Πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη , μια θλιμμένη μελαγχολία δίχως λογική με κυκλώνει ενώ την ίδια στιγμή μέσα μου φωλιάζει η προσμονή . Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου , ειλικρινά δεν ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο, το ότι μεγαλώνω ή ότι μετρώ και βιώνω εντονότερα τις απώλειες ολοκλήρου του έτους;

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ ότι η ηλικία είναι ένας αριθμός και τίποτα παραπάνω. Μοιάζει ασύλληπτο το ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν από πάνω μας, το μέσα μας παρά τις αλλαγές , παραμένει μοναδικό. Στην ετήσια ανασκόπηση νιώθω να έχω πλουτίσει σε γνώσεις , σκέψεις, εμπειρίες , βιώματα , πως η φιλομάθεια μου με ακολουθεί πιστά και ως δια μαγείας χρόνο με το χρόνο με μικρά άνθη σοφίας φτιάχνω ένα κήπο που όμοιος του δεν υπάρχει .

Η μέρα των γενεθλίων είναι η “προσωπική Πρωτοχρονιά ” κάθε ανθρώπου. Μια ευχή πίσω από μετρημένα κεράκια , με ένα φύσημα η φλόγα των κεριών σβήνει , μα μέσα μας ανάβουν και φουντώνουν οι νέοι στόχοι σαν μικρές φλογίτσες . Κι αν κάποτε μαζευόμασταν γύρω από την τούρτα, τώρα γιορτάζουμε και εσωτερικά , κρατώντας στα χέρια μας έναν χάρτη της μνήμης που μας θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε, όσα ζούμε και όσα προσδοκούμε και ονειρευόμαστε να συμβούν. Το μυαλό δεν έχει μία πατρίδα , ούτε και ρίζες όσο εύκολα μπορεί να περιοριστεί άλλο τόσο μπορεί να ελευθερωθεί , να πάρει από το χέρι τη φαντασία για ταξίδια στον κόσμο του εφικτού και του άπιαστου.

Μέσα στα γιορτινά φώτα,  οι απώλειες  είναι γροθιά στο στομάχι. Παρεξηγήσεις , μούτρα, ανυπόστατες και αδικαιολόγητες αποστάσεις, άνθρωποι που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο και μια άλλη ζωή, η οικογένεια που ζει μακριά, αλλά και οι φύλακες άγγελοι – οι αφανείς προστάτες που από εκεί ψηλά είναι παρόντες με έναν τρόπο που μόνο εσύ κατανοείς, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή σου , είναι αστέρια που σε οδηγούν.

Πόσο λυπηρό τελικά να φοβάσαι πως όσο πλησιάζουν οι μέρες γιορτής θα νιώσεις μοναξιά και μελαγχολία, πως είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες , μια μέρα για το φαίνεσθαι ; Μέσα σου ξέρεις πως παρότι θα σε κυριεύσουν οι σκέψεις σου και οι άνθρωποι που ζουν εκεί , εσύ θα έχεις δίπλα σου όσους αξίζει να έχεις , αυτούς που επέλεξες και αγαπάς και σας συνδέουν αμοιβαία συναισθήματα.

Όσο μεγαλώνεις ο κύκλος σου στενεύει , είναι αναπόφευκτο το ξεκαθάρισμα , οι ανακατατάξεις , η επανεκτίμηση ανθρώπων και συμπεριφορών και όταν πέφτουν οι μάσκες η λύτρωση είναι αμύθητης αξίας. Χαρούμενα περιτυλίγματα , κορδέλες , αρώματα… Το πιο γλυκό και αληθινό δώρο ανέκαθεν ήταν η έμπρακτη παρουσία των ανθρώπων και όχι η συμβολική ύλη που σου προσφέρουν , οφείλεις λοιπόν να τους ευχαριστήσεις όλους όσους σε τιμούν με την παρουσία τους.

Ας είναι φέτος η χρονιά που ξέρουμε τι θέλουμε για εμάς,  έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών και λαθών . Ας φροντίσουμε οι επιλογές μας να είναι ολοκληρωτικά βασισμένες στις ανάγκες μας, στις αλλαγές που σκεφτόμαστε και σε όσα προσδοκούμε να πετύχουμε και όχι επιλογές , γνώμες ή προσδοκίες των άλλων για τη δική μας ζωή! Aς λουστούμε και τις αποτυχίες στην τελική , συλλέγοντας τες στρώνουμε τον δρόμο μας προς την επιτυχία !

Η μεγάλη μέρα των γενεθλίων πέρασε ή για άλλους καταφτάνει  , τα φετινά Χριστούγεννα πλησιάζουν και σίγουρα διαφέρουν από όσα έχουμε ζήσει. Η πόλη ντύνεται με τα γιορτινά της στολίδια και λαμπιόνια. Πώς όμως θα καταφέρουμε φέτος να στολίσουμε και το μέσα μας ; Το δώρο που θα κάνουμε πρώτα σε εμάς και έπειτα στους γύρω μας θα έχει διάφανο περιτύλιγμα . Το περιεχόμενο του θα είναι ο ακατέργαστος μας εαυτός , η αλήθεια μας και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους άλλους , ο μόνος πολύτιμος θησαυρός που πραγματικά κατέχουμε. Για αυτό ας είμαστε επιλεκτικά δοτικοί αντί σκορπιζόμαστε ασύστολα , όσα φυλάμε μέσα στην ψυχή μας μόνο όταν τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας πολλαπλασιάζονται . Από την αγάπη δεν έχασε κανείς.

Άραγε θα αποκτήσουν τούτες οι γιορτές χρώμα αληθινής χαράς και στοργής; Άραγε όσοι αγαπιούνται θα ανταμώσουν και πάλι;

Φιλικούς Χαιρετισμούς ,
Νένα Ευθυμιάδου.

Ο Πρίγκηπας του σκότους, Ozzy Osbourne, συμπληρώνει σήμερα 72 χρόνια ζωής, μιας ζωής πολυτάραχης, γεμάτης από δόξα, χρήμα, ναρκωτικά, αλκοόλ και πολλά σκαμπανεβάσματα. Η ιστορία του ξεκινάει στις 3 Δεκεμβρίου του 1948, στις φτωχογειτονιές του Aston, ένα προάστιο του Birmingham, εκεί όπου η καθημερινότητα των κατοίκων, τους ήθελε να δουλεύουν τη μέρα και να μεθούν στις pub, παίζοντας βελάκια μέχρι το βράδυ. O Jack Osbourne, εργάτης τα βράδια σε εργοστάσιο χάλυβα και η γυναίκα του Lilian, υπάλληλος σε εργοστάσιο εξαρτημάτων αυτοκινήτων, φέρνουν στον κόσμο το τέταρτο από τα έξι τους παιδιά, τον John Michael Osbourne, όπως είναι το πραγματικό του όνομα. Τα παιδικά του χρόνια, δύσκολα, οι συνθήκες διαβίωσης άθλιες. Η οικογένεια ζει σε ένα μικρό δυάρι, σε κακή οικονομική κατάσταση, χωρίς χρήματα, με λίγο φαγητό. Σύμφωνα με τον ίδιο, πέρασε την παιδική του ηλικία με ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ζευγάρι κάλτσες , χωρίς εσώρουχα με ένα παντελόνι και ένα σακάκι. Ο πατέρας του τον ξυλοφόρτωνε συχνά – πυκνά, κάτι που ισχυρίζεται πως εν μέρει ήταν δικαιολογημένο, αφού προσπαθούσε να σκοτώσει τα αδέρφια του. Στο σχολείο επίσης η κατάσταση ήταν προβληματική. Οι συμμαθητές του, που του κόλλησαν και το παρατσούκλι “Ozzie” ή “Oz-Brain”, συχνά τον κορόιδευαν, οι καθηγητές του αρκετές φορές τον χτύπαγαν, ενώ ο ίδιος ήταν έντονα υπερκινητικός και έκανε «καραγκιοζιές» γιατί ήθελε να διασκεδάζει τους γύρω του. Γενικά δεν του άρεσε το σχολείο και ήθελε να το εγκαταλείψει. Σε μια σχολική έρευνα περί των φιλοδοξιών των μαθητών, είχε απαντήσει πως ήθελε να γίνει υδραυλικός. Τελικά αποβλήθηκε στα 15 του και θέλοντας να βοηθήσει στα οικονομικά της οικογένειας έπιασε δουλειά, ως βοηθός υδραυλικού, αλλά την πρώτη μέρα έκοψε τον αντίχειρα του και χρειάστηκε να του τον επανατοποθετήσουν.

Πέρασε από διάφορες δουλειές όπως μηχανικός αυτοκινήτων, ελαιοχρωματιστής σπιτιών, ρυθμιστής για κόρνες αυτοκινήτων, ακόμα και σε νεκροτομείο δούλεψε για δύο εβδομάδες. Η μακροβιότερη από τις δουλειές που έκανε, ήταν τα δύο χρόνια που εργάστηκε σε ένα σφαγείο, σκοτώνοντας αγελάδες και ήταν αυτή που όπως έχει δηλώσει, του άρεσε περισσότερο. Μην καταφέρνοντας να στεριώσει σε καμία δουλειά, το έριξε στην παρανομία. Κάνοντας μικροκλοπές, συνελήφθη σύντομα, σε μια προσπάθεια του να κλέψει μια τηλεόραση. Αδυνατώντας να πληρώσει το πρόστιμο, κατέληξε για λίγο στη φυλακή, όπου έκανε και το πρώτο του τατουάζ, τα αρχικά O-Z-Z-Y. Βγαίνοντας από τη φυλακή, έχοντας αποφασίσει πως δεν ήθελε ποτέ να επιστρέψει εκεί, πίστευε πως μέσα από το τραγούδι θα μπορούσε να βγάλει χρήματα, κάτι που ήταν προτιμότερο από τις κλοπές. Έτσι κι αλλιώς αγαπούσε τη μουσική και ιδιαίτερα τους Beatles που εκείνη την εποχή άρχιζαν να μεσουρανούν. Τον ίδιο καιρό, ένα συγκρότημα ονόματι Music Machine, έψαχνε για τραγουδιστή και ο Ozzy για λίγες μέρες συνεργάστηκε μαζί τους. Συνέχισε στους Approach αλλά δεν του άρεσε η μπάντα και παραιτήθηκε. Παραδόξως ο πατέρας του, δέχτηκε να ξοδέψει κάποια χρήματα για να του αγοράσει έναν ενισχυτή ώστε να τον βοηθήσει στο στόχο του. Αποκαλώντας τον εαυτό του “Ozzy Zig” έβαλε αγγελία σε ένα μουσικό κατάστημα. Ένας άλλος δεκαοχτάχρονος με το όνομα Terence ‘Geezer’ Butler, που έπαιζε κιθάρα έξι μήνες, είδε την αγγελία και αποφάσισε να πάει να τον δει. Αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα με το όνομα Rare Breed, μετά από δυο εμφανίσεις όμως, διαλύθηκαν. Την ίδια εποχή ο παλιός συμμαθητής του Ozzy, Tonny Iommi, με τον οποίο μάλιστα δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά ως παιδιά, ήταν ήδη σε μια μπάντα με τον Bill Ward, τους Mythology που είχαν αποκτήσει αρκετή φήμη σε τοπικό επίπεδο.

Όταν η μπάντα τους διαλύθηκε, επέστρεψαν στο Birmingham και πηγαίνοντας στο μουσικό μαγαζί, είδαν την αγγελία του Ozzy. Ο Iommi μολονότι ήλπιζε ότι δεν επρόκειτο για τον παλιό συμμαθητή του που αντιπαθούσε και δεν τραγούδαγε καλά, απογοητεύτηκε όταν είδε πως ήταν όντως εκείνος. Η αρχική απόφαση του Iommi ήταν να μη συνεργαστούν, οι Ozzy και Butler όμως έψαχναν για ντράμερ και τον ρώτησαν αν γνώριζε κάποιον. Ο Ward συμφώνησε να παίξει μαζί τους με την προϋπόθεση να συμμετάσχει και ο φίλος του. Η τέσσερις τους έφτιαξαν ένα συγκρότημα που ο Ozzy ονόμασε Polka Tulk Blues Band, από μια συσκευασία ταλκ. Μετονομάστηκαν σε Earth αλλά ενώ έδιναν παραστάσεις στην Αγγλία, ανακάλυψαν ότι τους μπέρδευαν με ένα άλλο γκρουπ με το ίδιο όνομα οπότε αποφάσισαν να αλλάξουν και πάλι ονομασία. Ένας κινηματογράφος απέναντι απ’ το στούντιο που έκαναν πρόβες έπαιζε μια ταινία τρόμου, του 1963, του Boris Karloff με όνομα «Black Sabbath. Ενώ παρακολουθούσαν τον κόσμο στην ουρά για να δει την ταινία, ο Butler σχολίασε ότι «είναι περίεργο οι άνθρωποι να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να δουν ταινίες τρόμου». Η συνέχεια θέλει τον Osbourne με τον Butler να γράφουν ένα κομμάτι με το όνομα της ταινίας, εμπνευσμένοι απ’ τον συγγραφέα μυστηρίων Dennis Wheatley και από μια εικόνα του Butler που είδε μια μαύρη σχηματισμένη φιγούρα να στέκεται στο πόδι του κρεβατιού του. Ο δυσοίωνος ήχος του κομματιού μαζί με τους σκοτεινούς στίχους έσπρωξαν τη μπάντα προς μια πιο σκοτεινή κατεύθυνση, σε πλήρη αντίθεση με τη δημοφιλή μουσική της εποχής, όπου κυριαρχούσε η folk μουσική και η χίπικη κουλτούρα.

Επηρεασμένοι απ’ τον νέο ήχο μετονομάζονται σε Black Sabbath τον Αύγουστο του 1969 και παίρνουν την απόφαση να επικεντρωθούν στη σύνθεση παρόμοιου υλικού σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν μουσική αντάξια των ταινιών τρόμου. Η τεράστια επιτυχία του συγκροτήματος, φέρνει εκτός από χρήμα και δόξα και μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών και αλκοόλ. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την πίεση για τη συνέχεια της επιτυχία της μπάντας και μια συμπεριφορά που γινόταν όλο και πιο προβληματική, φέρνουν τον Ozzy εκτός Black Sabbath. Το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’80, βρίσκει τον τραγουδιστή σε βαριά κατάθλιψη, να καταστρέφεται κλεισμένος στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, με μόνη του παρέα του τα ναρκωτικά και το ποτό. Η Sharon Arden, κόρη του μάνατζερ των Sabbath, τον επαναφέρει, παρακινώντας τον να κάνει την αρχή για τη δική του καριέρα.  Το ξεκίνημα γίνεται με το “Blizzard of Ozz” και το νέο κεφάλαιο για τον καλλιτέχνη ανοίγει με αξιώσεις. Στο πλευρό του πάντα η Sharon, με τη χημεία μεταξύ τους τεράστια. Ο έρωτας του για εκείνη τον οδηγεί στο να διαλύσει τον πρώτο του γάμο από τον οποίο είχε δύο παιδιά. Η δημοτικότητα του ανεβαίνει τόσο μέσα από τις sold out εμφανίσεις του, όσο και με τα διάφορα αλλόκοτα περιστατικά επί σκηνής, οφειλόμενα σε μια παρανοϊκή συμπεριφορά που ενισχύεται από τη συνεχιζόμενη εξάρτηση του από τις ουσίες και το αλκοόλ. Μετά το τραγικό συμβάν του κιθαρίστα του, Randy Rhoads, παντρεύεται τη Sharon  η οποία πλέον απαιτεί την απεξάρτηση του. Αυτό δε γίνεται.

Ο Ozzy έχει μεν καθιερωθεί στα μουσικά δρώμενα μέχρι το τέλος των 80’s, έχει όμως πέντε παιδιά, όμως η συμπεριφορά του πάει απ’ το κακό στο χειρότερο. Στα προβλήματα του αυτά, έρχεται να προστεθεί και η αρνητική δημοσιότητα που του επιφέρουν οι κατηγορίες, ότι ωθεί τους νέους στην αυτοκτονία λόγω στων στίχων του “Suicide Solution” καθώς και το μένος μιας ομάδας Ευαγγελιστών που τον κατηγορεί για σατανισμό.  Μέσα σε όλα, έρχεται και  η μέρα που κατηγορείται από τη σύζυγο του για προσπάθεια στραγγαλισμού της με επακόλουθη τη σύλληψη του από την αστυνομία. Τελικά εκείνη αποσύρει τις κατηγορίες της και απαιτεί την απεξάρτησή του. Μένοντας για λίγο μακριά από τα μουσικά δρώμενα, πηγαίνει σε ειδικό κέντρο. Αποφασισμένος να συνεχίσει την καριέρα του, ζητά από τη Sharon να του κλείσει εμφανίσεις και κάπως έτσι φτάνουμε στο 1996 και στο πρώτο Ozzfest, που την επόμενη χρονιά γίνεται με headliners τους Black Sabbath.  Ο τραγουδιστής βλέπει πάλι την καριέρα του σε ανοδική τροχιά και η φήμη του εκτινάσσεται με την έναρξη της τηλεοπτικής σειράς “The Osbournes”, με τις κάμερες να καταγράφουν την καθημερινή ζωή της οικογένειας. Αυτό που για πολύ κόσμο, κυρίως οπαδούς της μουσικής του Ozzy, θεωρήθηκε εξευτελισμός και ξεπούλημα, κατάφερε να κάνει απ’ την άλλη να τον κάνει γνωστό σε πολλούς που δεν είχαν ποτέ ξανά ασχοληθεί μαζί του. Το reality τον βοηθά να πιάσει την πρωτιά στα chart της Αμερικής και ακόμη να τραγουδήσει για την Βασίλισσα της Αγγλίας και να κάνει επίσκεψη στο Λευκό Οίκο γνωρίζοντας τον Πλανητάρχη. Το 2010, ο τραγουδιστής, κυκλοφόρησε το “Scream” , ένα νηφάλιο όπως το χαρακτηρίζει άλμπουμ, αφού δηλώνει καθαρός πια από κάθε είδους ουσίες, το οποίο έχει σημειώσει καλή πορεία. Πιστεύει πως έχει το λόγο να συνεχίσει να προσφέρει και σκέφτεται την επόμενη δισκογραφική του δουλειά, αφού το ευχαριστιέται να είναι μέσα στα πράγματα. Και γιατί να μην το κάνει; Ξεκίνησε από το μηδέν, έκανε ένα όνομα από τα σημαντικότερα στη μουσική βιομηχανία και παρά τις μεγάλες δυσκολίες επέζησε και με το παραπάνω!

Πηγή

Ήταν 5 Νοεμβρίου του 1959 όταν έρχεται στη ζωή ο Bryan Guy Adams στο Κίνγκστον του Οντάριο. Από την εφηβεία του ξεκίνησε να έχει πιο κοντινή επαφή με τη μουσική, αφού στα 15 του ξεκίνησε να συνεργάζεται με διάφορες μπάντες στο Βανκούβερ (Sweeny Todd μία εκ των οποίων). Το 1978 υπέγραψε δισκογραφική συμφωνία με την A&M Records με μόλις 1 δολάριο ως προκαταβολή. Αυτό το 1 δολάριο αποκτούσε όλο και πιο μεγάλη αξία με το πέρασμα των χρόνων, καθώς κυκλοφορούσε σχεδόν τη μία επιτυχία μετά την άλλη, ενώ κατακτούσε και υψηλές θέσεις σε διάφορα charts. Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα; Ο Bryan Adams έχει στο ενεργητικό του 14 άλμπουμ, 69 singles, 23 βραβεία στο ενεργητικό του, και πωλήσεις που φτάνουν τις 80 εκατομμύρια παγκοσμίως. Μέσα στο ρεπερτόριό του, συμπεριλαμβάνονται και συνεργασίες του με άλλα μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως: Sting, Rod Steward, Melanie C (Spice Girls), Tina Turner, Barbra Streisand, Luciano Pavarotti, & Jennifer Lopez. Σημαντικό ρόλο στη μέχρι τώρα επιτυχία του, παίζει ένα ιδιαίτερο άτομο στη ζωή του που δεν είναι άλλο από τον μουσικό παραγωγό Jim Vallance. Η μακρά συνεργασία τους, βοήθησε και τον Bryan Adams, αλλά και τον Jim Vallance να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο τα ονόματά τους.

Το ρεπερτόριο που διαθέτει ο Bryan Adams είναι αρκετά ενδιαφέρον. Υπάρχουν διάφορα είδη τραγουδιών στο ρεπερτόριό του, που καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος γούστων του κοινού. Μπορεί να ακούσει κάποιος πιο ροκ τραγούδια όπως: Summer Of ’69, One Night Love Affair, There Will Never Be Another Tonight, & Hearts On Fire. Μπορεί να ακούσει κάποιος και πιο μελωδικά τραγούδια όπως: Please Forgive Me, (Everything I Do) I Do It For You, Have You Ever Really Loved A Woman, & Straight From The Heart. Μπορεί να ακούσει κάποιος και κάτι ποιο ενδιάμεσο όπως το Heat Of The Night. Δύσκολα να μην λατρέψει κάποιος ακροατής τη μουσική του, αν έχει ακούσει τουλάχιστον 5 τραγούδια του.

Ακόμη και σήμερα o Bryan Adams διαθέτει απίστευτη ενέργεια στις συναυλίες του, και η εμφάνισή του δείχνει να μην έχει αλλοιωθεί αρκετά με το πέρασμα των χρόνων, όπως επίσης και η φωνή του. Μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι ακολούθησε εδώ κι αρκετά χρόνια το μονοπάτι του βιγκανισμού. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ότι αν δεν ακολουθούσε αυτό το μονοπάτι μέχρι σήμερα, πιθανόν να είχε παραπάνω κιλά, πιο γκρίζα μαλλιά, και προφανώς λιγότερες αντοχές.

Όπως και να ‘χει, ο Bryan Adams κατάφερε κι άφησε το στίγμα του στη μουσική, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να γράφει ιστορία, ενώ έχει χτίσει δικό του κοινό και ακροατήριο.

Χρόνια Πολλά Bryan Adams!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Μια ωδή στον Bruce Springsteen

Υπάρχει μία ιστορία που συνοψίζει τον μύθο του Bruce Springsteen.

Βρισκόμαστε στον Σεπτέμβριο του 2001. Οι ΗΠΑ έχουν μόλις βιώσει ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα της ιστορίας τους, με την πτώση των Διδύμων Πύργων να καθορίζει το μέλλον τόσο της χώρας, όσο και σε μεγάλο βαθμό αυτό της ευρύτερης δυτικής κοινωνίας (και όχι μόνο) του 21ου αιώνα.

Οι Αμερικανοί πολίτες, αποσβολωμένοι ακόμα από το χτύπημα που δέχθηκαν, αναζητούν ένα στήριγμα και κάποιες απαντήσεις που θα τους βοηθήσουν να βρουν τα πατήματά τους στην αυγή της νέας αυτής εποχής.

Ο Springsteen βρισκόταν στην ίδια φάση με όλη την υπόλοιπη χώρα και ο θρύλος λέει πως λίγο καιρό μετά, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας του, ένας περαστικός τον πλησίασε για να του πει ένα πράγμα: «Bruce, σε χρειαζόμαστε». Κάποιους μήνες αργότερα γεννήθηκε το ‘The Rising’.

Η συγκεκριμένη ιστορία έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, με μια μικρή επεξεργασία όμως θα μπορούσε να είναι ο πρόλογος για κάθε μεγάλη στιγμή του καλλιτέχνη. Γεννημένος την 23η Σεπτεμβρίου του 1949, ο Springsteen στα 70+ πλέον δεν έχει να αποδείξει κάτι άλλο…

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους και οι ανθρώπινες ιστορίες ντύνουν την ψυχρή ματιά των στατιστικών. Άλλωστε, ειλικρινά, τι άλλο θα χρειαζόταν να αποδείξει ο άνθρωπος του ‘Born to Run’ και του ‘Born in the USA’, του ‘Jungleland’ και του ‘The River’;

Πιστός στην ιδέα της σκληρής δουλειάς και της αφοσίωσης σε αυτό που αγαπάς, μπορεί να χαρακτηρίζει τον εαυτό του απατεώνα διότι μιλάει για ανθρώπους μεσαίας τάξης που μαυρίζουν τα σωθικά τους μέσα σε εργοστάσια ενώ ο ίδιος δεν έχει «δουλέψει» ούτε μισή μέρα στη ζωή του.

Έχει όμως μία από της πιο ζηλευτές δισκογραφικές πορείες στην ιστορία της ροκ μουσικής, ξεκινώντας από το ‘Born to Run’ του 1975 (και λίγο νωρίτερα θα πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο) μέχρι και το ‘Tunnel of Love’ του 1987.

Η διάλυση της E Street Band και η ανάγκη για κάτι νέο τον έφεραν σε μία περίεργη δημιουργική περίοδο (για το δικό του επίπεδο πάντα) τη δεκαετία του ’90, όπου κατόρθωσε πάντως να κερδίσει ένα Όσκαρ για το ‘Streets of Philadelphia’.

Η τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου τον αναγκάζει να γράψει με τους παλιούς του φίλους μία από τις καλύτερες δουλειές-απαντήσεις που βγήκαν από τα συντρίμμια της επίθεσης, ενώ η υπόλοιπη δεκαετία τον βρίσκει πάντα δίπλα στην επικαιρότητα, είτε για να κριτικάρει την ηγεσία του Bush με το ‘Magic’ (2007), είτε για να σηματοδοτήσει την ελπιδοφόρα εκλογή του Obama (‘Working on a Dream’, 2009).

Στο ‘Wrecking Ball’ του 2012 προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην εποχή του ‘Occupy Wall Street’ και μία άνιση συλλογή από b-sides και διασκευές το 2014 (‘High Hopes’) θα ήταν η τελευταία του κυκλοφορία για αρκετό καιρό.

Συνέχισε τις συναυλίες, γιόρτασε την επέτειο του ‘The River’ και θα έλεγε κανείς πως ό,τι είχε να πει αυτός ο άνθρωπος, ό,τι είχε να δώσει στο κοινό του που τον λατρεύει, το είχε δώσει.

Δε νομίζω πως θα υπήρχαν πολλά παράπονα αν απλώς συνέχιζε τη ζωή του με συναυλίες που δεν θα στηρίζονταν απαραίτητα στην κυκλοφορία κάποιας νέας δουλειάς αλλά θα γίνονταν απλώς για την ανάγκη του κόσμου να τον δει ζωντανά αλλά και για την δική του ανάγκη να βρεθεί μπροστά σε αυτόν τον κόσμο.

Αλλά αυτό θα ήταν πολύ εύκολο για τον Springsteen.

Το 2016 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο, τι άλλο, ‘Born to Run’, μία κίνηση που σχεδόν μηχανικά τον οδήγησε στο Broadway με το ‘Springsteen on Broadway’.

Ένα κράμα παράστασης και συναυλίας, όπου κατά τη διάρκειά της ο τραγουδιστής έκανε ένα μουσικό πέρασμα από την πλούσια καριέρα του, ντύνοντας τον πρόλογο και τον επίλογο των τραγουδιών με προσωπικές του ιστορίες, βγαλμένες από την αυτοβιογραφία του.

Ο Bruce Springsteen πάντοτε έγραφε για τον ίδιο, το αποτέλεσμα όμως εδώ καταφέρνει να είναι ωμό και αληθινό με έναν διαφορετικό τρόπο, δίχως να χάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τα τραγούδια του τόσο σημαντικά.

Στην αυτοβιογραφία του αλλά και στο σόου, μιλάει ανοιχτά για την μάχη που δίνει με την κατάθλιψη, για το βάρος που “κληρονόμησε” από την οικογένειά του και ειδικότερα από τον πατέρα του, έναν πατέρα που στιγμάτισε την ταυτότητα του γιου του και τον άφησε να ψάχνει για δεκαετίες έναν τρόπο να επουλώσει την πληγή.

Εν μέρει προϊόν αυτοσυντήρησης, η αυτοβιογραφία του δεν θα πει κάτι ειλικρινά καινούργιο για κάποιον που ακούει και ακολουθεί για χρόνια τον Bruce Springsteen, θα δημιουργήσει όμως μία πιο ξεκάθαρη εικόνα γι’ αυτόν και θα αναδείξει ίσως τον σημαντικότερο παράγοντα που αφήνουμε πολλοί στην άκρη όταν δενόμαστε με τους ήρωές μας: πως είναι απλοί άνθρωποι.

Όσο απλός άνθρωπος βέβαια μπορεί να είναι κάποιος που όχι μόνο έφτασε σε σημείο να βρεθεί και να παίξει δίπλα στους δικούς του ήρωες, αλλά κατόρθωσε να σταθεί επάξια δίπλα τους.

Ήρωες αλλά και νέα ταλέντα που τιμά όποτε μπορεί στις συναυλίες του, παίζοντας τραγούδια από τους ‘Bee Gees’ μέχρι και την ‘Lorde’.

Οι δίσκοι του αριστουργηματικοί, οι ζωντανές του εμφανίσεις θρυλικές, ο τρόπος που έχει κατορθώσει να μείνει στο προσκήνιο με αξιοπρεπή τρόπο και να γεμίζει στάδια μέχρι και σήμερα άξιος ανάλυσης. Ακόμα και τώρα όμως, καμία ένδειξη ή διάθεση για ξεκούραση.

Στο πρόσφατο ‘Western Stars’ τραγουδά για καουμπόικα καπέλα και σκονισμένες μπότες, για χαρακτήρες που γράφει από τότε που ξεκίνησε και φυσικά για τον εαυτό του (είναι το ‘Hello Sunshine’ το πιο αυτοβιογραφικό τραγούδι που έχει γράψει άραγε;).

Μακριά από την ανάγκη να αποδείξει κάτι, μοιάζει πως βρίσκεται ξανά στο χείλος μίας ακόμα ανανέωσης, όπως εκείνης που ήρθε με το ‘The Rising’, ή αλλιώς, φαίνεται πως ανακάλυψε για ακόμη μία φορά πως έχει κάτι καινούργιο να πει ακόμα και μουσικά.

Στα 70 του πλέον, μπαίνοντας σε μία νέα δεκαετία της ζωής του, έχει ήδη ανακοινώσει πως το 2020 θα τον βρει στους δρόμους με την E Street Band και ένα νέο άλμπουμ, πιθανότατα στην τελευταία τους ηρωική έξοδο στον κόσμο και στα στάδια διότι αν υπάρχει ένα πράγμα που δε μπορεί να νικήσει κανείς εκεί έξω, ούτε καν οι θρύλοι της ροκ μουσικής, αυτό είναι ο χρόνος.

Με την πιστή του μπάντα να έχει υποστεί ήδη αρκετές απώλειες, πιθανότατα γνωρίζουν και οι ίδιοι πως ο χρόνος που θα μπορούν να περνάνε μαζί μπροστά σε χιλιάδες ζευγάρια μάτια τελειώνει.

Μπορεί το τέλος της διαδρομής να φτάνει όλο και πιο κοντά, το μόνο σίγουρο είναι όμως πως ο Springsteen θα φτάσει ως εκεί τρέχοντας.

Έχει καταφέρει ξανά και ξανά να νικήσει την ιδέα του ξεπερασμένου που έχει τσακίσει τόσους άλλους συναδέλφους του από την ίδια εποχή για να φτάσει στο σήμερα, στο 2019, στα 70 του χρόνια να έχει φωνή και αυτιά πρόθυμα να τον ακούσουν.

Ένα νέο άλμπουμ και μία νέα περιοδεία για την ώρα και μετά βλέπουμε. Δεν είναι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το χρειάζεται.

Και εμείς τον χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερο.

Πηγή

Αφιέρωμα στον Ian Gillan

Μιλάμε συχνά για μεγάλους, καλλιτέχνες που άλλαξαν τα μουσικά δρώμενα, που το ταλέντο τους φαντάζει εξωπραγματικό. Ο Ian Gillan δεν κατατάσσεται σε αυτούς.

Ο Ian Gillan έρχεται πριν από αυτούς. Από τους πρώτους, τους αυθεντικούς, αυτούς που οι μεγάλοι μνημονεύουν.

Από τα χρόνια που έχουν περάσει από τις 19 Αυγούστου 1945, τα 50 είναι χρόνια μουσικής. 50 χρόνια καριέρας. Μια από τις πιο απίστευτες φωνές του προηγούμενου αιώνα. Φωνή ικανή να ραγίσει καρδιές σε αργές μπαλάντες ή να ραγίσει τζάμια φτάνοντας σε απόκοσμα ύψη.

Ο χρόνος την έχει φθείρει, αλλά το παρελθόν ζωντανεύει κάθε φορά που μπαίνει ένα βινύλιο, ένα CD, ένα βίντεο…

Hard Lovin’ Man

Κάπως έτσι γράφεται μουσική ιστορία. Με ένα «Oh, oh, Aaaaahhh».

Η φωνή του Gillan γεμίζει γήπεδο και ακούγεται για χιλιόμετρα, και όσο για τις υπερηχητικές τσιρίδες, τι να πει κανείς;

Ολόκληρο το ‘Deep Purple In Rock’ δικαιώνει, ξανά και ξανά, την επιλογή των Deep Purple να προσλάβουν αυτόν τον εξωπραγματικό τραγουδιστή.

Το ‘Hard Lovin’ Man’ είναι το κλείσιμο που την επισφραγίζει.

Demon’s Eye

Το ‘Fireball’ συχνά ξεχνιέται, εγκλωβισμένο ανάμεσα στις συμπληγάδες του ‘In Rock’ και του ‘Machine Head’, με το ‘Strange Kind of Woman’ να είναι για κάποιους η μόνη επαφή με το δίσκο, αλλά για όποιον το θυμάται η ακρόαση αξίζει.

Στοιχειωτικό το ‘Demon’s Eye’, με έναν Gillan που μπορεί να μην επιχειρεί να πιάσει συχνότητες άγνωστες στον άνθρωπο, αλλά που δείχνει και ότι δεν το χρειάζεται προκειμένου να δώσει την απαιτούμενη ατμόσφαιρα σε ένα τραγούδι.

When A Blind Man Cries

Όταν ένας τυφλός άντρας κλαίει, όλοι σκουπίζουμε ένα δάκρυ. Γιατί τέτοια είναι η συναισθηματικότητα που βγάζει ο Ian Gillan σε αυτό το τραγούδι. Λίγοι και απλοί στίχοι. Αλλά υπεραρκετοί. Δεν χρειάζεται περισσότερο.

Woman From Tokyo

Το ‘Who Do We Think We Are’ έχει χαρακτηριστεί κουρασμένο, η απόδοση της μπάντας σε αυτό μέτρια, η ενέργειά του λειψή.

Τουλάχιστον η Γυναίκα από το Τόκιο τιμήθηκε δεόντως. Όποιος πει ότι ο Ian Gillan δεν βγάζει ενέργεια εδώ μάλλον είχε ξεχάσει τον ήχο πολύ χαμηλά και δεν κατάλαβε γιατί δεν ακουγόταν καλά το τραγούδι.

Αν υπήρχε κάπου ένας χώρος όπου φυλάσσονταν πρότυπα για το πως πρέπει να ακούγονται διάφορα μουσικά είδη, το ‘Woman From Tokyo’ θα μπορούσε άνετα να είναι το δείγμα του hard rock.

Δεν είναι θέμα ιδιαιτερότητας εδώ. Απλά το τραγούδι ακούγεται σωστό. Ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι.

Perfect Strangers

Όλη η νοσταλγία, όλη η ομορφιά της παλιάς εποχής, σε ένα τραγούδι. Στην επανένωση της Mk II σύνθεσης ο Ian Gillan έχει μια από τις πιο συναισθηματικές στιγμές του.

Στο ‘Perfect Strangers’ ακούγεται πιο ευάλωτος και θλιμμένος, καθώς αναπολεί ένα παρελθόν που δεν θα επιστρέψει, αλλά και δεν θα ξεχαστεί.

Fighting Man

Η σόλο καριέρα του Ian Gillan δεν πέτυχε μόνο λόγω ονόματος. Κομμάτια σαν το‘Fighting Man’ δείχνουν την πληρότητα του τραγουδιστή, τόσο σε εύρος όσο και σε δύναμη.

Αντάξιο του, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τις στιγμές του στους Deep Purple. Και αυτό λέει πολλά.

Mr. Universe

Παθιασμένο και δυναμικό.

Ένας προκλητικός και μαχητικός Ian Gillan.

Η φωνή του είχε αρχίσει ήδη να έχει προβλήματα (γιατί τόσα τσιγάρα, γαμώτο), αλλά σε τραγούδια όπως το ‘Mr. Universe’, ποιος το θυμάται…

Disturbing the Priest

Η συνεργασία Black Sabbath και Ian Gillan ήταν μάλλον καταδικασμένη εξαρχής, και σχεδόν κανείς, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών, δεν στενοχωρήθηκε που κράτησε τόσο λίγο. Αλλά μιλάμε για τεράστιους μουσικούς.

Το ‘Born Again’ δεν είναι καλός δίσκος, αλλά υπάρχουν και στιγμές που αξίζει να θυμάται κανείς. Όπως το ‘Disturbing the Priest’.

Ο πιο τρομακτικός Ian Gillan που έχει ποτέ ακουστεί. Ανατριχιαστική εκτέλεση, και φυσικά οι υψιφωνίες κάνουν τα πάντα καλύτερα.

Concerto for Group and Orchestra

https://youtu.be/g5PJAip-z3U

Πρώτη με τους Deep Purple. Ένα project του Jon Lord για το οποίο κανείς δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης.

Αλλά και ένας Gillan απίθανος. Απλά σε δικό του επίπεδο. Πριν ξεκινήσει η συναυλία, η Φιλαρμονική του Λονδίνου τους σνόμπαρε. Όταν τελείωσε, μάλλον σκέφτονταν τη σύνταξη.

Child In Time

Το αποκορύφωμα. Όλη η ουσία, όλο το ταλέντο του Ian Gillan, σε δέκα λεπτά. Τα πιο συναισθηματικά και θλιμμένα του περάσματα.

Τα πιο καταπληκτικά, δυσθεώρητα ύψη. Τραγούδια όπως το ‘Child In Time’ κάνουν το χρόνο να σταματάει.

Υπάρχουν σε μια δική τους διάσταση. Μια διάσταση στην οποία είναι πάντα 1969, στην οποία ο Ian Gillan στέκεται αιωνίως στο Royal Albert Hall για το προαναφερθέν κονσέρτο ή στο στούντιο για την ηχογράφηση του ‘In Rock’. Και απλά τραγουδάει το ‘Child In Time’. Όπως ποτέ δεν θα τραγουδηθεί ξανά.

Από τα βάθη του χρόνου, τις απαρχές της σκληρής μουσικής, αντηχεί ακόμα η φωνή του θρυλικού Ian Gillan. Και θα συνεχίσει να αντηχεί. Έχει τη δύναμη να αψηφήσει όχι δεκαετίες, αλλά αιώνες.

Χρόνια Πολλά Ian.

Πηγή

Ο Chris Cornell θα γινόταν σήμερα 56 ετών αν δεν μας είχε αφήσει πριν 3 χρόνια…

Ανήμερα των γενεθλίων του, κυκλοφόρησε επίσημα η διασκευή του στο ‘Patience’ των Guns N’ Roses.

Η αγγελική φωνή του Chris Cornell δένει με τον καλύτερο τρόπο με την μπαλάντα των Guns και δεν έχετε παρά να την ακούσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

Πηγή

Γενέθλια είχε η Adele και θέλησε να ευχαριστήσει τους διαδικτυακούς της φίλους για τις ευχές που της έστειλαν με μία φωτογραφία της, όπου αποκάλυψε πώς είναι σήμερα το σώμα της κι έχοντας χάσει πολλά κιλά.

Η διάσημη τραγουδίστρια, πριν μερικούς μήνες, είχε εμφανισθεί εμφανώς αδυνατισμένη και είχε εντυπωσιάσει τους πάντες.

Η Adele συνέχισε να προσέχει τη διατροφή της κι έχοντας χάσει κι άλλα κιλά, μοιάζει να είναι στην καλύτερή της φάση. Μάλιστα, η φωτογραφία που ανέβασε, ενθουσίασε τους θαυμαστές της, οι οποίοι έσπευσαν να σχολιάσουν θετικά τη νέα της εικόνα.

«Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας για τα γενέθλιά μου. Ελπίζω να είστε όλοι ασφαλείς και υγιείς κατά τη διάρκεια αυτής της ιδιόρρυθμης περιόδου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους πρώτους ανταποκριτές και τους εργαζόμενους στην Υγεία που μας κρατούν ασφαλείς, ενώ διακινδυνεύουμε τη ζωή τους! Είστε πραγματικά οι άγγελοι μας. 2020 εντάξει αντίο, ευχαριστώ», έγραψε στη λεζάντα που συνόδευσε τη φωτογραφία της.

https://www.instagram.com/p/B_1VGc5AsoZ/?utm_source=ig_web_copy_link

Πηγή

Τα φετινά γενέθλια είναι ανατρεπτικά για όσους γιορτάζουν αυτήν την περίοδο, δηλαδή ήδη από τα τέλη Μαρτίου έως και σήμερα -ή μάλλον για όσο ακόμη θα παραταθεί η καραντίνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται να μείνουν αξιομνημόνευτα, ανεξίτηλα στην μνήμη, αλλά και στο φωτογραφικό άλμπουμ, των εορταζόντων, συγγενών, καθώς και φίλων.

Εννοείται φυσικά ότι ουκ ολίγες είναι οι φορές, που οι διάφορες φωτογραφίες, οι οποίες κυκλοφορούν από καιρό στο διαδίκτυο, δίνουν μια αρκετά διαφορετική χροιά στην όλη κατάσταση με σάτιρα και χιούμορ. Εμπνευσμένα στιχάκια με έξυπνες ατάκες, φωτογραφίες κολλάζ με μικρότερες εικόνες να αφηγούνται μια πιο divertida εκδοχή, τα λεγόμενα αλλιώς memes, λύνουν στα γέλια χιλιάδες διαδικτυακούς αναγνώστες. 

Η τρέχουσα κατάσταση στέκεται πηγή έμπνευσης κυρίως για τα καταστήματα με είδη ζαχαροπλαστικής τα οποία καλλιτεχνούν υλοποιώντας παραγγελίες για τούρτες όλων των γεύσεων και γούστων, που φυσικά είναι εμπνευσμένες από το φλέγον ζήτημα covid-19 και αναπαριστώνται με επικάλυψη πράσινου γλάσου, ή έτι περισσότερο με «μικρόβια» φτιαγμένα από πλαστικό που τη διακοσμούν, με κεραίες και ό,τι λογής δύναται να σκαρφιστεί ο ανθρώπινος νους. Με αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, γίνεται πιο ευχάριστη η συγκεκριμένη μέρα, πιο διασκεδαστική, ελαφρύνοντας με αυτό τον τρόπο το όλο βαρύ κλίμα που επικρατεί. 

Μολαταύτα, φέτος θα είναι διαφορετικά. Όχι μόνο ως προς την εμφάνιση της τούρτας, αλλά και γιατί εν όψει καραντίνας, όλα τα μαγαζιά -που θα μπορούσε ένας εορτάζοντας και αντίστοιχα μια εορτάζουσα να βγάλει τους αγαπημένους του ή της ανθρώπους και να γιορτάσουν αυτό το γεγονός- είναι κλειστά, εκτός φυσικά κάποιων επιλεγμένων εξαιρέσεων. 

Βέβαια, σε περίπτωση μονοπυρηνικής ή και μη οικογένειας, τα φετινά γενέθλια θα εορταστούν υπό την θαλπωρή αυτής, με τα αδέρφια ή και τους παππούδες. Καθίσταται, επίσης και μια ιδανική ευκαιρία για να ενδυναμωθούν οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των μελών της εκάστοτε οικογένειας και να καλυφθούν τυχόν χάσματα επικοινωνίας δημιουργημένα από την τριβή της ρουτίνας ΠΚ (προ καραντίνας).

Και σαν δεν αρκούσε αυτό, είναι σε ισχύ παράλληλα και η απαγόρευση της κυκλοφορίας, κάτι το οποίο σημαίνει ότι είναι πιθανό το επικείμενο birthday party να υλοποιηθεί μέσω βίντεο-κλήσης, από skype ή messenger. 

Βέβαια, μια χαραμάδα αισιοδοξίας σε αυτό το σημείο έγκειται στο εξής ακόλουθο γεγονός. Όπως έχει παρατηρηθεί, στα ποικίλης φύσεως άρθρα που κυκλοφορούν στο ιντερνέτ αναφερόμενα στην εν λόγω κατάσταση, καθώς και από αναμετάδοση των media τηλεόρασης ή και ραδιοφώνου, προς στιγμήν, επιτρέπεται η συγκέντρωση σε έκαστο διαμέρισμα έως και 10 ατόμων, δίχως όμως να καταπατώνται άλλες διατάξεις, όπως αυτή της κοινής ησυχίας. 

Έτσι, λοιπόν σε αυτή τη περίπτωση, ίσως να ήταν εφικτή μια μικρή συμβολική εορτή. Εν συνεχεία, όμως, αν δύναται να μετακινηθούν οι προσκεκλημένοι προκειμένου να παρευρεθούν, αλλά και το πώς θα πραγματοποιηθεί η εν μετακίνηση αυτή, είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα προς συζήτηση.

Από την άλλη όψη του νομίσματος, λόγω του περισσότερου διαθέσιμου χρόνου, και για προσωπική ενδότερη ανασκόπηση, αλλά και λόγω ανίας, υπάρχει το ενδεχόμενο παρελθόντα πρόσωπα να επιλέξουν να έρθουν σε επικοινωνία με το εορτάζων άτομο, ώστε να ευχηθούν τα χρόνια πολλά και ό,τι έπεται. Ίσως να είναι και μια ευκαιρία για την ανασκόπηση των ωραίων παλαιών στιγμών που είχαν μοιραστεί, κάτι που να μην συνέβαινε αν δεν πλήττονταν η υφήλιος από τον πολύ συζητημένο ιό.

Ένα από τα ακράδαντα θετικά, θα μπορούσε να πει κανείς είναι το ευτύχημα ότι με την άρση όλων των αποφάσεων περί περιορισμού μετακινήσεων μόνο για τα απαραίτητα λειτουργικά και έκτακτα έξοδα του κάθε νοικοκυριού, ανοίγοντας ξανά τα καταστήματα, τα αργοπορημένα δώρα από φίλους και συγγενείς θα είναι αρκετά ως προς τους εορτάζοντες.

Είμαι σίγουρη ότι και εσείς θα έχετε κάποιον φίλο, γνωστό ή και μέλος της οικογένειας σας που αυτή την περίοδο έχει τα γενέθλιά του. Χρόνια πολλά και να περάσετε όμορφα!

Αικατερίνη Συμφέρη

Ήταν 20 Μαρτίου του 1976 που έρχεται στη ζωή ο Chester Charles Bennington στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική, και μάλιστα οι πρώτες του επιρροές ήταν οι Depeche Mode και οι Stone Temple Pilots. Μάλιστα για τους Stone Temple Pilots, είχε δηλώσει ότι ήταν όνειρό του να συνεργαστεί κάποια στιγμή μαζί τους, κάτι που το πέτυχε πολύ αργότερα. Μέχρι την καταξίωσή του, η ζωή του είχε πολλά εμπόδια και πολλές δυσκολίες. Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ δύσκολα, καθώς ήταν θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από μεγαλύτερο του, ενώ επίσης βίωσε και τον χωρισμό των γονιών του όταν ήταν 11 χρονών. Αυτό τον ώθησε αργότερα προς την κατανάλωση αλκοόλ, και χρήση ναρκωτικών ουσιών. Μάλιστα ήταν και θύμα bullying καθώς φαινόταν πολύ λεπτός, διαφορετικός, και σίγουρα πολύ αδύναμος. Το 1992 ξεκίνησε την μουσική του καριέρα, όταν βρέθηκε στη μπάντα του Sean Dowdell και βγάλανε μαζί 3 τραγουδάκια. Λίγο αργότερα ο Chester Bennington μαζί με τον Sean Dowdell σχημάτισαν μια νέα μπάντα με το όνομα Grey Daze, όπου βγάλανε 3 άλμπουμ, και πορεύτηκαν μαζί μέχρι το 1998, όταν κι αποφάσισε να φύγει. Το 1999 βρίσκει στο διάβα του τους Xero, όπου έμελλε να είναι και η Ιθάκη που έψαχνε τόσο καιρό. Εκεί ανέπτυξε μια ωραία μουσική χημεία με τον Mike Shinoda, κάτι που βοήθησε στην αναβίωση της μπάντας, και τους υποκίνησε στο να δουλέψουν σε νέο υλικό. Οπότε μετονομάστηκαν σε Hybrid Theory, και λίγο αργότερα σε Linkin Park όταν και ξεκίνησαν να συνεργάζονται με δισκογραφική εταιρεία. Το 2000, όταν και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, οι Linkin Park με μπροστάρη τον Chester Bennington τάραξαν τα νερά της ροκ μουσικής. Με το Hybrid Theory να γνωρίζει τεράστια εμπορική επιτυχία (4.8 εκατομμύρια πωλήσεις στο 2ο δίμηνο), οι Linkin Park καθιερώνουν για τα καλά την rap rock στον μουσικό χάρτη. Σίγουρα το ότι συνδυάζουν διάφορα στοιχεία της rock, της rap, και τις electronica με τον δικό τους τρόπο, τους κάνει ιδιαίτερα μοναδικούς στο είδος τους. Ωστόσο τους κάνει ακόμα πιο μοναδικούς όταν ο Chester Bennington, μέσα από τα τραγούδια τους, εκφράζει διάφορες προσωπικές καταστάσεις που έχει βιώσει ο ίδιος και προσωπικούς προβληματισμούς, αλλά περνάει και διάφορα μηνύματα. Χωρίς καμιά αμφισβήτηση ο Chester Bennington, αποτελεί το κινητήριο γρανάζι για την επιτυχία των Linkin Park, αλλά είναι κι από τους μεγάλους υπεύθυνους που άλλαξε η ροή της ροκ από τα 00’s κι έπειτα. Μπορεί να έχουν πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις, μπορεί να μετρούν 69 βραβεία στο ενεργητικό τους, αλλά η μεγάλη νίκη των Linkin Park σίγουρα είναι το ότι κατάφεραν και επηρέασαν μεγάλο ποσοστό των εφήβων με τα τραγούδια τους, και μάλιστα έχουν μεγαλώσει μαζί τους. Μπορεί να αποφάσισε να αφήσει τον κόσμο στα 41 του χρόνια (20 Ιουλίου 2017), αλλά η παρακαταθήκη που άφησε είναι τεράστια, και η αναγνώριση από τους καλλιτέχνες της ροκ μουσικής κι όχι μόνο, είναι επίσης τεράστια. Όσο θα ακούγονται τραγούδια των Linkin Park στο ραδιόφωνο, θα συνεχίζει να υπάρχει και ο Chester, έστω και μέσα από τη καρδιά.

Χρόνια Πολλά Chester Bennington!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

58 ετών γίνεται ο Jon Bon Jovi, τραγουδιστής και μουσικός που οδήγησε την μπάντα του, στην ελίτ των σημαντικότερων hard rock συγκροτημάτων στη δεκαετία του ’80. Γεννημένος στο New Jersey, ως John Francis Bongiovi Jr, από την αρχή της εφηβείας του είχε πειστεί πως θα γινόταν ένας rock star. Από τότε είχε αρχίσει να παρακάμπτει το σχολείο, επιλέγοντας ν’ ασχοληθεί με τη μουσική αντί αυτού. Μεγάλωσε τρέφοντας αγάπη για ονόματα όπως οι: Southside Johnny, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Thin Lizzy, Aerosmith και Alice Cooper, που αποτελούν και τις βασικές του επιρροές. Ξεκίνησε από τα 13 του χρόνια να παίζει σε τοπικές μπάντες με φίλους και τον ξάδερφό του, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης ενός γνωστού στούντιο ηχογραφήσεων στη Νέα Υόρκη. Την ίδια εποχή ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο και κιθάρα, ενώ παράλληλα στο σχολείο άρχισε να έχει πολύ άσχημους βαθμούς. Στα 16 του έπαιζε σε club, έχοντας ενώσει τις δυνάμεις του με τον πληκτρά David Bryan, με τον οποίο συμμετείχαν σε μια δεκαμελή rhythm and blues μπάντα, που ονομαζόταν Atlantic City Expressway. Είχε παίξει επίσης με τους The Rest, The Lechers και  John Bongiovi and the Wild Ones. Η πρώτη του επαγγελματική ηχογράφηση ήρθε με τη βοήθεια του ξαδέρφου του, ένα κομμάτι με τίτλο “ R2-D2 We Wish You A Merry Christmas”, που έγινε το άλμπουμ “Christmas in the Stars: Star Wars Christmas Album”.  To 1982, ηχογράφησε το πρώτο του single, το “Runaway” που αρκετά αναπάντεχα, είχε μεγάλη αναμετάδοση από έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, που συμπεριέλαβε το τραγούδι σε μια κασέτα από συλλογές και η απήχηση του αυξήθηκε. Έτσι σύντομα, ο εκκολαπτόμενος ροκ σταρ, βρέθηκε με δισκογραφικό συμβόλαιο και βρέθηκε στην ανάγκη να δημιουργήσει μια σταθερή μπάντα. Έτσι βρήκε κάποιους από τους συντρόφους του στις μπάντες που είχε παίξει και σχημάτισε τους Bongiovi, που για λόγους ευφωνίας και εμπορικότητας, μετονομάστηκαν σε Bon Jovi. Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε στις αρχές του 1984 και έγινε χρυσό. Μετά και το επακόλουθο “7800° Fahrenheit”, η μπάντα μπόρεσε να κάνει περιοδείες με ονόματα όπως οι Scorpions, Kiss και τους Judas Priest, που βοήθησαν τους Bon Jovi να δημιουργήσουν μια μεγάλη βάση οπαδών. Το απόγειο της επιτυχίας τους, ήρθε με το τρίτο τους άλμπουμ, το “Slippery When Wet” το 1986, που περιείχε μερικά από τα πιο κλασσικά κομμάτια τους και πούλησε πάνω από 14 εκατομ. αντίτυπα. Ο ίδιος ο τραγουδιστής, είχε μεγάλο μερίδιο στη σύνθεση των δυνατών μπαλάντων του γκρουπ, των πιασάρικων riff και των καλά επεξεργασμένων μελωδιών, που συντέλεσαν στη μεγάλη φήμη των Bon Jovi. Το 1989, που το συγκρότημα μπήκε στον πάγο σταματώντας τις δραστηριότητες, εκείνος κατ’ αρχάς παντρεύτηκε, την Dorothea Hurley, πρωταθλήτρια καράτε, με την οποία ήταν μαζί απ’ το γυμνάσιο. Αποφάσισε επίσης, να επικεντρωθεί στη σόλο καριέρα του, κυκλοφορώντας το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, “Blaze of Glory”, που γράφτηκε ως soundtrack της ταινίας “Young Guns II” και η οποία ήταν η πρώτη ταινία στην οποία εμφανίστηκε, κερδίζοντας και χρυσή σφαίρα για το καλύτερο τραγούδι. Έχει ασκήσει το υποκριτικό του ταλέντο ακόμη, σε ταινίες όπως οι: “The Leading Man”, “Little City”, “Cry Wolf”, “New Year’s Eve” κ.α., ενώ είχε επαναλαμβανόμενες συμμετοχές στην τηλεοπτική σειρά “Ally McBeal”. To 1992, το εμπορικό κίνητρο για να επιστρέψει στους Bon Jovi αποδείχθηκε μεγάλο και ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθεί, οπότε η μπάντα επέστρεψε στα μουσικά δρώμενα, κυκλοφορώντας το “Keep The Faith”. Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν στο ενεργητικό τους ακόμη επτά δουλειές. Ο καλλιτέχνης, έχει διακριθεί επίσης για το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο και μάλιστα από το 2006, είναι ιδρυτής του “Jon Bon Jovi Soul Foundation”, μιας οργάνωσης που βοηθά οικογένειες και άτομα που βρίσκονται σε οικονομική απόγνωση. Ακόμη ασχολείται με τον πολιτικό ακτιβισμό και έχει τέλος, τέσσερα παιδιά.

Πηγή