Κάποιοι γονείς όταν ήταν παιδιά υπέστησαν κάποια μορφή κακοποίησης και αυτή η συμπεριφορά, τους είναι γνώριμη και αυτήν εφαρμόζουν στα δικά τους παιδιά ! Έτσι αναπαράγεται η βία ως μέθοδος συνετισμού των “ανυπάκουων” παιδιών που παραβιάζουν τις εντολές που θέτουν οι “σοφοί και μορφωμένοι” γονείς !!!

Το ξύλο ήταν πριν από χρόνια μέθοδος της «μαύρης παιδαγωγικής» για συνετισμό των ανυπάκουων παιδιών .

Η κακοποιητική αυτή μέθοδος έχει σταματήσει από τους γονείς στα παιδιά ώς αντιπαιδαγωγική , εκτός από λίγες περιπτώσεις γονέων που δυστυχώς εξακολουθούν να χτυπούν τα παιδιά τους ή να τραβούν μαλλιά και αυτιά .

Οι νομοθέτες λοιπόν αναγκάστηκαν να θεσπίσουν νόμο για τους γονείς και εκπαιδευτικούς που συνεχίζουν να εφαρμόζουν βία στα παιδιά.

» Το ξύλο,το χαστούκι, η τιμωρία ,το τράβηγμα των αυτιών και μαλλιών θεωρείται σωματική κακοποίηση και απαγορεύεται με το νόμο Ν.3500/06 άρθρο 4 »

Οι γονείς δεν θα έπρεπε όμως να χρειάζονται νόμους, για να μεγαλώνουν χωρίς βία και φόβο τα παιδιά τους Θα έπρεπε να μπαίνουν στη θέση των » αγαπημένων » τους παιδιών και να νιώσουν όπως νιώθουν εκείνα, εκείνη τη στιγμή .

Το χαστούκι είναι ταπείνωση της αξιοπρέπειας.

Παιδιά που κακοποιούνται γίνονται προβληματικοί ενήλικες, γεμάτοι φοβίες, ανασφάλειες και χωρίς αυτοεκτίμηση. Λυπάμαι όλα αυτά τα παιδιά που θα έχουν παιδικά τραύματα που τους τα δημιουργούν τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους, που αντί να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη και το σεβασμό, πληγώνουν τα παιδιά τους .

Αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε; Γονείς που ασκούμε βία στα παιδιά μας ; Θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που μας φοβούνται;

Αν αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε, να μην αναρωτιώμαστε για τις συμπεριφορές των παιδιών μας και τη σχέση που θα έχουν μαζί μας όταν δεν θα τους προκαλούμε φόβο ! Το ξύλο δεν αποτελεί παιδαγωγικό μέσο. Ο φόβος δεν αφήνει χώρο για αγάπη.

Πηγή

Όλοι οι υγιείς γονείς έχουν κάποια βασικά κοινά χαρακτηριστικά. Όσα περισσότερα έχουν, τόσο πιο κοντά βρίσκονται στο να μεγαλώσουν ψυχολογικά υγιή παιδιά. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πολύτιμα και δεν μπορεί να τα “αποκτήσει’ κανείς σε μια νύχτα διαβάζοντας γι’ αυτά σε ένα εκπαιδευτικό βιβλίο ή σε μια ιστοσελίδα. Συνήθως προέρχονται από την υγιή ανατροφή που πήραν από τους δικούς τους γονείς ή κατόπιν δουλειάς με τον εαυτό τους.

1. Έχουν ενσυναίσθηση: Η ενσυναίσθηση είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ουσιαστική αρετή που έχουν οι υγιείς γονείς.

Μπορούν να μπουν στην θέση των παιδιών τους και να νιώσουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους και να κατανοήσουν τη γλώσσα του σώματός τους. Τους βοηθά επίσης να μην το παίρνουν προσωπικά όταν το παιδί τους κλαίει η παραπονιέται και επίσης δεν χάνουν την υπομονή ή την ψυχραιμία τους αν το παιδί δεν σταματά. Καταλαβαίνουν και έχουν υπομονή.

2. Αναπτύσσουν δεσμούς κι έχουν οικειότητα: Οι υγιείς γονείς συνδέονται με τα παιδιά τους.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να νιώθει οικειότητα με τη μητέρα και τον πατέρα του. Οι σχέσεις οικειότητας ενός γονιού με το παιδί του, εκτός των άλλων καλλιεργεί την αίσθηση ασφάλειας στο παιδί αλλά και την μεταξύ τους εμπιστοσύνη, κάτι που αποτελεί βασικό συστατικό για υγιή ψυχική ανάπτυξη του παιδιού.

3. Προσέχουν: Τα παιδιά χρειάζονται προσοχή.

Εάν οι γονείς είναι “παρόντες” στο μεγάλωμα των παιδιών τους, τότε αυτά θα μεγαλώσουν με μια υγιή αίσθηση του εαυτού τους. Θα νιώσουν ότι είναι άξια προσοχής από άλλους, συμπεριλαμβανομένων φίλων και δασκάλων. Εάν οι γονείς είναι πολύ απασχολημένοι ή δεν μπορούν να δώσουν αρκετή προσοχή στα παιδιά τους, τότε αυτά θα αποζητούν πάντα την προσοχή των τρίτων και όταν τελικά θα την αποκτούν, δεν θα πιστεύουν ότι την αξίζουν.

4. Σέβονται: Οι γονείς που πραγματικά σέβονται τον εαυτό τους, σέβονται και τα παιδιά τους.

Ένα παιδί πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό για να αναπτύξει τον αυτοσεβασμό. Οι γονείς που σέβονται τα παιδιά τους, δεν τα διατάζουν, ούτε τους κάνουν κήρυγμα. Τους δίνουν χώρο για να αναπτυχθούν. Τα συμβουλεύουν και τα καθοδηγούν σωστά δίνοντάς τους παράλληλα την ευκαιρία να βρουν μόνα τους λύσεις. Έτσι τα παιδιά αποκτούν εκτός από εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό τους.

5. Αγαπούν: Οι γονείς που αγαπήθηκαν ως παιδιά, αγαπούν και τα παιδιά τους.

Τα παιδιά που μεγάλωσαν με στοργή κι αγάπη, έχουν την αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητα και μεγαλώνοντας θα είναι σε θέση να νιώσουν και να απολαύσουν την αγάπη των άλλων όταν τους προσφέρεται, συμπεριλαμβανομένων φίλων και συναδέλφων. Όταν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, τα κάνουν να αισθάνονται αποδεκτά και να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν. Οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους νοιάζονται για τα συναισθήματά τους. Τους παρέχουν ένα ασφαλές καταφύγιο σ’έναν κόσμο που μπορεί να τους κάνει να νιώθουν ανασφαλή.

6. Έχουν κοινή γραμμή: Για να έχουν οι γονείς μια υγιή σχέση με τα παιδιά τους, πρέπει να έχουν μια υγιή σχέση μεταξύ τους.

Εάν οι γονείς δεν έχουν κοινή γραμμή όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους, αυτό θα προκαλέσει προβλήματα. Εάν ένας γονέας πιστεύει  ότι η τιμωρία λύνει τ προβλήματα ενώ ο άλλος τον διάλογο,  τότε τα παιδιά θα μεγαλώσουν σε ένα ασαφές οικογενειακό πλαίσιο που θα τα μπερδεύει αντί να τα ισορροπεί.

7. Είναι ειλικρινείς: Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν γονέα που λέει στο παιδί του να κάνει κάτι, αλλά ο ίδιος κάνει ακριβώς τ’αντίθετο.

Για παράδειγμα, ένας πατέρας λέει στο παιδί του να μην φωνάζει στον μικρότερο αδελφό του. Στη συνέχεια, όμως, φωνάζει στη σύζυγό του. Η ειλικρίνεια είναι πάντα ο πιο σωστός δρόμος. Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους και με τα παιδιά τους. Τα λόγια τους οφείλουν να συμβαδίζουν με τις πράξεις τους και οι συμβουλές τους να έρχονται σε αρμονία με τον τρόπο ζωής τους.

8. Είναι “παιχνιδιάρηδες”: Οι υγιείς γονείς ξέρουν πώς να είναι παιχνιδιάρηδες και μεταφέρουν στα παιδιά τους την αίσθηση της χαράς της ζωής.

Αν μπορείτε να παίζετε σημαίνει ότι μπορείτε να χαλαρώσετε. Οι γονείς που παίζουν με τα παιδιά τους και που δημιουργούν συνθήκες για παιχνίδι, εμμέσως τους διδάσκουν πώς ν’ απολαμβάνουν την ζωή κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Πηγή

Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην «προσδοκία».

Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.

Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους «μεγάλους» και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.

Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει. Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.

Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.

Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία.

Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική. Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνουν την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.

Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας. Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.

Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια.

Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.

Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ’αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ’ αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους. Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.

Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητα τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.

Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις. Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.

Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν…

Πηγή

Είναι γεγονός, ότι οι περισσότεροι ενήλικες μεγαλώνουν τα αγόρια τους με πολύ λιγότερες ευαισθησίες από αυτές που επιτρέπουν ή επιδεικνύουν στα κορίτσια… Η κοινωνία απαιτεί από τα αγόρια είναι «σκληρά» και «δυνατά» και θεωρεί, ότι η εκδήλωση συναισθημάτων αποτελεί σημάδια «αδυναμίας» και «θηλυπρέπιας». Αυτό οδηγεί συχνά τα αγόρια στο να μην ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τα δύσκολα συναισθήματα τους, όπως η λύπη και η απογοήτευση γιατί έχουν μάθει να τα καταπιέζουν. Και όλοι ξέρουμε, ότι το να καταπνίγεις αυτά που νιώθεις δεν είναι ποτέ καλό πράγμα.

Μία έρευνα δείχνει, ότι τα αγόρια στην πραγματικότητα χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, αλλά επειδή οι κοινωνικές προσδοκίες και τα στερεότυπα ανάμεσα στα φύλα είναι τέτοια, δεν τους τη δίνουμε. Υπάρχουν βιολογικές διαφορές ανάμεσα στο πώς αναπτύσσονται οι εγκέφαλοι αγοριών και κοριτσιών, σύμφωνα με τις οποία τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή συναισθηματικά, όσο είναι ακόμα στη μήτρα.

Αλλά για κάποιον λόγο, δεν συζητάμε τόσο για τις διαφορές αυτές, παρόλο που αποτελούν τον χάρτη για τη συναισθηματική στήριξη που θα έπρεπε να δίνουμε στα αγόρια μας. Και δυστυχώς, η καθημερινότητά μας δείχνει, ότι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα αγόρια μας σε κίνδυνο.

Η μελέτη, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε το 2000 από τον διακεκριμένο ψυχίατρο Sebastian Kraemer, υπό τον τίτλο «Ο εύθραυστος άντρας» έδειξε, ότι τα αρσενικά είναι σε μειονεκτική θέση από την σύλληψη, πριν καν η κοινωνία παίξει τον ρόλο της. Τα αρσενικά έμβρυα, λοιπόν, είναι πιο επιρρεπή στο στρες της μητέρας, αλλά και σε καταστάσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση. Τα δε αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα, ενώ η βρεφική θνησιγένεια είναι συχνότερη στα αγόρια.

Μετά τη γέννα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν υψηλή κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες), ενώ είναι πιο επιρρεπή στο τραύμα κατά τη γέννηση και λόγω της μη επαρκούς φροντίδας, κάτι που μπορεί να τα αφήσει σε σύγχυση. Και στη γέννα, ο εγκέφαλός τους είναι λιγότερο ανεπτυγμένος από αυτόν των κοριτσιών κατά 6 περίπου εβδομάδες. Τα αγόρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται με πιο αργό ρυθμό από τα κορίτσια, καθώς μεγαλώνουν, και όπως λέει ο Kraemer: «Η φροντίδα των αγοριών είναι γενικά πιο δύσκολη από αυτή την κοριτσιών και γι’αυτό οι πιθανότητες κάτι να μην πάει καλά είναι πολύ περισσότερες.»

Τελικά, οι επιστήμονες συμφωνούν, ότι υπό το φως τέτοιων διαπιστώσεων, ο ασφαλής δεσμός μητέρας-αγοριού είναι απαραίτητος, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής, για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με λίγα λόγια, είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο για να δεθείτε με το μωρό σας, κάνοντάς του αγκαλιές όσο περισσότερο μπορείτε και εξασφαλίζοντας, ότι είστε εκεί για εκείνο όταν σας χρειάζεται.

Και μεγαλώνοντας όμως, το αγόρι δεν πρέπει να μαθαίνει, ότι το να εκφράζει τα συναισθήματά του είναι ταμπού, καθώς αυτό θα του επιφέρει βλάβες στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος που εμείς ως γονείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, είναι με δραστικές συζητήσεις με τα αγόρια μας. Εξηγώντας τους από μικρά, ότι είναι εντάξει να κλαίνε, δείχνοντας κατανόηση, ρωτώντας τι μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, αναγνωρίζοντας, ότι και τα αγόρια έχουν συναισθήματα και αυτά είναι που τους κάνουν ανθρώπους!

Μόνο έτσι θα σπάσουμε τον τραγικό αυτό κύκλο τοξικής αρρενωπότητας και καταπίεσης.

Αν αγαπάτε, λοιπόν, το αγόρι σας, σταματήστε να τον κάνετε «σκληρό τύπο» και δώστε του την ευκαιρία να γίνει ένας ολοκληρωμένος, συναισθηματικά ασφαλής άνθρωπος.

Η οικογένεια αποτελεί τον πυρήνα ανάπτυξης και βιωμάτων για τα παιδιά από τη στιγμή της γέννησης τους μέχρι την ενηλικίωση τους. Είναι ο περιβάλλων χώρος στον οποίο διαμορφώνονται όλες οι πτυχές της προσωπικότητας των παιδιών και συνυπάρχουν με τους γονείς σχεδόν για 18 χρόνια. Στην πορεία των ετών διάφοροι ερευνητές και ειδικοί έχουν εκτελέσει έρευνες σχετικά με τη θέση του παιδιού στην οικογένεια και τις επιδράσεις στην ανάπτυξη της ψυχοσύνθεσης του. Οι οικογενειακοί δεσμοί και η ποιότητα των ενδοοικογενειακών σχέσεων είναι καταλυτικοί, τόσο στην περίπτωση της συνύπαρξης των συζύγων όσο και στην περίπτωση που προχωρήσουν σε διαζύγιο. Η ισχυρότατη επίδραση του γονεϊκού περιβάλλοντος καθώς και η αλληλεπίδραση που υπάρχει με τα παιδιά, αποτελούν ένα δυναμικό σύστημα μέσα στο οποίο αναπτύσσονται δεσμοί και αλληλεξαρτήσεις ποικίλου σκοπού. Βέβαια η οικογένεια δέχεται ως σύστημα, επιδράσεις από το κοινωνικό σύνολο του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και από τους πολιτικούς, θρησκευτικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς θεσμούς που το διέπουν. Επιπλέον, η ιδεολογία, οι νόμοι, τα ήθη και οι αξίες που περιβάλλουν κάθε κοινωνία, διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της οικογένειας και κατά επέκταση των παιδιών που υφίστανται τη συγκεκριμένη επιρροή.

Διαζύγιο

Έχει παρατηρηθεί ότι στην Ελλάδα το 20% των γάμων καταλήγουν σε διαζύγιο, το οποίο αποτελεί μια ένδειξη της ολοένα αυξανόμενης συχνότητας που συμβαίνει το συγκεκριμένο φαινόμενο. Επακόλουθα, όλο και περισσότερα παιδιά εκτίθενται στις έντονες επιπτώσεις ενός διαζυγίου, που στην πλειονότητα των περιπτώσεων αφήνει σοβαρά τραύματα στην ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση τους. Οι πιο άμεσες συνέπειες, σχετίζονται με την αλλαγή της καθημερινότητας και των συνθηκών διαβίωσης των μελών που παραμένουν στην οικογένεια, συνηθέστερα η μητέρα με τα παιδιά. Αυτό συνεπάγεται, διαφοροποίηση των καθημερινών συνηθειών σε όλους τους τομείς και κυρίως στον οικονομικό και συναισθηματικό τομέα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο πατέρας είναι εκείνος που εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία μετά το διαζύγιο και αυτό πυροδοτεί αλλαγές στη συναισθηματική κατάσταση και τον προσδιορισμό της κοινωνικής ταυτότητας των παιδιών. Ενώ συναισθηματικά και βιολογικά βρίσκονται περισσότερο προσκείμενα στη μητέρα, στον πατέρα ανατίθεται η ευθύνη της ενίσχυσης και της κοινωνικοποίησης τους.

Έχει διεξαχθεί πλήθος μελετών, σχετικά με την προσαρμογή των παιδιών και των γονέων μετά το διαζύγιο που καταδεικνύουν, τόσο τη σοβαρότητα της κατάστασης όσο και τις συμπεριφορές που εκδηλώνονται και τις επακόλουθες συνέπειες τους. Τα παιδιά διέπονται από παρόμοια συναισθήματα όπως θλίψη, θυμό, αισθήματα ενοχής και φόβο ωστόσο η έκταση και η ένταση διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία και το φύλο. Είναι πιθανό να επηρεαστεί η σχολική τους επίδοση και η κοινωνική τους έκφραση. Τα κορίτσια, έχουν την τάση να εσωτερικεύουν τα συναισθήματα τους ενώ τα αγόρια στις αντίστοιχες ηλικίες, εμφανίζονται να έχουν πιο ακραίες και επιθετικές συμπεριφορές .   Αρχικά, προσκολλώνται για κάποιο χρονικό διάστημα στο στάδιο της άρνησης κατά το οποίο δεν αποδέχονται το χωρισμό και κάνουν ότι μπορούν να σκεφτούν, προκειμένου να αποτρέψουν το χωρισμό ή να συνδέσουν ξανά τους γονείς. Κατόπιν, αναπτύσσουν συναισθήματα τα οποία δεν είναι ξεκάθαρα και αμφιταλαντεύονται, θεωρώντας υπεύθυνο πότε τον ένα και πότε τον άλλο γονιό στην προσπάθεια τους να βρούνε ποιος ευθύνεται. Αυτά συμβαίνουν, μολονότι τα παιδιά συνεχίζουν να θεωρούν και τους δύο ενεργούς γονείς και το συναισθηματικό τους δέσιμο παραμένει ακόμη και με εκείνον που έχει αποχωρήσει.

Τα αγόρια συχνά έχουν παραβατικές συμπεριφορές και δεν πειθαρχούν εύκολα σε πλαίσια και όρια, εκμεταλλευόμενα την απουσία του πατέρα που είναι και η επικρατέστερη κατάσταση. Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια, δείχνουν πραγματικά να έχουν ωριμάσει ταχύτερα από παιδιά της ηλικίας τους και παρατηρείται να αναλαμβάνουν και πρωτοβουλίες, προκειμένου να βοηθήσουν ή να προστατεύσουν το γονέα που διαμένει μαζί τους.  Αντίθετα, τα κορίτσια λόγω της απουσίας του πατρικού προτύπου αναπτύσσουν μία συμπεριφορά απέναντι στα αγόρια που είναι ασταθής και πρώιμη. Η ψυχοσεξουαλική τους ανάπτυξη επηρεάζεται και χρειάζεται χρόνος και κατάλληλη καθοδήγηση προκειμένου να αποφευχθούν λάθη κατά το δυνατόν.  Ακόμη, εμφανίζουν αλλαγές στο χαρακτήρα τους και έχουν εκρηκτική συμπεριφορά. Είναι πολύ πιθανό, να μην πειθαρχούν στη μητέρα και ενδόμυχα να την κατηγορούν για την αποχώρηση του πατέρα, ενώ παράλληλα αρχίζουν να λένε αρκετά ψέματα και φεύγουν από το σπίτι χωρίς πρώτα να έχουν πάρει άδεια.

Αντιμετώπιση

Οι τρόποι αντιμετώπισης και απομείωσης των αρνητικών επιδράσεων του διαζυγίου στα παιδιά είναι απαραίτητο να αναλαμβάνονται και από τους δύο γονείς, με την ίδια αποφασιστικότητα και προσέγγιση. Ο κοινός γνώμονας πρέπει να είναι η σωστή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, μέσα από την καθιέρωση μιας ποιοτικής σχέσης με τους γονείς και τους ανθρώπους του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος τους. Είναι απαραίτητο οι γονείς να υποστηρίζουν ψυχικά τα παιδιά και να προσπαθούν να μειώσουν τον αντίκτυπο του διαζυγίου μέσα από τη συναισθηματική κάλυψη, ενώ όταν διαπιστώνουν ότι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε αυτό να ζητούν τη βοήθεια και την καθοδήγηση ενός ειδικού. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς πρέπει να αποφεύγονται και να καλλιεργείται κατά το δυνατόν ένα κλίμα κατανόησης και ένα πνεύμα σύμπνοιας, που θα αποτελέσει σημαντική αρωγή στα παιδιά. Το θέμα της οικονομικής διευθέτησης πρέπει να έχει επιλυθεί αρμονικά και αποδοτικά, ώστε να μην αποτελεί πόλο έντασης και διενέξεων που θα φορτίζουν αρνητικά τα παιδιά και θα τους δημιουργούν μεγαλύτερη ανασφάλεια. Είναι πολύ σημαντικό, να είναι και οι δύο συνεπείς απέναντι στις υποχρεώσεις τους και κυρίως ο γονιός που απουσιάζει από το σπίτι. Είναι ζωτικής σημασίας ακόμη, να υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία και με τους δύο γονείς και να έχει διαμορφωθεί κατάλληλα, ένα κλίμα μέσα στο οποίο θα είναι δυνατόν να εκφράζονται οι απορίες, οι ανασφάλειες και όλα εκείνα που νιώθουν τα παιδιά και τα απασχολούν μετά το διαζύγιο.

Γιάννης Κυρίτσης

Τι δεν πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας, ώστε να τους δώσουμε την ευκαιρία να αποκτήσουν ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση!

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν υπεύθυνοι, αυτόνομοι, ικανοί άνθρωποι γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Όμως συχνά με τη συμπεριφορά μας δεν τους το επιτρέπουμε ή πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο. Πόσες φορές στη διάρκεια της ημέρας, δεν αναλαμβάνουμε να κάνουμε για λογαριασμό τους ένα σωρό πράγματα, επειδή δεν έχουμε χρόνο να περιμένουμε, δεν θέλουμε να ρισκάρουμε να πληγωθούν (ή επειδή απλώς… η μανούλα ξέρει πάντα καλύτερα!) αφαιρώντας τους το δικαίωμα στην προσπάθεια, το λάθος, την αυτοβελτίωση και την αυτοπεποίθηση;

Αυτά είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα που οι γονείς εξακολουθούμε να κάνουμε, παρόλο που τα παιδιά μας είναι σε ηλικία να αναλάβουν μόνα τους:

Κάνουμε μόνοι μας όλες τις δουλειές του σπιτιού (μετά τα 2)

Ήδη από την ηλικία των 2 ετών, ένα παιδάκι αρχίζει να μαθαίνει ότι για να είναι το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο πρέπει να συμβάλλουν όλα τα μέλη της οικογένειας, τακτοποιώντας για παράδειγμα τα παιχνίδια του με τις σαφείς οδηγίες της μαμάς ή του μπαμπά. Μέχρι τα 5, μπορεί πια να βάζει τα πράγματα στο δωμάτιό του στη θέση τους, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να του υποδείξει ποια είναι αυτή. Λίγο αργότερα, πρέπει να αρχίσει να αναλαμβάνει δουλειές που αναλογούν στην ηλικία του, όπως να βοηθάει στο ξεσκόνισμα, να βάζει τα άπλυτα πιάτα στο πλυντήριο ή να βγάζει τα ρούχα από το στεγνωτήριο.

Extra tip: Η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού είναι απαραίτητη για το παιδί όχι μόνο επειδή κανένας δεν προλαβαίνει να τα κάνει όλα αν πρέπει να τα κάνει μόνος του, αλλά και γιατί αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα αυτονομίας και υπευθυνότητας που θα αυξήσει την αυτοπεποίθησή του και θα του μάθει να ασκεί έλεγχο στο χώρο όπου ζει.

Τα βοηθάμε να ντυθούν (μετά τα 5)

Οι δεξιότητες που είναι απαραίτητες για να μπορεί ένα παιδί να περάσει τα χέρια του στα μανίκια μιας μπλούζας, να φορέσει ένα παντελόνι και να ανεβάσει το φερμουάρ στο μπουφάν του, έχουν λίγο-πολύ αποκτηθεί μέχρι την ηλικία των τριών ετών. Άντε, να χρειάζεται ακόμα λίγη βοήθεια για να κουμπώσει τα κουμπιά του παντελονιού, να ανεβάσει το καλσόν και να δέσει τα κορδόνια του (γι’ αυτό ειδικά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι τα πέντε ή και λίγο παραπάνω). Ωστόσο, αυτό δεν είναι δικαιολογία για να το ντύνουμε εμείς κάθε πρωί κι εκείνο να στέκεται απλά ακούνητο προτείνοντας το χέρι ή το πόδι για να μας διευκολύνει (όταν το κάνει) σε μια δουλειά που, στην πραγματικότητα, είναι δική του υποχρέωση.

Extra tip: Για να βοηθήσετε το παιδί να γίνει ακόμα πιο ανεξάρτητο, μην επιλέγετε εσείς τα ρούχα που θα φορέσει. Για τα μικρότερα παιδιά, αφήστε τα να φορέσουν αυτό που προτιμούν ανάμεσα από δυο-τρεις επιλογές που θα έχετε κάνει. Καθώς μεγαλώνουν, αυξήστε τις επιλογές μέχρι να είναι σε θέση να ανοίξουν την ντουλάπα και να αποφασίσουν μόνα τους τι θα φορέσουν (ακόμα κι αν δεν σας πολυαρέσει το αποτέλεσμα, σεβαστείτε ότι αποτελεί μέρος της έκφρασης της προσωπικότητας του παιδιού).

Τους αγοράζουμε καινούριο tablet επειδή το έσπασαν (μετά τα 8)

Υπάρχει σίγουρα η πιθανότητα κάποια πράγματα να καταστρέφονται κατά λάθος ή για λόγους που δεν σχετίζονται με τη συμπεριφορά του παιδιού. Όταν όμως η απώλεια ενός αγαπημένου παιχνιδιού ή κάποιου γκάτζετ οφείλεται στο γεγονός ότι ο κάτοχός του είναι συστηματικά απρόσεκτος με τα πράγματά του, τότε ίσως πρέπει να του δώσετε λίγο χρόνο να σκεφτεί πριν σπεύσετε να το αντικαταστήσετε με ένα καινούριο. «Μόνο έτσι θα μπορέσει το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να κρατάει μια πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στην ιδιοκτησία του. Κι αυτό είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, που πρέπει να μάθει στην προ-εφηβική και εφηβική ηλικία», μας λέει η παιδοψυχολόγος Μένη Σώκου.

Extra tip: Αφήνοντας το παιδί να αποκαταστήσει μόνο του την απώλεια, σε περίπτωση που χάσει ή χαλάσει για παράδειγμα το κινητό του τηλέφωνο, ενθαρρύνουμε ταυτόχρονα τη συνήθεια της αποταμίευσης, αφού θα μάθει να κρατάει στην άκρη ένα ποσό από το χαρτζιλίκι του για… περίπτωση ανάγκης.

Αποφασίζουμε εμείς πώς θα οργανώσουν το χρόνο τους (μετά τα 11)

Πιθανότατα μάς έχει μείνει η συνήθεια από τότε που ήταν μωρά και ξέραμε πως μια σταθερή ρουτίνα τούς χαρίζει ηρεμία και τους επιτρέπει να αναπτυχθούν με τον καλύτερο τρόπο. Καθώς μεγαλώνει όμως το παιδί χρειάζεται μια κάποια ελευθερία στο πώς οργανώνει το χρόνο του. Γύρω στην ηλικία των 12 ετών μπορεί να αποφασίζει πια μόνο του πότε θα μελετήσει ή πότε θα πέσει για ύπνο. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τη λεπτή ισορροπία ανάμενα στο να του επιτρέψουμε απόλυτη ελευθερία και να αποφασίζουμε εμείς τι θα κάνει κάθε λεπτό της ημέρας του.

Extra tip: Ένας πρακτικός τρόπος να βρεθεί αυτή η πολύτιμη ισορροπία είναι να βάλετε κάποιους περιορισμούς που αφορούν τη χρήση της τεχνολογίας (ποιες ώρες μπορεί να βλέπει τηλεόραση ή να σερφάρει στο ίντερνετ). Έτσι θα βοηθήσετε το παιδί να αξιοποιήσει το χρόνο του καλύτερα.

Τα προστατεύουμε από οποιοδήποτε κίνδυνο (σε κάθε ηλικία)

Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν υπερβολικά προστατευμένα. Οι παιδικές χαρές πρέπει να έχουν πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές, το ποδήλατο εννοείται ότι συνοδεύεται από επιγονατίδες και κράνος, οι διαδρομές από το σχολείο στο σπίτι γίνονται οπωσδήποτε με τη συνοδεία ενηλίκου. Προσέχουμε για το καλό του παιδιού μας, σωστά; Κι όμως! Έρευνες που έχουν γίνει από πανεπιστήμια σε χώρες της Ευρώπης έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που δεν είχαν την «ευκαιρία» να γρατζουνίσουν τα γόνατά τους ή και να σπάσουν ένα κόκκαλο έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες στην ενήλικη ζωή τους να αντιμετωπίζουν φοβίες, να αποφεύγουν να παίρνουν ρίσκα και να φοβούνται τη δέσμευση.

Η (πικρή) αλήθεια είναι ότι στη νηπιακή ηλικία είναι χρήσιμο να αφήσουμε το παιδί μας να πέσει και να χτυπήσει μερικές φορές για να μάθει ότι είναι κι αυτό αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Στην εφηβεία, δεν χρειάζεται να το προστατέψουμε από τον πόνο που προβλέπουμε ότι θα του προκαλέσει μια φιλία ή ένας έρωτας, γιατί μέσα από την απόρριψη θα μάθει να εκτιμά μια ειλικρινή ανθρώπινη σχέση. Ο πόνος είναι μέρος της πορείας μας προς την ωριμότητα –κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας αρέσει, ισχύει και για τα παιδιά μας.

Extra tip: Ξεκινήστε την «πρακτική εξάσκηση» από μικρή ηλικία, αφήνοντας το παιδί να δοκιμάσει τα όρια και τις ικανότητές τους σε συνθήκες ελεγχόμενου ρίσκου. Ενθαρρύνετέ το, για παράδειγμα, να συμμετέχει σε μια αθλητική δραστηριότητα. Συζητήστε μαζί του πώς να κάνει κάτι ελαφρώς παρακινδυνευμένο (πάντα με βασικό άξονα την ηλικία του), αλλά μην του απαγορέψετε να το κάνει.

Πηγή

Υπάρχουν μπαμπάδες που δεν φοβούνται να ‘μυήσουν’ τους μικρούς γιους τους στην ομορφιά της Φύσης μην τυχόν και γίνουν ευαίσθητοι, ρομαντικοί ή μαλθακοί! (Το έχω ακούσει κι αυτό!).

Υπάρχουν μπαμπάδες που διηγούνται στους μικρούς τους γιους ιστορίες ναυτικών και περιπέτειες από μυθιστορήματα.

Τους εξηγούν για ποιον λόγο τα θαλασσοπούλια ακολουθούν τα πλοία και τους μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον θυμό τους.

Τους μαθαίνουν την αξία της σιωπής όταν πρέπει να σωπάσουν και την αξία του λόγου όταν πρέπει να μιλήσουν.

Να προσέχουν τον διαφορετικό ήχο που κάνει ο άνεμος όταν περνάει μέσα από διαφορετικά δέντρα για να μάθουν να σέβονται τη διαφορετικότητα…

Τους μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές τους με τον διάλογο και όχι με τη βία…

Ναι. Υπάρχουν αυτοί οι μπαμπάδες και μπορεί κάποιος να τους αναγνωρίσει από μακριά, διότι δεν κάνουν αδικαιολόγητο σαματά σαν στρακαστρούκες σε βαρέλι για να τους προσέξεις.

Απλώς περπατάνε δίπλα στα παιδιά τους. ‘Όχι μπροστά από αυτά, δίπλα…

(Φωτογραφία: Επιστρέφοντας κάποτε από την Ύδρα, άκουσα αυτόν τον μπαμπά να διηγείται μια ιστορία στο παιδί του για το πέταγμα των γλάρων…)

Κωνσταντίνα Πέππα

Οι εικόνες που παραμένουν στο μυαλό μας από την παιδική ηλικία είναι πολύ συγκεκριμένες και, σύμφωνα με τους ειδικούς, χωρίζονται σε έξι σημαντικές κατηγορίες.

Υπάρχουν 6 πράγματα που θα θυμάται το παιδί σας από εσάς όταν μεγαλώσει.

Πολλές φορές ακούμε τους φίλους μας ή μέλη της οικογένειας μας να αναφέρονται σε συγκεκριμένες στιγμές της παιδικής τους ηλικίας και είναι πολύ ενδιαφέρον να καταγράψει κάποιος ποιες είναι τελικά οι μνήμες που παραμένουν ανεξίτηλες στη ζωή μας.

Δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες εικόνες που παραμένουν στο μυαλό μας από την παιδική ηλικία, αυτά είναι σύμφωνα με τους ειδικούς τα έξι πιο σημαντικά πράγματα που θα θυμούνται κάποτε τα παιδιά σας – από εσάς για εσάς!

Δείτε ποια είναι τα 6 πράγματα που θα θυμάται το παιδί σας:

1. Τις κοινές σας εμπειρίες

Μπορεί τα παιδιά σας να μην θυμούνται κάθε παιχνίδι που τους δωρίσατε στα γενέθλια τους ή πόσες φορές τα κεράσατε παγωτό, ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένες εικόνες που θα γεμίζουν για πάντα το μυαλό και την ψυχή τους. Οι κοινές εμπειρίες και λιγότερο τα αντικείμενα, φέρνουν την οικογένεια πιο κοντά και έτσι πιο πιθανό είναι να θυμούνται τη στιγμή που ήσασταν μαζί σε μια καφετέρια και τρώγατε παγωτό ή πίνατε πορτοκαλάδες και χαιρόσασταν ο ένας την παρέα του άλλου.

2. Τις στιγμές που ασχολείστε αποκλειστικά μαζί τους

Πολύ συχνά παρακολουθείτε γιορτινές στιγμές μέσα από την κάμερα και χάνετε τα μικρά πράγματα που τα παιδιά προσπαθούν να σας δείξουν. Δεν είστε ουσιαστικά κοντά τους. Μόνο όταν δίνουμε στα παιδιά σας την αμέριστη προσοχή μας μπορούν να αισθανθούν ότι μας έχουν ολοκληρωτικά δικούς τους. Το παιδί γνωρίζει ότι οι γονείς του το αγαπούν αλλά εκείνες τις μαγικές στιγμές που είστε οι δυο σας σίγουρα δεν θέλει να σας βλέπει να ελέγχετε τα email σας.

3. Τα θετικά σας σχόλια

Σε έναν κόσμο που η ιδέα της αγάπης μπορεί να θεωρηθεί κλισέ, η φράση «Σ’αγαπώ» δεν είναι απαραίτητα το καλύτερο που μπορείς να πείτε. Υπάρχουν πολλές άλλες εκφράσεις που μπορούν να επηρεάσουν θετικά την ψυχολογία του παιδιού σας, όπως: «Είμαι περήφανη για σένα», «Κάνεις την οικογένεια μας καλύτερη», «Είσαι ένας καλός φίλος». Με τον τρόπο αυτό μπορείτε να τονώσετε την αυτοπεποίθηση του από μικρή κιόλας ηλικία, και σίγουρα θα θυμάται τις θετικές αυτές εκφράσεις καλύτερα από την κριτική.

4. Το χειρισμό δύσκολων καταστάσεων

Τα παιδιά σας θεωρούν οδηγό στα επόμενα βήματα τους, καθώς ταξιδεύουν σε έναν κόσμο αβεβαιότητας που πολλές φορές τα κάνει να αισθάνονται ευάλωτα.
Στις δύσκολες στιγμές, όταν βρεθούν κάποτε αντιμέτωποι με θανάτους ή ασθένειες μέσα στην οικογένεια, σίγουρα θα θυμούνται τον τρόπο με τον οποίο τους μιλήσατε, πώς τα κάνατε να νιώθουν ασφάλεια και προστασία αλλά και πώς αντιδράσατε στις καταστάσεις αυτές.

5. Τις στιγμές που δεν ήσασταν εκεί

Παρά το γεγονός ότι ακούγεται αρνητικό, μπορεί να έχει και θετική όψη. Αν και τα παιδιά σας θυμούνται τις φορές που δεν ήσασταν εκεί όταν σας χρειάστηκαν- πράγμα φυσιολογικό γιατί δεν μπορείς να είσαι πάντα παρών- θυμούνται επίσης την πρώτη φορά που τελικά διανυκτέρευσαν εκτός σπιτιού χωρίς να πάρουν τηλέφωνο στη μέση της νύχτας, ή την πρώτη φορά που έκαναν κάτι τόσο σημαντικό στο σχολείο που δεν έβλεπαν την ώρα να τρέξουν σπίτι να το μοιραστούν μαζί σας. Αυτά είναι και τα πράγματα που θα θυμούνται ως ενήλικες.

6. Την αντίδραση σας σε καταστάσεις πίεσης και στρες

Η ζωή δεν είναι πάντα ανέμελη και εύκολη και το παιδί παρακολουθεί πως συμπεριφερόμαστε όταν το πρόγραμμα είναι φορτωμένο, οι σχολικές εργασίες πολλές, το φαγητό δεν έχει ετοιμαστεί και εσείς γενικά νιώθετε ότι θα τρελαθείτε. Αν είστε ο τύπος που «λυγίζει» σε περιπτώσεις πίεσης το καταλαβαίνουν και αν θέλετε να μεγαλώσετε παιδιά που μπορούν να διαχειριστούν το άγχος ως επαγγελματίες πρέπει να προσέχετε τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεστε τις ζόρικες καταστάσεις.

Πηγή

Κάθε μέρα πάνω από 1200 παιδιά μπαίνουν σε ανάδοχες οικογένειες μόνο στις ΗΠΑ. Η αναδοχή είναι μια υπέροχη διαδικασία που οι φροντιστές του παιδιού δίνουν αγάπη και φροντίδα. Και είναι σημαντικό γιατί το κάνουν σε μια περίοδο των παιδιών που χρειάζονται στήριξη. Μια περίοδος στη ζωή τους που είναι πολύ μπερδεμένη.

Όμως η ανάδοχη οικογένεια είναι μόνο προσωρινή. Και παρά την αγάπη, μπορεί να είναι τραυματικό για τα παιδιά. Ο αποχωρισμός, η αλλαγή περιβάλλοντος, η αβεβαιότητα  ότι δεν είναι οι παντοτινοί φροντιστές τους. Υπάρχουν παιδιά που μέχρι τον 6^ο μήνα της ζωής τους μπορεί να έχουν αλλάξει 4 οικογένειες. Έτσι ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός “Together We Rise” βρήκε έναν τρόπο να ενθαρρύνει τις οικογένειες να προχωρούν και σε υιοθεσία.

Η δράση τους ξεκίνησε το 2015 όταν άρχισαν να δημοσιεύουν στα social media φωτογραφίες παιδιών την ημέρα της υιοθεσίας τους. Η απήχηση που είχαν ήταν τεράστια! Μέχρι και σήμερα, δημοσιεύουν φωτογραφίες παιδιών με αυτόν τον υπέροχο τρόπο και έχουν καταφέρει το σκοπό τους.

«Από τότε που αρχίσαμε να δημοσιεύουμε φωτογραφίες παιδιών από την υιοθεσία τους, χιλιάδες άνθρωποι μας καλούν. Θέλουν να μάθουν περισσότερα για τη διαδικασία υιοθεσίας ή τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν.

Επιπλέον έχουμε ευαισθητοποιήσει πάρα πολλούς επαγγελματίες φωτογράφους που ζητούν να μας προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους.»

“Δεν σου δώσαμε το δώρο της ζωής. Η ζωή μας έδωσε ως δώρο εσένα”. Το υπέροχο μήνυμα των γονιών την ημέρα που υιοθέτησαν τον μικρούλη.

Μέχρι και σήμερα η σελίδα του οργανισμού στο facebook, δημοσιεύει τέτοιες φωτογραφίες με συγκινητικά μηνύματα.

Πηγή

Στην παραπάνω εικόνα βλέπετε μικροδουλειές που μπορούν να κάνουν τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους, σύμφωνα με το μοντέλο της Μοντεσσοριανής αγωγής. Πολλοί γονείς δεν συμφωνούν καθόλου με αυτό το πρότυπο και βλέπουν ένα είδος “σκλαβιάς” πίσω από οποιαδήποτε ανάθεση μικροδουλειάς σε ένα νήπιο ή παιδί.

Πρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού;

Η ανάθεση μικροδουλειών στα παιδιά είναι ευεργετική – Έρευνα

Μια έρευνα που διεξήχθη από την Braun Research, εξέτασε την συμμετοχή των παιδιών στις δουλειές του σπιτιού στο παρελθόν, ξεκινώντας από το 1967. Συμμετείχαν περισσότεροι από χίλιοι γονείς.

Το 82% αυτών έκαναν δουλειές όταν ήταν παιδιά.

Ωστόσο μόνο το 28% αυτών ζητούν από τα δικά τους παιδιά να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού.

Ο λόγος; Είναι πολύ απασχολημένα για κάτι τέτοιο. Θεωρούν ότι τα νήπια είναι πολύ μικρά για να τα καταφέρουν, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά δεν πρέπει να χάνουν πολύτιμο χρόνο από τα διαβάσματα και τις δραστηριότητες τους..

Όσο περισσότερο ευημερούμε ως κοινωνία, τόσο λιγότερα αναμένουμε από τα παιδιά μας. Συχνά φτάνουμε στη μέρα που μένουν μόνα τους ως φοιτητές και δεν ξέρουν πώς να πλένουν τα ρούχα τους, να μαγειρεύουν ένα γεύμα, μερικές φορές ακόμα και βασικά πράγματα όπως η αλλαγή μιας λάμπας. Γιατί κάνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας, αντί για τα παιδιά μας.

Nicholas Long, διευθυντής Κέντρου γονικής μέριμνας
στο νοσοκομείο παίδων του Αρκάνσας.

Μια άλλη έρευνα, του Marty Rossman – καθηγητής οικογενειακής εκπαίδευσης του πανεπιστημίου του Mississippi – δείχνει ότι οι μικροδουλειές είναι ευεργετικές για τα παιδιά. Μελέτησε παιδιά που τους ανέθεταν μικροδουλειές από την ηλικία των 3 ετών και παρακολουθούσε την πρόοδο τους μέχρι και τα 20 χρόνια τους. Τα αποτελέσματα;

Τα παιδιά που κάνουν δουλειές στο σπίτι τα πάνε πολύ καλύτερα σε διάφορους τομείς. Προσαρμόζονται ευκολότερα, επιτυγχάνουν ακαδημαϊκά και έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στη σταδιοδρομία τους. Τείνουν επίσης να έχουν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους τους.

Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά περισσότερα:

Η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού είναι ένας από τους τρόπος που τα παιδιά μπορούν να μάθουν τις οικογενειακές σχέσεις και τον τρόπο λειτουργίας της οικογένειας. Τα βοηθούν να αισθάνονται ικανά και υπεύθυνα. Αναπτύσσεται το αίσθημα του σεβασμού για τα υπάρχοντά τους και τον σεβασμό για τους γύρω τους. Βοηθά στην ανάπτυξη της αίσθησης των παιδιών για κοινωνική δικαιοσύνη, υπευθυνότητα και κατανόηση της δικαιοσύνης. Τα παιδιά βλέπουν τη σχέση με τους γονείς τους ως κάτι αμφίδρομο και όχι μονομερές.

Πέραν όλων αυτών, η ευκαιρία που δίνεται σε ένα παιδί να εκτελέσει καθήκοντα κατάλληλα για την ηλικία του, βοηθάει να αναπτύξει την αυτοεκτίμηση και ανεξαρτησία του. Αναθέτοντας στο παιδί μας μια μικροδουλειά, δείχνουμε ότι πιστεύουμε σε αυτό και ότι είναι αξιόλογο και ισότιμο μέλος της οικογένειας..

Οι γονείς σήμερα θέλουμε τα παιδιά μας να ξοδεύουν χρόνο σε πράγματα που μπορεί να τους φέρουν επιτυχία, αλλά η ειρωνεία είναι ότι έχουμε σταματήσει να κάνουμε ένα πράγμα που φέρνει πραγματικά και αποδεδειγμένα την επιτυχία. Και αυτό είναι να πιστεύουμε σε αυτά και να τους αναθέτουμε αρμοδιότητες.

Αφού είναι τόσο ευεργετικές οι μικροδουλειές για τη ζωή των παιδιών να τι πρέπει να ξέρουμε:

• Είναι σημαντικό να αναθέτουμε μικροδουλειές στα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους. Μια εργασία στο σπίτι που δεν μπορεί να κάνει το παιδί ή που είναι πολύ εύκολη – βαρετή για την ηλικία του, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.
• Ειδικότερα σε μικρότερες ηλικίες δεν λέμε ποτέ «Κάνε!» αλλά «Έλα να κάνουμε». Δεν προστάζουμε, αλλά παροτρύνουμε. Δεν είναι αγγαρεία, αλλά συμμετοχή.
• Μπορούμε να το κάνουμε διασκεδαστικό, να βάλουμε μουσική, να χορεύουμε παράλληλα, να παίζουμε κάποιο παιχνίδι ερωτήσεων.
• Δεν ξεχνάμε ότι δεν περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν άριστα τις δουλειές, αλλά μετράει πολύ η προσπάθεια.

Εσείς αναθέτετε μικροδουλειές στα παιδιά σας; Συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού;.

Πηγή