Η Χαϊδελβέργη (Heidelberg στα γερμανικά) είναι μια γραφική πόλη της Γερμανίας, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (Neckar στα γερμανικά) και διοικητικά ανήκει στο κρατίδιο της Βάδης-Βυτεμβέργης (Baden-Württemberg στα γερμανικά).
Αποτελεί έναν από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς κυρίως χάρη στα γραφικά ερείπια του παλατιού, την παλιά πόλη (Altstadt στα γερμανικά) και το ποτάμι.
Ιδιαίτερα γνωστό είναι όμως και το πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1386 μ.Χ. και είναι το παλαιότερο της Γερμανίας και το τρίτο παλαιότερο της Ευρώπης, το οποίο την καθιστά μια ολοζώντανη πανεπιστημιούπολη με πλήθος φοιτητών.
Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως στο παρελθόν η Χαϊδελβέργη αποτέλεσε κέντρο του γερμανικού ρομαντισμού.
Τα must αξιοθέατα είναι:
1. Το παλάτι της Χαϊδελβέργης: Ένα πανέμορφο κάστρο, που πέρα από την καταπληκτική θέα, μπορείτε να απολαύσετε τους κήπους και τα ερείπια της κατεστραμμένης πλευράς του! Στο εσωτερικό του κάστρου, στο παλιό κελάρι, υπάρχει εστιατόριο όπου μπορείτε να δείτε άλλο ένα «ιδιαίτερο» αξιοθέατο, το μεγαλύτερο βαρέλι του κόσμου.
2. Το μονοπάτι των φιλοσόφων: Μπορείς να πας οποιαδήποτε ώρα της μέρας χωρίς εισιτήριο, το μονοπάτι των φιλοσόφων είναι από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Χαϊδελβέργης. Μια πανέμορφη διαδρομή μέσα από πάρκα και δάσος, που έκαναν οι φιλόσοφοι που επισκέπτονταν την πόλη κατά την ρομαντική περίοδο, μιας και προσφέρει την ομορφότερη θέα της πόλης.
3. Η φυλακή των φοιτητών: Στην Universitatsplatz, στο κέντρο της Χαϊδελβέργης, υπάρχει το παλιό πανεπιστήμιο, ένα επιβλητικό κτίριο του 18ου αιώνα που στην πίσω πλευρά του στεγάζει την Φυλακή των Φοιτητών. Πρόκειται για ένα κτίριο όπου φυλακίζονταν φοιτητές οι οποίοι διατάρασσαν την ησυχία της πόλης ή τιμωρούνταν για κραιπάλες, με ποινές από τρεις ημέρες ως κι έναν μήνα. Σήμερα, στους τοίχους της Φυλακής μπορείτε να δείτε τις αφιερώσεις, τις σκέψεις, τα συνθήματα και τα πορτρέτα των φοιτητών.
4. Η γέφυρα Karl – Theodor: Ή αλλιώς Alte Brücke (Παλιά γέφυρα στα γερμανικά) είναι η πιο όμορφη και παλιά γέφυρα της Χαϊδελβέργης.
5. Η Ηauptstraße (πεζόδρομος): Αποτελεί τον μεγαλύτερο πεζόδρομο της Ευρώπης με μήκος μεγαλύτερο του 1,5 χλμ., όπου μπορείτε να βρείτε πολλές καφετέριες, εστιατόρια και μαγαζιά για τα ψώνια σας. Τα ειδυλλιακά πλακόστρωτα στενά, θα σας δώσουν την ευκαιρία να απολαύσετε την πανέμορφη αρχιτεκτονική της πόλης.
Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου επιστρέφει στην πόλη της και η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά Διεθνής Πρωτεύουσα του Βιβλίου. 📖
・・・
Tο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού ετοιμάζει ήδη την 18η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ) που θα πραγματοποιηθεί από τις 25 έως τις 28Νοεμβρίου 2021 στο Διεθνές Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ-HELEXPO).
Τη συντονιστική επιτροπή του έργου, όπως ορίστηκε από τον Πρόεδρο και το Δ.Σ. του ΕΙΠ, αποτελούν οι Δημήτρης Αγγελής (συγγραφέας) ως επικεφαλής, Στέφανος Καβαλλιεράκης (Δρ Ιστορίας, διευθυντής Μουσείου Πόλεως των Αθηνών), Δημήτρης Κόκορης (αναπλ. Καθηγητής ΑΠΘ), Λαμπρινή Κουζέλη (δημοσιογράφος), Νικόλας Σεβαστάκης (καθηγητής ΑΠΘ) και Μάκης Τσίτας (συγγραφέας).
Τιμώμενη στη 18η ΔΕΒΘ θα είναι η Γερμανόφωνη λογοτεχνία, καθώς λόγω ειδικών συνθηκών πέρσι δεν υπήρξε η δυνατότητα παρουσίασης ενός ολοκληρωμένου προγράμματος εκδηλώσεων. Με προσκεκλημένους συγγραφείς γερμανόφωνων χωρών καθώς και επαγγελματίες του χώρου του βιβλίου και στόχο το διάλογο, τη δικτύωση και την ανταλλαγή ιδεών το πρόγραμμα “Ας μιλήσουμε! / Let’s Talk!” αποτελεί συνδιοργάνωση του Goethe-Institut Ελλάδας, του Litrix.de και της ΔιεθνούςΈκθεσης Βιβλίου της Φρανκφούρτης με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του ΓερμανικούΥπουργείου Εξωτερικών.
Κεντρικό θέμα της 18ης ΔΕΒΘ είναι οι “Διαρκείςεπαναστάσεις του βιβλίου“. Ο τίτλος συνδυάζει ασφαλώς τον κεντρικό εορτασμό της φετινής χρονιάς, την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάστασηαλλά και τις μεταβολές που κατεγράφησαν κατά την περίοδο του εγκλεισμού στην αντίληψή μας για το βιβλίο και τις βιβλιοφιλικές εκδηλώσεις(τεχνολογίες του αύριο).
Κεντρικό Θέμα της 18ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης
Ήδη από πέρυσι έχουν πληθύνει οι εκδόσεις που επανεξετάζουν ιστορικές πτυχές της Ελληνικής Επανάστασης φωτίζοντας περισσότερο πρωταγωνιστές, γεγονότα, διεθνείς συσχετισμούς και ευρύτερες οπτικές, και σκοπός της Έκθεσης είναι να δώσει χώρο και χρόνο για εκδηλώσεις πάνω σε αυτήν τη θεματική. Παράλληλα, τα audiobooks, τα podcasts,τα διαδικτυακά φεστιβάλ κέρδισαν έδαφος σε αυτήν την περίοδο, οπότε μια ευρύτερη συζήτηση για τις νέες τεχνολογίες και τις νέες τάσεις στον χώρο του βιβλίου κρίνεται ως απολύτως απαραίτητη τόσο για τους επαγγελματίες του βιβλίου όσο και για τους αναγνώστες.
Οπωσδήποτε, η θετική αποτίμηση της περσινής διαδικτυακής ΔΕΒΘ και η πολύτιμη εμπειρία που αποκτήθηκε σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο αποτελούν σημαντική αφορμή για αυτήν τη συζήτηση.
Πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας η μετανάστευση, αναγκαστική ή μη. Μεγάλο μέρος του πλυθησμού φτιάχνει τις βαλίτσες του, εγκαταλείπει το σπίτι του και φεύγει απο τη πατρίδα του ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί.
Η Ελλάδα από την οικονομική κρίση και μετά αδυνατεί να προσφέρει στους νέους ευκαιρίες και δυνατότητες για επαγγελματική αποκατάσταση και ενα καλύτερο μέλλον, ετσι οι περισσότεροι στρέφονται προς το εξωτερικό. Κάποιοι στέκονται τυχεροί, βρίσκουν μια δουλειά που τους προσφερει περισσότερα από ότι είχαν πριν, γνωρίζουν κόσμο και δημιουργούν ανθρώπινες σχέσεις. Όμως πώς νιώθει πραγματικά εκείνος που τα αφήνει όλα πίσω του και αρχίζει απο το μηδέν;
Δυστυχώς κανείς δε μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει ξενιτιά αν δεν το εχει ζήσει. Μετά από πολλή έρευνα και θέληση κατάφερα να μαζέψω διάφορες μαρτυρίες απο ανθρώπους που αποφάσισαν να αφήσουν την χώρα τους και να ψάξουν ενα καλύτερο μέλλον σε μια άλλη.
“Ήταν παρορμητική η απόφαση μου μετά από πρόσκληση που είχα για κάποιες εμφανίσεις στη Νεα Υορκη ! Μετανάστευσα σε μεγάλη ηλικία μόλις το 2016 αλλά φλέρταρα με την ιδέα 2 χρόνια πριν. Πάντα θα έχω την Ελλάδα μου ως μέτρο σύγκρισης. Μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, δεν έχω μετανιώσει, αλλά αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Γι αυτό φροντίζω να την επισκέπτομαι συχνά. Μου λείπουν οι γονείς μου, οι φίλοι μου η καθημερινότητα μου.. Εδώ, στη Νέα Υόρκη, όλα είναι απρόσωπα και οι ρυθμοί πολύ γρήγοροι. Χρειάστηκα πολλά χρήματα για αυτή την απόφαση για τα οποία δούλεψα και κουράστηκα. Δεν μπορούσα να ξέρω αν θα πετύχει το σχέδιο μου, κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Νιώθω άνετα εδώ, ναί, οικεία όμως οχι, δε θα νιώσω ποτέ. Είμαι και νιώθω ξένη. Πάντα θα είμαι ελληνίδα και αυτό δε θα αλλάξει. Εκτός πατρίδας πάντα θα νιώθεις έτσι, μόνο τη μια πλευρά του εαυτού σου, η αλλή έχει μείνει πίσω, στο σπίτι σου.”
Ειρήνη, 19 ετών, φοιτήτρια.
“Οι γονείς μου δυσκολεύονταν αρκετά οικονομικά οπότε δεν υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά να φύγω μαζί τους στην Γερμανία πριν πολλά χρόνια. Καινούργια ζωή, καινούργιες εμπειρίες. Μετακόμισα στην Φρανκφούρτη και μπορώ να πω ότι είμαι ενθουσιασμένη. Είναι μια πόλη πανέμορφη, είναι η Νέα Υόρκη της Ευρώπης. Φυσικά, δεν γνώριζα την γλώσσα όταν πρωτοπήγα εκεί, αλλά πλέον την μιλώ αρκετά καλά. Δεν περίμενα το ξεκίνημά μου στην Γερμανία να ήταν τόσο δύσκολο. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Δεν υπάρχει η ζωντάνια που υπάρχει στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, δεν έχω μετανιώσει. Είμαι άνθρωπος που φοβάμαι τις αλλαγές. Μου λείπει η πατρίδα μου. Μου λείπει αρκετά. Μου λείπει η οικογένειά μου, η παρέα μου και όσες αναμνήσεις απέκτησα στην χώρα που τόσο πολύ νοσταλγώ. Μερικές φορές νιώθω ότι δεν ανήκω ούτε στην Γερμανία ούτε στην Ελλάδα. Είμαι Ελληνίδα αλλά η Ελληνίδα της Γερμανίας. Και πλέον, όταν πάω στην Ελλάδα είμαι η Ελληνίδα από την Γερμανία, βρίσκομαι στο ενδιάμεσο.. Πλέον νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες εδώ για να με βοηθήσουν να μάθω την πόλη. Έψαξα και τους βρήκα. Στη Γερμανία όσον αφορά την εκπαίδευση πιστεύω ότι μπορείς να την προσεγγίσεις πιο εύκολα. Δεν υπάρχει μόνο το πανεπιστήμιο, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Να είσαι σίγουρος ότι θα δυσκολευτείς να εξοικειωθείς με την νοοτροπία αυτή. Όσον αφορά την δουλειά καλό θα ήταν να είσαι πρόθυμος να μάθεις την γλώσσα σύντομα. Τελευταίο και σημαντικότερο.. Να είσαι έτοιμος για την μεγάλη αλλαγή.”
Χ. Κ., 53 ετών, καθαρίστρια.
“Ήμουν 43 ετών όταν αποφάσισα να φύγω. Το 2007 η χώρα μύριζε ήδη διαπλεκόμενη κομματική κλεισούρα, επερχόμενη κρίση,ανεκδιήγητη φιγούρα και πρώτης τάξεως ματσισμό. Έφυγα σε ανάμνηση μιας άλλης ευρωπαικής φοιτητικής φυγής με την ελπίδα ότι η απόσταση από τη χώρα και τους κατοίκους της θα βοηθήσει στο να καταπραυνθεί μέσα μου ο μόνιμος θυμός εξαιτίας της ελληνικής καθημερινότητας. Εδώ στη Γερμανία εχω συνηθίσει σε μια ήρεμη ζωή. Δέν εχω μετανιώσει που έφυγα, ίσως εχω μετανιώσει που ήρθα στη Γερμανία. Μου λείπει η πατρίδα μου, η γλώσσα, η ευκολία πρόσβασης στους ανθρώπους, ο κώδικας συμπεριφοράς με τον οποίο μεγάλωσα, η απίστευτη ομορφιά της χώρας μου. Δεν μου λείπουν οι ελληναράδες, η εθνική γκρίνια και οι Ελληνίδες «Κάρεν». Δεν πρέπει να έχει κάποιος κατι για να μεταναστεύσει στη Γερμανία πέρα απο κάποια χρήματα για το ξεκίνημα του. Μπορείς να έρθεις να δουλέψεις από εργάτης ως στέλεχος επιχείρησης.. Στην πορεία το αν δεν ξέρεις τη γλώσσα θα περιορίσει τρομακτικά τη ζωή σου. Νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα, εχω συνηθίσει τον τρόπο ζωής εδώ. Είναι μια πραγματικότητα ότι είμαι ξένη, παρούσα σε κάθε έκφανση της ζωής, απλά υπάρχουν πολλές στιγμές που ξεχνά κανείς ότι είναι ξένος, Θα ήθελα να το ξανακάνω..με λιγότερες προσδοκίες, με περισσότερη εμπειρία ένταξης, με λίγη περισσότερη σοφία..και ελπίδα βέβαια, για καινούργια πράγματα. Μια φορά ταξιδιώτης για πάντα ταξιδιώτης..”
Παναγιώτης, 22 ετών, φοιτητής.
“Ήρθα στο cambridge πριν 3 χρόνια. Ήθελα από πολύ μικρός να φύγω για Αγγλία, ήξερα οτι η χώρα μου δεν μπορεί να μου προσφέρει αυτά που θέλω. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν μου λείπει η Ελλάδα, ίσως είναι ακόμα νωρίς. Απο την άλλη απλά δεν είμαι εκεί και το νιώθω αρκετες φορες, μαζι με την επιθυμία να τη ξαναεπισκεφθώ. Κρίνοντας απο τους ανθρώπους δε καταλαβαίνεις οτι είσαι στην Αγγλία, αλλα σε κάποια διεθνή περιοχή. Δεν ήμουν συνηθισμένος σε αυτό, έχοντας μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία. Εδώ ολα είναι ομορφότερα, περπατάς σε πάρκα και απλά απολαμβάνεις τη περιοχή γύρω σου. Μερικές φορές δε νιώθω καθόλου ξένος αλλά κάποιες άλλες το αισθάνομαι, γιατί απο την μια είμαι ένας απο τους πολλούς ξένους εδώ και μπορώ να αποκτήσω επαφές με αυτούς πιο εύκολα, αλλά από την άλλη είναι τόσο ριζικά διαφορετικό μέρος που με κάνει να νιώθω τελείως ξένος. Παρά τις διαφορές με την Ελλάδα, η Αγγλία της μοιάζει λίγο περισσότερο απο οτι διαφέρει,.είναι κυρίως όπως το φανταζόμουν. Θα άλλαζα σίγουρα ξανά χώρα. Δε το φοβάμαι καθόλου πλέον. Αυτή η αλλαγή ήταν πιο ομαλή απο όσο νόμιζα και γιατί οχι στη τελική; Δεν έχω να χάσω κάτι.”
Polina, 20 ετών, φοιτήτρια.
“Για μένα ήταν αρκετά εύκολη η απόφαση να μετακομίσω στο εξωτερικό επειδή η γιαγιά μου μένει στη Ελλάδα. Έφυγα απο τη Ρωσία, την πατρίδα μου πριν από 2 χρόνια. Στη αρχή δεν μου άρεσε καθόλου εδώ αλλά νομίζω είναι κάτι λογικό, ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται χρόνο προσαρμογής σε μία νέα χώρα. Τώρα μου αρέσει πολύ εδώ, δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, μου λείπει η οικογένεια μου και οι φίλοι μου. Εντυπωσιάστηκα τόσο με τον σχεδόν καθημερινά ηλιόλουστο καιρό οσο και με ευδιάθετους ανθρώπους. Αυτό που δεν μου αρέσει είνα η χρονοβόρα γραφειοκρατία που επικρατεί και τα ανοργάνωτα ΜΜΜ. Για να μεταναστεύσει κάποιος στην Ελλάδα πρέπει να έχει αρκετά χρήματα και όρεξη για καινούριες εμπειρίες. Δεν ένιωσα ποτέ ξένη, οι έλληνες μου φέρθηκαν πολύ φιλικά από την αρχή. Είχα διαφορετικές εντυπώσεις στο μυαλό μου όταν ήρθα εδώ, περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι χειρότερη ή καλύτερη, είναι απλώς διαφορετική. Θα άλλαζα ξάνα χώρα αν μου δινόταν η ευκαιρία, είναι μια αξέχαστη εμπειρία που εισπράττεις και μαθαίνεις πολλά.”
Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά, έχει στο μυαλό της την φυγή ως κάτι εύκολο ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι. Όταν κάποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει, ακούσια ένα κομμάτι του εαυτού μένει πίσω, αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Είναι ένα δύσκολο βήμα που προυποθέτει χρήματα, εργασία, τύχη, αντοχές και πολλή υπομονή. Η ενσωμάτωση σε μία νέα κοινωνία προυποθέτει αγώνα χρόνων χωρίς κανείς να εγγυάται την επιτυχία. Οπότε πριν το πάρεις απόφαση, σκέψου το καλά.
Το παραμυθένιο κάστρο στη Βαυαρία που ενέπνευσε τον Ντίσνεϋ να δημιουργήσει το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης
Kάποτε ζούσε ένας μοναχικός, ντροπαλός και ονειροπόλος βασιλιάς που δεν ήθελε με τίποτα να βασιλέψει, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας.
Ο βασιλιάς αυτός, ο επονομαζόμενος “Τρελός”, βρήκε ένα λόφο ψηλά στις κορυφές των Άλπεων σε κοντινή απόσταση από τα Γερμανο-αυστριακά σύνορα , περιτριγυρισμένο από πυκνό δάσος, ανάμεσα σε δυο μεγάλες λίμνες και έφτιαξε το ησυχαστήριο του.
Ένα κάστρο ονειρικό, παραμυθένιο, το κάστρο Schloss Neuschwanstein (Σλος Νοισβανστάιν), που σήμερα είναι ο πρώτος σε επισκεψιμότητα τουριστικός προορισμός της Γερμανίας και η μοναδική υποψηφιότητα της χώρας να περιληφθεί στα επτά θαύματα του κόσμου.
Το Schloss Neuschwanstein είναι το πιο διάσημο κάστρο στον κόσμο, το πρώτο από τα τρία που έφτιαξε ο βασιλιάς και αποτελεί ένα φόρο τιμής στον συνθέτη Ρίτσαρντ Βάγκνερ , του οποίου ο ίδιος υπήρξε φανατικός θαυμαστής.
Ο μνημειώδης πύργος χτίστηκε πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κρίστιαν Γιανγκ, ο οποίος έδωσε σάρκα και οστά στο όνειρο του Βασιλιά για έναν πύργο εμπνευσμένο από τις όπερες του μεγάλου δημιουργού. Ο Λουδοβίκος, έχοντας μια υπερβολική αγάπη για τον φανταστικό κόσμο των μουσικών έργων του Βάγκνερ, ντυνόταν όπως οι μυθικοί ήρωες στις οπερέτες, κοιμόταν την ημέρα και κυκλοφορούσε μόνο τα βράδια.
Αινιγματική και θρυλική φυσιογνωμία ο Λουδοβίκος, αγαπούσε την Τέχνη, λάτρευε τη μουσική και έχτιζε τον έναν πύργο πίσω από τον άλλον, στην ουσία προσπαθώντας να κατασκευάσει τον δικό του ιδανικό φανταστικό κόσμο, στον οποίο κατέφευγε για να δραπετεύει από την πραγματικότητα.
Σαν το Schloss Neuschwanstein όμως δεν ξανάφτιαξε ποτέ. Μέσα σε ένα φυσικό τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς, που παρέμεινε άθικτη καθώς ο Λουδοβίκος ήταν λάτρης της φύσης και είχε δώσει σαφείς οδηγίες να μην καταστραφεί το περιβάλλον, πραγματικά, το κάστρο φαίνεται σαν να μεγάλωσε εκεί, σαν να αποτελούσε πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μοναδικού αυτού παραμυθένιου τοπίου.
Το μεγαλειώδες παλάτι του Νόισβανστάιν που δεσπόζει στα 965 μ. υψόμετρο, ξεκίνησε να χτίζεται το 1867 και τελείωσε λίγο μετά το θάνατο του βασιλιά το 1886. Μάλιστα, ο Λουδοβίκος πλήρωσε για αυτό από προσωπικά του κεφάλαια και από δάνεια και όχι από το δημόσιο χρήμα της Βαυαρίας και παρόλο που ξόδεψε μια περιουσία για την κατασκευή του, έμεινε εκεί συνολικά μόνο 170 μέρες.
Μόλις τρία χρόνια πριν ξεκινήσει το χτίσιμο του κάστρου ο Λουδοβίκος είχε χριστεί βασιλιάς σε ηλικία μόλις 18 ετών και ήταν εντελώς άπειρος.
Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Β´ της Βαυαρίας (1845-1886), που ήταν ανιψιός του Όθωνα της Ελλάδας, παραμελούσε τα βασιλικά του καθήκοντα και ασχολούνταν ολοένα και περισσότερο με την εμμονή του να ανοικοδομεί εντυπωσιακότερα παλάτια, με ξενόφερτες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Η αντίστροφη μέτρηση για αυτόν άρχισε, όταν κάποιοι υπουργοί άρχισαν να γκρινιάζουν για την οικονομική του πολιτική και τον αμφισβήτησαν.
Ο Λουδοβίκος έγινε έξαλλος και προσπάθησε να τους αντικαταστήσει. Αυτοί όμως, τον κατηγόρησαν ως ακατάλληλο να διαχειρίζεται τη τύχη του κράτους, διέγνωσαν ότι ήταν παρανοϊκός και τον απομάκρυναν απ’ τον θρόνο. Λίγες ημέρες μετά, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας βρέθηκε πνιγμένος στη λίμνη, κοντά στο ψυχιατρείο που νοσηλευόταν. Πιο πέρα, επέπλεε και το πτώμα του γιατρού, που είχε βγάλει το κρίσιμο ιατρικό πόρισμα.
Πίσω στο σήμερα, το Schloss Neuschwanstein “φιλοξενείται” στη μικρή πόλη Füssen στο τέλος του «Ρομαντικού Δρόμου» που συνδέει τη Βόρεια με τη Νότια Γερμανία. Στην ίδια πόλη βρίσκεται και το μικρότερο Schloss Hohenschwangau, το κάστρο όπου ο Λουδοβίκος πέρασε την παιδική του ηλικία, το οποίο χτίστηκε αρχικά τον 12ο αιώνα και ξαναχτίστηκε την δεκαετία του 1830 από τον πατέρα του Λουδοβίκου, Μαξιμιλιανό Β΄, σε γοτθικό ύφος.
Εδώ πρωτοσυνάντησε ο Λουδοβίκος τον Βάγκνερ και εδώ βρίσκεται ακόμα το τετράγωνο πιάνο στο οποίο ο συνθέτης έπαιζε για το μικρό βασιλιά. Από το Füssen κοιτάζοντας ψηλά, το κάστρο δεσπόζει πάνω σε μία ομιχλώδη βουνοκορφή, επιβλητικό, απρόσιτο, σαν σκηνικό παραμυθιού. Ένας ανηφορικός δρόμος μέσα στο δάσος οδηγεί, με κάρο ή με τα πόδια, στην είσοδό του.
Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν αναφορές από μεσαιωνικά έπη, όπως του “Τριστάνος και Ιζόλδη”, στοιχεία από το Βυζάντιο, αφού επιθυμία του βασιλιά ήταν να μοιάζει στην Αγιά Σοφιά της Κων/πολης, το μοτίβο του κύκνου Lohengrin, όπου σύμφωνα με το μεσαιωνικό έπος, ο Ιππότης του Άγιου Δισκοπότηρου, ο Parsival εμφανίζεται σαν σωτήρας μέσα σε μια βάρκα που σέρνει ένας ασημένος κύκνος, κ.α.
Μάλιστα ο ίδιος ο βασιλιάς ενθάρρυνε τον Βάγκνερ να συνθέσει την ομώνυμη όπερα για να την απολαύσει στην Αίθουσα των Ραψωδών, πράγμα που δεν έγινε ποτέ, καθώς η πρώτη συναυλία δόθηκε 60 και πλέον χρόνια μετά το θάνατό του.
Το παλάτι άνοιξε στο κοινό επί πληρωμή αμέσως μετά το θάνατό του Λουδοβίκου και από τότε το κάστρο έχουν επισκεφθεί περισσότεροι από 100 εκατομμύρια άνθρωποι. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού επισκέπτονται το παλάτι καθημερινά περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι.
Το παλάτι έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες και αποτέλεσε την έμπνευση για το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης της Ντίσνεϋλαντ και άλλων μεταγενέστερων κατασκευών, ενώ ο Βασιλιάς ενέπνευσε τον Κλάους Μαν να γράψει το μυθιστόρημά του Λούντβιχ, “Σιδερόφραχτο παράθυρο”.
Σήμερα, τόσο η διάγνωση όσο και η αιτία θανάτου του Λουδοβίκου αμφισβητούνται. Πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό « Ιστορία της Ψυχιατρικής» και αναδημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, αμφισβητεί την πρώτη διάγνωση και υποστηρίζει ότι δεν υπήρξαν αξιόπιστα στοιχεία, που να τεκμηριώνουν την υποτιθέμενη ψυχική ασθένεια του βασιλιά και πολύ πιθανόν ο Λουδοβίκος να δολοφονήθηκε. Ο «τρελός» βασιλιάς που έχτισε το κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης εξακολουθεί να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Σεπτεμβρίου εκεί κοντά στο παλάτι, σε μια γιορτή κοντά στη μια από τις δύο λίμνες, στη λίμνη του Στάρνμπεργκ.
