To ωραίο φύλο,το αδύναμο φύλο,οι γυναίκες πρέπει να είναι όμορφες να ελκύουν τους άντρες, να είναι γλυκές, να μην βρίζουν δεν τους ταιριάζει, πρέπει να είναι σεμνές αλλά και sexy, να έχουν ωραίο σώμα, να είναι ευτυχισμένες και να φροντίζουν τον άντρα τους,να κάνουν παιδιά γιατί αυτός είναι ο προορισμός τους. Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουν και να τα έχουν οι γυναίκες,οι άντρες τι πρέπει να κάνουν;

Γεννηθήκαμε σε έναν κόσμο που αντικειμενοποιεί το γυναικείο φύλο στον έσχατο βαθμό. Από τη μουσική βιομηχανία μέχρι και το ίδιο του το σπίτι. Γι’αυτό βλέπουμε κορίτσια σχεδόν γυμνά σε όλα τα βίντεο κλιπ να χορεύουν απολαμβάνοντας τα άσχημα λόγια που λέει ο εκάστοτε τραγουδιστής για εκείνες, για όλες μας. Πώς μπορούμε να ακούμε τραγούδια που μας υποτιμούν και μας εξευτελίζουν; Είναι άλλο να ντύνεσαι όπως επιθυμείς και να συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις και να είσαι ελεύθερη να το κάνεις και άλλο να ξεπουλάς εσένα την ίδια. Γιατί αν δεν σεβόμαστε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, ας μην περιμένουμε να μας σεβαστεί κανένας.

Υπάρχει το πρότυπο της χαζής ξανθιάς, αλλά πανέμορφης γυναίκας που ό,τι έχει καταφέρει το οφείλει στην ομορφιά της. Δηλαδή ομορφιά και εξυπνάδα δεν μπορούν να συνυπάρξουν;Και πώς είναι η ομορφιά στην τελική; Ποιός την καθορίζει;

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται μέσα από αυτά τα ερωτήματα.

Επί χρόνια σιγά,σιγά χτίζονται τα στερεότυπα,τα αφομοιώνουμε,τα κάνουμε κτήμα μας και εν τέλει μας φαίνεται πως αυτό είναι το φυσιολογικό. Όλοι είμαστε μάρτυρες αυτής της κατάστασης θύτες και θύματα σε έναν φαύλο κύκλο αιώνες τώρα. Πότε θα δοθεί ένα τέλος και από ποιόν;

Απαιτούμε ισότητα, δικαιούμαστε ισότητα, όμως δεν μπορούμε να την διατηρήσουμε. Παντού σχολιαζόμαστε για το ντύσιμο, τα μαλλιά, αλλά αφήνουμε στην άκρη τις ικανότητες. Κατα καιρούς έχουν βγει στη δημοσιότητα διάφορα σκάνδαλα, που αφορούν ισχυρούς άνδρες πεπεισμένοι πως έχουν το δικαίωμα να παρενοχλούν και να ζητάνε ανταλλάγματα απο γυναίκες για να ”ανέβουν” στον εκάστοτε τομέα. Πάντα όμως όλα μαθαίνονται κατόπιν εορτής ή κάποιες φορές γίνεται το εξής χειρότερο όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν μιλά <<κοινό μυστικό>>.

Ο φόβος και η ντροπή είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του κάθε θύτη που γνωρίζει πως δεν θα μιλήσεις για ό,τι σου έκανε τρέμοντας μην στιγματιστείς.

Χρόνια τώρα δίνονται μάχες για την ισότητα των δύο φύλων και έχουν ευτυχώς επιτευχθεί πολλά, όμως στις μέρες μας στην γιορτή της γυναίκας πίνουμε ποτάρες με φίλες σε κάποιο μπαρ χωρίς να γνωρίζουμε γιατί υπάρχει αυτή η μέρα και τι συνέβη πριν 111 χρόνια. Δεν είμαστε αυτό που μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε,είμαστε πολλά παραπάνω!

Μια μικρή κουκίδα σε μια οθόνη και ο ήχος μιάς καρδιάς που θα σου αλλάξει τη ζωή.<<Το παιδί σου!>>Το ποιό;Εγώ είμαι παιδί, πώς θα κανω παιδί;Δεν νιώθω έτοιμη!Πώς θα τα καταφέρω;Aυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που δημιουργούνται στη θέαση της παραπάνω εικόνας.Αγωνία,φόβος και χαρά είναι από τα λίγα συναισθήματα που κυριαρχούν το κορμί σου.

Οι πρώτοι μήνες είναι μάλλον ίδιοι με τους προηγούμενους,πριν το σώμα σου γίνει ”σπίτι”για έναν νέο άνθρωπο.Όταν όμως η κοιλίτσα αρχίζει να φουσκώνει εκεί αρχίζεις και συνειδητοποιείς πολλά! Όλο αυτό γίνεται πιο αληθινό,γίνεται η πραγματικότητα σου.Μαζί με την κοιλίτσα,μεγαλώνουν και τα συναισθήματα και κάπου εκεί μπαίνει η ανυπομονησία να κρατήσεις το μικρό σου αγκαλιά και να ζήσεις μαζί του την υπόλοιπη ζωή σου.

Ενώ παράλληλα εσύ δεν είσαι αυτή που ήσουν,οι ορμόνες σου κάνουν party και το ζούν στα κόκκινα.Κλαίς,φωνάζεις,γελάς,όλα ταυτόχρονα,έχεις ανάγκη από κατανόηση,κάποιες φορές δεν καταλαβαίνεις ούτε εσύ τις αντιδράσεις σου και τον ίδιο σου τον εαυτό! Και πάλι φόβος,φόβος για το άγνωστο που θα έρθει και μετά χαρά και αισιοδοξία,γιατί αυτό που θα έρθει είναι ένα μικρό θαύμα,το δικό σου θαύμα.

Μερικές φορές μπορεί να περάσει από το μυαλό σου αν όλο αυτό που ζείς είναι σωστό,αλλά να ξέρεις είναι ό,τι πιο σωστό έχεις κάνει.Έτσι λοιπόν περνάνε οι μήνες και όσο ψωνίζεις όμορφα και χαριτωμένα πράγματα για το μικροσκοπικό σου πλασματάκι έρχεσαι ακόμα πιο κοντά του.Όταν πια η κοιλιά έχει γίνει σα μπαλόνι έτοιμο να σκάσει τα κόκαλα σου πονάνε και η μέση σου χτυπάει καμπανάκια από το βάρος που σηκώνει, έχεις μπει στην τελική ευθεία.

Η πολυπόθητη ώρα θα έρθει εκεί που δεν το περιμένεις!Αύτο ήταν…από δω και πέρα δεν θα είσαι εσύ για σένα,αλλά εσύ για το παιδί σου.

Δεν έχεις φοβηθεί ξανά τόσο πολύ στη ζωή σου και ίσως δεν έχεις  ξανά πονέσει τόσο.Η αγωνία σου όμως σε κάνει να ξεχνάς τον πόνο.Όλα θα πάνε καλά ακούς από όλους και εσύ μέσα σου αναρωτιέσαι αν όντως θα πάνε.Τα λεπτά περνάνε αργά,λες και είναι αιώνες,προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί και τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο έτοιμη από ποτέ!

Ένα δυνατό κλάμα που μοιάζει με νιαούρισμα αντηχεί σε όλο το δωμάτιο ώσπου σταματάει μόλις το ακουμπήσουν επάνω σου. ΟΚ! και τώρα τι;Είμαι μαμά;Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να νιώσεις μαμά και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό.Κρατάς στα χέρια σου τον κόσμο όλο,αλλά είναι πολύ ξένο ακόμα για σένα,δεν χρειάζεται να νιώσεις λατρεία γι’αυτό το μωρό από την πρώτη στιγμή και είναι κατανοητό.Μην επηρεάζεσαι από όσα ακούς,να τα φιλτράρεις και να  κρατήσεις όσα θέλεις εσύ,τα υπόλοιπα άστα στην άκρη.

Τώρα πρέπει να φροντίσεις εσένα,να είσαι εσύ καλά,για να είναι και το παιδί σου .Όταν κοιταχτείς στον καθρέφτη  μην απογοητευτείς,το σώμα σου ξέρει τι πρέπει να κάνει και θα επανέλθει σιγά,σιγά,άλλωστε όσοι σ’αγαπούν το κάνου για ό,τι έχεις  μέσα σου. 

Κράτα το νινί αγκαλιά και θα τα ξεχάσεις όλα!

Με αγάπη.