Σήμερα πόσες φορές ένιωσες ανεπαρκής ως μαμά; Ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Τι στο καλό πρέπει να κάνεις πια για να είσαι καλή και αρκετή; Τι στο καλό κάνεις λάθος και τα παιδιά σου είναι τόσο ζωηρά, δεν σε υπακούν σχεδόν ποτέ!

Πόση επιπλέον ενέργεια πρέπει να ξοδέψεις για να βρεις μια στιγμή ηρεμίας και ησυχίας στο σπίτι; Λίγο ησυχία ώστε να μην ακούν πια τα αυτάκια σου φωνές! Ηρεμία βρε παιδιά, επιτέλους πια!

Μήπως κάτι δεν πάει κάτι καλά με εσένα;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν σκέφτεσαι ποτέ έτσι. Αλλά αυτές ήταν μερικές από τις δικές μου σκέψεις σήμερα. Και τότε συνάντησα αυτό το ποστ μιας μαμάς που με έβαλε στη θέση μου. Όπως και εκείνην. Ναι, έχει τόσο δίκιο! Ναι, συμφωνώ τόσο πολύ που δάκρυσα!

Διάβασε το ποστ της μαμάς Con (mrsconstancehall):

Πριν δυο εβδομάδες, μια γνωστή μου παιδοψυχολόγος κοίταξε τα παιδιά μου και είπε:

«Είσαι πολύ καλή μητέρα!»

Όταν το άκουσα νόμιζα ότι με δουλεύει!

«Δεν αισθάνομαι ότι είμαι καλή μαμά… Τα παιδιά με τρελαίνουν και χάνω πολλές φορές την ψυχραιμία μου. Τα βράδια αναρωτιέμαι που στο καλό θα βρω δύναμη για να βγάλω την επόμενη μέρα!»

Τότε μου απάντησε κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.

«Τα μωρά κλαίνε γιατί έτσι μπορούν να επικοινωνήσουν. Τα νήπια φωνάζουν, τα παιδιά γκρινιάζουν και οι έφηβοι παραπονιούνται. Και οι μαμάδες παίρνουν μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσουν για να μην ξεσπάσουν. Έτσι κάπως επικοινωνούμε εμείς οι μαμάδες.

Όμως πίστεψε με. Αυτό είναι πολύ καλύτερο από την σιωπή.

Ένα σπίτι με παιδιά που φωνάζουν, εφήβους που μαλώνουν και δεν «ακούν» τους γονείς τους και συνεχίζουν τα δικά τους, είναι ένα υγιές σπίτι. Για εμένα.

Να σε ανησυχούν τα σιωπηλά παιδιά. Τα φοβισμένα νήπια. Οι έφηβοι που δε θέλουν να γυρίσουν σπίτι. Και τους γονείς που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Εμένα αυτά με ανησυχούν.

Και τα παιδιά σου δε σε τρελαίνουν. Είσαι ήδη τρελάρα γι αυτό και τα έκανες.»

Και κάπως έτσι, ένιωσα ότι είμαι καλή μαμά τελικά!

Πάρε βαθιές ανάσες μαμά, τελικά κάνουμε καλή δουλειά!

Λίζα

Πηγή

Πολλές φορές, όταν το παιδί μας έχει αλλόκοτες συμπεριφορές, σκεφτόμαστε πως «είναι ακόμα παιδί» και πως όταν μεγαλώσει θα τις αποβάλει από μόνο του, μαγικά, χωρίς να κάνουμε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια εμείς… Η αλήθεια όμως είναι πως κάποιες παιδικές συμπεριφορές μας υποδεικνύουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν και χρειάζεται να επέμβουμε από τώρα ώστε να τις αποτρέψουμε. 

Η συγγραφέας Κίκα Ουζουνίδου μιλάει γι΄αυτά τα σημάδια και μας προειδοποιεί: 

«Τα παιδιά, μας δείχνουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν! Στέλνουν από νωρίς τα σημάδια τους, αλλά εμείς με ένα “παιδί είναι ακόμα” πάμε παρακάτω, νομίζοντας πως τα προβλήματα θα φύγουν, μια μέρα με τρόπο μαγικό…

Όμως ένα παιδί…:
που είναι θυμωμένο θα γίνει ένας νευρικός ενήλικας…
που χτυπάει, θα λύνει τις διαφορές του με βία…
που βαριέται, θα συνεχίσει να το κάνει και ως μεγάλος…
που είναι ντροπαλό, θα του λείπει το θάρρος…
που είναι απόμακρο, θα ζει μοναχικά…
που δεν μοιράζεται, θα τα θέλει όλα δικά του…
που δεν εκφράζεται, θα είναι πάντα κλεισμένο στον εαυτό του…
που δεν συγχωρεί, θα ζει με τον θυμό…
που είναι μελαγχολικό, θα έχει μέσα του θλίψη…

Πρέπει να παρατηρούμε καλύτερα τα παιδιά μας και να μην προσπερνάμε τα μηνύματα που μας στέλνουν.

Να δώσουμε αγάπη στο θυμωμένο παιδί και σε αυτό που χτυπάει, παραπάνω στοργή!
Σε αυτό που βαριέται, να δώσουμε υποχρεώσεις και κίνητρα!
Στο ντροπαλό παιδί, να δείξουμε ότι πιστεύουμε σε αυτό και το απόμακρο να το κοινωνικοποιήσουμε!
Σε αυτό που δεν μοιράζεται, να του δείξουμε την ομορφιά του να δίνεις και σε αυτό που δεν εκφράζεται, να βρούμε τρόπους να το ξεκλειδώσουμε!
Σε αυτό που δεν συγχωρεί, να του μάθουμε τη συγνώμη με το να του την ζητήσουμε και στο μελαγχολικό παιδί, να δώσουμε χρόνο, παιχνίδι και χαρά!
Η ευθύνη είναι δική μας και είναι κρίμα να βασανίζονται μεγαλώνοντας με πράγματα που μας τα “είπαν” νωρίς!»

Πηγή

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν επιστρέφεις επιτέλους στο σπίτι με το μωρό, το βραχιόλι του μαιευτηρίου είναι ακόμα στον καρπό σου. Και το γλυκό σου νεογέννητο κλαίει και φωνάζει όλη τη νύχτα. Όταν δοκιμάζεις όλα όσα γνωρίζεις για να το ανακουφίσεις και τίποτα δε φαίνεται να λειτουργεί. Και τελικά τα δάκρυα χαράς που περίμενες γίνονται… δάκρυα εξάντλησης και απογοήτευσης.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν κουνάς, νανουρίζεις και τραγουδάς ότι τραγούδι ξέρεις χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Και αυτή η κούνια που επιλέξατε με τόση αγάπη και φροντίδα είναι κενή, ενώ περπατάς το μήκος του σπιτιού σου ξανά και ξανά. Και κουνάς με τα χέρια σου και ψιθυρίζεις σσσς και προσεύχεσαι να έρθει επιτέλους ο ύπνος.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν ο πυρετός είναι υψηλός, τα ματάκια του συνήθως είναι θαμπά και κουρασμένα. Όταν το μικρό του σώμα ταλαιπωρείται από την άτιμη ασθένεια και δεν ξέρεις τι συμβαίνει. Όταν ψάχνεις online να βρεις τα συμπτώματα της αρρώστιας επειδή είναι πολύ αργά και απλά καταλήγεις τρομοκρατημένη.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν δε σε πιάνει ύπνος τη νύχτα γιατί αναρωτιέσαι αν το μωρό σου όταν μεγαλώσει και θα κάνει φίλους στο σχολείο όταν μεγαλώσει. Το σώμα είναι εξαντλημένο από την ημέρα αλλά το μυαλό δεν κοιμάται ποτέ και κάνει ερωτήσεις: Θα προσαρμοστεί εύκολα, θα είναι ευτυχισμένο, θα του έχω διδάξει αρκετά για να περιηγηθεί σε νέες εμπειρίες;

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν γεμίζουν τώρα το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου με περισσότερες ερωτήσεις και τραγούδια από όσα μπορείς να αντέξεις, λίγα χρόνια αργότερα θα ασχολούνται μόνο με το κινητό τους και η ησυχία θα είναι αποπνικτική. Όταν τα μάτια που κάποτε ήταν γεμάτα από διασκέδαση και γέλιο τώρα είναι στραμμένα προς τον ουρανό πιο συχνά από όσο θα θέλαμε, και θα αναρωτιέσαι αν είναι όλα καλά στον κόσμο τους.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν βγαίνει σε ραντεβού και αναρωτιέσαι αν όλα όσα της δίδαξες και όλες οι συζητήσεις που είχατε μαζί είναι αρκετές. Όταν βγαίνει έξω με τους φίλους του και ελπίζεις ότι θα είναι ηγέτης και όχι οπαδός. Και ότι μπορείς να του δείξεις το σωστό τρόπο να πάρει αποφάσεις. Όταν το αυτοκίνητο είναι έτοιμο και γεμάτο και τα χέρια σου κρατούν τα δικά τους μέσα από το παράθυρο αλλά εκείνα τα τραβούν μακριά.

Ναι. Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Αλλά τα χρόνια;

Ωωω ναι! Τα χρόνια περνούν γρήγορα…

Όταν το μικρούλι πλασματάκι που κάποτε δεν κοιμόταν στη κούνια του, είναι πλέον πολύ μεγάλο για να χωρέσει ακόμα και στο κρεβατάκι του.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν το πιο μικροσκοπικό χεράκι που έσφιξε δυνατά το δάχτυλό σου τόσο σφιχτά, αφήνει το χέρι σου πολύ εύκολα και τρέχει στην αυλή του νηπιαγωγείου.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μωρά μας, τα οποία κάποτε κούρνιαζαν στην αγκαλιά μας και τραβούσαν τα μαλλιά μας γεμίζοντας τις γροθιές τους με αυτά, τώρα τα ισιώνουν, βάζουν ζελέ και χτενίζουν περίτεχνα τα δικά τους μαλλιά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν αυτός που σκεφτόσουν ότι δεν πρόκειται να κοιμηθεί ποτέ, θα κοιμηθεί τώρα μέχρι το μεσημέρι αν τον αφήσεις.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν βλέπεις το χέρι, αυτό το χεράκι που μόλις χθες του έμαθες να χαιρετάει. Και του έλεγες ενθαρρυντικά «Κάνε γεια σου, γεια σου!», σε χαιρετάει για αντίο καθώς οδηγεί μακριά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μικρούλια μας γίνουν τα μεγάλα μας. Όταν ο δρόμος μας γίνει ο δρόμος τους. Όταν η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη σε σημείο να πονάει …

Θα θυμόμαστε …

Ότι οι νύχτες ήταν τόσο μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν τόσο γρήγορα.

Το υπέροχο αυτό κείμενο είναι δική μου ελεύθερη (αρκετά ελεύθερη θα έλεγα) μετάφραση από ένα post της σελίδας «No Mama’s Perfect» που σημαίνει «Καμία μαμά δεν είναι τέλεια».

Λίζα

Πηγή

Όταν ο γιος μου ήταν τεσσάρων ετών, πήγαμε μία ημερήσια εκδρομή για να παίξουμε στο χιόνι. Ήταν μια όμορφη, κρύα αν και ηλιόλουστη ημέρα. Σ’ένα βουνό, με φόντο τις Άλπεις, ανεβήκαμε ένα λόφο και τον κατεβήκαμε με το έλκηθρο περίπου 25 συνεχόμενες φορές. Όταν ένιωσα να κρυώνω και να κουράζομαι, είπα στο γιο μου ότι θα έκανα ένα διάλειμμα.

Μέσα σε δευτερόλεπτα ένιωσα ένα αιχμηρό, παγωμένο χτύπημα στο πρόσωπό μου. Το μάτι μου πονούσε τρομερά. Ήταν ένα παράξενο μείγμα καυτού και κρύου πόνου και ήμουν εντελώς ζαλισμένη.

Καθώς επεξεργαζόμουν τι συνέβη, κατάλαβα ότι ο γιος μου, μου είχε ρίξει στο πρόσωπο ένα μεγάλο κομμάτι πάγου.

Δεν είχε ιδέα ότι ήταν ένα μεγάλο κομμάτι πάγου.
Είχε κάνει ένα λάθος.
Δεν είχε ιδέα ότι θα με πλήγωνε.
Απλά ήθελε να συνεχίσουμε να παίζουμε.
Αλλά δεν ήταν πια ευχάριστο. Καθόλου. Είχα πέσει κάτω από τον πόνο.
Καθώς πόνεσα, ο μικρός μου γιος φοβήθηκε.

Έμαθα πολλά απ’αυτή την οδυνηρή στιγμή, που με βοήθησε μέσα στα χρόνια να γίνω καλύτερη, πιο ήρεμη μητέρα:

– Τα παιδιά κάνουν λάθη.
– Τα παιδιά συμπεριφέρονται άσχημα.
– Η κακή συμπεριφορά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται.
– Οι γονείς και τα παιδιά έχουν διαφωνίες και αποσυνδέσεις.

Η διαφορά βρίσκεται στο πώς επιλέγουμε να αντιμετωπίσουμε την αποσύνδεση, την ανάρμοστη συμπεριφορά και τα λάθη. Όταν εμφανιστεί η ανάρμοστη συμπεριφορά μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να αισθανθεί ικανό να γίνει καλύτερο. Κι αυτό σημαίνει πως το παιδί μπορεί ν’αλλάξει τη συμπεριφορά του προς το καλύτερο. Επειδή τα παιδιά είναι πολύ πρόθυμα να μάθουν όταν νιώθουν ασφαλή και πως τα αγαπάνε.

Βοηθώντας τα παιδιά να μάθουν από τα λάθη τους:

Αυτό που έμαθα εκείνη την ημέρα, όταν υποχώρησε ο πόνος, είναι πως το παιδί μου χρειαζόταν τη βοήθειά μου για να κατανοήσει το λάθος του. Χρειαζόταν να τον συγχωρήσω, να τον αγαπώ και να τον βοηθήσω να αισθανθεί ξανά ασφαλής.

«Αυτό ήταν πάγος. Αισθάνθηκα τον πάγο στο δέρμα μου σκληρό και κρύο. Για την ακρίβεια καίει. Με πόνεσε πολύ. Είμαι σίγουρη πως ο πόνος μου σε τρόμαξε κι εσένα».

Αγκαλιαστήκαμε για πολλή ώρα και κλάψαμε κι οι δυο.

Τελικά, είπα κάτι σχετικά με το τι συνέβη: «Εάν δεν σου αρέσει, όταν σου λέω ότι πρέπει να σταματήσουμε το παιχνίδι, θέλω να μου το λες και όχι να μου πετάς οτιδήποτε. Καταλαβαίνεις;», πρόσθεσα. «Ναι μαμά, καταλαβαίνω», ήρθε ως απάντηση. «Ήθελα να παίξω, όχι να σε πληγώσω».

Κι ήμασταν ξανά έτοιμοι να παίξουμε.

«Βλέπεις πόσο βαρύς είναι ο πάγος; Το χιόνι που είναι ελαφρύ και αφράτο, είναι πιο εύκολο να το πετάξουμε. Θέλεις να προσπαθήσουμε ξανά;»

Προσφέροντας μια κάποια καθοδήγηση, ο γιος μου ήταν πρόθυμος να με ακούσει και να με εμπιστευτεί.

Αυτό ήταν. Ούτε καρεκλάκια σκέψης, ούτε συνέπειες, ούτε τιμωρίες.

Ο γιος μου δεν με χρειαζόταν για να τον κάνω να νιώσει άσχημα, μόνο και μόνο επειδή κατά λάθος μ’έκανε να αισθανθώ πόνο. Χρειαζόταν να ξέρει ότι έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να κάνει κάτι καλύτερο απ’αυτό. Να μάθει, να επανορθώσει. Χρειαζόταν να γνωρίζει ότι το σωστό πράγμα που έχουμε να κάνουμε μετά από ένα λάθος, είναι να ζητήσουμε ολόψυχα συγγνώμη. Είχε ανάγκη να καταλάβει, τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, με πλησίασε και με φίλησε στο μάγουλο, ακριβώς στο κόκκινο σημείο που με είχε κάψει ο πάγος.

«Συγγνώμη που σε πλήγωσα με τον πάγο μαμά», είπε.

«Συγγνώμη που σε τρόμαξα, όταν φώναξα», είπα εγώ.

Όλοι θα’χουμε στιγμές όπου θα λάβουμε μηνύματα απ’τα παιδιά μας μ’έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνον που θέλουν. Θα μας πετάξουν πάγο, ακόμα κι αν σκοπεύουν να μας πετάξουν χιόνι. Κι αν μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε τα λάθη των παιδιών μας ως ευκαιρίες για να τους προσφέρουμε καθοδήγηση, μπορούμε να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά. Αυτός ο θετικός τρόπος δεν είναι πάντα σαφής ή εύκολος. Σίγουρα, όμως, κάνει μεγάλη διαφορά στο δεσμό με το παιδί μας. Επίσης, με βοηθάει να θυμάμαι πως η ανάρμοστη συμπεριφορά δεν είναι πάντα αυτό που δείχνει.

Ακόμα και τώρα, αρκετά χρόνια μετά, όταν με το γιο μου δεν έχουμε βλεμματική επαφή, ίσως αναρωτηθώ εάν ψάχνει τρόπο να συνδεθεί μαζί μου, αλλά έχει χάσει εντελώς το στόχο. Χρειάζεται να διακόψουμε και να επανασυνδεθούμε; Ποια είδους καθοδήγηση λείπει εδώ; Ο φόβος και ο πόνος θολώνουν την κρίση και τις σκέψεις μου;

Το εκπληκτικό μ’αυτή την προσέγγιση στην ανάρμοστη συμπεριφορά είναι ότι λειτουργεί στα μικρά παιδιά και τώρα λειτουργεί και στις προ-εφηβικές περιπέτειες μας.

Στην ηλικία των δέκα, ο γιος μου γνωρίζει ότι μερικές φορές χρειάζεται να σταματήσουμε και να ξεκινήσουμε απ’την αρχή.

«Αυτό μοιάζει σαν την κατάσταση με τον πάγο», είπα πρόσφατα στο γιο μου όταν αισθάνθηκα μία πιθανή μάχη. Προσπάθησε να υποστηρίξει τον τρόπο του με όχι πολύ ωραίες λέξεις.

«Νομίζω ότι πρέπει να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο να μιλήσουμε γι’αυτό», συνέχισα. «Μαμά, εντάξει. Δεν νομίζω ότι με καταλαβαίνεις. Μισό λεπτό, θα προσπαθήσω ξανά», είπε ο γιος μου. Έπειτα πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον. Λόγω αυτής της παύσης (και περίπου έξι χρόνια πρακτικής, ατελών στιγμών και προθυμίας επανασύνδεσης) ήμασταν σε θέση να συνεχίσουμε τη διαφωνία μας μ’ένα χρήσιμο τρόπο και με σεβασμό.

«Ανησυχώ, αυτό είναι που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή»… μου εμπιστεύτηκε τις ανάγκες και τα συναισθήματά του.

Αυτή η διαδικασία που προσφέρει καθοδήγηση, ακούγοντας τις ανάγκες και δείχνοντας εμπιστοσύνη ότι τα παιδιά είναι ικανά να μάθουν, βρίσκεται στον πυρήνα της ανατροφής των παιδιών με σεβασμό, αγάπη και καλοσύνη. Η ενσυναισθητική γονεϊκότητα δεν είναι ένας τρόπος να μάθουμε στα παιδιά να συμπεριφέρονται τέλεια όλη την ώρα. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε τα λάθη (δικά μας και δικά τους) ως μέρος του ταξιδιού. Η καθοδήγηση και η εμπιστοσύνη αντικαθιστούν την τιμωρία και τις συνέπειες. Ως αποτέλεσμα τα παιδιά θέλουν να γίνονται καλύτερα επειδή πιστεύουν, δικαίως, ότι μπορούν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καθώς το παιδί σας μεγαλώνει, θα κάνει επιλογές που θα αποδειχθούν λανθασμένες.
Η ανάρμοστη συμπεριφορά είναι εγγυημένη στην παιδική ηλικία.

Το να είστε πρόθυμοι να αποδεχτείτε, να ακούσετε και να προσφέρετε καθοδήγηση αντί να τιμωρήσετε, είναι βέβαιο ότι θα γίνει θετική συμπεριφορά στη ζωή τους.

Πηγή

Στο κείμενο που ακολουθεί η μαμά Εύη εξηγεί τους 8 λόγους για τους οποίους ο γιος της Κωνσταντίνος θέλει να είναι συνεργάσιμος και όχι απλά ένα παιδί υπάκουο που τηρεί κατά γράμμα όσα του ζητούν οι γονείς.

8 Λόγοι που ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο!

1. Κανένας υπάκουος άνθρωπος δεν έγραψε ποτέ ιστορία !!!

Ε …Ναι …τον προορίζω για πρωθυπουργό τον Κώτσο …(χα χα αστειάκι)…Στους καιρούς που ζούμε θεωρώ ότι είναι ορθότερο να μπορείς να σκεφτείς, να έχεις άποψη και να μη σε φοβίζει καμία μορφή εξουσίας ! Να μην είσαι υπάκουος σε κανόνες που δεν εξυπηρετούν το γενικό καλό… διότι οι αλλαγές που χρειάζονται δε γίνονται από ανθρώπους που λένε ΝΑΙ και σκύβουν το κεφάλι !!!!

2. Η Εξουσία δεν είναι πάντα καλοπροαίρετη !!

Μπορεί εγώ τώρα να χαίρομαι όταν ο μικρός κάνει αυτό που του λέω αλλά αν το παιδί συνηθίσει στο να υπακούει όλους τους νόμους και όλους τους κανόνες που ορίζονται για αυτό πιθανόν να υπακούσει και σε κάποιο κανόνα που ΔΕΝ θέλω …..από κάποιον άλλο…

3. Η υπακοή αφήνει το παιδί απροστάτευτο!!!

Ένα υπάκουο παιδί σαφώς και είναι βολικότατο !! Ένα υπάκουο παιδί δεν ορθώνει το ανάστημα του σε κάποιον που του επιβάλλεται! Όλα είναι νορμάλ για αυτό και τα δέχεται χωρίς αντιδράσεις !!

4. Το υπάκουο παιδί αλλάζει την υπακοή του από το γονιό ..στο φίλο …στο δάσκαλο …

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο διότι διατρέχει το κίνδυνο να μη μπορεί να διαχειριστεί ένα πιεστικό φίλο …(β.λ bullying…)! Πιθανόν να κάνει ότι του λέει το κολλητάρι του για να μη τον πει φλούφλη (β.λ κάπνισμα , ναρκωτικά…)! Μπορεί η εξουσία να αλλάξει μορφή και να γίνει κάποιος δάσκαλος που δεν έχει το καλύτερο σκοπό για το παιδί… δε θέλω να σας τρομάξω αλλά ακούμε τα μύρια πλέον για εκπαιδευτικούς, προπονητές κλπ .Μπορεί το υπάκουο κορίτσι να δέχεται ένα καταπιεστικό φίλο …και αργότερα ένα πιεστικό σύζυγο …Στατιστικά πολλά κορίτσια που υπήρξαν υπάκουα έτυχε στη ζωή τους να βιώσουν κακοποίηση!

5. Το υπάκουο παιδί δεν μπορεί να πάρει ευθύνες!

Όταν δεν έχει κάποιον να τον διατάζει δε μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες και να κάνει κάτι μόνο του ! Θέλει πάντα την καθοδήγηση και τη πίεση ότι κάποιος βρίσκεται από πάνω του! Φοβάται πολύ να κάνει λάθος και πολλές φορές δε θέλει καν να προσπαθήσει …..

6. Όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια !!

Όταν η εξουσία είναι απούσα γίνεται χαμός ! Δεν έχει καμία αρχή ούτε συνοχή …θέλει να κάνει όλα όσα του απαγορεύουν …απλά για να τα κάνει ..

7. Τα παιδιά που υπακούν τυφλά φοβούνται και αυτό τα εμποδίζει να αναπτύξουν όλες τις δεξιότητες τους!!

Ένα παιδί για να δοκιμάσει και να αναπτύξει τις δεξιότητες του χρειάζεται χώρο για λάθη , για δοκιμές και πιθανόν έντονα συναισθήματα ! Όταν όμως τιμωρείται για αυτά και πρέπει να υπακούσει σε ένα τρόπο που δεν είναι δικός του αλλά κάποιου άλλου μπλοκάρεται η ανάπτυξη των φυσικών του ταλέντων , η εσωτερική του φωνή , τα θέλω του, τα μπορώ του …..

8. Πάντα φταίει κάποιος άλλος !!

Τα παιδιά που έχουν συνηθίσει να υπακούν όταν θα κάνουν κάποιο λάθος, από φόβο θα ρίξουν το φταίξιμο αλλού ! Μπορεί να μπλέξουν τον αδερφό για τη ζημιά αλλά και το φίλο…από τα απλά μέχρι τα πιο σύνθετα …Αργότερα θα κατηγορούν οποιονδήποτε άλλο από τον εαυτό τους για το ζαβό το ριζικό τους …για τη ζωή που τους μισεί ….Αυτό όμως δεν αφήνει χώρο για να κατανοήσει κάποιος τα λάθη του, να διορθωθεί ….και κατ επέκταση να βελτιωθείτε σαν άνθρωπος !!

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο θέλω το παιδί μου να είναι ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟ!!!

Να δουλεύουμε μαζί και να αποφασίζουμε παρέα !! Να μην αποφασίζω εγώ γι αυτόν ερήμην του και μετά να απαιτώ να κάνει αυτό που του λέω εγώ Γιατί το λέω εγώ!!!

Θέλω να με αμφισβητεί και να με ρωτάει ! Να εναντιώνεται αν πιστεύει πως κάποιος κανόνας μου δεν είναι δίκαιος ώστε να βρούμε μια πιο συμφέρουσα λύση και για τους δυο μας με επικοινωνία ώστε να μάθει να ζητάει τα δικαιώματα του !! Θέλω να είναι ένα χαρούμενο παιδί που θα υποστηρίξει το δίκαιο και θα κάνει αλλαγές όταν χρειαστεί !! Θέλω να ακούει την εσωτερική του φωνή και ποτέ να μη κάνει κάτι που δε θέλει !

Να ξέρει και να βάζει όρια σε όλους και να προστατεύει τον εαυτό του διότι δεν θα είμαι πάντα εκεί για να το κάνω εγώ για αυτόν!

Να παίρνει την ευθύνη των πράξεων του και είτε είμαι εκεί είτε όχι να κρατάει το ήθος και τις αρχές που του μετέδωσα!!

Να είναι ένας άνθρωπος της δράσης και να μεγαλώσει με δύναμη ψυχής που ακόμα και σε κακοτοπιές να λυγίζει αλλά να μη σπάει !!

Να είναι ένα υπέροχο, ευτυχισμένο παιδί με εσωτερική γαλήνη και να απολαμβάνει το ταξίδι της ζωής χωρίς φόβο και πάθος !!

…..και του το εύχομαι….

Μαμά Εύη

Πηγή

Το καλοκαίρι είναι μια εποχή άμεσα συνδεδεμένη με ταξίδια, αλλαγές εικόνων, καινούργιες εμπειρίες. Η χαλάρωση και η ανανέωση που επέρχεται προσδίδει την ευκαιρία τα παιδιά να έρθουν κοντά στη φύση, αλλά και στους ίδιους τους γονείς τους. Τα όμορφα καλοκαιρινά ταξίδια θα γεμίσουν με θετική ενέργεια τις οικογενειακές μπαταρίες μαζί με άπλετη διασκέδαση. Λαμβάνοντας ήδη μέτρα υγιεινής, ετοιμαστείτε για ξέγνοιαστες και απολαυστικές διακοπές.

Μπορείτε να περάσετε δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά σας -προσχολικής ηλικίας- όπου ενώ θα διασκεδάζουν έγκειται το στοιχείο της μάθησης με πιο χαλαρό και απελευθερωτικό τρόπο. Έτσι, δύνανται να ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους μαθαίνοντας σημαντικά πράγματα γύρω από την προσωπικότητά τους, να ανακαλύψουν κρυμμένα ταλέντα και ενδιαφέροντα.

• Μουσική, κίνηση, τραγούδι, παντομίμα, χορός, ώστε να αποκτήσουν ισορροπία. Χρωματίστε μια ζωγραφιά με θέμα σχετικό με την παραλία.
• Παίξτε κουκλοθέατρο λέγοντας απλές λεξούλες για την ανάπτυξη της ομιλίας, παίξτε παλαμάκια και παιχνίδια με τα χέρια.
• Διαβάστε τους τα αγαπημένα τους παραμύθια και αφηγηθείτε αληθινές ιστορίες, φτιάξτε μαζί συλλογές από φυσικά υλικά που θα μαζέψετε από την παραλία και μετά τακτοποιείστε τα σε άλμπουμ.
• Οι επισκέψεις στην παραλία είναι τέλειες στο να εκτεθούν τα νήπια σε καινούριες λέξεις και να αναπτύξετε το λεξιλόγιο τους. Προσπαθήστε να του δείξτε και να συλλαβίσουν μαζί σας ένα καράβι, τον αναπνευστήρα, τα κιάλια, τα κοχύλια, τα κύματα, τα ψάρια, τα καβούρια, τους γλάρους και τα φύκια. Βρείτε και ονομάστε τις πατημασιές πουλιών, καβουριών, ανθρώπων και σκύλων.
• Αν παίξετε με τα κύματα, το παιδί σας σίγουρα θα καταλήξει με θαλασσινό νερό μέσα στο στόμα του. Επωφεληθείτε από αυτή τη διδακτική ευκαιρία. Ρωτήστε το παιδί σας τί γεύση έχει. Συζητήστε με το παιδί σας πώς και γιατί έχει διαφορετική γεύση από το νερό βρύσης και τονίστε ότι το θαλασσινό νερό δεν είναι πόσιμο.
• Βοηθήστε τον μελλοντικό επιστήμονα ή καλλιτέχνη να δει την ομορφιά και το θαύμα της φύσης, καθώς παράλληλα τους μιλάτε και τους εξηγείτε τι είναι το κάθε ένα. Παρατηρήστε την παλίρροια να έρχεται μέσα και έξω, προλάβετε τη δύση ή την ανατολή του ηλίου, δείτε τον άνεμο να κάνει τα κλαδιά των δέντρων να κουνιούνται.
• Φτιάξτε σημάδια στην άμμο χρησιμοποιώντας τα πόδια και τα χέρια, κουβαδάκια, ξυλάκια και κοχύλια. Στη συνέχεια, δοκιμάστε να τοποθετήσετε ολόγυρά τους βότσαλα.
• Δημιουργείστε έναν αγώνα δρόμου, αλλά περπατώντας σαν καβούρια.
• Παίξτε με τα κύματα, αν δεν έχει όμως, επιχειρήστε να επιπλεύσετε στο νερό. Παίξτε «Γύρω-γύρω όλοι» μέσα στο νερό. Τα παιδιά ξεκαρδίζονται όταν κάθονται μέσα στο νερό.
• Ποιος θα γεμίσει πιο γρήγορα το ποτήρι και θα κερδίσει αυτός που θα καταφέρει να γεμίσει τον κουβά πρώτος. Γι αυτά όμως η ανδρεναλίνη έχει χτυπήσει κόκκινο, διότι θα απολαύσουν κάθε στιγμή από αυτό.

Κάποιες δραστηριότητες που μπορείτε γονείς να κάνετε με τα παιδιά σας -στην περίοδο της σχολικής και της προεφηβικής ηλικίας- στην παραλία είναι οι ακόλουθες:

Αξεσουάρ της παραλίας
Φυσικά όλα εκείνα τα καλοκαιρινά παιχνίδια, όπως απόχη, μάσκα, βατραχοπέδιλα, καθώς και κουβαδάκια, φτυαράκια, τσουγκράνες, προαπαιτούμενα για την δημιουργία εντυπωσιακών κάστρων στην άμμο, και πηγαδιών. Ακόμη, προσπαθήστε να «μαγειρέψετε» και να δημιουργήσετε τις περίφημες πίτες άμμου, αντίστοιχες των πιτών λάσπης. Επιπλέον, μπορείτε να φτιάξετε μαζί με τα παιδιά σας αγγελάκια στην άμμο, ή ακόμα και αμμ-άνθρωπο! Η ανατρεπτική ιδέα από τον αντίστοιχο χιονάνθρωπο του χειμώνα με το χιόνι θα ενθουσιάσει τα παιδιά σας και θα είναι μια απίστευτη ιστορία που θα εξιστορούν στους φίλους τους.

Κοχύλια, πέτρες και βότσαλα
Μαζέψτε κοχύλια, πέτρες και βότσαλα μαζί με τα παιδιά σας ή πείτε σε εκείνα να τα αναζητήσουν στην παραλία, και φυσικά εντός του οπτικού σας πεδίου. Έτσι, όχι μόνο θα αισθανθούν ότι τα δίνετε ελευθερία, αλλά και ότι εμπιστεύεστε τα ίδια και την κρίση τους και επίσης θα είναι αρκετά απασχολημένα με κάτι ενδιαφέρον για αυτά. Στην συνέχεια, με αυτά μπορείτε να φτιάξετε ένα κολάζ, να ζωγραφίσετε πάνω τους ή να διακοσμήσετε το σπίτι. Ακόμη, ένα ευφάνταστο παιχνίδι είναι η τρίλιζα στην άμμο από βότσαλα! Κρατήστε σκορ σε ένα πίνακα ή κάποιο χαρτάκι για περισσότερο απόλαυση.

Ρόλος δημοσιογράφου
Μια αρκετά πρωτότυπη δράση είναι η ακόλουθη, δώστε τους την φωτογραφική μηχανή και ρόλο δημοσιογράφου, για να φτιάξουν ένα «ρεπορτάζ» εικόνων από την φύση. Τα παιδιά, όσο πιο μικρά στην ηλικία, τόσο περισσότερο θα ενθουσιαστούν και θα απορροφηθούν πλήρως, ώστε να περάσουν και όμορφα στην παραλία, μαζεύοντας πέτρες, φύλλα, άμμο και κάθε λογής αντικείμενο που να σχετίζεται με το αυτό, αλλά ακόμη και πιο κύριο θα ανακαλύψουν, θα εξερευνήσουν και θα διευρύνουν τα όρια της φαντασίας τους.

Πειρατές και κυνήγι κρυμμένου θησαυρού
Αναζητήστε τα αντικείμενα που οδηγούν στον μεγάλο θησαυρό που εσείς -γονείς- θα ορίσετε. Αυτός ο θησαυρός θα μπορούσε να είναι κοχύλια, πέτρες, ή ακόμα και αντικείμενα-θησαυροί που άφησαν πίσω τους, άλλοι λυόμενοι -με δική σας επιτήρηση όμως. Έπειτα, θα ήταν μια καλή ιδέα να πάρετε μαζί σας τον θησαυρό και να τον τοποθετήσετε στο σπίτι σας φτιάχνοντας ένα «κουτί αναμνήσεων» ή βάζοντάς τα σε μια γυάλα με νερό προκειμένου να φτιάξετε τη δική σας θάλασσα και να υπενθυμίζει τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί την στιγμή αυτή!

Παιχνίδια με μπάλα
Πανεύκολο και γρήγορο παιχνίδι στη στιγμή.

• Πόλο με μια μικρή μπάλα λίγο πιο βαριά που να επιπλέει στο νερό.
• Γκολφ στην άμμο με τα μπαλάκια του τένις ή μικρές μπάλες.
• Μπόουλινγκ στην άμμο με μια μικρή μπάλα. Αφού φτιάξετε μικρά κάστρα πετάξτε τη μπάλα, με κινητή αυτόν που θα ρίξει τα περισσότερα κάστρα!

Χαρτιά στην παραλία
Πάρτε μαζί σας τράπουλα και παίξτε χαρτιά, κάποια γρήγορα και ευχάριστα παιχνίδια είναι η ξερή, το uno.

Ξεκούραση κάτω από τον ίσκιο.
Ξαπλώστε μαζί παρέα κάτω από ένα δέντρο ή την ομπρέλα στη παραλία και απλώς αφουγκραστείτε τους ήχους, της θάλασσας, όταν το κύμα σκάει στα ρηχά, των φύλλων των δέντρων, όταν χορεύουν από το μελτέμι, το καλοκαιρινό αεράκι.

Βιβλία και Μουσική
Διαβάστε τους ένα βιβλίο ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το μαζί με εκείνα δείχνοντας τις εικόνες και αναπαριστώντας το με ήχους. Είναι μια καλή ευκαιρία η θεωρητική γνώση να γίνει εμπειρική. Συνδυάστε το περιεχόμενο του βιβλίου με την καλοκαιρινή απόδραση. Εναλλακτικά, αν το παιδί είναι μεγαλύτερης ηλικίας μπορεί να διαβάσει το ίδιο ένα πιο μεγάλο βιβλίο λογοτεχνικού χαρακτήρα, ή ακόμη να ακούσει και μουσική από κάποια ηλεκτρονική συσκευή που θα φέρει.

Μαζέψτε τα σκουπίδια. 
Συζητήστε πώς τα σκουπίδια μπορούν να βλάψουν τα ζώα και τη θάλασσα.

Σύμφωνα με την κ. Μαρία Λαζαρίδου, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, «ανεξάρτητα από τον προορισμό, ένα ταξίδι είναι ένα «μάθημα» γεωγραφίας, μετεωρολογίας, τοπογραφίας, ανάγνωσης και γραφής. Μπορεί να αποτελέσει μια εκπληκτική ευκαιρία για τα παιδιά να γνωρίσουν τον κόσμο.»

Όσο κρατάνε οι δραστηριότητες στην παραλία, είναι αναγκαίο να τηρούνται κάποιοι βασικοί κανόνες υγιεινής, αλλά και να δώσεις στο παιδί σου την αίσθηση της χαλάρωσης και της ξενοιασιάς χωρίς την αυστηρότητα των υποχρεώσεων. Περισσότερο παιχνίδι και ελευθερία για τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο, καινούρια ερεθίσματα που δεν έχουν το χρόνο να εξερευνήσουν στη φορτωμένη σχολική χρονιά, συχνότερη και ουσιαστικότερη επαφή με τους γονείς.

Αικατερίνη Συμφέρη

Θέλω το παιδί μου να ζήσει μια μεγάλη ζωή.

Ίσως όμως μεγάλη δεν σημαίνει αυτό που το έχουμε κάνει πλέον να σημαίνει. Ίσως μεγάλη ζωή να είναι εκείνη η ζωή που κόβουμε ταχύτητα για χάρη των παιδιών μας..

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατούν στον διάδρομο με τα παιχνίδια μόνο και μόνο για να δουν όλα εκείνα τα τρελά και να ξεκαρδιστούν.

Γιατί έτσι.

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή που στεκόμαστε στο ύψος τους.. Ή ίσως είναι η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να φορέσουν εκείνη την αγαπημένη αποκριάτικη στολή τους για μήνες. Γιατί έτσι.

Ίσως η μεγάλη ζωή δεν έχει να κάνει τελικά με ταξίδια σε όλον τον κόσμο ή με το να ζούμε όλων των ειδών τις εμπειρίες..

Ίσως να είναι μόνο μια ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να κολυμπούν στην θάλασσα το καλοκαίρι, κάθε μέρα. Ή μια ζωή που διαβάζουμε παρέα τους το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και ξανά, κάθε βράδυ.. Γιατί αυτό είναι εκείνο που λατρεύουν τόσο.

Μπορεί μια μεγάλη ζωή να είναι μερικά λεπτά παραπάνω για πλατσούρισμα στο βραδινό τους μπάνιο. Μπορεί να είναι τα οικογενειακά πάρτι με χορό χωρίς κανένα λόγο..!

Ίσως μεγάλη ζωή να είναι όταν τ’αφήνουμε να σκαρφαλώσουν σ’εκείνο το ψηλό πεζούλι γυρνώντας στο σπίτι. Κι ας έχουμε αργήσει.. Κι όταν τ’αφήνουμε ν’ανακατέψουν τις πλαστελίνες κι ας ξέρουμε πως μετά θα γίνουν χάλια.

Όχι, μια μεγάλη ζωή δεν είναι μια πολυέξοδη ζωή ή μερικά χλιδάτα αντικείμενα. Μια μεγάλη ζωή είναι μια ζωή που ξεχειλίζει απο φιλιά, γαργαλητά και χάδια στο κρεβάτι.

Κι αν νιώθεις πως δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου τη μεγάλη ζωή που αξίζουν.. Θέλω να σου πω, πως η μεγάλη ζωή βρίσκεται μέσα στις καθημερινές χαρές και τα χαμόγελα…

Θέλω το παιδί μου να έχει μια μεγάλη ζωή.. Γι’αυτό το άφησα σήμερα να χτενίσει εκείνο τα μαλλιά μου.

Και το άκουσα με μεγάλη μου χαρά να μου λέει όλες τις ιστορίες που έχει στο κεφάλι του, εκείνες που δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Και ρώτησα τα πάντα για να καταλάβω καλύτερα.

Πρωτότυπο: Sarah Lango – Gracefield growth

Πηγή

Η ανάγνωση παιδικών βιβλίων, ήδη από τη βρεφική ηλικία, προσδίδει στο παιδί την δυνατότητα να χτίσει γερά θεμέλια πάνω στα οποία, μετέπειτα, θα στηριχθούν οι ικανότητές του για ανάγνωση και συλλήβδην για μάθηση. Το Βιβλίο, άλλωστε, ως υλικός φορέας έντυπου λόγου, εικαστικού περιεχομένου, και πνευματικού έργου αποτελεί το κατεξοχήν μέσο διάδοσης της γνώσης με την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα αφενός εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό μέσο αφετέρου.

Διάβασμα και γονείς
Ίσως, μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της προαναφερθείσας δραστηριότητας έγκειται στο γεγονός ότι δημιουργεί γέφυρες επικοινωνίας και στέρεους, συναισθηματικούς δεσμούς ανάμεσα στο παιδί και στον γονιό. Όσο ο τελευταίος διαβάζει στο παιδί, τόσο δημιουργείται μια ζεστή και όμορφη σχέση, όπου εκατέρωθεν οι πλευρές απολαμβάνουν τη συντροφιά του άλλου και δένονται έτι περισσότερο μεταξύ τους.

Διάβασμα και διεύρυνση πνευματικών οριζόντων: γνώση
Επιπρόσθετα, το παιδί βρίσκεται σε θέση να αντλήσει νέα στοιχεία και μέσα από την εικονογράφηση. Ανεξαρτήτου γνωστικού αντικειμένου, προστίθενται πληροφορίες στον εγκέφαλο είτε αποβούν άμεσα χρήσιμες, είτε πάλι όχι. Βέβαια, «η γνώση είναι δύναμη», συμβάλλοντας στην καλύτερη προετοιμασία και προσαρμοστικότητα στις προκλήσεις της ζωής, εφόσον, είναι αναπόσπαστο εφόδιο, που λειτουργεί ως εφαλτήριο υπό την όποια αντίξοη συνθήκη.

Διάβασμα και συγκέντρωση: μνήμη
Ακόμη, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για την απερίσπαστη αφοσίωσης στο βιβλίο. Το παιδί μαθαίνει να κάθεται ήσυχα και να συγκεντρώνεται βελτιώνοντας την αναγνωστική του ικανότητα, διότι χρειάζεται η συγκράτηση από μια σειρά χαρακτήρων, στοιχείων και η ακολουθία της πλοκής. Ενισχύεται η πλαστικότητα του εγκεφάλου με το να θυμάται δημιουργώντας νέες συνάψεις, συνδέσεις, ενδυναμώνοντας τη βραχυπρόθεσμη μνημονική του ικανότητα.

Διάβασμα και φαντασία: κριτική σκέψη
Το βιβλίο αποτελεί το παράθυρο στη φαντασία. Ο συνδυασμός της εικόνας με το κείμενο προσφέρει πολύ-αισθητική απόλαυση. Η δύναμη που έχουν οι εικόνες και οι λέξεις επιτρέπουν στο παιδί να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, να ονειρευτεί και να σκεφτεί δημιουργώντας την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του με αποτέλεσμα να επεκτείνει τη δυνατότητα της αντίληψης του για τον κόσμο σε βαθύτερο επίπεδο και προσθέτοντας στη δεξιότητα της δημιουργικότητας σε έκαστο τομέα. Συνεπώς, συμβάλει στη διατήρηση της πνευματικής εγρήγορσης, στην εξέλιξη της κριτικής ικανότητας -λειτουργώντας ως πυξίδα- και στην όξυνση του νου του.

Διάβασμα και εμπλουτισμός λεξιλογίου
Ένα ακόμη προτέρημα είναι το εξής, επιτυγχάνεται η βελτιωτική ικανότητα του παιδιού -ερχόμενο σε επαφή- με πλειονότητα καινούργιων, ασυνήθιστων λέξεων να μαντεύει τη σημασία τους από τα συμφραζόμενα. Είναι, βέβαια, πολύτιμο εργαλείο στη μάθηση νέων γλωσσών, καθώς συμβάλει στην ευχέρεια του λόγου προφορικού και γραπτού.

Διάβασμα και κοινωνικοποίηση
Με την ανάγνωση βιβλίων βοηθιέται, επίσης, στην καλύτερη και αποτελεσματικότερη έκφραση των σκέψεων και των αναγκών του. Κατά συνέπεια, αναπτύσσονται οι επικοινωνιακές του δεξιότητες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται και πιο εύκολα φιλίες. Επιπλέον, τα βιβλία προσδίδουν τροφή για συζήτηση, καθώς είναι ένα ανεξάντλητο θέμα σε οποιοδήποτε πλαίσιο κοινωνικής συναναστροφής. Εν τέλει, το παιδί αντιλαμβάνεται την έννοια του βιβλίου, χτίζοντας παράλληλα και σταδιακά την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

Διάβασμα και χαλάρωση: γαλήνη
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστήμιου του Sussex εν έτη 2009, το διάβασμα εδραιώνεται ως ο πιο αγχολυτικός τρόπος συμβάλλοντας στην βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και του εγκεφαλικού ιστού. Ακόμη, κατά την Mayo Clinic, η ανάγνωση βοηθάει τον οργανισμό να χαλαρώσει και δημιουργεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας, σε αντίθεση με την παρακολούθηση τηλεόρασης, αποφεύγοντας, έτσι, το έντονο φως των ηλεκτρονικών συσκευών. Αποτελεί, εν ολίγοις, μέσο επίτευξης πνευματικής και ψυχικής ισορροπίας και ευεξίας, μέρος ενός συνολικότερου υγιεινού τρόπου ζωής.

Διάβασμα και ψυχαγωγία
Μολαταύτα, είναι μια επένδυση στο χρόνο με τις βιβλιοθήκες να διαθέτουν βιβλία όλων των ειδών, για όλες τις ηλικίες και τα γούστα. Επίσης, υπάρχουν και πολλές πηγές στο διαδίκτυο από τις οποίες μπορούν να αντληθεί υλικό, όπως, ακόμη ο δανεισμός από φίλους και συγγενείς. Έτσι, πρόκειται για μια μορφή ψυχαγωγίας, δωρεάν ή μη, προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή.

Διάβασμα και υγεία: μακροζωία
Το 2016, ερευνητές από το τμήμα Δημόσια Υγείας του Yale ανακάλυψαν ένα ενδιαφέρον μοτίβο σχέσης ότι τα 30 λεπτά ημερησίου διαβάσματος επεκτείνει τον μέσο όρο ηλικίας κατά 2 έτη. Ακόμη, μειώνεται, με αυτό τον τρόπο, η αρτηριακή πίεση, καθώς και ο κίνδυνος να νοσήσει το παιδί από ασθένειες, όπως το Alzheimer. Το βιβλίο καθίσταται η ίαση της ψυχής και το καταπραϋντικό της όποιας διαταραχής, «διάβασε για να ζήσεις», όπως έλεγε ο Gustave Flaubet.

Είναι χρήσιμο να μην παραλειφθεί ότι το βιβλίο δεν συμβάλει μόνο στην αφύπνιση από τον πνευματικό λήθαργο και τον φορέα των ατελεύτητων γνώσεων και πληροφοριών, αλλά, επίσης, ασκεί θετική επίδραση στη ψυχοσύνθεση του παιδιού -και όχι μόνο- με απόρροια τον εμπλουτισμό της προσωπικότητάς του και τον εξοστρακισμό των αρνητικών στοιχείων του.

Σύμφωνα με την άποψη του Joseph Addison, Άγγλου δοκιμιογράφου «το διάβασμα είναι για το μυαλό ό,τι η γυμναστική για το σώμα», ενώ κατά τον Κικέρωνα «αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται».

Καταλήγοντας, απαύγασμα της επιτακτικής αυτής ανάγκης είναι για τις νέες γενιές, ως άξιοι συνεχιστές του κόσμου, να αγαπήσουν το βιβλίο, την μάθηση και να αναγνωρίσουν ότι πρόκειται τόσο για έναν υλικό θησαυρό, όσο και πνευματικό. Στο έργο αυτό, για την πνευματική καλλιέργεια των παιδιών, δύνανται να συμβάλλουν εξίσου η οικογένεια και το σχολείο.

Αικατερίνη Συμφέρη

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, σε συνεργασία με δημόσιους φορείς παιδικής προστασίας, καθόρισε τη διαδικασία της σύνδεσης αλλά και των σταδίων μέχρι την τελική τοποθέτηση του παιδιού σε οικογένεια.

Τι αλλάζει στις υιοθεσίες παιδιών

Σήμερα λοιπόν, Δευτέρα 6 Ιουλίου, θα ξεκινήσει η διαδικασία της σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς μέσω του Πληροφοριακού Συστήματος Αναδοχών και Υιοθεσιών, anynet.gr.

Μετά την ολοκλήρωση της καταγραφής των παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση επαγγελματιών σε θέματα παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση των Κοινωνικών Λειτουργών του Συλλόγου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (ΣΚΛΕ) και την έναρξη των εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποψήφιων ανάδοχων και θετών γονέων, το Υπουργείο απέστειλε νωρίτερα σήμερα οδηγίες σε όλους τους φορείς παιδικής προστασίας της χώρας, με πρωτοβουλία της Υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου.

Με αυτό τον τρόπο θα αποσαφηνιστούν τα στάδια της διαδικασίας στους επαγγελματίες παιδικής προστασίας τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές δομές προκειμένου να αποφευχθούν καθυστερήσεις.

Πώς θα γίνει η διαδικασία σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς

Συνοπτικά, η διαδικασία ξεκινά με την πρόταση σύνδεσης των δύο μητρώων – του παιδιού και του υποψηφίων γονέων – από το Πληροφοριακό Σύστημα, το οποίο διενεργεί συνδέσεις μεταξύ των βάσεων δεδομένων κάθε 24 ώρες.

Κάθε φορά που προκύπτει πρόταση σύνδεσης, ενημερώνονται αρχικά οι κοινωνικοί λειτουργοί του παιδιού και των υποψήφιων γονέων προκειμένου να επεξεργαστούν την πρόταση σύνδεσης. Ακολουθεί συνάντηση και επικοινωνία μεταξύ των κοινωνικών λειτουργών και των υποψηφίων γονέων.

Σε περίπτωση συμφωνίας και των δύο μερών ξεκινά η περίοδος προσαρμογής κατά την οποία, το παιδί προς αναδοχή ή υιοθεσία συναντά τους υποψήφιους γονείς υπό την εποπτεία του κοινωνικού του λειτουργού. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου προσαρμογής, το παιδί τοποθετείται στην οικογένεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την αρχική διασύνδεση των μητρώων, όλα τα υπόλοιπα στάδια πραγματοποιούνται από επαγγελματίες κοινωνικούς λειτουργούς- του παιδιού και των υποψηφίων γονέων- και ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του ανηλίκου, κατά τρόπο που να συνάδει με την ηλικία και την ωριμότητά του.

Τέλος, τα πρώτα αποτελέσματα της σύνδεσης (αριθμητικά δεδομένα) των παιδιών και υποψήφιων γονέων θα ανακοινωθούν την επόμενη εβδομάδα.

Οι δηλώσεις της υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου

Για την έναρξη της διαδικασίας η Υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου δήλωσε:

Τον Δεκέμβριο ανακοινώσαμε ενώπιον του Πρωθυπουργού το σχέδιό μας για την εφαρμογή ενός διαφανούς συστήματος αναδοχής και υιοθεσίας στη χώρα. Έχοντας δουλέψει σκληρά και αψηφώντας τις δυσκολίες της πανδημίας, κατορθώσαμε μέσα σε λίγους μήνες να κάνουμε όλα τα απαραίτητα βήματα για τη σύνδεση υποψήφιων γονιών και παιδιών με τρόπο αποτελεσματικό και ισότιμο. Το όραμα μας ήταν και παραμένει παιδοκεντρικό: στόχος μας είναι η οικογενειακή αποκατάσταση των παιδιών που ζουν σε μονάδες παιδικής προστασίας μέσα από τη σύνδεση τους με υποψήφιους γονείς οι οποίοι ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις ευθύνες του κάθε παιδιού.

Πηγή

«Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Να ξανάρθεις όταν θα έχεις ηρεμήσει και θα μπορείς να προσέχεις τι κάνεις!»

Το έχετε πει;

Ή, έχετε ακούσει άλλους γονείς να το λένε;

Έχετε ακούσει να το χρησιμοποιούν σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία;

Είναι το λεγόμενο time-out και δυστυχώς, συμβαίνει αρκετά συχνά.

Την στιγμή που το παιδί ακούει τη παραπάνω φράση μέσα του σκέφτεται αμέσως:

«Δεν είναι δίκαιο. Και άλλωστε, δεν ξέρω τι να κάνω στο δωμάτιό μου. Δεν είναι καλό να αισθάνομαι έτσι μέσα μου, είμαι κακός».

Παρ’ όλο που το time-out του παιδιού επιτρέπει στον ενήλικο να ηρεμήσει και να αποκτήσει αυτοέλεγχο, τα μέτρα που δημιουργούν απόσταση, και άρα αποκλεισμό, δεν είναι εκπαιδευτικά.

Το παιδί πνιγμένο στα συναισθήματά του δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και να σκεφτεί όσα συνέβησαν. Θα ήταν περισσότερο παιδαγωγικό να αναλάβουμε την ευθύνη της ανάγκης μας, λέγοντας:

«Χρειάζομαι μερικά λεπτά στο δωμάτιό μου για να ηρεμήσω, θα μιλήσουμε αργότερα».

Η επιβολή «νεκρού χρόνου» δεν έχει αποτέλεσμα παρά στην εφηβεία, από τα δώδεκα έτη και μετά, όταν το παιδί έχει την ικανότητα να επικεντρωθεί στον εαυτό του, να αναλύσει στη συμπεριφορά του τα αίτια και τις συνέπειές της.

Αν εξακολουθείτε να θέλετε να χρησιμοποιήσετε την τεχνική αυτή, μην ξεχνάτε ότι ακόμη και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της δίνουν συγκεκριμένες οδηγίες: όχι περισσότερο από ένα λεπτό για κάθε έτος ηλικίας του παιδιού. Αντίθετα, είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται μία λογική συνέπεια, όπως για παράδειγμα να σταματήσουμε το παιχνίδι και να αλληλεπιδράσουμε με ένα παιδί αν η συμπεριφορά του κάνει τη σχέση δυσάρεστη.

Το να κάνουμε το παιδί να σεβαστεί να όριά του, «να, εγώ δεν θέλω να παίξω άλλο», επιτρέπει στο παιδί, λίγο – λίγο, να εσωτερικεύσει τη διάσταση του άλλου.

Επιπλέον, το να στείλουμε το παιδί στο δωμάτιό του μπορεί να έχει ατυχείς δευτερεύουσες συνέπειες όπως για παράδειγμα το να μη φάει μεσημεριανό ή να μη μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ.

Έτσι, όταν το παιδί πέσει για ύπνο, είναι πολύ πιθανό να αισθάνεται κάπως έτσι:

«Όταν είμαι θυμωμένη, μη με αφήνεις μόνη μου με τις μαύρες σκέψεις μου. Παρ’ όλο που τις αφήνω στο δωμάτιό μου, τις ξαναβρίσκω την ώρα που πέφτω να κοιμηθώ…

Είχα ανάγκη να με βοηθήσεις, μαμά, να κατανοήσω τι μου συμβαίνει. Κάθισε κοντά μου για να με βοηθήσεις να σου μιλήσω για τις ανησυχίες μου, ώστε να μην μου κάνουν πια κακό…»

Πηγή