Οι περισσότερες γυναίκες, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν αναρωτηθεί: ‘Εγώ πότε θα γίνω μάνα;”. Η απάντηση σε κάποιες είναι ποτέ. Μια συνειδητή και ώριμη επιλογή, καθώς όλες δεν είμαστε φτιαγμένες ή δνε θέλουμε να ζήσουμε το λεγόμενο θαύμα. Κάποιες άλλες το καμπανάκι έχει χτυπήσει απο μικρή ηλικία και στις υπόλοιπες χτυπάει όταν γνωρίσουν το κατάλληλο σύντροφο.
Με την πάροδο των χρόνων, όλα έχουν αλλάξει. Η γυναίκα, πλέον, επιλέγει την εξέλιξη σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και κυνηγάει τα όνειρα και τους στόχους της. Πλέον, έχει χαθεί το στερεότυπο είσαι σε ηλικία γάμου. Μια γυναίκα παντρεύεται όταν νιώσει έτοιμη, όταν έχεις στον πλευρό της σύντροφο που την οδηγεί σε τέτοιες ριζικές αποφάσεις. Τι γίνεται όμως για μια γυναίκα που θέλει να γίνει μητέρα αλλά έχει ξεπεράσει κάποια ηλικία ακόμα δεν είναι έτοιμη; Γνωρίζουμε πως το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας “γερνάει” και δεν είναι εύκολη η σύλληψη με φυσιολογικό τρόπο.
Η επιστήμη έρχεται να δώσει τη λύση. Κρυοσυντήρηση ωαρίων. Μια μέθοδος που έχει ξεκινήσει πλέον και στην Ελλάδα να γίνεται γνωστή. Είναι το πρώτο στάδιο της εξωσωματικής γονιμοποίησής που γίνεται όμως για προληπτικούς σκοπούς. Η γυναίκα μέσα από ορμονικές διαδικασίες αυξάνει σε ένα κύκλο τον αριθμό ωαρίων που παράγει. Όταν ο αριθμός είναι ικανοποιητικός για τη γυναίκα αλλά και το γιατρό , γίνεται αφαίρεση με τοπική αναισθησία από τον κόλπο της γυναίκας. Τα ωάρια φυλάσσονται σε ειδικές δομές κατάψυξης, διατηρούνται ενεργά και όταν τα χρειαστεί μια γυναίκα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Αν δεν τα χρησιμοποιήσει, μπορεί είτε να τα καταστρέψει, είτε να τα δωρίσει σε ζευγάρια, είτε στην επιστήμη για μελέτες.
Μια γυναίκα επιλέγει τη διαδικασία της κρυοσυντήρησης για να νιώθει ασφάλεια πως έχει μεγάλες πιθανότητες να γονιμοποιήσει σε μεγαλύτερη ηλικία. Υπάρχουν όμως και γυναίκες που το θέμα γονιμότητας τους χτύπησε νωρίς την πόρτα. Κάποιο θέμα υγείας και η αντίστοιχη θεραπεία μπορεί να προκαλέσει αργότερα δυσκολίες ώστε να μπορέσει μια γυναίκα να τεκνοποιήσει.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκω και εγώ. Ο καρκίνος στα 20 χτύπησε την πόρτα. Ο γιατρός μου με ενημέρωσε πως οι χημειοθεραπείες επηρεάζουν τη γονιμότητα κατά ένα ποσοστό. Μου πρότεινε την κρυοσυντήρηση. Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη, αναρωτιόμουν αν τότε ήθελα να κάνω παιδιά. Μετά απο σκέψη και την στήριξη της οικογένειας μου προχώρησα σε κρυοσυντήρηση. Πριν 7 χρόνια η γονιμότητα ήταν ακόμα θέμα ταμπού σε μια χώρα και εγώ έψαχνα κάπου ένα στήριγμα να μη χαθώ σε έννοιες. Η πρώτη που θα μιλήσει ανοιχτά για το θέμα είναι η Ελεονώρα Μελέτη και θα χαρακτηρίσει στο βιβλίο της τα ωάρια σαν τον “αρακά”. Το βιβλίο είναι το “Γυναίκα Ψάχνει”
Η κρυοσυντήρηση θα μείνει μέσα μου ως θέμα ταμπού για καιρό. Φοβόμουν να το μοιραστώ μήπως με θεωρήσουν “άτεκνη”, διαδικασίες άγνωστες και θα έμπαινα σε ερωτήματα γιατί το έκανα. Θα ξεκλειδώσει το μυαλό μου , όταν βρεθεί ένας φίλος που το μοιράστηκα και θα το μετατρέψουμε σε πλάκα πως είναι τα “παγάκια που βάζω στο ποτό μου”. Από εκείνη τη στιγμή όλα έσβησαν και συνέχισα να το μοιράζομαι.
Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να πάρει αποφάσεις για το σώμα της. Το θέμα πια της γονιμότητας δεν ειναι θέμα ταμπού αλλά θέμα που απασχολεί πολλές από εμάς. Είμαστε όλες μαζί να μοιραζόμαστε ό,τι μας πονάει για να το εκφράζουμε! Όλες μαζί είμαστε πιο δυνατές!
Για την Ελένη . Που δεν είναι πια μαζί μας . Για την Ελένη. Που τόσο άδικα χάθηκε , σε μια κοινωνία που χαϊδεύει τα αυτιά σε βιαστές και δολοφόνους . Για την Ελένη , που δύο τέρατα , γιατί ανθρώπους δεν μπορείς να τους αποκαλέσεις , αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της ζωής της , αφού πρώτα την βασάνισαν και την οδήγησαν σαν πρόβατο επί σφαγή στον αιώνιο ύπνο . Για την Ελένη , που πέρασαν 3 χρόνια , 3 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που οι μάσκες έπεσαν , στις 28/11/2018 και η κοινωνία συγκλονίστηκε από το μέγεθος της κτηνωδίας που έλαβε χώρα στην Ρόδο , που κατάλαβε πως οι αξίες της κλονίστηκαν . Για αυτήν την Ελένη , που με συνοδεύει από την ημέρα που έμαθα για το πόσο βάναυσα της φέρθηκαν – όχι η ζωή – αλλά τα δύο αυτά κτήνη . Για την Ελένη , που δεν πρόλαβε να ζήσει , να χαρεί , να ερωτευτεί και να αγαπήσει , καθώς δύο άνανδροι , την βασάνιζαν επί ώρες , την βίασαν , την χτύπησαν και για να ικανοποιηθούν τα κτηνώδη ένστικτα τους , την πετούν από τα βράχια , σαν να είναι ένα άψυχο αντικείμενο . Η Ελένη , όμως είναι ζωντανή . Και είναι εδώ , μαζί μας, περιμένοντας δικαιοσύνη για όσα έχουν συμβεί . Και αρνούμαι , να μιλήσω , κόσμια και να κρύψω όσα της έκαναν , όσα της καταλόγισαν , θα μιλάμε με αλήθειες και με γεγονότα. Για την Ελένη , που γίνεται σύμβολο του αγώνα , ενάντια στην πατριαρχία . Στην Ελένη, που η βίαιη δολοφονία της , θα τριγυρνά , κάθε τόσο στο μυαλό μου και θα παλεύω για εκείνη και για κάθε Ελένη , στα δικαστικά έδρανα . Στην Ελένη .
Θα σου μιλώ , σαν να είσαι παρών και με ακούς Ελένη. Γιατί ξέρω πως μας ακούς και μας προσέχεις. Σου ζητώ συγνώμη Ελένη . Όχι σαν αυτές , των δύο άνανδρων τεράτων , μια βαθιά , αγνή και ειλικρινή συγνώμη , για την κατάντια μας , για τον ξεπεσμό της ανθρώπινης κοινωνίας. Συγνώμη , για όλα όσα τόλμησαν να σου κάνουν , συγνώμη που δεν ήμουν εκεί να σε προστατέψω από την βαρβαρότητα τους , συγνώμη . Με πονά , κάθε φορά που το σκέφτομαι Ελένη . Με ταράζει το γεγονός , πως μπορώ να βρεθώ και εγώ στην θέση σου . Με γεμίζει , μίσος και αηδία , όσα σου προκάλεσαν , αυτά τα δύο ανθρωπόμορφα τέρατα και συνέχιζαν να προκαλούν εντός του δικασίμου χρόνου . Γιατί , εγώ δεν ξεχνώ Ελένη. Δεν ξεχνώ και δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς , πως γελούσαν στα διαλείμματα της δίκης , πως τόλμησαν να υποστηρίξουν πως εσύ έφταιγες , πως εσύ θέλησες . Ενώ , εσύ , με τα μεγάλα αθώα σου μάτια , έβλεπες τούτον εδώ τον κόσμο , με καλοσύνη . Ενώ εσύ , ήθελες απλά να ζήσεις . Και εκείνα τα τέρατα , δεν σταμάτησαν , την κτηνωδία , μέχρι να σε εξαφανίσουν τελείως . Καμία δικαιολογία , κανένα ελαφρυντικό. Δεν θα σταματήσω να φωνάζω , πως σε βασάνιζαν , επί ώρες , σε εκείνο το σπίτι , του ενός τέρατος , πως σε βίασαν , σε κακοποίησαν , σε χτύπησαν , δεν δίστασαν να σε μεταφέρουν αναίσθητη , καθώς εσύ τους εκλιπαρούσες να σε μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ούτε εκεί δεν σταμάτησαν . Ούτε εκεί δεν λογάριασαν το κακό που έκαναν . Αχρείοι .
Και μετά από όλα αυτά Ελένη μου , δεν δίψασε το τέρας μέσα τους και επιχείρησαν να σε εξαφανίσουν από προσώπου γης , για να μην δικαστούν ποτέ για όσα φριχτά πράττουν. Σε πέταξαν από τα βράχια , Ελένη μου , σαν να ήσουν μια άψυχη πέτρα , σαν ένα φθαρμένο υλικό σώμα . Μα εσύ , ήσουν ζωντανή , όμορφη μου Ελένη . Μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους , το τι κτηνωδία έζησες ; Και ύστερα , όλα τελείωσαν . Οι δυο δολοφόνοι , βιαστές, τέρατα, ο Μανώλης και ο Αλέξανδρος , γιατί εγώ θα τους λέω με το όνομα τους ,με εκείνο που θα στιγματίζονται για το πέρας της ζωής τους , ως καθάρματα , ως άνανδροι , αφού τα έριξαν ο ένας στον άλλον, για το κακό που σου κάναν , κοριτσάκι μου , τα έριξαν σε σένα . Δεν σεβάστηκαν , ούτε το άψυχο σωματάκι σου , που τόσο βάναυσα δολοφόνησαν . Ούτε την μνήμη σου. Αμετανόητοι . Είπαν πως λυπούνται . Είπαν πως θα ήθελαν να είναι εκείνοι στην θέση σου . Συνέχιζαν το θέατρο , δολοφονώντας την μνήμη σου , ξανά και ξανά, μα ποιος να τους πιστέψει , Ελένη μου. Παιδιά με προβληματική συμπεριφορά , με φασαρίες και καυγάδες στα σχολικά τους χρόνια , ανήλικοι παραβάτες . Και οι οικογένειές τους ,σιώπησαν . Και η κοινωνία έκλεισε τα μάτια της. Και όταν τα παιδιά τους , δολοφόνησαν την Ελένη μας , εκείνοι σιώπησαν ξανά και είπαν πως δεν “ θα έκαναν ποτέ αυτοί τέτοια πράγματα” και πως ήταν καλά παιδιά. Γιατί , τα καλά παιδιά δεν δολοφονούν , δεν βιάζουν , δεν κακοποιούν.
Και ας μιλήσουμε για εκείνα που με εξόργισαν Ελένη μου , που μου προκάλεσαν θυμό και μου θύμισαν σε τι είδους κοινωνία ζω . Βιασμό με στηθόδεσμο , δεν μπορώ να φανταστώ . Έτσι , είπε ο δικηγόρος του Μανώλη , Ελένη . Λες και τα ρούχα προκαλούν τον βιασμό . Αχρείοι . Έπαιρνε ναρκωτικά , είχε πρόβλημα με το αλκοόλ , η ψυχική του υγεία ήταν κλονισμένη . Φθηνό θέατρο , χωρίς κοινό . Χωρίς στάλα μεταμέλειας . Και δεν την είχαμε ανάγκη. Μια λυπηρή εικόνα , για έναν δολοφόνο , αυτό ήθελαν να μας περάσουν , Ελένη μου , αλλά δεν έπεισαν κανέναν. Όσα χρόνια και αν περάσουν , δεν θα πείσουν ποτέ κανέναν . Άκουγα επί μήνες το όνομα σου , Ελένη και η τραγική φιγούρα της μητέρας σου , με συγκλόνιζε κάθε φορά που μιλούσε για όσα έζησες . Ποιος να δώσει παρηγοριά , στην μάνα ετούτη ; Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε , όταν σου στέρησαν το δικαίωμα να ζεις , ενώ εκείνοι αναπνέουν ακόμα , μετά από όσα έπραξαν ; Ποια ποινή , είναι ικανή να σωφρονίσει τα δύο αυτά κτήνη ; 3 χρόνια και ακόμα να συνειδητοποιήσουμε πως εξακολουθούν και βασανίζονται , βιάζονται , δολοφονούνται πλάσματα , σε αυτήν εδώ την χώρα . Πως η θυσία σου , γιατί έγινες σύμβολο Ελένη μου , να ξέρεις , δεν είναι αρκετή για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες , δεν είναι αρκετή να βάλει φρένο στην κατάπτωση .
Λίγο το κείμενο μου , Ελένη και πολλά όσα θέλω να σου πω . Να ξέρεις , πως σε σκέφτομαι και ας μην σε γνώρισα ποτέ μου . Να ξέρεις πως θα παλεύω , σε όλη μου την ζωή , για την δικαίωση σου και την δικαίωση της κάθε Ελένης , που κτήνη κατασπαράζουν καθημερινά . Δεν είμαστε όλες , Ελένη μου , λείπεις εσύ και η κάθε Ελένη , που η κοινωνία και οι άνθρωποι της δεν φρόντισαν να προστατέψουν. Να προσέχεις την μητέρα σου Ελένη , που με τόσο κόπο και αγώνα σε μεγάλωσε , για να έρθουν , να σε πάρουν μακριά της . Δεν σταμάτησε , λεπτό , η κυρία Κούλα , Ελένη μου , να μάχεται για την μνήμη σου . Και δεν θα σταματήσει , μέχρι να ανταμώσετε ξανά . Θα σε θυμάμαι , Ελένη , για όσα σου έκαναν . Και θα με συγκλονίζει η φιγούρα σου , ξανά και ξανά , κάθε φορά που διαβάζω την υπόθεση σου. Δεν είσαι όμως απλά , μια υπόθεση βιασμού , δολοφονίας . Είσαι η απόδειξη ότι τα θεμέλια της κοινωνίας σαπίζουν . Είσαι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ον , όταν δεν πρυτανεύει η λογική και το δίκαιο. Είσαι το στήριγμα μου , για όσα σκοπεύω να κάνω . Για την δικαίωση σου . Για την δικαίωση της κάθε Ελένης . Άλλωστε , ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά , από το σπίτι τους , Ελένη .
Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους, είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.
Pretty Loud: Το πρώτο γυναικείο συγκρότημα Ρομά στον κόσμο σπάει τα στερεότυπα και γράφει ιστορία
Οι «Pretty Loud» γράφουν ιστορία καθώς έγιναν το πρώτο γυναικείο συγκρότημα Ρομά στον κόσμο.
Νεαρά κορίτσια και έφηβες ηλικίας 14-26 ετών από τη Σερβία ένωσαν τις φωνές τους για να βάλουν τέλος στα στερεότυπα και τον ρατσισμό που υφίσταται η φυλή τους εδώ και δεκαετίες.
Οι νεαρές τραγουδίστριες έχουν βιώσει την διάκριση και τον ρατσισμό αλλά και τα στερεότυπα ότι οι γυναίκες Ρομά παντρεύονται ανήλικες, υπακούσουν τους άνδρες τους και δεν είναι μορφωμένες.
Τα νεαρά κορίτσια πήραν μέρος το 2014 σε εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά εργαστήρια του οργανισμού «GRUBB», που σκοπό έχει να προωθήσει την εκπαίδευση παιδιών και νέων Ρομά, διευκολύνοντας τη μακροπρόθεσμη κοινωνική τους ένταξη.
Εκεί γεννήθηκε το γυναικείο συγκρότημα με νεαρές γυναίκες Ρομά, που τυχαίνει να είναι και το πρώτο στον κόσμο.
Το girl band σπάει τα καλούπια και τραγουδά ενάντια στις πατριαρχικές νόρμες και υπέρ της χειραφέτησης των Ρομά γυναικών.
Οι «Pretty Loud» γράφουν οι ίδιες τους στίχους των τραγουδιών τους γεμάτους αλήθειες με σκοπό να ανοίξουν το δρόμο για μια ζωή πιο καλή, δίκαιη, όμορφη και ουσιαστική για όλες τις γενιές των γυναικών Ρομά σε όλη τη γη.
Η μουσική τους συνδυάζει τη ραπ και τη χιπ χοπ με στοιχεία από την παραδοσιακή μουσική των Ρομά, την οποία ντύνουν με πρωτότυπες και μοντέρνες χορογραφίες.
«Μην με πιέζεις, μπαμπά, είμαι πολύ μικρή για να παντρευτώ. Το ξέρω, η ζωή μου έχει ήδη αποφασιστεί, όμως το να παντρευτώ τόσο μικρή, δεν είναι αυτό που θέλω. Έτσι δεν θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη» και «Κανείς σε αυτόν τον κόσμο δεν μας βλέπει. Νομίζουν ότι είμαστε άτυχες, επειδή είμαστε Ρομά. Εμείς όμως δυναμώνουμε τη φωνή μας και κοιτάμε ψηλά στα αστέρια» είναι μερικοί από τους υπέροχους στίχους τους γεμάτους νόημα.
Η Zivka Ferhatovic, μέλος του συγκροτήματος, δήλωσε με πάθος: «Φτάνει πια με τη γυναίκα να είναι μόνο νοικοκυρά, να κάθεται στο σπίτι, να παντρεύεται με το ζόρι από μικρό κορίτσι και να απαγορεύεται να πηγαίνει στο σχολείο. Οι γυναίκες Ρομά είναι πολλά περισσότερα και ήρθε η ώρα να το αποδείξουν βγαίνοντας εκεί έξω και εξασφαλίζοντας εργασία, φωνή και ζωή».
Τα νεαρά κορίτσια Ρόμα τραγουδούν σε τρεις γλώσσες, αυτή των Ρομά, σερβικά και αγγλικά και η μεγαλύτερη επιτυχία τους είναι η συμμετοχή τους στο «Women of the World Festival» στο Λονδίνο.
