από το Ταμείο Ανάκαμψης έχουν ήδη εξασφαλιστεί περί τα 140 εκατομμύρια για την κατασκευή μαρινών, αλλά και για την βελτίωση της προσβασιμότητας στις παραλίες.

Όσον αφορά την τουριστική σεζόν, η κα Ζαχαράκη ανέφερε ότι «τα μηνύματα είναι αισιόδοξα για τη χώρα μας», ενώ εξέφρασε την ελπίδα ότι «στη φετινή χρονιά θα ξεπεράσουμε τις προσδοκίες μας», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ειδικότερα, η διεθνής επιτροπή βράβευσε 4.194 ακτές, 732 μαρίνες και 116 τουριστικά σκάφη σε όλο τον κόσμο, ενώ η χώρα μας κατέχει το 14% των βραβευμένων ακτών.

Μάλιστα, φέτος, η «Γαλάζια Σημαία», το πλέον αναγνωρίσιμο οικολογικό σήμα ποιότητας για ακτές, μαρίνες και σκάφη αειφόρου τουρισμού, συμπληρώνει 35 χρόνια εφαρμογής στον κόσμο και στην Ελλάδα.

Όπως δήλωσε ο Νίκος Πέτρου, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης, «στις μέρες μας, με την εντεινόμενη περιβαλλοντική κρίση, ο ρόλος της Γαλάζιας Σημαίας γίνεται ακόμα πιο σημαντικός. Στόχος μας είναι η κατάκτηση της πρώτης θέσης, υποσκελίζοντας την Ισπανία». Ο ίδιος επεσήμανε τη δυναμική που υπάρχει για την κατάκτηση περισσότερων από 1000 σημαιών, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Απ’ την πλευρά του, ο δήμαρχος Γλυφάδας, Γιώργος Παπανικολάου, ανοίγοντας την εκδήλωση, εξέφρασε τη χαρά του για την ανάληψη των βραβεύσεων της Γαλάζιας Σημαίας και έκανε γνωστό ότι ο δήμος προχωράει σε μία ολιστική ανάπλαση του παράκτιου μετώπου του, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Στον χαιρετισμό του, ο διευθυντής του διεθνούς προγράμματος, Johann Durand, επεσήμανε την αξία των Γαλάζιων Σημαιών ως μέρος της στρατηγικής για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, ενώ ανέφερε ότι ο θεσμός πρόκειται να εξελιχθεί σημαντικά τα προσεχή χρόνια.

Η βουλευτής Ν. Ηλείας της Ν.Δ., και πρόεδρος της επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, στον χαιρετισμό της αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες που ανέλαβε η κυβέρνηση για την μείωση των πλαστικών μίας χρήσης, του φαινομένου της διάβρωσης των ακτών, αλλά και την προστασία των περιοχών Natura, εκφράζοντας την αμέριστη στήριξή της στον θεσμό.

Η αντιπρόεδρος του ΞΕΕ, Χριστίνα Τετράδη, δήλωσε ότι «τα τουριστικά γραφεία δίνουν μεγάλη έμφαση σε αυτόν τον θεσμό» και επεσήμανε τις προσπάθειες των φορέων για την κατάκτηση των Γαλάζιων Σημαιών. Επιπλέον, έκανε λόγο για μία μεγάλη ευκαιρία προκειμένου να αναβαθμιστεί το τουριστικό προϊόν με τις σύγχρονες απαιτήσεις των καιρών, τονίζοντας ότι «το νέο μοντέλο ανάπτυξης πρέπει να προστατεύει το περιβάλλον και να εξασφαλίζει την ισόρροπη ανάπτυξη».

Η ετήσια αναγγελία των βραβευμένων με τη Γαλάζια Σημαία ακτών, πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα στην Αττική, σε δύο φάσεις:

Το πρωί πραγματοποιήθηκε εκδήλωση εκπαιδευτικού χαρακτήρα στην βραβευμένη παραλία του δήμου Γλυφάδας, με την συμμετοχή περισσότερων από σαράντα παιδιών και εκπαιδευτικών από σχολεία της περιοχής. Τα παιδιά συμμετείχαν σε διαδραστικά εργαστήρια και παρακολούθησαν ναυαγοσωστική επίδειξη από την Πανελλήνια Σχολή Ναυαγοσωστικής (ΠΑ.ΣΧ.ΝΑ).

Η δεύτερη φάση της εκδήλωσης, που περιελάμβανε και την ανακοίνωση των βραβευμένων ακτών, μαρινών και τουριστικών σκαφών, έγινε το απόγευμα στο Glyfada Golf Gardens με παρουσία πολλών εκπροσώπων της Πολιτείας και κλαδικών φορέων του Τουρισμού.

Το Πρόγραμμα «Γαλάζια Σημαία»

Η «Γαλάζια Σημαία» αποτελεί το πλέον αναγνωρίσιμο και διαδεδομένο διεθνώς οικολογικό σύμβολο ποιότητας στον κόσμο. Απονέμεται από το 1987, σε ακτές και μαρίνες οι οποίες πληρούν τις αυστηρές προϋποθέσεις βράβευσης. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη βράβευση μίας ακτής με τη «Γαλάζια Σημαία», είναι η ποιότητα υδάτων σε αυτήν να είναι «Εξαιρετική». Καμία άλλη διαβάθμιση της ποιότητας, ακόμα και «Καλή», δεν είναι αποδεκτή από το Πρόγραμμα. Η βράβευση έχει διάρκεια ενός έτους.

Πρέπει επιπλέον να τηρούνται και τα υπόλοιπα από τα συνολικά 33 κριτήρια για τις ακτές (38 για τις μαρίνες και 51 για τα σκάφη), τα οποία αναφέρονται σε καθαριότητα, οργάνωση, πληροφόρηση, ασφάλεια λουομένων και επισκεπτών, προστασία του φυσικού πλούτου της ακτής και του παράκτιου χώρου και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού, δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη «Γαλάζια Σημαία» όταν επιλέγουν τους προορισμούς που προτείνουν στους πελάτες τους, ως εγγύηση των υψηλής ποιότητας υπηρεσιών που προσφέρονται στην ακτή, αλλά και της προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Αυτό το γνωρίζουν και το αξιολογούν όλοι οι διαχειριστές ακτών, δήμοι, ξενοδοχεία και camping, που συμμετέχουν στο πρόγραμμα εθελοντικά.

Το ΥΠΕΝ, διά της γενικής γραμματείας Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων, υποστηρίζει ενεργώς το πρόγραμμα «Γαλάζια Σημαία», ενώ η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, υπέγραψε τον Οκτώβριο του 2013 πρωτόκολλο συνεργασίας με το υπουργείο Τουρισμού, επισφραγίζοντας και τυπικά τους κοινούς στόχους στην προσπάθεια βελτίωσης της ποιότητας του τουριστικού προϊόντος.

Η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ), υποστηρίζει το πρόγραμμα και προτρέπει τους ΟΤΑ στην τήρηση της εφαρμογής των κριτηρίων του.

Υπενθυμίζεται τέλος, ότι η ποιότητα των υδάτων κολύμβησης παρακολουθείται κάθε χρόνο από τις διευθύνσεις υδάτων των αποκεντρωμένων διοικήσεων και την γενική γραμματεία Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων του ΥΠΕΝ, μέσω δειγματοληψιών ελέγχου που γίνονται από διαπιστευμένα από το Εθνικό Σύστημα Διαπίστευσης (ΕΣΥΔ) εργαστήρια.

Πώς θα ήταν να ζει κανείς σε ένα σπίτι ευγενών στην Κέρκυρα στις αρχές ή τα μέσα του 19ου αιώνα, την εποχή της Αγγλοκρατίας, όταν το νησί ήταν το σημαντικότερο κέντρο του ημιαυτόνομου Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων;

Είναι η εποχή που στην Κέρκυρα υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και καλλιτεχνική άνθιση. Οι διάφοροι κατακτητές που έχουν περάσει από το νησί, Ενετοί, Γάλλοι, Άγγλοι, έχουν δώσει κοσμοπολίτικο χαρακτήρα στη ζωή του ιστορικού κέντρου της πόλης και όλου του νησιού. Το ιστορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας αναπτύσσεται. Μεγαλοαστικές οικογένειες και ευγενείς ζουν σε νεοκλασικά ή παλαιότερα ακίνητα. Η ζωή στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα είναι σίγουρα ιδιαίτερη, συγκρινόμενη με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Το πώς ήταν αυτή η ζωή θα το δείτε και θα το ακούσετε με έναν πολύ ζωντανό τρόπο, αν επισκεφτείτε το Casa Parlante, το «Σπίτι που μιλάει» δηλαδή, στο ιστορικό κέντρο της Κέρκυρας. Ήταν μια ιδέα της Κατερίνας Ράντου και της κόρης της, Θεοδώρας Ευθυμίου. «Ο πατέρας μου ήταν Κερκυραίος. Στην Κέρκυρα έχω περάσει όλα μου τα καλοκαίρια, έχω ζήσει μόνιμα ένα μικρό διάστημα και τη θεωρώ ένα ιδιαίτερο μέρος. Περπατώντας στα καντούνια της Κέρκυρας συχνά αναρωτιόμασταν πώς να ήταν η ζωή σε αυτά τα όμορφα σπίτια τον 19ο αιώνα. Αυτό θέλαμε να ξαναζωντανέψουμε. Να μπορεί το μουσείο να σε μεταφέρει στην καθημερινότητα μιας άλλης εποχής, να μην είναι απλά μία έκθεση αντικειμένων. Πήραμε κάποιες ιδέες και από αντίστοιχα μουσεία στο εξωτερικό και ξεκινήσαμε» λέει η Κατερίνα Ράντου.

Το project υλοποιήθηκε το 2014, αφού η πρωτότυπη ιδέα των δύο γυναικών εξασφάλισε χρηματοδότηση κερδίζοντας το Ελληνικό Βραβείο Επιχειρηματικότητας το 2013. Πλέον το Casa Parlante έχει κλείσει 7 χρόνια ζωής. Ζωντανεύει έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Στο νεοκλασικό της οδού Νικηφόρου Θεοτόκη, έναν κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης, ελάχιστα μέτρα μακριά από την μεγάλη πλατεία Σπιανάδα, «ζουν» ο Κόντε, η Κοντέσσα, τα δύο παιδιά τους, η γιαγιά και ο παππούς και το υπηρετικό προσωπικό τους. Πρόκειται για κινούμενες ρομποτικές κούκλες κατασκευασμένες από σιλικόνη. Φορούν ρούχα και κοσμήματα της εποχής και έχουν την αντίστοιχη κόμμωση.

Η ξενάγηση, διαδραστική, δίνει όλες τις πληροφορίες για τις μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες της ζωής τους. Ο επισκέπτης πίνει τσάι και λικέρ τριαντάφυλλο με την Κοντέσσα, σε ένα κερκυραϊκό σαλόνι με έπιπλα, πίνακες και έργα τέχνης από όλη την Ευρώπη. Μετά ακολουθεί τον Κόντε στο γραφείο του, τη μαγείρισσα και τους άλλους υπηρέτες στους δικούς τους χώρους. Και εδώ όλα τα αντικείμενα είναι αυθεντικά. «Η επίπλωση και ο εξοπλισμός του σπιτιού ήταν από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε» εξηγεί η κ. Ράντου. «Τα έπιπλα της εποχής, είτε από Κερκυραίους τεχνίτες είτε εισαγόμενα, ήταν ονομαστά σε όλη την Ευρώπη. Χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο για να βρούμε τα κατάλληλα κομμάτια» λέει η κ. Ράντου που θυμάται ακόμα «το πόσο δουλειά χρειάστηκε στους τοίχους του ακινήτου μέχρι να ανακαλύψουμε το αρχικό χρώμα τους».

Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης, ακούμε νότες καθώς εκείνη την ώρα τα παιδιά της οικογένειας κάνουν το μάθημα μουσικής τους. Η κερκυραϊκή κοινωνία των ευγενών ήταν κοσμοπολίτικη αλλά και αυστηρή, ίσως το ένα να προκάλεσε το άλλο. Έτσι, τα παιδιά έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε μια συγκεκριμένη εκπαίδευση, να απευθύνονται με συγκεκριμένο τυπικό τρόπο στους γονείς τους, Το ντύσιμο ευγενών και υπηρετικού προσωπικού ήταν καθορισμένο από την κοινωνική τους θέση. Όλα αυτά τονίζονται και από το γεγονός πως άλλη ήταν η είσοδος του σπιτιού για το υπηρετικό προσωπικό και άλλη για τα μέλη της οικογένειας.

Τα σπίτια στα οποία ζούσαν οι ευγενείς στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν ξεχωρίζουν τόσο για το μέγεθος όσο για την κομψότητα των εσωτερικών χώρων αλλά και τη λειτουργικότητά τους. «Οι μεγάλες επαύλεις των ευγενών βρίσκονταν εκτός κέντρου. Τα νεοκλασικά ή και τα παλαιότερα σπίτια του κέντρου λειτουργούσαν όχι μόνο ως οικείες, αλλά ως και ως επαγγελματικοί χώροι. Εδώ κλείνονταν σημαντικές εμπορικές και επιχειρηματικές συμφωνίες» λέει η κ. Ράντου προσθέτοντας πως αυτό που κάνει τα σπίτια αυτά ιδιαίτερα είναι το πόσο εργονομικά, όπως θα λέγαμε σήμερα, σχεδιασμένοι είναι οι χώροι τους. «Τίποτα δεν μοιάζει να είναι περιττό ή να λείπει».

Όπως και όλη η τουριστική βιομηχανία της χώρας, το Casa Parlante, είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας. «Ειδικά η απώλεια της περυσινής πασχαλινής περιόδου ήταν μεγάλο πλήγμα για όλο το νησί» λέει η κ. Ράντου. «Όπως και οι περιορισμένες αφίξεις από τη Βρετανία το περασμένο καλοκαίρι. Παρόλα αυτά είμαστε ευχαριστημένοι, καθώς οι ομορφιές του νησιού που συνδυάζει φυσική ομορφιά, πολιτισμό και ιστορία πάντα προσέλκυαν και θα προσελκύουν Έλληνες και ξένους επισκέπτες. Eμείς θελήσαμε να αναδείξουμε μια πλευρά της Κέρκυρας με διαφορετικό τρόπο».

Επισκεφθείτε: Casaparlante.gr

Πηγή

Δεν φταίω εγώ, δεν φταις εσύ, μπορεί να φταίει το νησί… Το ακούσαμε, το αγαπήσαμε, το χορέψαμε, το ζήσαμε! Αγάπες του καύσωνα, των διακοπών, του νησιού, της ποτισμένης νύχτας με μπόλικο αλκοόλ, του χορού, των παιχνιδιών.

Μακριά από την τυποποιημένη καθημερινότητα, μακριά από τα πρέπει, τις νόρμες, αφήνουμε το μυαλό να χαλαρώσει το σώμα να ευχαριστηθεί και όλα αυτά υπό το φως των άστρων. Φτάνει να μην πιστέψουμε πως οι ψευδαισθήσεις μπορούν να μεταφερθούν, στην καθημερινή ζωή. Σίγουρα οι διακοπές δημιουργούν πληθώρα σκέψεων, τύπου, δεν ζω όπως μου αξίζει, μπορώ να προσέχω το σώμα μου κι όμως δεν το κάνω, πρέπει να αλλάξω τρόπο ζωής δικαιούμαι περισσότερη διασκέδαση και πολλές παρόμοιες.

Μέσα σε αυτές αν εμπλακεί κι ένας έρωτας που θα βιαστείς να βαφτίσεις, μεγάλη αγάπη, μπορεί να ντύσει με χρυσόχαρτο τις ημέρες και νύχτες του καλοκαιριού, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, τα πρωτοβρόχια απογυμνώνουν το παραμύθι. Αν λοιπόν σου τύχει, ναι να το ζήσεις κι αν θες, στον υπερθετικό βαθμό. Μη βάλεις όμως στο μυαλό σου ότι αυτή η ιστορία μπορεί να κρατήσει για πάντα, μην προσπαθείς να το βάλεις σε κουτάκια, οι καλοκαιρινές αγάπες, δεν χωράνε σ΄ αυτά.

Και μην προσπαθήσεις να βαφτίσεις κανέναν βάτραχο πρίγκηπα, μπορεί με την πτώση της θερμοκρασίας να φερθεί σαν βατραχάκι και να το σκάσει για να ξεχειμωνιάσει στην ήσυχη λιμνούλα του, με την κυρία βατραχίνα φυσικά. Διότι η βέρα δεν είναι απαραίτητο αξεσουάρ των διακοπών, γι αυτούς που έχουν περάσει τα σκαλιά της εκκλησίας – δημαρχείου, γενικά γι αυτούς που θέλουν λίγη περιπέτεια, αλλά, και το σιδερωμένο πουκάμισο και το φαγητό στη κατσαρόλα.

Απέφυγε λοιπόν να επενδύσεις , πριν ο θησαυρός σου πασπαλιστεί με άνθρακα και είναι έτοιμος να εξατμιστεί, όπως η βροχή στο ζεστό καλοκαιρινό χώμα. Αγάπες καλοκαιρινές, που σε ταξιδεύουν με πανιά γαλάζια και σε τυλίγουν σε συννεφάκια αυταπάτης; Όχι πάντα, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που κάνουν τον κανόνα να ισχύει.

Απέφυγε να σκέφτεσαι το μέλλον, απόλαυσε το παρόν, σίγουρα θα τροφοδοτήσει πολλές συζητήσεις με τον καφέ στο χέρι, μπροστά στο τζάκι. Σκέψου πόσα γέλια θα κάνεις με την κολλητή σου, όταν της λες πως πίστευες ότι θα κρατήσει για πάντα. Ή όταν της λες πως περίμενες να ήταν λιγάκι πιο ευγενικός και να μην χαθεί, δύο μέρες αφότου τελείωσαν οι διακοπές.

Δημιούργησε αναμνήσεις, αλλά έχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, ότι οι καλοκαιρινές αγάπες σε πάνε στον παράδεισο, αλλά παραμένουν ευαίσθητες στις χαμηλές θερμοκρασίες και αποφεύγουν να συνοδεύουν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια.

Καλές διακοπές!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Καθ’ οδόν προς Γλώσσα, 8 χιλιόμετρα μακριά, ο δρόμος στα δεξιά οδηγεί στο εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη στο Καστρί, στη βόρεια μεριά του νησιού, 35 χιλιόμετρα από τη χώρα της Σκοπέλου, που βρίσκεται στην κορυφή βράχου ύψους περίπου 100 μέτρων και 106 σκαλοπατιών από τη στεριά. Η σκάλα είναι πλήρως προστατευμένη σκαλισμένη στην πέτρα. Η θέα είναι μαγευτική με γαλαζοπράσινα νερά ανάμεσα στα γκρίζα βράχια, ενώ η παραλία έχει άμμο, βότσαλα και πέτρες, με καθαρά και βαθιά νερά.

Σύμφωνα με την παράδοση, κάποιος ψαράς από την Γλώσσα, καθώς επέστρεφε ένα βράδυ, από το ψάρεμα διέκρινε στην κορυφή του βράχου ένα φως. Αυτό εξακολουθούσε να συμβαίνει, ώσπου εμφανίστηκε στον ύπνο του μια γυναίκα που του αποκάλυψε ότι στην κορυφή του υπάρχει μια εικόνα. Ο ψαράς όταν την ανέβηκε, βρήκε την εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Την πήρε μαζί του, μα όπου και να τη μετέφερε, εκείνη ξαναγύριζε πίσω στην αρχική της θέση, εκεί που τελικά χτίστηκε το εκκλησάκι του, που γιορτάζει στις 29 Αυγούστου.

Πρόκειται για μια ημέρα γιορτής του αγίου κι είναι ημέρα προσευχής, αργίας, αλλά και διασκεδάσεως, αφού κοντοζυγώνουν οι κάτοικοι των διπλανών χωριών από νωρίς. Μάλιστα, σε «κάθε σκαλί υπάρχει και ένας προσκυνητής. Κάθε προσκυνητής και δάκρυ». Ο παπάς στέκεται στην πόρτα της εκκλησιάς, κοιτάζει τους παρευρισκόμενους. Προχωρεί στο κελί να ξεκουραστεί με το σύθαμπο να κάνει τη Θεία λειτουργία και μοιράζει το αντίδωρο.

Εκεί, στο εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη στην Σκόπελο τον Σεπτέμβριο του 2007 γυρίστηκαν αρκετά πλάνα από το πολύ πλέον γνωστό κινηματογραφικό μιούζικαλ «Mamma Mia». Στην ταινία αυτή έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο η Meryl Streep και ο Pierce Brosnan. Το μέρος επιλέχθηκε για να πραγματοποιηθεί ο κινηματογραφικός γάμος της Sophie. Μια μαγική εικόνα, με άκρως εντυπωσιακές σκηνές σε ένα τοπίο υπέροχο, με βράχο και πανέμορφη θάλασσα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, η Εύβοια είναι γεμάτη με υπέροχες απομονωμένες παραλίες, ιδανικές για κοντινές καλοκαιρινές αποδράσεις και αξέχαστες βουτιές

Πόσες είναι οι φορές που θέλετε να μπείτε στο αυτοκίνητο για να εξερευνήσετε καινούργια τοπία και παραλίες, μακριά απ’ όλους και απ’ όλα; Η Εύβοια, ένα νησί με αμέτρητες ονειρεμένες παραλίες – πραγματικά διαμαντάκια, μόλις μια ανάσα μακριά από την Αθήνα, μπορεί να σας προσφέρει την απόδραση που ονειρεύεστε. Δεν είναι τυχαίο ότι η Εύβοια είναι ανάμεσα στους κορυφαίους προορισμούς για διακοπές με το αυτοκίνητο αλλά και για τις μικρές αποδράσεις του Σαββατοκύριακου.

Πέρα από τη δημοφιλή Αγία Άννα, την απέραντη Μουρτερή, την εντυπωσιακή Χιλιαδού, τα εξωτικά Λιχανοδονήσια και άλλες διάσημες και υπέροχες παραλίες, η Εύβοια επιφυλάσσει πολλές ακόμα εκπλήξεις για εκείνους που έχουν τη διάθεση να την εξερευνήσουν. Παραλίες απομονωμένες και πραγματικά ειδυλλιακές, γνωστές στους ντόπιους και τους τακτικούς «θαμώνες» αλλά λιγότερο γνωστές στους πολλούς, σας περιμένουν για να βουτήξετε στα κρυστάλλινα νερά τους με φόντο τα μαγευτικά τοπία του νησιού. Επιλέξαμε και σας προτείνουμε επτά τέτοιες παραλίες για να απολαύσετε τις καλοκαιρινές σας βουτιές.

Πετάλη

Στην κεντρική Εύβοια, περίπου μία ώρα από τη Χαλκίδα, θα συναντήσετε την υπέροχη παραλία Πετάλη, που βρίσκεται πίσω από το όρος Δίρφυς και βρέχεται από τα νερά του Αιγαίου. Η παραλία έχει άμμο και μικρό βοτσαλάκι και τα νερά είναι πολύ καθαρά. Υπάρχουν δύο σπηλιές, καθώς και μια καφετέρια-ταβέρνα. Η Πετάλη προτιμάται από πολλούς για ελεύθερο κάμπινγκ.

• Πώς θα πάτε: Η απόσταση από τη Χαλκίδα είναι περίπου 50 χλμ., ακολουθώντας το δρόμο προς Γλυφάδα. Προς το τέλος της διαδρομής υπάρχει ένα κομμάτι βατού χωματόδρομου.

Βύθουρη

Η παραλία Βύθουρη είναι μια μικρή και απομονωμένη παραλία άγριας ομορφιάς στην πίσω μεριά της Δίρφυς, που βλέπει το Αιγαίο, δύο ώρες μακριά από την Αθήνα. Τα νερά είναι κρυστάλλινα και γαλαζοπράσινα, ενώ η παραλία έχει άμμο και ψιλό βοτσαλάκι. Λόγω των ψηλών απότομων βράχων που την περικλείουν, η Βύθουρη έχει κυρίως σκιά κατά το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Έχετε υπόψη σας, όμως, ότι δεν υπάρχουν μαγαζιά σε απόσταση 5 χλμ. οπότε πρέπει να έχετε προμηθευτεί τα απαραίτητα από πιο νωρίς.

• Πώς θα πάτε: Η Βύθουρη απέχει 50 χλμ. από τη Χαλκίδα. Θα φτάσετε ακολουθώντας τον δρόμο προς Άγιο Αθανάσιο, Γλυφάδα και Βύθουρη. Τα τελευταία χιλιόμετρα είναι χωματόδρομος.

Θαψά

Η παραλία Θαψά βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια και είναι μία από τις πιο δύσκολα προσβάσιμες παραλίες του νησιού. Ετοιμαστείτε να διασχίσετε έναν δύσκολο χωματόδρομο περίπου 10 χιλιομέτρων για να φτάσετε εκεί (εάν δεν διαθέτετε 4×4, πρέπει να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί), αλλά μόλις φτάσετε θα τα ξεχάσετε όλα καθώς θα δείτε μια παραλία ανέγγιχτη με εξωτική ομορφιά. Η θάλασσα είναι υπέροχη με πλούσιο βυθό, βότσαλο και λίγη άμμο.

• Πώς θα πάτε: Η παραλία Θαψά απέχει περίπου 2 ώρες από τη Χαλκίδα και 30 λεπτά από την Κύμη. Θα κατευθυνθείτε προς την Κύμη και το χωριό Μαλετιάνοι. Η διαδρομή συνεχίζεται πάνω στον δρόμο Κύμης-Μετοχίου μέχρι να ξεκινήσει ο χωματόδρομος για την παραλία Τσίλαρο. Η διαδρομή σε χωματόδρομο είναι 10 χλμ.

Χερόμυλος

Η παραλία Χερόμυλος βρίσκεται στη Νότια Εύβοια, 65 χλμ. από τη Χαλκίδα και 5 χλμ. από το χωριό των Αγίων Αποστόλων. Πρόκειται για μια αμμώδη, ανοργάνωτη παραλία, με μία συστάδα από αρμυρίκια και φυσική σκιά στα 100 μέτρα από την ακτή. Τα κρυστάλλινα βαθιά νερά θα ανταμείψουν την επιλογή σας, αλλά πληροφορηθείτε πρώτα για τον καιρό καθώς η παραλία είναι ανοιχτή στους βόρειους ανέμους.

• Πώς θα πάτε: Η πρόσβαση με όχημα είναι εύκολη, με τα τελευταία λεπτά της διαδρομής να είναι σε χωματόδρομο. Από τη Χαλκίδα, κατευθύνεστε προς νότια Εύβοια και Πετριές-Αγίους Αποστόλους. Στη συνέχεια στρίβετε αριστερά προς Στόμιο και μετά από 10 λεπτά θα συναντήσετε πινακίδα προς Χερόμυλο.

Άγιος Δημήτριος

Η παραλία του Αγίου Δημητρίου είναι μια μαγευτική παραλία στη Νότια Εύβοια που βρέχεται από το Αιγαίο. Τα νερά είναι γαλαζοπράσινα, η θάλασσα βαθαίνει γρήγορα ενώ στον βυθό υπάρχουν πολύ μικρά λευκά βότσαλα. Η πρόσβαση είναι σχετικά δύσκολη διότι υπάρχει ένας χωματόδρομος μέχρι την παραλία, καθώς επίσης λίγο πριν φτάσετε στην παραλία θα πρέπει να περάσετε από ένα μικρό ποταμάκι. Το ποταμάκι αυτό καταλήγει σε μια πολύ μικρή λιμνούλα με βατραχάκια που τελειώνει εκεί ακριβώς όπου αρχίζει η παραλία.

• Πώς θα πάτε: Για να πάτε στον Άγιο Δημήτριο, παίρνετε το μονοπάτι από το ομώνυμο χωριό, διασχίζοντας το πανέμορφο φαράγγι, κατά μήκος της ρεματιάς μες στην οποία ρέει και το μικρό ποτάμι της περιοχής, και καταλήγετε, έπειτα από μια σύντομη πεζοπορία, στην παραλία.

Άγιος Βασίλειος

Η παραλία Άγιος Βασίλειος βρίσκεται κοντά στην πολύβουη παραλία της Αγίας Άννας στη Βόρεια Εύβοια. Είναι προσβάσιμη από χωματόδρομο με περπάτημα περίπου 15 λεπτά από την κοντινότερη άσφαλτο ή 30 λεπτά από το λιμανάκι της Αγκάλης. Πρόκειται για μια διπλή παραλία, όπου όταν στη μία πλευρά της έχει κύμα, στην άλλη επικρατεί νηνεμία. Η θέα και η παραλία είναι καταπληκτική και λόγω της σχετικής δυσκολίας πρόσβασης αποτελεί το ιδανικό «καταφύγιο» για ερωτευμένους και ζευγάρια.

• Πώς θα πάτε: Η παραλία είναι προσβάσιμη από χωματόδρομο και περπάτημα περίπου 15 λεπτών από την κοντινότερη άσφαλτο ή 30 λεπτών από το λιμανάκι της Αγκάλης.

Αρχάμπολη

Μια καλά κρυμμένη παραλία της Εύβοιας, ιδανική για γαλήνιες βουτιές, είναι η Αρχάμπολη που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της ανατολικής ακτογραμμής της Καρύστου. Οι επισκέπτες εντυπωσιάζονται από τα τοπία άγριας ομορφιάς που την περιβάλλουν, όπως την κατάληξη του φαραγγιού και τη χαράδρα που διαρρέεται από χείμαρρο, ο οποίος ξεκινά από την Όχη και καταλήγει σε έναν γραφικό όρμο. Τα γαλαζοπράσινα νερά και η λευκή άμμος ολοκληρώνουν την παραδεισένια εικόνα. Το απόκοσμο σκηνικό συνοδεύεται από την ιστορία ότι εκεί κάποτε υπήρχε μια σπουδαία αρχαία πόλη που ερημώθηκε μυστηριωδώς.

• Πώς θα πάτε: Η παραλία προσεγγίζεται μέσω θαλάσσης, αλλά και από μονοπάτι από τον οικισμό Θύμι ή τον Ευαγγελισμό.

Πηγή

Το χωριό Reine, που βρίσκεται στο νησί Moskenesoya στο αρχιπέλαγος Lofoten, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο και έχει διακριθεί ως το ωραιότερο χωριό της Νορβηγίας.

Τα πολύχρωμα μπορντό σπίτια ξεχωρίζουν μέσα στο καταπράσινο τοπίο αλλά και το επιβλητικό βουνό Reinebringen, ενώ το χειμώνα καλύπτεται με χιόνι και παίρνει μια μαγική λευκή απόχρωση.

“Κυνηγώντας” το βόρειο σέλας…

Το Reine έχει γίνει γνωστό για το φυσικό φαινόμενο που εμφανίζεται εκεί, και δεν είναι άλλο από το βόρειο σέλας ή αλλιώς, Aurora Borealis.

Κάθε χειμώνα τουρίστες συρρέουν στο χωριό για να δουν το βόρειο σέλας. Εντυπωσιακά ιριδίζοντα χρώματα κατακλύζουν τον βραδινό ουρανό εντυπωσιάζοντας κατοίκους και ταξιδιώτες.

Στο Reine θα πετύχετε την καλύτερη φωτογραφία με το φαινόμενο, αφού η θέση του είναι 100 χιλιόμετρα πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, και το καθιστά έτσι το καλύτερο μέρος για να κυνηγήσετε το βόρειο σέλας. Οι πιθανότητες να δείτε το φαινόμενο είναι καλύτερες από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο.

Πηγή

Αυτές τις μέρες θυμάμαι μια συνάδελφο από το ξενοδοχείο το οποίο εργαζόμουν το καλοκαίρι, ξέκλεβε κάθε μέρα λίγα λεπτά πριν αρχίσει την εργασία της και ερχόταν να μου μιλήσει, να μου πει μια καλημέρα. Είχε πάθος με τα βιβλία και μου δάνειζε μερικά να περνάω τις ελεύθερες ώρες μου. Με το ίδιο πάθος μου μιλούσε και για τον τόπο που διέμενε, τον Ταξιάρχη. Ουκ ολίγες φορές με είχε καλέσει να το επισκεφτώ. Όταν μου μιλούσε για αυτό το χωριό, την παρομοίαζα σαν τις σειρήνες στην Οδύσσεια. Για τον Ταξιάρχη Χαλκιδικής, είχα ακούσει την περίοδο λίγο πριν τα Χριστούγεννα, γιατί στην Θεσσαλονίκη υπήρχαν πολλοί παραγωγοί, αγρότες, έμποροι, οι οποίοι πουλούσαν τα περίφημα έλατα του Ταξιάρχη.

Μια Αυγουστιάτικη μέρα λοιπόν πήρα το αυτοκίνητο μου και από την Γερακινή ακολούθησα τον δρόμο, για το χωριό. Πριν το νοσοκομείο του Πολυγύρου, στα δεξιά είδα την πινακίδα «Ταξιάρχης» και άρχισα να ανεβαίνω το βουνό , το οποίο ήταν καταπράσινο με πλούσια βλάστηση. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και οι μυρωδιές της φύσης άρχισαν να μου γαργαλούν τα ρουθούνια , μύριζα τα δέντρα, την Πεύκη, το ρετσίνι , το χώμα και τα αρώματα των άγριων λουλουδιών. Μια κατάφυτη περιοχή ασύγκριτης ομορφιάς, φάνταζε ειδυλλιακή από τα τεράστια καταπράσινα πεύκα, τις καστανιές, τα έλατα και τα μικρά ζώα που έτυχε να δω στην διαδρομή. Βέβαια έπρεπε να ήμουν απολύτως αφοσιωμένη στην οδήγηση, γιατί ο δρόμος ήταν γεμάτος απότομες στροφές.

Πραγματικά η ομορφιά της Ελληνικής φύσης με συναρπάζει, η εναλλαγή του τοπίου από την αλμύρα της θάλασσας και τους 40 βαθμούς κελσίου, στην δροσιά του βουνού με μαγεύει, πόσο ευλογημένη είναι η Ελλάδα μας!!! Έπειτα από είκοσι λεπτά ανεβαίνοντας τον Χολομώντα, έφτασα στον Ταξιάρχη. Ένα πετρόκτιστο χωρίο, με πέτρινα πλακόστρωτα δρομάκια, παλιά αρχοντικά και στην είσοδο του χωριού να δεσπόζει η περίφημη βρύση Σιποτούρα, η οποία βρίσκεται για να ξεδιψούν οι επισκέπτες του τόπου. Πάρκαρα στο δημόσιο πάρκινγκ και καθώς κατηφόριζα έφτασα στην πλατεία, όπου και περίμενα την συνάδελφο μου.

Αμέσως μόλις με συνάντησε πήρε τον ρόλο του ξεναγού μου. Πρώτα πήγαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αρχαγγέλου, το στολίδι του Ταξιάρχη. Όπως μου αφηγήθηκε γνώρισε εκεί τον σύζυγο της σε ένα γάμο, αφήνοντας το χωρίο της, στις Σέρρες να έρθει ερωτική μετανάστρια, στην ορεινή Χαλκιδική. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε ούτε μια τουρκική οικογένεια, η οποία να είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο χωρίο , γεγονός το οποίο κάνει ακόμη και τώρα υπερήφανους τους κατοίκους. Από τον Ναό φαίνεται απέναντι να δεσπόζει το Άθως, Άγιο Όρος, το οποίο μετόχι της μονής του Αρχαγγέλου βρίσκεται στο χωρίο. Μου ανέλυσε για όλα τα δρώμενα, πανηγύρια, γιορτές που λαμβάνουν χώρα στο χωρίο και στο μεγάλο προαύλιο της εκκλησίας, το οποίο μου θύμισε εξέδρα χτισμένη στο βουνό με θέα σε πολλές μεριές. Καθώς φεύγαμε από την εκκλησία, περπατούσαμε στα δρομάκια αντίκρυσα άγριες συκιές και μπήκα στον πειρασμό να δοκιμάσω τους βιολογικούς καρπούς. Στην διαδρομή χαιρέτουσε τους συγχωριανούς της, είδαμε την οικία του Μακεδονομάχου οπλαρχηγού καπετάν Γιάννη Παρλιάρη και το χάνι, με την τελική κατεύθυνση την πλατεία του χωρίου, στην οποία δεσπόζει το άγαλμα του οπλαρχηγού. Καθίσαμε σε μια καφετέρια, η οποία ήταν πιο ψηλά χτισμένη από τις άλλες και είχε αμφιθεατρική θέα.

Έπειτα ήρθε ο σύζυγος της με τον γιό της και όπως προστάζουν οι άγραφοι κανόνες φιλοξενίας, πήγαμε σε ένα από τα ταβερνάκια της πλατείας. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι ενώ μου έκανε εντύπωση η διακόσμηση, μίας και στην μέση του τραπεζίου κοσμούσε ένα βάζο, όχι με λουλούδια, αλλά με ένα κλωνάρι ρίγανη. «Μα καλά ένα κλαδάκι με ρίγανη;», «Πόσο πίσω είναι;» σκέφτηκα. Αμέσως δόθηκε η παραγγελία από τον σύζυγο, με σεβασμό στα γούστα της φιλοξενούμενης τους, απλά πιάτα με κρέατα, σαλάτα και πατάτες τηγανιτές φρεσκοκομμένες στο χέρι. Μόλις ήρθαν, άλλαξα γνώμη. Ήταν μια πανδαισία μυρωδιών και γεύσεων. Ποικιλία κρεάτων, ανάμεσα τους τα φημισμένα χειροποίητα χωριάτικα λουκάνικα με πορτοκάλι. Δεν χόρταινα να τα μυρίζω και να τα γεύομαι, ασυναίσθητα λοιπόν, πήρα το κλωνάρι με την ρίγανη και το έτριψα επάνω στα πιάτα. Τώρα εξηγείται η χρησιμότητα και ο λόγος ύπαρξης του. Ο Ταξιάρχης, πέρα των άλλων φημίζεται για την ρίγανη, όπως για τα δέντρα και τους χτίστες του. Μου είπαν ότι θα μου έδιναν ένα βαζάκι ρίγανης μαζί μου, όταν θα έφευγα. Τί ωραίο σκηνικό εξελίσσονταν, ουζάκι, φαγητό, γέλια, ανεμελιά, καθαρός αέρας στην φύση, στο βουνό και καθαροί- αγνοί άνθρωποι να απαρτίζουν την παρέα μου. «Πόσο ανέμελα και ουσιαστικά, περνάει εδώ η ζωή σας» είπα στην συνάδελφο μου.

Το καλύτερο μου το κράτησε για το τέλος την «απολυμένη πέτρα», ένα συγκρότημα ορεινού τουρισμού, έξω από τον Ταξιάρχη. Απολαύσαμε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, την αμόλυντη ατμόσφαιρα, περπατήσαμε στην φύση ανάμεσα στα δέντρα, στην πλούσια χλωρίδα που προσφέρει ο Χολομώντας, ένας προορισμός για περιηγητές, φυσιολάτρες, οικογένειες.

Έφυγα τα μεσάνυχτα από τον Ταξιάρχη, ενώ οι προτροπές για να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους ήταν έντονες. Στο δρόμο, το τοπίο το ίδιο επιβλητικό, όμως χωρίς το φως της μέρας ήταν άγριο και λίγο με φόβιζε. Μου έσπαγε τα ρουθούνια η μυρωδιά της ρίγανης που ξεχύθηκε σε όλο το αυτοκίνητο και άρχισαν οι εικόνες, από την μέρα που πέρασε, να ξετυλίγονται στο μυαλό μου, δημιουργώντας ένα ασυναίσθητο χαμόγελο στο πρόσωπο. Τι ήταν αυτό που το προκάλεσε; Ήταν η κίνηση αγάπης που μου προσφέρθηκε στα πλαίσια της επίσκεψης μου, το μικρό διάλειμμα από την καθημερινότητα που ζούσα, ήταν το επιβλητικό τοπίο το οποίο επισκέφτηκα; Η αναλλοίωτη απλότητα των ανθρώπων και η προσήλωση τους να διατηρούν αυτή την παραδοσιακή ανθρώπινη συμπεριφορά σεβασμού τόσο προς τους συνανθρώπους τους, όσο και προς το δάσος το φυσικό τοπίο, το περιβάλλον. Με κατακλίσαν οι σκέψεις μου, ξεχνώντας το φόβο μου και χωρίς να το καταλάβω έφτασα στον Πολύγυρο, συνεχίζοντας για τον προορισμό μου, εντελώς διαφορετική απ’ ότι ξεκίνησα να πάω.

Μαρία Ζαμπίδου