Κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου και με προσοχή ανοίγω την πόρτα της εισόδου . Ελέγχω δεξιά αριστερά , μήπως κάποιος έχει σταθεί στο σκοτάδι . Θυμάμαι την υπόθεση της φοιτήτριας που την είχε βιάσει και κάψει ζωντανή , κάτω από το σπίτι της , ένα τέρας . Περπατάω με την τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά μου , τον δρόμο που οδηγεί στην στάση του λεωφορείου. Με διακριτικά βλέμματα , ελέγχω , μήπως κάποιος με ακολουθεί . Φτάνω στην στάση του λεωφορείου και περιμένω υπομονετικά να έρθει η γραμμή που χρειάζομαι. Αυτοκίνητα περνάνε και μερικοί οδηγοί σφυρίζουν. Τους αγνοώ . Το catcalling δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει. Ανεβαίνω στο 29 και βολεύομαι σε μια γωνία. Ένας τύπος κοιτάζει αδιάκριτα το μπούστο μου , με ελάχιστο δέρμα να εμφανίζεται. Ανεβάζω το φερμουάρ του μπουφάν μου και ρίχνω μια θυμωμένη ματιά προς το μέρος του. Αδειάζει σιγά σιγά ο χώρος και βρίσκω ελεύθερη θέση. Στην επόμενη στάση ανεβαίνει ένας κύριος , στην ηλικία του πατέρα μου. Κάθεται δίπλα μου και με κοιτάει με πονηρό ύφος. Μαζεύομαι στην γωνία και δυναμώνω τον ήχο στα ακουστικά. Το χέρι του , ελαφρά ανασηκώνεται και βρίσκει την θέση του στο μπούτι μου. Βγάζω τα ακουστικά , χτυπάω με δύναμη το χέρι του και φωνάζω – Θα έπρεπε να ντρέπεστε . Ησυχία , σιωπή στο ακροατήριο. Όλοι ψιθυρίζουν , κανένας δεν κινείται.

Κατεβαίνω βιαστικά για να μην αργήσω στο μάθημα και συνεχίζω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο τέλος της διαδρομής . Μια παρέα νεαρών , βρίσκεται έξω από ένα μαγαζί και κοιτάει προς το μέρος μου. Τους προσπερνάω , με acdc , να ηχεί στα ακουστικά μου και με την άκρη του ματιού μου διακρίνω τις μορφές τους να με ακολουθούν . Ηρέμησε , πηγαίνουν απλά προς τον δρόμο τους . Που τυχαίνει να είναι και δικός σου. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα . Στρίβουν στο ίδιο στενό με μένα . Δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω. Γελάνε . Δεν μου φαίνονται επικίνδυνοι , αλλά από την άλλη , πρέπει να αλλάξω δρόμο , μήπως γίνει κάτι . Παρεκκλίνω από τον δρόμο μου και επιλέγω την αντίθετη κατεύθυνση . Η παρέα απομακρύνεται και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Είναι άραγε ο φόβος που μας κυριεύει παράλογος ; Είναι μήπως παρανοϊκός ο φόβος που κατακλύζει την καρδιά μας , όταν βρισκόμαστε μόνες μας ; Μήπως και οι άντρες δεν φοβούνται στον δρόμο ; Δεν χωράνε διακρίσεις . Πόσες από εμάς , μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν αγχωνόμαστε όταν στρίβουμε σε ένα στενό που δεν υπάρχει κόσμος ή φώτα και διακρίνουμε ανδρικές μορφές να περπατάνε από πίσω μας ; Από πού πηγάζει ο φόβος , η ανάγκη να ξέρουμε πως θα φτάσουμε στο σπίτι μας , στην δουλειά μας , στο ραντεβού μας ασφαλείς ; Η σκέψη μου γίνεται αέρας , όταν φτάνω στο κτήριο . Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι γωνίες φαίνονται ακόμα πιο σκοτεινές . Και οι άνθρωποι επίσης.

Θαρρείς και όταν πέφτει το σκοτάδι γίνονται ακόμα πιο απόμακροι.

Το μάθημα τελειώνει και πλησιάζω την έδρα για να ρωτήσω τον καθηγητή επί της εργασίας που μας έχει αναθέσει . Μου προτείνει να βρεθούμε στο γραφείο του για να το συζητήσουμε . Διστάζω . Η συζήτηση δεν χρειάζεται να γίνει εκεί . Προσπαθώ να του αλλάξω γνώμη , λέγοντας του πως δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό . Επιμένει . Θα αναλύσουμε καλύτερα τις διορθώσεις που πρέπει να κάνω . Αποφασίζω να πάω . Ενημερώνω την μαμά μου , για το που θα είμαι , επειδή θα αργήσω . Πάντα να λες που είσαι στους οικείους σου , εκείνους που εσύ εμπιστεύεσαι. Δεν είναι θέμα ανάκρισης . Αν κάτι σου συμβεί , να ξέρουν που θα σε εντοπίσουν . Η πρόληψη σώζει . Ενημερώνω μια συμφοιτήτρια μου για την συζήτηση που προηγήθηκε και της ζητάω να με συνοδεύσει μέχρι το γραφείο και να παραμείνει απέξω , έως ότου τελειώσει . Δέχεται και την ευχαριστώ . Συναντώ τον καθηγητή και ξεκινάμε κατευθείαν τις διορθώσεις . Με πλησιάζει . Θέλει να μου δείξει συγκεκριμένα τα σημεία που πρέπει να αλλάξω .  Τον κοιτάζω . Το χέρι του κατευθύνεται προς το δικό μου και το γραπώνει . Σαστίζω . – Μην με αγγίζετε , δεν είναι πρέπον . Καλύτερα να φύγω. Κατευθύνομαι προς την πόρτα με γοργά βήματα και γεμάτα θυμό . Έχει κλειδώσει . Με πλησιάζει απειλητικά . Τα μάτια του γεμίζουν με αηδιαστικές σκέψεις που δεν τον τιμούν , ως άνθρωπο . Τον προειδοποιώ ότι αν κάνει μερικά βήματα ακόμα θα φωνάξω για βοήθεια, πως έχω ενημερώσει και αυτό που κάνει είναι ανήθικο . Γελάει . Φοβάμαι . Φωνάζει το όνομα μου και συνέρχομαι από τις τρομακτικές σκέψεις μου . Θα μπορούσε να έχει συμβεί . Θα μπορούσε να το είχε κάνει . Είναι η πραγματικότητα , είναι η αλήθεια , που οφείλει να λάμψει . Το όνομα της , είναι σεξουαλική παρενόχληση . Συμβαίνει καθημερινά , κάθε ώρα , κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Τελειώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες , τον ευχαριστώ και φεύγω μαζί με την συμφοιτήτρια μου . Κατευθυνόμαστε προς την στάση , την αποχαιρετώ και μπαίνω στο λεωφορείο.

Αρχίζει να γεμίζει με κόσμο , σε σημείο που ασφυκτιά το σώμα μου , καθώς δεν έχει χώρο . Σαν σαρδέλες , ο ένας πάνω στον άλλον . Καθημερινό φαινόμενο . Στα αυτιά μου ηχεί James brown με το this is a man’s world , να με βάζει σε σκέψεις . Είναι άραγε η κοινωνία μας φτιαγμένη για όλους ; Αισθανόμαστε όλοι τον ίδιο φόβο ; Τις σκέψεις μου διακόπτει ένα σώμα το οποίο άτσαλα συγκρούεται με το δικό μου . Το νιώθω να τρίβεται πάνω μου και οι δολοφονικές τάσεις μου επιστρέφουν . Ένας γλοιώδης , τυπάκος , μου χαμογελά πονηρά και κολλάει πάνω μου . Τον σπρώχνω με τα χέρια μου και τον κλωτσάω στο επίμαχο σημείο . Ο κόσμος γύρω μου μένει ακλόνητος . Απλά κοιτάνε. Και σχολιάζουν. Για να μάθεις , γελοίε. Κατεβαίνω στην στάση και προχωράω . Καθημερινά φαινόμενα . Που η κοινωνία μας τα δέχεται . Τα κάνει κτήμα της . Τα κάνει ένα με το σώμα της , απερίσκεπτα. Που δεν προστατεύει τα παιδιά της , όπως θα έπρεπε . Δεν στηλιτεύει τα γεγονότα , δεν τιμωρεί τους ανθρώπους που προβαίνουν σε τέτοιους αναίσχυντες πράξεις . Φτάνω σπίτι . Μιλάω με τους δικούς μου , τρώμε όλοι μαζί . Ήσυχες , απλές , όμορφες , οικογενειακές στιγμές . Ετοιμάζομαι να βγω . Θα γυρίσω αργά , το βράδυ . Η μαμά μου ανησυχεί .  Παιδί μου , οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι , θέλω να προσέχεις . Να φωνάξεις αν χρειαστεί , να ζητήσεις βοήθεια , αν συμβεί κάτι , να μας πάρεις τηλέφωνο . Τα μάτια σου δεκατέσσερα. Να προσέχεις , να έχεις καθαρό μυαλό και να μην εμπιστεύεσαι απόλυτα κανέναν . Η κοινωνία που ζούμε , δεν είναι ασφαλής . Μοιάζει με αχανή έκταση ζούγκλας . 

Φτάνουμε στο κλαμπ. Η ώρα έχει περάσει και το μαγαζί γεμίζει. Τα ποτά πηγαινοέρχονται στους δίσκους και μια ελαφριά ζάλη σκεπάζει την ατμόσφαιρα. Κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ένας μεθυσμένος τύπος μου χαμογελά παραπλανητικά και με πλησιάζει. Με σπρώχνει προς τον τοίχο και απλώνει τα απαίσια χέρια του πάνω μου. Φωνάζω να σταματήσει και εκείνος δεν δείχνει να θέλει. Ο μεγαλύτερος μας φόβος. Ο βιασμός . Η ανάγκη να συνοδευόμαστε πάντα από κάποιον άλλον , σε μια κοινωνία που θυμίζει ελεύθερη. Σε μια κοινωνία που τα περιστατικά βιασμού , πληθαίνουν. Τον σπρώχνω από πάνω μου. Μου λέει πως τα ρούχα μου άλλο δείχνουν. Πως δεν θα έπρεπε να χορεύω έτσι , αν δεν ήθελα να συνευρεθούμε . Η κοινωνία μας . Εκείνη που ανακοινώνει πως τα ρούχα φταίνε και όχι ο βιαστής . Το λίκνισμα των γοφών μας . Αυτή είναι η αιτία που η κοινωνία σημειώνει , αντί να μας μαθαίνει πως το όχι είναι όχι. Περιστατικά , που ( δεν ) μου έχουν συμβεί , μα συμβαίνουν σε κάθε ανυποψίαστη γυναίκα που εμπιστεύεται την ασφάλεια της κοινωνίας. Που χαλαρώνει και αφήνεται , όπως θα έπρεπε, ζώντας ελεύθερη . Όλα αυτά μας δείχνουν , πως η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως θα έπρεπε. Η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως την φανταζόμασταν , όταν κάναμε εφηβικά όνειρα και σκόρπιες σκέψεις για το μέλλον. Η κοινωνία της γυναίκας είναι όλα αυτά που γράψαμε και αναφέραμε παραπάνω .Περιστατικά παρενόχλησης , βιασμοί , catcalling , φόβος , αγωνία. Μην βρεθούμε μόνες μας . Μην μας ακολουθήσουν στο δρόμο. Μην και δε φτάσουμε στο σπίτι μας , στην εργασία μας , στην παρέα μας ασφαλείς. Συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή. Και σε άνδρες , για να γινόμαστε ξεκάθαροι.

Για να προλάβω μερικούς. Δεν παρενοχλούν όλοι. Δεν βιάζουν όλοι. Δεν προσπαθούν να μας πιέσουν όλοι. Σε σένα που κρατάς τις αποστάσεις , σε σένα που σέβεσαι το όχι . Σε εκείνον που μόλις ακούει όχι , σταματάει. Σε εκείνους που κάνουν τα πάντα για να φτάσουμε ασφαλείς σπίτι και φροντίζουν ταυτόχρονα για την ασφάλεια τους . Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το πως θα γυρίσουμε , σε εκείνους που μας συνοδεύουν μέχρι εκεί που ορίσουμε . Σε αυτούς που δεν διστάζουν να μπουν μπροστά και να βοηθήσουν όταν μας παρενοχλούν . Σε αυτούς που μας υποστηρίζουν , όταν φωνάζουμε για το τι βιώσαμε. Σε αυτούς που μας πιστεύουν . Σας ευχαριστούμε. Σε εκείνον που γυρνούσα από το κλαμπ και άλλαξε πεζοδρόμιο , επειδή κατάλαβε πως φοβήθηκα που κάποιος βρισκόταν από πίσω μου. Συνέχισε να κάνεις την κοινωνία της γυναίκας , καλύτερη .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τι φορούσε εκείνο το βράδυ ; Το μήκος της φούστας τον προκάλεσε, έπρεπε να το είχε αλλάξει , δεν ήξερε ; Και γιατί αποκάλυψε τα πάντα τώρα ; Πως είμαστε σίγουροι ότι λέει αλήθεια ; Τι γύρευε με έναν άντρα , θα το αποζητούσε φαίνεται. Βρισκόμαστε εν έτει 2021 και ακούς ακόμα τις παραπάνω  χυδαίες , προκλητικές , ξεπερασμένες και συνάμα παράδοξες φράσεις. Κορίτσια που δέχονται σεξουαλική παρενόχληση , κακοποίηση , γυναίκες που βιάζονται καθημερινά , άνθρωποι που τις κρίνουν ανελέητα. Και θεωρούν τους εαυτούς τους, έξυπνους , πνευματώδεις , δικαστές (του καναπέ) , με ένα αμφιλεγόμενο αστυνομικό δαιμόνιο που αξιοποιούν για να καταλάβουν ποιος έφταιγε. Προς απογοήτευση τους , πάντα εκείνος φταίει : Ο ΒΙΑΣΤΗΣ.

Θα μπορούσα να το ζωγραφίσω , να το κάνω αφισοκόλληση στην πλατεία Συντάγματος , να το μελοποιήσω , προκειμένου να ριζώσει βαθιά η πεποίθηση αυτή στις καρδιές των ανθρώπων , κάθε ηλικιακής φάσης. Ο βιαστής , το άκουσες Νεοέλληνα ;

Με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου , Ελληνίδα ιστιοπλόου και 2 φορές Ολυμπιονίκης , ο κόσμος ξεσηκώθηκε . Αναγνώρισε χιλιάδες άσεμνες πράξεις που λαμβάνουν χώρα εδώ και δεκαετίες , όχι μόνο στον χώρο του αθλητισμού , αλλά γενικότερα σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Τα άτομα που έχουν βιώσει στην ζωή τους , ό,τι βίωσε η Σοφία , αναθάρρησαν , ένιωσαν πως κάποιος μπορεί να τους ακούσει , βρήκαν το κουράγιο να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες , προκειμένου να έρθει η αλήθεια στο φως. Και όμως , ακόμα και μετά από τόσο αγώνα , ξεσπάσματα , καταγγελίες , οι …. εκείνοι τέλος πάντων που δεν πείθονται , συνεχίζουν ακάθεκτοι να στοχοποιούν το θύμα.

«Φορούσε ανοιχτό μπλουζάκι». Αυτό το επιχείρημα ακούστηκε το 2017 σε ελληνικό δικαστήριο που διερευνούσε υπόθεση καταγγελίας βιασμού. Και δεν βρέθηκε ένας δικαστής , ένας εισαγγελέας , ένας συνήγορος , να κοντοσταθεί και να πει : μπορούμε πράγματι να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας με τέτοιου είδους αναίσχυντες δικαιολογίες ; Το ανοιχτό μπλουζάκι έδωσε το έναυσμα να πραγματοποιηθεί αυτή η αποτρόπαια πράξη ; Ντρέπομαι μόνο που αρθρώνω αυτήν την φράση . Ώρα είναι , λοιπόν , να αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό στον βιαστή , ότι δεν συγκρατήθηκε !

Καιρός να σε πάω στον Ποινικό Κώδικα .Το ήξερες εσύ ότι ο Εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος , από το νομικό πλαίσιο , να ρωτήσει τι είδους ρούχα φορούσε ένα θύμα βιασμού , κακοποίησης , σεξουαλικής παρενόχλησης ; Αν ήταν προκλητικά , θέτει ως δευτερεύων ερώτημα , η εισαγγελική αρχή. Πως περιμένουμε να αλλάξουν τα μυαλά των ανθρώπων , αν οι ίδιοι οι νόμοι επιτρέπουν τέτοιες ερωτήσεις , που θεωρούν πως μπορούν να αλλάξουν την πορεία της υπόθεσης.

Φυσικά , η πληροφορία αυτή , κρίνεται αναγκαίο να εισακούεται , για να μπορέσει ο κατηγορούμενος να ελαφρύνει την ποινή του. Κανέναν , άλλον , αντίθετα δεν θα έπρεπε να βρίσκει σύμφωνο ! Έρευνα της Κομισιόν , το 2016 , αποκαλύπτει ότι το 32% των Ελλήνων πιστεύει ότι η σεξουαλική συνεύρεση χωρίς συναίνεση μπορεί να είναι δικαιολογημένη αν η γυναίκα βρίσκεται υπό την επήρεια μέθης ή ουσιών, ή φορά προκλητικά ρούχα, ή συνοδεύεται με τη θέληση της στο σπίτι μετά από πάρτι, ή περπατά μόνη της τη νύχτα ή έχει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους.

Κατάλαβες , Έλληνα τι θεωρούν φυσιολογικό οι συνάνθρωποι σου ; Η Μυρτώ , Η Ελένη , η Σούζαν , γυναίκες της διπλανής πόρτας , φίλες , αδελφές , γυναίκες που δολοφονήθηκαν από στυγερά τέρατα , σε ανθρώπινη μορφή , δεν ήξεραν ότι τα ρούχα τους θα προκαλέσουν αυτό που έπαθαν. Δεν γνώριζαν , ότι στην σημερινή κοινωνία , το ρούχο είναι αυτό που οδηγεί στον βιασμό , όχι το ανθρωπόμορφο τέρας που το προκαλεί .Ο ειρωνικός μου τόνος, απέναντι στην κουλτούρα βιασμού – ρούχου , που έχουμε υιοθετήσει ως κοινωνικό σύνολο , αποδεικνύει πόσο ανησυχητικές διαστάσεις έχει αναλάβει η τάση αυτή στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Η Αμερικανίδα φωτογράφος Κάθριν Κάμπαρερι θέλησε μέσα από τη δουλειά της να αποδείξει πως οποιαδήποτε γυναίκα, ανεξαρτήτως του τι φορά, μπορεί να γίνει θύμα βιασμού. Η σειρά της «Well, What Were You Wearing?» (Λοιπόν, τι φορούσες;) δείχνει τα ρούχα που έφεραν διάφορες γυναίκες όταν βιάστηκαν. Σας αφήνω να μαντέψετε τα αποτελέσματα, άλλωστε είναι προφανή.

Τζιν παντελόνια, παιδικά t-shirt, φορέματα, πιτζάμες, μαγιό, φαρδιά και στενά ρούχα που φορούσαν τα θύματα πριν τον βιασμό τους δείχνουν στους ανθρώπους ότι η αλλαγή των ρούχων δεν εμποδίζει τη σεξουαλική βία. Ο βιαστής δεν κοιτάει ρούχα και σωματότυπους. Ο βιαστής είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει την αισχρή αυτή πράξη , είτε είναι ντυμένη , είτε είναι ολόγυμνη η κοπέλα απέναντι του. Και φυσικά, δεν δίνει προσοχή στο ΟΧΙ που εκφέρει. Κάνει πως δεν το άκουσε , προχωράει ασελγεί εις βάρος της , την καταδικάζει σε αιώνιο ψυχικό μαρτύριο.

Στο δικαστήριο , όμως θα σκύψει το κεφάλι και θα δηλώσει πιθανώς μεταμέλεια! Και ύστερα θα πει, τα ρούχα της μου έδωσαν το λάθος μήνυμα…Από πότε η ενδυμασία χαρακτηρίζει τις επιλογές του ατόμου ; Από πότε τα στενά μπλουζάκια , οι κοντές φούστες και οι γόβες υποδηλώνουν συναίνεση; Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των βιασμών είναι προμελετημένοι. Και σε οποιαδήποτε ανυποψίαστη ώρα , όχι μόνο το βράδυ. Και έχει ως θύματα άνδρες , γυναίκες , παιδιά , κάθε ηλικίας , εμφάνισης , θρησκείας και σεξουαλικότητας. Διαπιστώνουμε, με λύπη , πως η κουλτούρα βιασμού- ρούχου , έχει εδραιωθεί για τα καλά στην κοινωνία μας .

Αν ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της νοοτροπίας αυτής , σε μεταφέρω στην δίκη της Ελένης Τοπαλούδη. Μια δίκη που συγκίνησε το πανελλήνιο και ξύπνησε την ελληνική κοινωνία από τον λήθαργο της , όσον αφορά τις γυναικοκτονίες. Μια δίκη που μας έδειξε πόσο κάθαρμα, άγριο , αδίστακτο, αιμοβόρο ον , μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Κατά την διάρκεια της δίκης , ο συνήγορος υπεράσπισης του ενός κατηγορουμένου ελάλησε και άφησε να βγουν από το στόμα του αυτές οι αισχρές δηλώσεις :«Εγώ βιασμό σε αυτή τη δικογραφία δεν είδα. Βιασμό με στηθόδεσμο δε μπορώ να φανταστώ». Κατάλαβες , άνθρωπε ; Βιασμός και στηθόδεσμος μαζί δεν πάνε ! Ο στηθόδεσμος είναι εκείνος που έδωσε το πράσινο φως να χάσει την ζωή της αυτή η δύσμοιρη κοπέλα. Δεν ήταν βιασμός , το ήθελε , αλλιώς δεν θα φορούσε στηθόδεσμο. Για ακόμα μία φορά , συνειδητοποιώ πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει η ανθρώπινη κοινωνία.

Η εισαγγελέας Αριστοτελεία Δόγκα , συγκλόνισε με την αγόρευση της , υπενθυμίζοντας ότι ο βιασμός (και η δολοφονία σε αυτήν την περίπτωση) , συνιστούν καταδικαστέες πράξεις και δεν αποδίδουμε ευθύνες σε κανέναν παράγοντα (αλκοόλ , ρούχα , ουσίες) , σε κανέναν άλλον πέρα από αυτόν που τον διέπραξε.

Αν είσαι θύμα βιασμού , θυμήσου πως εσύ δεν έφταιξες και ποτέ μην νιώθεις αδύναμη. Διαθέτεις απίστευτη ψυχική δύναμη και τα ρούχα σου δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο σε ό,τι έγινε. Μίλα, μην φοβάσαι , κανένας δεν θα σε κρίνει , είμαστε όλοι στο πλευρό σου. Πρέπει , επιτέλους η ελληνική κοινωνία να αποβάλλει το κόμπλεξ του “προκλητικού ρούχου” που προκαλεί τον βιασμό.

Τα ρούχα δεν φταίνε , φταίει ο ΒΙΑΣΤΗΣ !  

Αριάδνη Εμμανουηλίδου   

Ο εφευρέτης αποφάσισε να συμβάλει ουσιαστικά στην αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης με το απόλυτο gadget, ένα «όπλο κραγιόν». 

Το κραγιόν είναι ένα από τα «όπλα» της γυναίκας, λέει μια θεωρία μεταφορικά.

Ωστόσο ένας άνδρας έκανε αυτή την θεωρία πράξη στην κυριολεξία, αφού κατασκεύασε ένα κραγιόν που στην ουσία είναι όπλο ώστε να προστατεύονται οι γυναίκες από τους βιαστές.

Ο Ινδός, εν μέσω πληθώρας δημόσιων διαμαρτυριών σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στη χώρα του αποφάσισε να κάνει κάτι δραστικό. 

Έτσι έφτιαξε το «όπλο κραγιόν» και το παρουσίασε σαν το απόλυτο gadget που πρέπει να έχει μια γυναίκα μαζί της για να κυκλοφορεί χωρίς φόβο. 

man develops new security gadget for women…a lipstick gun#Varanasi #lipstickgun pic.twitter.com/FkNB31eVAn

— mohit chaturvedi (@MohitMohit114) January 9, 2020

Μάλιστα η εφεύρεση του Shyam Chaurasia δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα κανονικά όπλα, αφού ακόμα και ο θόρυβος κατά τον πυροβολισμό είναι εκκωφαντικός.

Το «όπλο κραγιόν» όμως δεν έχει μόνο αυτό το χαρακτηριστικό, αλλά κατά την χρήση του ειδοποιείται αυτόματα η αστυνομία, αφού μπορεί να συνδεθεί με οποιοδήποτε smartphone μέσω bluetooth, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κατασκευαστή.

Όπως είπε, η συσκευή είναι επαναφορτιζόμενη και σε μέγεθος κανονικού κραγιόν ώστε να χωράει σε κάθε γυναικεία τσάντα. 

Όσο για την τιμή, είναι αρκετά οικονομικό αφού κοστίζει μόλις 9,90 ευρώ (8,40 λίρες). 

Πηγή