Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη ”ναι”.

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. ‘’Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.

-Ναι, θα το κάνω.

-Ναι, θα το μάθω.

-Ναι, θέλω.

Και το αποτελεσματικότερο όλων:

-Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.

-Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;

-Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;

-Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:

-Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.

-Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.

-Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:

-Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.

Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;

Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.

Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.

Μπορώ να αγαπώ.

«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα ‘’πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.

Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.

Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.

Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.

-Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;

-Όχι.

Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».

Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.

Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση:

Μεγάλωσα ένα παιδί.

Πηγή

Το στήριγμα σου . Ο άνθρωπος σου . Σε εκείνον θα τρέξεις στην πρώτη δυσκολία , στην πρώτη ερωτική απογοήτευση , στο πρώτο στραβοπάτημα . Θα σε ακούσει με υπομονή , μέχρι και την τελευταία σου λέξη . Θα σε συμβουλεύσει ,καθώς μόνη έγνοια του συνιστά η προστασία σου . Και αν καμιά φορά σε μαλώνει ή έρχεστε σε αντιπαράθεση , μην θυμώνεις . Σ’ αγαπάει , για αυτό τα κάνει όλα . Η αγάπη είναι το ομορφότερο συναίσθημα που μπορείς να νιώσεις με αυτόν τον άνθρωπο . Πόσα ποιήματα , στίχοι , τραγούδια , έχουν γραφτεί για αυτό το ιερό πρόσωπο . Πόσοι αγώνες για την απελευθέρωση της μάνας -γης ; Ναι καλά καταλάβατε ! Η μάνα , αυτό το άτομο που σε φέρνει στον κόσμο , που επωμίζεται μια τόσο μεγάλη ευθύνη ,αξίζει εκατοντάδες λέξεις , φράσεις για να την περιγράψεις ! Πόσο χαρούμενη/ος/ο νιώθεις παραπάνω , εφόσον έχεις την μανούλα σου δίπλα ;

Φυσικά δεν περιορίζεται ο ρόλος της πατρικής φιγούρας . Ο πατέρας είναι πάντα εκεί όταν θα τον χρειαστείς , ακοίμητος φρουρός στο πλευρό σου . Μαζί , συνιστούν το τέλειο αχτύπητο δίδυμο που θα σε στηρίξουν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Σ ‘αγαπάνε πιο πολύ από ότι αγαπάς εσύ τον εαυτό σου. Μην αμφιβάλλεις . Επιστημονικά , τεκμηριωμένα πράγματα αυτά που σου λέω .Φυσικά , υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα… Όμως κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη της μάνας προς το παιδί !

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την αγάπη αυτή , με μια μόνο λέξη . Ανιδιοτελή .Κατά την κρίση μου , είναι ίσως η μοναδική , σπάνια , λέξη που θα μπορούσε να σκιαγραφήσει ένα τέτοιο μεγαλειώδες συναίσθημα. Και φυσικά , μία άλλη λέξη που θα ήταν αρκετή για να αντικατοπτρίσει αυτή την σχέση είναι αμφίρροπη. Ή έστω έτσι θα πρέπει να είναι . Η αγάπη οφείλει να εκδηλώνεται και από τις δυο πλευρές . Αν νιώθετε ότι η μητέρα σας δεν σας αγαπάει , ποντάρετε στο λάθος συμπέρασμα . Στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα , οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής , η πολύωρη εργασία των γονέων , δεν επιτρέπει στο παιδί να αναπτύξει ομαλές σχέσεις , γεμάτες συναίσθημα, με τους ίδιους.

Η σημερινή μάνα είναι εργαζόμενη , γονιός , νοικοκυρά , σύζυγος , καταλαμβάνει δηλαδή πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στην κοινωνία όπου ζει . Με τι να ασχοληθεί πρώτα πρώτα ; Ξεχάστε τις εποχές , που οι γυναίκες είχαν ως αποκλειστική αρμοδιότητα την ανατροφή των παιδιών και έμεναν στο σπίτι , περιορίζοντας τον χρόνο τους σε υφαντά και αργαλειούς. Η σύγχρονη γυναίκα μπορεί να είναι τα πάντα. Την επομένη φορά που θα παραπονεθείτε για την απουσία της μητέρας σας από το μεσημεριανό , αναλογιστείτε ποιος εργάστηκε για να έχετε αυτό το πιάτο φαί στο τραπέζι σας . Φυσικά δεν επευφημώ την μη ισορροπημένη αυτή σχέση , όμως αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αλλάζει τίποτα στα συναισθήματα της ….

Σε περίπτωση που το ιερό αυτό πρόσωπο δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα σας , μην σας παίρνει από κάτω . Η απώλεια ενός αγαπημένου μας ανθρώπου είναι ένα ιδιαίτερα μεγάλο κεφάλαιο , με ατελείωτες σελίδες , που χρειάζεται μια λεπτή και ευαίσθητη μεταχείριση . Όμως , οι άνθρωποι δεν φεύγουν . Ανόητος , όποιος πιστεύει ότι η μάνα ξεχνάει εν τέλει το παιδί της. Ο μόνος εχθρός που στέκεται απέναντι , είναι η λησμονιά. Οι άνθρωποι , λένε , πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε. Και έχει δίκιο ο ανώνυμος ποιητής. Η μάνα , είναι εκεί για το παιδί της , ό,τι και να συμβεί .

Πολλές φορές , όντας μικρότεροι , δεν μπορούμε να συλλάβουμε την έννοια αυτή. Πως γίνεται η μαμά μου , εφόσον έχει φύγει , να βρίσκεται κοντά μου ; Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πολλές θεωρίες περί του συγκεκριμένου ζητήματος. Δεν είμαστε ούτε κληρικοί , ούτε επιστήμονες προκειμένου να αναζητήσουμε τις ρίζες του . Το σίγουρο είναι , όμως , μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την αγάπη της μάνας , όπου και αν βρίσκεται . Θέλοντας και μη , το πράγμα είναι αυτονόητο . Δεν φεύγει η αγάπη με την απώλεια . Ίσα ίσα , είναι η μόνη πηγή ελπίδας για να ξεπεράσεις τον χαμό . Τρέφεσαι με την δύναμη της αγάπης που σου έδινε τόσα χρόνια και χαράζεις τον δρόμο σου μπροστά ! Δεν ξεχνάς , μνημονεύεις. Οι αναμνήσεις σε συντροφεύουν καθ όλη την διάρκεια της ζωής σου και σου συμπαραστέκονται σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετωπίζεις .

Η μάνα ,σύμβολο αγάπης , δεν αφορά μόνο το πρόσωπο .Μάνα γη αποκαλούμε το χώμα , από το οποίο προερχόμαστε . Κατά το πέρασμα των αιώνων, χύθηκε αίμα , έγιναν αγώνες για την επικράτηση λαών και εθνών , στο χώμα αυτό . Η μάνα γη , ως μητέρα όλων μας , απαιτεί εξίσου σεβασμό με αυτόν που δείχνουμε στον άνθρωπο που μας κουβαλούσε 9 μήνες . Η περιβαλλοντική ρύπανση , το καυσαέριο , οι πόλεμοι και άλλες χιλιάδες ανθρώπινες παρεμβάσεις στην φύση , καταστρέφουν το οικολογικό σύστημα , που ονομάζουμε μη ειρωνικά μάνα ! Πως μπορεί ο άνθρωπος , γέννημα θρέμμα φύσης , να σέβεται τον άνθρωπο που του χάρισε ζωή , την ίδια στιγμή που εμποδίζει την καθαυτή γενέτειρα του , την μάνα-γη να επιβιώσει;

Τα τελευταία χρόνια , γίνονται ορισμένες προσπάθειες για αναδιαμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντος και υιοθέτηση- φιλικών προς το περιβάλλον- συνηθειών. Ανακύκλωση , ανανεώσιμες πηγές ενέργειας , μη χρήση πλαστικών , αποτελούν μερικές από τις προτεινόμενες λύσεις για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε , όλοι μαζί , σαν μια γροθιά , την γη που μας γέννησε , που μας έθρεψε και συνεχίζει να μας θρέφει. Μην ξεχνάμε , άλλωστε , ότι η κατάσταση αυτή θα γυρίσει boomerang κάποια στιγμή για μας . Η μάνα γη θα επαναστατήσει , απέναντι στην υποτίμηση της ανθρωπότητας . Η μεταβολή των καιρικών φαινομένων συνιστά μια από τις αντιδράσεις του φυσικού περιβάλλοντος. Μήπως ήρθε η ώρα να της συμπεριφερθούμε ως μάνα μας ;

Ξαναγυρνώντας στην μητέρα , θα ήθελα να καταγράψω μερικά από τα χαρακτηριστικά της , για να αναδείξω το μεγαλείο της ψυχής που διαθέτει . Αρχικά , μάνα σημαίνει αγάπη . Μάνα σημαίνει αποδοχή για αυτό που είσαι , όχι αυτό που θα ήθελε η ίδια να είσαι . Η μάνα θα σκύψει να μαζέψει τα σπασμένα σου κομμάτια και θα προσπαθήσει να τα συνδέσει ξανά , ώστε να γίνεις ευτυχισμένος. Μάνα, είναι η γυναίκα που θα της ζητήσεις το τελευταίο κομμάτι πίτσας και θα στο δώσει κατευθείαν , ακόμη και αν επιθυμούσε να το φάει . Με ένα φιλί , μια αγκαλιά , ένα βλέμμα της , παίρνεις θάρρος , γίνεσαι απευθείας καλά. Μάνα , είναι αυτή που της λες δεν έχω τίποτα και έχει καταλάβει αμέσως τι συμβαίνει . Μάνα είναι εκείνη που την διώχνεις , πάνω στα νεύρα σου και εκείνη στέκεται δίπλα σου , ακλόνητη σαν βράχος , προσπαθώντας να σε συμβουλεύσει .

Φαινομενικά , ποτέ δεν αρρωσταίνει , διαθέτει 10 χέρια και πόδια , έχει χρόνο για όλα. Τρέχει , αγωνίζεται για τα παιδιά της , δεν προδίδει , δεν εγκαταλείπει , δίνει απλόχερα την αγάπη της ! Εγωισμός , άγνωστη λέξη για εκείνη . Μάνα είναι η γυναίκα που υιοθέτησε 17 παιδιά γιατί είχε μέσα της μόνο αγάπη. Η μάνα που δεν έδωσε το παιδί της για υιοθεσία, παρ΄ όλο που η ίδια δεν είχε να φάει. Μάνα , όμως δεν είναι μόνο η γυναίκα που σε γεννά , αλλά αυτή που σε δημιουργεί .Μάνα είναι αυτή που σε μαθαίνει να πετάς για να βρεθείς εκεί που αγαπάς…

Μάνα είναι αυτή που από τη μέρα που σε πρωτοαντίκρισε έγινε η ζωή της ομορφότερη, που δε σου είπε ποτέ πόσο έκλαψε για σένα. Μητέρα είναι αυτή που δε σε είδε ποτέ ως λάθος. Μητέρα είναι αυτή που σε βλέπει όταν κοιμάσαι ! Είναι αυτή που σου σκουπίζει τα δάκρυα, σου ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα κι αν η ίδια μέσα της ραγίζει…Μάνα που ξενύχτησε μέρες ολόκληρες στο νοσοκομείο , στο προσκέφαλο σου , όταν την είχες ανάγκη , την σέβεσαι , την τιμάς . Και ας φωνάζει ολημερίς για τα πεταμένα βιβλία στο δωμάτιο σου. Και ας λες πως ώρες ώρες δεν την αντέχεις . Και ας επαναστατείς , θέλοντας να φύγεις από το σπίτι .

Η μάνα , σε πολλές περιπτώσεις αναλαμβάνει τον ρόλο του πατέρα . Μάνες που χάνουν τα παιδιά τους , την γη κάτω από τα πόδια τους , τις θαυμάζεις , τις δοξάζεις . Είναι πραγματικές ηρωίδες . Ένα ευχαριστώ σε όλες τις μαμάδες του κόσμου είναι λίγο για αυτά που πραγματοποιούν καθημερινά . Αγκαλιάσετε , λοιπόν , την μαμά σας και πείτε της σαγαπώ. Είναι ίσως η ομορφότερη επιβράβευση που μπορεί να λάβει !

Αφιερωμένο στην δική μου μανούλα , και σε όλες τις μανούλες του κόσμου !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Νηπιακή ηλικία. Η πιο τρυφερή και ταυτόχρονα πιο απαιτητική περίοδος στη ζωή κάθε γονιού. Τα μικρά μας από τη μια στιγμή στην άλλη μεταμορφώνονται από αγγελούδια σε… διαολάκια, καθώς δεν ξέρουν ακόμη πώς να διαχειρίζονται τις επιθυμίες και τις απογοητεύσεις τους. Έτσι, όταν νιώθουν «πνιγμένα» από κάθε λογής συναισθήματα που δεν μπορούν να εκφράσουν αρχίζουν τις τσιρίδες, τη γκρίνια και έχουν εκρήξεις θυμού.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι δική μας δουλειά να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με όμορφο και ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές -όσο δύσκολο κι αν είναι τη δεδομένη στιγμή. Μόνο έτσι θα πετύχουμε τον σκοπό μας και θα αποφύγουμε και τις ενοχές που μας ζώνουν κάθε φορά που τους φωνάζουμε.

Κρατήστε την ψυχραιμία σας

Η ψυχραιμία του γονιού είναι το Α και το Ω για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα ξεσπάσματα του παιδιού του. Για να μπορέσετε να το βοηθήσετε, όταν βρίσκεται σε συναισθηματικό χάος είναι απαραίτητο να είστε ψύχραιμοι και να μην παρασυρθείτε σε φωνές και σε πολλά λόγια που, το μόνο που κάνουν, είναι να προκαλούν περισσότερη υστερία στο παιδί.

Δείξτε κατανόηση, αφήνοντας του χώρο και χρόνο για να ξεσπάσει και δείξτε του έμπρακτα ότι είστε δίπλα του για οτιδήποτε χρειαστεί. 

Δώστε τους επιλογές

Ήδη από τη νηπιακή ηλικία είναι σωτήριο και για εμάς αλλά και για τα ίδια τα παιδιά να τους δίνουμε επιλογές και όχι διαταγές! Το «θα φορέσεις αυτό το παντελόνι;» θα φέρει άσχημες αντιδράσεις, αντί του «θέλεις να φορέσεις το κόκκινο ή το γκρι παντελόνι;», η οποία φράση δείχνει έμπρακτα ότι η γνώμη και τα θέλω του παιδιού πραγματικά μετράνε για εσάς.

Φροντίστε να είστε συγκεκριμένη στην ερώτησή σας για να πάρετε μια συγκεκριμένη απάντηση. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγετε διαμαρτυρίες, οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε τσιρίδες ανά πάσα ώρα.

Μείνετε σταθερή σε όσα λέτε

Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις γιατί μόνο έτσι νιώθουν ασφαλή. Τις περισσότερες φορές τα ξεσπάσματα θυμού είναι ο τρόπος των παιδιών να διεκδικήσουν τα θέλω τους, αφού οι γλωσσικές τους ικανότητες δεν είναι ακόμα αναπτυγμένες.

Υπεύθυνοι όμως για τις αποφάσεις είναι μόνο οι γονείς! Όσο απαραίτητο είναι να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να κάνει επιλογές καθημερινά, τόσο σημαντικό είναι να βάζετε όρια με αγάπη, έτσι ώστε να νιώσει ασφαλές και προστατευμένο. 

Αγκαλιάστε τα

Το απόλυτο μυστικό για ήρεμα και χαρούμενα νήπια είναι οι αγκαλιές, ακόμα και όταν είναι σε υστερία! Τις στιγμές που το παιδί πλημμυρίζεται από δύσκολα συναισθήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί είναι σημαντικό να του παρέχουμε ένα καταφύγιο-ένα ασφαλές και δεκτικό στο περιβάλλον στο οποίο να νιώσει την αγάπη και την προσοχή μας.

Μόνο έτσι μπορούν τα παιδιά μεγαλώνοντας να μάθουν να ηρεμούν και να ρυθμίζουν τα συναισθήματά τους. Τι περιμένετε, λοιπόν, αγκαλιάστε τα!

Πηγή

Οι περισσότεροι από εμάς, σε αρκετές στιγμές της ζωής μας, έχουμε νιώσει φόβο, κυρίως όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση ή κάποιο πραγματικό γεγονός δυσάρεστο ή και απειλητικό για την ασφάλειά μας.

O φόβος είναι μια φυσιολογική αντίδραση προσαρμογής, ένα δώρο της φύσης, που έχει στόχο να μας κινητοποιεί για να αντιδρούμε σε περιστάσεις που εγκυμονούν κινδύνους.

Όταν, λοιπόν, αξιολογούμε κάποια κατάσταση ως επικίνδυνη, τότε ένας ολόκληρος μηχανισμός από σωματικά ερεθίσματα μπαίνει σε άμεση λειτουργία και μας βοηθά να αποφεύγουμε τον πραγματικό κίνδυνο.

Όλα τα παιδιά έχουν ανεπτυγμένο αυτόν το σωτήριο μηχανισμό του φόβου και είναι φυσιολογικό να φοβούνται διάφορα ερεθίσματα, ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξής τους.

Φόβοι των παιδιών ανά ηλικία

Tο νεογέννητο, όταν έρχεται σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο, παρουσιάζει με το κλάμα του μια αντίδραση φόβου στους ισχυρούς θορύβους.

Kατά τη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας αναπτύσσονται στα παιδιά αρκετοί φόβοι που συνδέονται κυρίως με καταστάσεις ή ερεθίσματα που τους δημιουργούν ανασφάλεια. Tέτοια ερεθίσματα μπορεί να είναι τα μεγάλα ζώα, οι σκύλοι, οι μάγισσες, το σκοτάδι, οι δυνατοί θόρυβοι, ο γιατρός.

Συγκεκριμένα:

• 0-2 χρόνια. Φοβάται τους δυνατούς ήχους ή θορύβους, τον αποχωρισμό από τους γονείς του, τους ξένους όταν το πλησιάζουν, τα μεγάλα αντικείμενα.

• 2-4 χρόνων. Φοβάται τα ζώα, τα έντομα, τους δυνατούς θορύβους, να μένει μόνο του, το μπάνιο, την εκπαίδευση της τουαλέτας, τα τέρατα, τα φαντάσματα.

• 4-6 χρόνων. Φοβάται τον ύπνο, το σκοτάδι, τα τέρατα, δείχνει συστολή προς τους αγνώστους, φόβο για την απώλεια ενός γονιού, φόβο για το διαζύγιο.

• Mετά τα 6 χρόνια, οι φόβοι αγγίζουν την καθημερινή ζωή. Tο παιδί φοβάται μήπως χτυπήσει, να μείνει μόνο του στο σπίτι, τις καταιγίδες, ενώ παράλληλα παρουσιάζεται ο φόβος για το θάνατο κάποιου από τους γονείς του.

• Aπό τα 8-9 χρόνια οι φόβοι βαθμιαία ελαττώνονται. Οι φόβοι του έχουν πιο ορθολογική βάση· νιώθει φόβο για το πώς θα τα πάει στο σχολείο, για την απόρριψη από τα συνομήλικα παιδιά, ανησυχεί περισσότερο για το θάνατο, τους κλέφτες, τον πόλεμο.

• Μέχρι τα 11 χρόνια, και τα αγόρια και τα κορίτσια τείνουν να εκπροσωπούνται ισότιμα στους φόβους. Μετά τα 11 χρόνια, τα αγόρια μειώνουν πιο γρήγορα τους φόβους τους από τα κορίτσια. Υπολογίζεται ότι 90% των παιδιών ηλικίας από 2-14 χρόνων παρουσιάζουν τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο φόβο που είναι φυσιολογικός.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα παιδιά ως προς το βαθμό που βιώνουν τους φόβους τους αλλά και τους τρόπους που τους εκφράζουν. Έτσι, ενώ κάποια παιδιά μπορεί να είναι επικίνδυνα τολμηρά, άλλα είναι τόσο φοβισμένα που η δειλία τους δυσχεραίνει την ομαλή ανάπτυξή τους.

Στα παιδιά όλων των ηλικιών μπορεί να αυξηθούν οι φόβοι τους σε φάσεις πίεσης, όπως όταν έρχεται νέο μωρό στην οικογένεια, όταν υπάρχει διαζύγιο των γονιών ή εντάσεις και φασαρίες.

Αλεξάνδρα Καππάτου
Από το βιβλίο μου “Οι γονείς κάνουν την διαφορά ”

Με το που γεννιούνται τα παιδιά, γίνονται η νούμερο ένα προτεραιότητά μας και αυτό είναι –εν μέρει- το σωστό. Εν μέρει, γιατί πολλές φορές είμαστε τόσο απορροφημένοι από το να καλύψουμε τις ανάγκες των παιδιών, που παραμελούμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον σύντροφό μας. Δεν του δείχνουμε πόσο σημαντικός είναι, τον θεωρούμε δεδομένο και κάθε εκδήλωση στοργής, τρυφερότητας και έρωτα σταδιακά χάνεται. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προφανές: η σχέση των συντρόφων φθείρεται και ακολουθεί η φθορά στη σχέση με τα παιδιά μας. Γι’ αυτό, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον έρωτά μας για να είναι ευτυχισμένα (και) τα παιδιά μας.

1. Ερωτευμένο ζευγάρι= ευτυχισμένο σπίτι

Οι γονείς είναι οι κυρίαρχοι στο σπίτι, γι’ αυτό και από εκείνους εξαρτάται το κλίμα που επικρατεί σ’ αυτό. Όταν ένα ζευγάρι είναι πραγματικά ευτυχισμένο, αυτό… βγαίνει προς τα έξω και τα παιδιά το αντιλαμβάνονται. Η θετική διάθεση, τα χαμόγελα και ό,τι άλλο συνεπάγεται ο ώριμος έρωτας ενός ζευγαριού που έχει αποκτήσει παιδιά, μόνο ευεργετικά μπορούν να λειτουργήσουν για την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σπίτι.

2. Το παράδειγμα για το μέλλον

Εμείς είμαστε η πρώτη σχέση που βλέπουν τα παιδιά, το παράδειγμα που θα χρησιμοποιήσουν ασυνείδητα για να κάνουν τις δικές τους ερωτικές σχέσεις στο μέλλον. Αν μεγαλώσουν σε ένα σπίτι όπου οι γονείς τους είναι δύο ξένοι, ενδόμυχα θα επηρεαστούν, είτε θεωρώντας ότι η ψυχρότητα είναι το «σωστό» είτε φοβούμενοι να κάνουν σχέσεις που θα μοιάσουν σ’ αυτή των γονιών τους.

3. Χτίζεται η εκτίμηση για το άλλο φύλο

Δύο γονείς που δείχνουν έμπρακτα την εκτίμησή τους ο ένας στον άλλον, που λύνουν μαζί τα προβλήματα και που δεν υποτιμούν το ταίρι τους, είναι το νούμερο ένα πρότυπο για το πώς πρέπει να σεβόμαστε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας αλλά και το αντίθετο φύλο. Αν το καταφέρουμε αυτό, έχουμε δώσει στα παιδιά το σημαντικότερο δώρο για τη στιγμή που θα φτιάξουν τη δική τους οικογένεια.

4. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκδηλώνουν τα αισθήματά τους

Ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί είναι όλα μικρές, καθημερινές εκδηλώσεις τρυφερότητας αλλά και πράξεις αγάπης που υπενθυμίζουν στον σύντροφό μας πόσο σημαντικός είναι για εμάς, δείχνουν στα παιδιά μας να μην φοβούνται να εκφράζουν ό,τι νιώθουν.

5. Η οικογένεια γίνεται το «καταφύγιό» τους

Σε ένα σπίτι που δεν επικρατούν οι φωνές, τα νεύρα και οι καυγάδες, αλλά που ακόμα και τα προβλήματα λύνονται με κατανόηση, διάλογο, συμπαράσταση αλλά και τρυφερότητα, τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή και νιώθουν το σπίτι τους ότι είναι το «καταφύγιό» τους.

6. Βλέπουν τους γονείς τους να τραβάνε «κοινή πορεία»

Ο έρωτας ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που έχει κάνει οικογένεια σημαίνει κατανόηση, αγάπη, τρυφερότητα και όχι ανταγωνισμός για το ποιος γονιός θα κερδίσει την εύνοια των παιδιών. Σε μια τέτοια σχέση δεν υπάρχουν «καλός» και «κακός» γονιός αλλά δύο γονείς που χαράσσουν κοινή πορεία. 

Όσο δύσκολο κι αν είναι, φροντίστε να περνάτε χρόνο με τον σύντροφό σας και να του υπενθυμίζετε πόσο τον αγαπάτε αλλά και τι σας «τράβηξε» σε εκείνον. Η φράση «Το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας μπαμπάς στα παιδιά του είναι να αγαπήσει τη μαμά τους» πρέπει να ισχύει και από την αντίθετη πλευρά για να είναι όλη η οικογένεια ευτυχισμένη…

Πηγή

«Μαμά, δεν θέλω να πάω σχολείο»

«Γιατί;»

«Πονάει η κοιλιά μου»

Ένας διάλογος που πολλές μαμάδες έχουν κάνει τα πρωινά πριν το σχολείο και τη δουλειά με τα παιδιά τους και μια δικαιολογία που χρησιμοποιείται συχνά από τους μπόμπιρες της ζωής μας.

Γιατί τα παιδιά παραπονιούνται τόσο συχνά για πόνους στην κοιλιακή χώρα; Ψεύδονται ή υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που χρησιμοποιούν την κοιλίτσα τους για να αποφύγουν ορισμένες υποχρεώσεις;

Το στομάχι πονάει πραγματικά

Τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Η κοιλίτσα τους όντως πονάει όταν αγχώνονται. Το στομάχι είναι το κέντρο του εντερικού νευρικού συστήματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως «δεύτερος εγκέφαλος». Το άγχος και το στρες κινητοποιούν τα νεύρα στην περιοχή με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια… περίεργη αίσθηση, την οποία τα παιδιά αντιλαμβάνονται ως πόνο.

Στην ουσία δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στη δίνη του οποίου η νευρικότητα προκαλεί ενόχληση στο στομάχι, η οποία με τη σειρά της επιδεινώνει τη νευρικότητα και πάει λέγοντας.

Το 51% των ανθρώπων που ερωτήθηκαν σε σχετική έρευνα, μάλιστα, παραδέχτηκαν ότι παραπονούνταν για πόνους στο στομάχι ως παιδιά και βίωσαν κάποια διατροφική διαταραχή αργότερα στη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς για τα παιδιά που παραπονιούνται για πόνους στο στομάχι, έχοντας φυσικά αποκλείσει τα παθολογικά αίτια, είναι ότι τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Δεν φαντάζονται ούτε προσποιούνται τον πόνο. Η νευρικότητά «καταλαμβάνει» το σώμα τους και «κυριεύει» το στομάχι τους ως πόνος.

Πώς να αντιμετωπίσετε τη νευρικότητα των παιδιών

Για να ηρεμήσετε τα παιδιά που βιώνουν στιγμές άγχους μπορείτε με ήρεμο και ευγενικό τρόπο να τους εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει. Να τα καθησυχάσετε και να τα βεβαιώσετε ότι δεν τα εγκαταλείπετε. Προσπαθήστε να περνάτε ποιοτικό χρόνο μαζί τους μέσα στην ημέρα και βοηθήστε τα να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους, αποτελώντας εσείς το σωστό παράδειγμα.

Πηγή

Μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που λένε οι γονείς στα παιδιά είναι «Κάνε αυτό που σου λέω!», ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας και παρατηρώντας πώς φέρονται οι γονείς τους. Ποια είναι τα πιο βασικά πράγματα που πρέπει να κάνει ένας γονιός για να τον δει το παιδί του και να μάθει κάτι χρήσιμο και σωστό, που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή;

1. Διάβασμα

Εκτός που γράφω άρθρα και βιβλία, αγαπώ πολύ το διάβασμα! Τα παιδιά μου με βλέπουν να διαβάζω βιβλία αλλά και ηλεκτρονικά ή από το kindle. Το κάθε παιδί πρέπει να έχει την εμπειρία του να βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν και να το απολαμβάνουν. Έτσι το παιδί μαθαίνει να αγαπάει το βιβλίο και δε χρειάζεται να του το θυμίσουμε καν!

Πώς να το κάνεις:

Διάβασε στα παιδιά σου κάθε βράδυ, μάθετε σαν οικογένεια να απολαμβάνετε το διάβασμα, βρείτε χρόνο να καθίσετε όλοι μαζί στον καναπέ για να απολαύσετε βιβλία.

2. Φιλανθρωπία

Δίδαξε στο παιδί σου να αγαπάει τους άλλους και να τους βοηθάει όταν μπορεί.

Πώς να το κάνεις:

Μαζέψτε μαζί με το παιδί παιχνίδια ή ρούχα που δεν τα χρειάζεται πια και αποφασίστε σε ποια οργάνωση θα τα δώσετε. Στο σούπερ μάρκετ διαλέξτε ένα προϊόν για να το βάλετε στη σακούλα με τα τρόφιμα που θα δοθούν σε άπορες οικογένειες.

3. Καθημερινή ευγένεια

Μάθε να λες ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’ και να μιλάς όμορφα στα παιδιά σου και στην οικογένειά σου. Μια δόση ευγένειας προς γνωστούς και αγνώστους κάνει τη ζωή πιο όμορφη! Αν είσαι εσύ ευγενικός, θα μάθει και το παιδί να είναι, χωρίς να του το διδάξεις.

Πώς να το κάνεις:

Κράτα την πόρτα ανοιχτή για τον άνθρωπο που είναι πίσω σου στο μαγαζί, όταν σου κρατήσουν την πόρτα πες ‘ευχαριστώ’, κάνε καλή σου συνήθεια να χαιρετάς τους ταμίες, τους υπαλλήλους, μάθε να παραμερίζεις όταν έρχεται το ασανσέρ και περίμενε να πρώτα βγουν έξω αυτοί που ήταν μέσα και μπες μετά, κλπ.

4. Υγιεινές επιλογές

Η υγιεινή ζωή γίνεται τρόπος ζωής εύκολα, όταν ξεκινάει κανείς από μικρός. Δώσε το καλό παράδειγμα στο παιδί σου μέσα από την καθημερινότητα της οικογένειας.

Πώς να το κάνεις:

Κάνε καλή συνήθεια την άσκηση και το περπάτημα, πίνε πολύ νερό, πήγαινε με το παιδί στη λαϊκή και ψωνίστε φρούτα και λαχανικά εποχής, συζητήστε για το τι είναι περισσότερο και τι λιγότερο υγιεινό.

5. Συναισθηματική νοημοσύνη

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι κάτι που το καλλιεργεί κανείς από μικρή ηλικία και τα παιδιά πρέπει να βλέπουν τους γονείς τους να φέρονται έτσι.

Πώς να το κάνεις:

Μάθε να συζητάς με το παιδί σου για τα συναισθήματά σου και για το πώς αισθάνονται και φέρονται οι άλλοι (ακόμα και αν δε συμφωνείς), δείξε ότι μπορείς να διαχειριστείς τον εσωτερικό σου κόσμο, δηλαδή ξέρεις να συγκρατείς τα νεύρα σου και να φανερώνεις τη χαρά σου, δείξε ότι ξέρεις να φέρεσαι κοινωνικά.

6. Ενδιαφέροντα και χόμπι

Έχεις τα προσωπικά σου ενδιαφέροντα και χόμπι; Ασχολείσαι με αυτά μπροστά στα παιδιά σου; Δείξε στο παιδί σου τον ενθουσιασμό σου γι’ αυτό το κάτι που αγαπάς, ασχολήσου και δες αν μπορείς να εμπλέξεις το παιδί σου και να του εμφυσήσεις την αγάπη σου για το χόμπι σου…

Πώς να το κάνεις:

Απλώς κάνε αυτό που αγαπάς! Εξήγησε στο παιδί ότι αυτή η δραστηριότητα σε ‘γεμίζει’, σε ξεκουράζει, σε ευχαριστεί και δώσε του να καταλάβει ότι όλοι έχουμε ανάγκη να κάνουμε όμορφα πράγματα, πέρα από τις υποχρεώσεις μας. Και, που ξέρεις, ίσως το παιδί θελήσει να σε μιμηθεί ή να ξεκινήσει κάτι δικό του!

7. Παιχνίδι

Ο Φρόιντ έλεγε ότι η ζωή περιλαμβάνει δύο βασικές δραστηριότητες: εργασία και παιχνίδι! Αυτό ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Βρες χρόνο στη ζωή σου για παιχνίδι, χαλάρωση, και επανασύνδεση με το μικρό παιδί μέσα σου.

Πώς να το κάνεις:

Βρες χρόνο για παιχνίδι μέσα στην εβδομάδα, είτε πρόκειται για αθλητικό παιχνίδι, είτε για παιχνίδι που παίζεις ως γονιός με το παιδί σου. Με τη συμπεριφορά σου γίνεσαι το καλό παράδειγμα που αργότερα θα μιμηθεί το παιδί και θα εντάξει το παιχνίδι στη ζωή του.

8. Προγραμματισμός και στοχοθέτηση

Η ατζέντα μου είναι γεμάτη με το πρόγραμμά μου αλλά και το πρόγραμμα των παιδιών μου. Επίσης, έχω μια λίστα από πράγματα που είναι επείγοντα και πρέπει να γίνουν σήμερα, αλλά έχω και μια λίστα για πράγματα που πρέπει να γίνουν μέσα στην εβδομάδα. Ναι, αγαπώ την οργάνωση και έτσι λειτουργώ! Οι στόχοι μπορεί να είναι μικρά, καθημερινά πράγματα, αλλά και να είναι μεγαλύτεροι και πιο μακροπρόθεσμοι, όπως πχ να γράψω το επόμενο άρθρο ή βιβλίο μου.

Πώς να το κάνεις:

Χάρισε στο παιδί σου μια ατζέντα και δίδαξέ του πώς να καταχωρεί αυτά που έχει να κάνει. Βάλτε μαζί στόχους για την εβδομάδα που έρχεται.

9. Διαχείριση χρημάτων

Τα παιδιά πρέπει να εξοικειωθούν από μικρά στη διαχείριση χρημάτων. Καλό είναι να βλέπουν τους γονείς τους να χρησιμοποιούν και να προγραμματίζουν πώς θα ξοδέψουν τα χρήματά τους. Φυσικά δεν πρέπει ένα παιδί να ξέρει όλα τα οικονομικά της οικογένειας ούτε να επιβαρυνθεί με προβλήματα και μπερδέματα, αλλά να έχει μια γενική γνώση ότι οι μεγάλοι διαχειρίζονται τα χρήματά τους.

Πώς να το κάνεις:

Ο γνωστός κουμπαράς και το βιβλιάριο στην τράπεζα είναι δύο απλές λύσεις για να μάθει το παιδί οικονομική διαχείριση. Επιπλέον, μπορείτε όταν βγαίνετε για ψώνια να συζητάτε για το πώς κάνετε τις αγορές σας βασισμένοι καταρχήν στις ανάγκες που έχετε και κατά δεύτερο λόγο στις επιθυμίες σας.

10. Φροντίδα για το περιβάλλον

Δείξε στο παιδί σου ότι αγαπάς τη φύση και φροντίζεις το περιβάλλον. Εξήγησε από νωρίς στο παιδί πώς οι  πράξεις μας καθορίζουν την ομορφιά της φύσης και πώς αν δεν κάνουμε σωστές ενέργειες την καταστρέφουμε.

Πώς να το κάνεις:

Δείξτε στο παιδί πώς να ανακυκλώνει, φροντίστε λουλούδια και φυτά στο μπαλκόνι σας, μαζέψτε ωραίες πέτρες, κοχύλια, φύλλα από τη φύση και κάνετε κατασκευές με το παιδί. Ξεκινήστε βόλτες σε πάρκα και τη φύση και μάθετε να παρατηρείτε γύρω σας και να θαυμάζετε όλα αυτά τα όμορφα που μας περιβάλλουν.

11. Αγάπη και φροντίδα για τον εαυτό.

Μέχρι πρόσφατα επικρατούσε μία λανθασμένη πεποίθηση: ότι οι άνθρωποι που φροντίζουν τον εαυτό τους είναι εγωιστές και νάρκισσοι και δε νοιάζονται για τους άλλους. Ευτυχώς, έχει αποδειχτεί ότι αυτό δεν ισχύει! (Εντάξει, υπάρχουν και εξαιρέσεις και ακραίες περιπτώσεις). Όταν ο γονιός φροντίζει τον εαυτό του, την εξωτερική του εμφάνιση, τον εσωτερικό του κόσμο, έχει κοινωνική ζωή, κλπ, τότε είναι ο ίδιος καλά, σε αρμονία και ισορροπία με τον εαυτό του και το περιβάλλον του και έτσι μπορεί να προσφέρει περισσότερα στο παιδί του και την οικογένειά του.

Πώς να το κάνεις:

Διδάξτε στο παιδί ότι είναι σημαντικό να φροντίζει τον εαυτό του: να βρει δραστηριότητες που το ευχαριστούν, να έχει φίλους, να αποκτήσει καλές κοινωνικές δεξιότητες, να κάνει πράγματα που το ενδιαφέρουν… Δοκιμάστε νέες δραστηριότητες μαζί, συζητήστε για αυτά που σας αρέσουν και διδάξτε στο παιδί να αγαπάει τον εαυτό του με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του.

12. Να είναι ανοιχτός άνθρωπος, να έχει φυσική περιέργεια και να δοκιμάζει.

Η ζωή, ειδικά σήμερα με τα άλματα της τεχνολογίας, φέρνει πολλά και διαφορετικά πράγματα μπροστά μας. Δίδαξε στο παιδί σου να έχει τα μάτια του ανοιχτά, να δοκιμάζει νέα πράγματα. Να μην κολλάει στο ‘εμείς το κάνουμε έτσι’ και στο ‘το διαφορετικό είναι κακό’.

Πώς να το κάνεις:

Δοκιμάστε γεύσεις από διαφορετικές κουζίνες, αγοράστε ένα φρούτο ή λαχανικό που δεν έχετε ξαναφάει, πειραματιστείτε με νέες συνταγές και υλικά, αλλάξτε τη διαδρομή που κάνετε συνήθως, δοκιμάστε νέα χόμπι, νέα μέρη για να επισκεφθείτε. Εξοικειώσου με τις νέες τεχνολογίες και αγκάλιασε την αλλαγή.

Πηγή

Γεγονός είναι, ότι για πολλά παιδιά η διαδικασία της μελέτης των μαθημάτων για την επόμενη μέρα μοιάζει… βουνό.

Κάποιοι γονείς, δίνετε αγώνα κάθε απόγευμα, προκειμένου να πείσετε το παιδί να «στρωθεί» και να διαβάσει, ενώ δεν είστε λίγοι αυτοί που βρίσκεστε στα όρια της απελπισίας.

Τι πρέπει να κάνετε; Καταρχάς να αλλάξετε στάση και συμπεριφορά. Όσο το παιδί σας βλέπει γεμάτους άγχος και νεύρα, εξίσου αρνητικό προς τα μαθήματα θα είναι και το ίδιο. Κατά δεύτερον… ακολουθήστε τις οδηγίες μας:

Καθοδηγήστε το παιδί σας –μην προσπαθείτε να το ελέγξετε

Δεν ισχύει πάντα ότι το παιδί δεν βρίσκει κίνητρο για να διαβάσει. Μπορεί απλά να μη βρίσκει το κίνητρο που εσείς θα θέλατε. Αντί, λοιπόν, να του γκρινιάζετε, να το απειλείτε ή να τσακώνεστε μαζί του, δοκιμάστε να:

Αναρωτηθείτε τι «έπιανε» παλαιότερα, στις προηγούμενες τάξεις του παιδιού, όταν τα μαθήματα δεν του ήταν τόσο μεγάλος βραχνάς. Ρωτήστε το ίδιο το παιδί, το πιστεύει ότι θα του έδινε κίνητρο.

Σταματήστε να τσακώνεστε κάθε βράδυ. Ξεκινήστε από απόψε. Οι σχολικές εργασίες είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί τον δάσκαλο και το παιδί σας. Η δική σας δουλειά είναι βοηθάτε το παιδί σας να κάνει την δική του δουλειά.

Κάντε ένα διάλειμμα. Όταν νιώθετε την πίεση στο αίμα σας να ανεβαίνει, βγείτε για 5-10 λεπτά από το δωμάτιο και επιστρέψτε αργότερα.

Βάλτε όρια και δομή στο διάβασμα της επόμενης μέρας, π.χ.:

-Ορίστε ότι θα γίνετε την ίδια ώρα κάθε μέρα.

-Σε έναν χώρο του σπιτιού όπου θα έχετε πρόσβαση κι εσείς.

-Αν οι βαθμοί του παιδιού πέφτουν, μειώστε του τον χρόνο στην τηλεόραση ή το tablet, ώστε να συγκεντρώνεται περισσότερο στη δουλειά του.

-Θέστε ως κανόνα, ότι δεν θα γίνονται οι δραστηριότητες του σαββατοκύριακου, αν το παιδί δεν έχει κάνει πρώτα τα μαθήματά του.

Αφήστε το παιδί να κάνει τις δικές του επιλογές –και να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις

Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, χρειάζεται να κάνετε ένα βήμα πίσω. Αν έχετε εσείς διαρκώς τον έλεγχο στα μαθήματά του, κάποια στιγμή, σε μία μάχη ισχύος μεταξύ σας, αυτό θα στραφεί εναντίον σας. Και πιστέψτε με, δεν σας συμφέρουν αυτές οι μάχες, όταν το διακύβευμα είναι το διάβασμα το παιδιού.

Δεν είναι λίγα τα παιδιά που είναι ικανά να μην κάνουν καθόλου τα μαθήματά τους, μόνο και μόνο να εκνευρίσουν τους γονείς τους και να τους δείξουν «ποιος κάνει κουμάντο».

Από την άλλη, υπάρχουν και παιδιά που συμβιβάζονται, ακριβώς γιατί δεν αντέχουν την γκρίνια των γονιών τους, αλλά είναι τα ίδια ακριβώς παιδιά που ποτέ δεν μαθαίνουν να σκέφτονται και να παίρνουν μόνα τους αποφάσεις.

Οι φυσικές συνέπειες είναι εξαιρετικά χρήσιμες, αναφορικά με το διάβασμα των παιδιών. Στο πλαίσιο διαβάσματος που έχετε θέσει, το παιδί μπορεί να επιλέξει να κάνει ή όχι τα μαθήματά του, και να τα κάνει σωστά, με σοβαρή προσπάθεια ή όχι. Οι συνέπειες θα έρθουν βάσει αυτών των επιλογών –κι αν έχει επιλέξει «λάθος», οι βαθμοί του υα πέσουν.

Όταν γίνει αυτό, ρωτήστε το παιδί:

-Είσαι ευχαριστημένος με τις επιδόσεις σου στο σχολείο;

-Αν όχι, τι θα ήθελες να κάνει για να τις διορθώσεις;

-Εγώ πώς μπορώ να σε βοηθήσω;

Η προσδοκία είναι το παιδί να αλλάξει στάση ως προς το διάβασμα και εσείς να το βοηθήσετε να βάλει ένα πρόγραμμα, να οργανώσετε τον χρόνο και των χώρο στον οποίο διαβάζει και να είστε στο πλευρό του κάθε φορά που «κολλάει» κάπου, ώστε να το κατευθύνετε στο πού ή πώς θα βρει τη λύση. Επίσης, η βοήθειά σας, τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις, θα πρέπει να είναι να ελέγχετε τι έχει να κάνει το παιδί σας για την επόμενη μέρα, ώστε να είστε βέβαιοι ότι δεν θα ξεχαστεί κάτι.

Όταν το παιδί δηλώνει αδιαφορία για τους κακούς βαθμούς

Πάρα πολλά παιδιά, στον θυμό τους λένε «δεν με νοιάζει», ως μέρος του αγώνα ισχύος με τους γονείς. Στην πραγματικότητα αυτό που λέει το παιδί τότε είναι «Δεν μπορείς να με αναγκάσεις να με νοιάζει. Δεν σου ανήκει η ζωή μου» -και η αλήθεια είναι, ότι έχει δίκιο. Επικεντρωθείτε, λοιπόν, στο τι μπορεί να βελτιώσει την συμπεριφορά του. Επιπλέον, πράγματι, αφήστε το λίγο να «κουμαντάρει» μόνο του το θέμα αυτό, να γευτεί τις επιπτώσεις της αποτυχίας του. Είναι προτιμότερο να πάρει αυτά τα μαθήματα ζωής στα 10 (όταν θα χρειαστεί π.χ. να ξαναδιαβάσει για να περάσει μια τάξη), παρά στα 25, όταν π.χ. θα χάσει την δουλειά του.

Τέλος, όπως έχουμε πολλές φορές ξαναπεί, το παιδί χρειάζεται από εσάς καθοδήγηση, όχι να κάνετε τα πάντα για εκείνη. Μην φορτώνετε τις δικές του ευθύνες στην δική σας πλάτη. Μιλήστε με τον δάσκαλο, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να του προσφέρετε βοήθεια με κάποιον άλλο δάσκαλο, δείξτε του τρόπους να βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του.

Πάνω απ΄όλα, όμως, βάλτε μία δομή στο διάβασμα και δείξτε εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Αντί να του λέτε διαρκώς «προσπαθώ να σε βοηθήσω», περάστε του το μήνυμα: Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Και πιστεύω αρκετά σε εσένα, ώστε να σε αφήσω να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.

Πηγή

Χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτός μας κάτι το οποίο έχει σαν συνέπεια να γινόμαστε υποχείρια σε σχέσεις, φιλίες καθώς επίσης και στον επαγγελματικό μας τομέα.

Θεωρούμε καθήκον να ευχαριστήσουμε τους άλλους παραβλέποντας τον άσχημο τρόπο τον οποίο μας αντιμετωπίσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν πιστεύουμε ότι είμαστε όμορφοι, ικανοί, έξυπνοι και άξιοι να αγαπηθούμε .Σε γενικές γραμμές αμφισβητούμε τον ίδιο μας τον εαυτό και ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση με αποτέλεσμα να πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε γυναίκες θύματα κι ενώ προσπαθούμε να τους ανοίξουμε τα μάτια, εθελοτυφλούν ακόμη κι αν τα στοιχεία που έχουν είναι αδιάψευστά. Άραγε γεννιούνται θύματα οι γυναίκες ή γίνονται κατά την διάρκεια της ζωής τους;

Πίσω από μια γυναίκα που δέχεται ξυλοδαρμούς, υπάρχει μια μητέρα και ένας πατέρας που δεν της πέρασαν στο υποσυνείδητο σαν ήταν μικρή ότι αξίζει πολλά.

Πίσω από μια γυναίκα ή έναν άντρα που πιστεύουν ότι είναι άσχημοι, υπάρχει μια οικογένεια που τους αντιμετώπιζε όταν ήταν μικροί σαν ασχημόπαπα.

Πίσω από κάθε εργαζόμενο που αμείβεται ελάχιστα και δουλεύει πολλές ώρες, δέχεται προσβολές ενώ όλοι οι συνάδελφοί του αναπαύονται, υπάρχουν γονείς που από μικρό παιδί του έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει τίποτα στην ζωή του και τον θεωρούσαν άχρηστο.

Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης καλλιεργείται από την παιδική ηλικία και σε αυτό υπεύθυνοι είναι οι γονείς. Δεν χρειάζονται τα παιδιά άψυχα υλικά αγαθά για να είναι ευτυχισμένα.

Δεν χρειάζονται ξένες γλώσσες και σπουδές στο εξωτερικό για να είναι επιτυχημένα. Χρειάζονται γονείς που να πιστεύουν σε αυτά σε τόσο μεγάλο βαθμό που να τους κάνουν να πιστέψουν ότι μπορούν να φτάσουν να αγγίξουν τα αστέρια. Χρειάζονται γονείς που να τους μεταδώσουν τόσο πολύ αγάπη και να τους διδάξουν ότι δεν αξίζουν τίποτα λιγότερο από αυτή που οι ίδιοι τους προσέφεραν.

Μήπως ήρθε η στιγμή να το πράξεις και για το δικό σου παιδί;

Πηγή

H Alice Miller (1923-2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία έγινε γνωστή για τα βιβλία της πάνω στην κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Στην Ελλάδα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ροές. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο της «Δρόμοι της ζωής. Έξι ιστορίες» δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη βία που ασκείται στα παιδιά και στο πώς αυτή ανακυκλώνεται έπειτα στην κοινωνία. Αντίστοιχα και στο βιβλίο «Το ξύπνημα της Εύας» εξετάζονται τα αίτια και οι συνέπειες των παιδικών τραυμάτων, ενώ η συγγραφέας υποστηρίζει, ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί βία από τους γονείς ή τους δασκάλους τους στη βρεφική ή παιδική τους ηλικία κάποια στιγμή θα στρέψουν τη βία αυτή εναντίον της κοινωνίας.

Και στα δύο βιβλία την επιμέλεια έχει αναλάβει η ψυχολόγος κ. Κρυσταλία Πατούλη.

Αποσπάσματα των βιβλίου αναφορικά με τις επιπτώσεις της κακοποίησης έχει δημοσιεύσει η κ. Πατούλη στο blog της και από αυτά αξίζει να μείνουμε σε ορισμένους «κανόνες», τους  οποίους κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει:

-«Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.»

-«Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.»

-«Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.»

-«Ένα παιδί που έχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι’ αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.»

-«Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.»

-«Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.»

Πηγή