Θεσσαλονίκη: Έρχεται μεγάλη συναυλία ωδή στον Μητροπάνο
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης διοργανώνει μια μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στον αξέχαστο λαϊκό ερμηνευτή
Ο Δημήτρης Μητροπάνος άφησε έντονη τη σφραγίδα του στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, κυρίως όμως στις καρδιές όλων. Ερμήνευσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο τραγούδια που έχουν μείνει ανεξίτηλα στο πέρασμα του χρόνου. Συνεργάστηκε με τους κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς της χώρας και κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό όλων.
Αυτός ήταν ο Δημήτρης Μητροπάνος.
Το 2022 είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για την πολυτραγουδισμένη Θεσσαλονίκη, καθώς συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την απώλεια του αξέχαστου καλλιτέχνη, που ερμήνευσε πιο πολύ από κάθε άλλον τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη.
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του, διοργανώνει μια μεγάλη συναυλία την Τετάρτη 25 Μαΐου στο γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης με τη συμμετοχή σημαντικών καλλιτεχνών.
Η Πέγκυ Ζήνα, ο Στέφανος Κορκολής, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Αντώνης Ρέμος, ο Γιώργος Σαμπάνης, ο Μπάμπης Στόκας κι ο Κώστας Τριανταφυλλίδης, πλαισιωμένοι από την ορχήστρα που συνόδευε τον Δημήτρη Μητροπάνο, θα σταθούν στη μέση της σκηνής, θα αναλάβουν το βαρύ έργο της επανεκτέλεσης των τραγουδιών που ερμήνευσε ο ίδιος και θα αποτίσουν φόρο τιμής σε έναν μοναδικό άνθρωπο, που με την ταπεινότητα και τη σεμνότητα που τον χαρακτήριζαν μιλούσε πάντα στην ψυχή.
Παραγωγή (Traverso Production) Βασίλης Μητρόπουλος
Γενικές Πληροφορίες Συναυλία: Τετάρτη 25 Μαΐου 2022, Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης Έναρξη συναυλίας: 21.00 Οι πόρτες ανοίγουν στις: 18.00
Τιμές εισιτηρίων Γενική είσοδος: 15 ευρώ Τα πρώτα 1.000 εισιτήρια: 12 ευρώ Παιδιά έως 7 ετών, ΑμΕΑ: Δωρεάν είσοδος Έναρξη προπώλησης: Πέμπτη 14 Απριλίου 2022
Ήταν 17 Οκτωβρίου του 1972 όταν ήρθε στη ζωή ο Marshall Bruce Mathers III (ή αλλιώς Eminem) στο St. Joseph της πολιτείας Missouri. Είναι ράπερ, τραγουδοποιός, μουσικός παραγωγός, και περιστασιακός ηθοποιός. Είναι ο άνθρωπος που έχει πολλά επιτεύγματα στο ενεργητικό του, έχει καθιερώσει τη hip-hop ως μια από τις κύριες τάσεις της ζωής, κι έχει κερδίσει τον σεβασμό από πολλούς συναδέρφους τους, κι όχι μόνο. Μέχρι βέβαια να φτάσει σ’αυτό το σημείο που βρίσκεται σήμερα, έπρεπε να περάσει μερικά από τα πιο σημαντικά εμπόδια στη ζωή του.
Γεννημένος στο St. Joseph του Missouri, αλλά μεγαλωμένος στο Detroit, ο Eminem είναι το μοναχοπαίδι μιας καλλιτεχνικής οικογένειας. Η μητέρα του Deborah Ray Nelson, και ο πατέρας του Marshall Bruce Mathers II, ήταν μέλη της pop-rock μπάντας με το όνομα Daddy Warbucks. Η νεανική του ζωή ήταν ιδιαίτερα πολυτάραχη, μιας κι έζησε την εγκατάλειψη του πατέρα του λίγο καιρό μετά τη γέννησή του. Παράλληλα ο ίδιος και η μητέρα του όλο το καιρό μετακινόντουσαν μεταξύ Missouri και Detroit, ενώ δεν μένανε σε ίδιο σπίτι για πάνω από ένα χρόνο. Η μητέρα του παράλληλα αντιμετώπιζε και οικονομικά προβλήματα, κι αυτό είχε ως συνέπεια να ζήσουν για αρκετό καιρό σε τροχόσπιτο. Πέρα από αυτά τα προβλήματα, ο Eminem είχε βιώσει και το bullying στο σχολείο, λόγω της πολυτάραχης ζωής του.
Από την εφηβεία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική, και ιδιαίτερα με τη hip-hop, παρόλο που ο ίδιος στην αρχή δεν λάτρευε αυτό το είδος. Το άτομο που ουσιαστικά τον ώθησε στο να ασχοληθεί με τη hip-hop, ήταν ο θείος του ο Ronald McDonald “Ronnie” Polkingharn, με τον οποίο είχε πολύ καλές σχέσεις. Μάλιστα στα 14 του ξεκίνησε ερασιτεχνικά τη ραπ με το αρχικό καλλιτεχνικό του M&M. Επίσης έπαιρνε μέρος σε freestyle battles για να γίνει αποδεκτός από την underground hip-hop κοινότητα. Η αυτοκτονία ωστόσο του θείου του στις 14 Δεκεμβρίου του 1991, τον συγκλόνισε αρκετά, τόσο που έκανε αρκετές αναφορές στον θείο του, σε μεταγενέστερα τραγούδια του όπως το Stan, το Cleaning Out My Closet, το Mockingbird, και το My Dad’s Gone Crazy.
Το 1995 έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, όταν έγινε μέλος των Soul Intent, με τους οποίους είχε κυκλοφορήσει κι έναν δίσκο με τίτλο Fuckin’ Backstabber. Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε και τον πρώτο του σόλο δίσκο Infinite, ο οποίος βέβαια δεν έλαβε καλές κριτικές, μιας και πολύ λέγανε ότι έμοιαζε πολύ στον Nas και τον AZ. Ωστόσο εκεί ξεκίνησε το μεγάλο του καλλιτεχνικό ταξίδι, και φρόντισε ο ίδιος στη συνέχεια να τους βγάλει λάθος για την κακοπροαίρετη κριτική προς το πρόσωπο του.
Όλα αυτά τα χρόνια, ο Eminem καθιερώθηκε στο χώρο, τόσο με τις δικές του τεχνικές και στιχουργικές ικανότητες στη ραπ, αλλά και με τους αντικρουόμενους και προσβλητικούς στίχους που περιβάλλουν τα τραγούδια του. Μάλιστα σε τραγούδια του δεν δίστασε να καυτηριάσει τον πατέρα του που τον εγκατέλειψε όταν ήταν μωρό, αλλά και την μητέρα του που έκανε χρήση ακατάλληλων ουσιών, αλλά και κατάχρηση της επιτυχίας του.
Ως προς το rapping style του, ο Eminem έχει θέσει αρκετές από τις κύριες επιρροές του, όπου μεταξύ των οποίων είναι: Esham, Kool G Rap, Masta Ace, Big DaddyKane, Newcleus, Ice-T, Mantronix, Melle Mel (on “The Message”), LL Cool J, Beastie Boys, Run-D.M.C., Rakim & Boogie Down Productions. Έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς ως comedy hip-hop & hardcore hip-hop, ενώ έχει ενσωματώσει και το είδος της rap rock στο ρεπερτόριο του. Μάλιστα έχει θέσει ως μουσικές επιρροές ροκ καλλιτέχνες της δεκαετίας του ’70 και του ’80, όπου μεταξύ των οποίων είναι ο Jimi Hendrix, και οι Led Zeppelin.
Από την άλλη, και ο ίδιος ο Eminem αποτέλεσε και αποτελεί επιρροή σε πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, όπως: The Weeknd, Logic, Joyner Lucas, Lil Wayne, 50 Cent, Kendrick Lamar, Ed Sheeran, J. Cole, Chance the Rapper, Regina Spektor, Lana Del Rey, & Juice WRLD.
Ο Eminem έχει στο ενεργητικό του 11 κυκλοφορημένα άλμπουμ, με το σύνολο των πωλήσεων να ξεπερνά τα 200 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, καθιστώντας τον ως έναν από τους κορυφαίους σε πωλήσεις καλλιτέχνες παγκοσμίως. Ενώ επίσης έχει στη κατοχή του 146 βραβεία, κάτι το οποίο τον καθιστά ως έναν από τους πιο πετυχημένους καλλιτέχνες όλων των εποχών.
Η λίστα με τα κυκλοφορημένα άλμπουμ του Eminem:
•Infinite (1996) •The Slim Shady LP (1999) •The Marshall Mathers LP (2000) •The Eminem Show (2002) •Encore (2004) •Relapse (2009) •Recovery (2010) •The Marshall Mathers LP 2 (2013) •Revival (2017) •Kamikaze (2018) •Music to Be Murdered By (2020)
Η λίστα με τα βραβεία που κατέκτησε ο Eminem:
•1 Academy Award
•8 Billboard Music Awards
•1 Barbados Music Award
•1 BET Hip Hop Award
•17 Billboard Music Awards
•3 Blockbuster Entertainment Awards
•2 BMI Film/TV Awards
•2 BMI Pop Awards
•1 BMI R&B/Hip Hop Award
•2 BMI Urban Awards
•4 Brit Awards
•11 Detroit Music Awards
•7 ECHO Awards
•1 GAFFA Award (Sweden)
•15 Grammy Awards
•1 IFPI Hong Kong Top Sales Music Award
•1 Japan Radio Popular Disc Award
•2 Juno Awards
•1 Mnet Asian Music Award
•2 MOBO Awards
•1 MTV Africa Music Award
•16 MTV Europe Music Awards
•2 MTV Movie Awards
•13 MTV Video Music Awards
•7 People’s Choice Awards
•1 Soul Train Music Award
•2 Swiss Music Awards
•11 Teen Choice Awards
•1 Vibe Magazine Special Award
•9 World Music Awards
•1 YouTube Music Award
Το Lose Yourself είναι αναμφισβήτητα η πιο εμπορική επιτυχία του, μιας και το συγκεκριμένο single τον έκανε ακόμη πιο γνωστό στο ευρύ κοινό. Είναι το περίφημο soundtrack της ταινίας 8 Mile (2002), στην οποία πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Eminem στο κινηματογραφικό ντεμπούτο του. Ήταν μόλις το πρώτο τραγούδι του Eminem που σκαρφάλωσε στη κορυφή του Billboard Hot 100, και παρέμεινε εκεί για 12 συνεχόμενες εβδομάδες. Ενώ σκαρφάλωσε στην κορυφή των charts και σε άλλες 19 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Ενώ κέρδισε και 6 βραβεία, μεταξύ των οποίων 1 βραβείο MTV VMA το 2003 (Best Video From A Film), και 2 βραβεία Grammy το 2004 (Best Male Rap Solo Performance & Best Rap Song).
Ο Eminem πέρα από τα μεγάλα επιτεύγματά του, είναι πολύ γνωστός και στα διάφορα τρελά ρεκόρ, με το πιο αξιομνημόνευτο ρεκόρ να σημειώνεται το 2020, όπου στο τραγούδι Godzilla (μαζί με τον αείμνηστο Juice Wrld), κατάφερε να ενσωματώσει 224 λέξεις μέσα σε στίχο διάρκειας 31 δευτερολέπτων, που μεταφράστηκε σε 330 συλλαβές σε 31 δευτερόλεπτα, άρα 10.65 συλλαβές ανά δευτερόλεπτο. Μ’ αυτό είχε σπάσει το προσωπικό ρεκόρ που έθεσε το 2013 με το τραγούδι Rap God, όπου κατάφερε να πει 157 συλλαβές σε 16.3 δευτερόλεπτα, δηλαδή 9.6 συλλαβές ανά δευτερόλεπτο.
Ο Eminem πλέον εδώ και 3 δεκαετίες, έχει καθιερώσει το δικό του μοναδικό στυλ στην Rap/Hip Hop σκηνή, πετυχαίνοντας τα εξωπραγματικά στην καριέρα του μέχρι σήμερα, κι έχει αγαπηθεί από πολλές γενιές με τον ιδιόρρυθμο αλλά αυθεντικό του χαρακτήρα. Μπορεί να διένυσε πλέον σχεδόν μισό αιώνα ζωής, ωστόσο έχει να δώσει αλλά και να διδάξει πολλά πάνω στο χώρο που υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια!!!
Mettalica & Miley Cyrus: μια πολυσυζητημένη συνεργασία.
Η Miley Cyrus στις αρχές του καλοκαιριού μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους την πολυδιαφημισμένη διασκευή του κομματιού Nothing Else Matters των Metallica, η ίδια ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών του κομματιού το οποίο είχε διασκευάσει ειδικά για το Blacklist, σε συνεργασία με ένα εκλεκτικό μείγμα μουσικών, από τον Elton John και τον τσελίστα Yo-Yo Ma, μέχρι τον ντράμερ των Red Hot Chili Peppers, Chad Smith και τον Robert Trujillo των Metallica.
Η ερμηνεία του κομματιού με τη συμμετοχή πολλών αστέρων (star-studded rendition) προσφέρει μια μικρή γεύση από το The Metallica Blacklist, έναν επερχόμενο δίσκο-αφιέρωμα που θα κυκλοφορήσει μαζί με μια remastered έκδοση του ομώνυμου πέμπτου στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος ή αλλιώς The Black Album. Συνολικά, 53 καλλιτέχνες έχουν συνεισφέρει εκδοχές εμβληματικών κομματιών των Metallica για το άλμπουμ διασκευών.
Άλλα αξιοσημείωτα ονόματα που εντάσσονται στη βασίλισσα των διασκευών περιλαμβάνουν τους Rina Sawayama, Mac DeMarco, Weezer, St. Vincent, Moses Sumney, J Balvin, Phoebe Bridgers, IDLES και Kamasi Washington.
Στις 8 Σεπτεμβρίου οι Metallica μοιράστηκαν στη σκηνή μαζί με την Miley Cyrus, στα πλαίσια του The Howard Stern Show, για να γιορτάσουν την κυκλοφορία της επετειακής έκδοσης του Black Album και της συνοδευτικής ‘Blacklist’.
Mettalica & Miley Cyrus
Τόσο η χημεία μεταξύ των καλλιτεχνών όσο για την απόδοσή τους επί σκηνής, έτυχε θερμής υποδοχής.
Το συγκρότημα μοιράζεται μια πολύ καλή σχέση με την καλλιτέχνιδα, με τον Lars Ulrich να έχει στο παρελθόν επαινέσει τις διασκευές της και την ίδια την τραγουδίστρια, η οποία έχει επιχειρήσει μια στροφή προς έναν πιο rock ήχο, να έχει δηλώσει το περασμένο φθινόπωρο ότι δουλεύει επάνω σε δίσκο με διασκευές του συγκροτήματος.
If you haven’t heard @MileyCyrus take the lead on “Nothing Else Matters” yet, you need to!
Μεταξύ άλλων οι Metallica δήλωσαν για την Miley Cyrus ότι: “Ανήκει στην ροκ σκηνή! Κινείται σωστά και μετατρέπεται σε μια εξαιρετικά σημαντική και αξιοσέβαστη τραγουδίστρια”.
Ο Elton John μιλώντας για την τραγουδίστρια σημείωσε ότι: “Η Miley Cyrus είναι η καλύτερη Rock N Roll τραγουδίστρια αυτή τη στιγμή”, ενώ συγκίνησε τον τραγουδιστή των Metallica, James Hetfield αφού αποκάλεσε το τραγούδι του συγκροτήματος Nothing Else Matters ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ.
Το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο.
Ο Elton John ως καλεσμένος στο The Howard Stern Show πήρε το λόγο για να μιλήσει ξαφνιάζοντας τον James Hetfield και λέγοντας χαρακτηριστικά: “Είναι ένα τραγούδι που δεν παλιώνει ποτέ. Παίζοντας σε αυτό το κομμάτι, δεν μπορούσα να περιμένω. Η δομή της χορδής, οι μελωδίες, ο χρόνος, τα έχει όλα”. Συνέχισε λέγοντας: «Οι Metallica είναι πιθανώς η κρέμα de la crème όλων των συγκροτημάτων. Δεν μπορούμε να το ορίσουμε πραγματικά. Δεν είναι ένα heavy metal συγκρότημα. Είναι ένα μουσικό συγκρότημα. Τα τραγούδια τους δεν είναι μόνο heavy metal. Είναι όμορφα τραγούδια. Αυτό είναι ένα τόσο μελωδικό τραγούδι – είναι πραγματικά υπέροχο ».
Remastered Nothing Else Matters
Οι πληροφορίες συλλέχθηκαν από τις προσωπικούς λογαριασμούς των καλλιτεχνών και του The Howard Stern Show και την ιστοσελίδα dazzeddigital.com.
Άντονι Μπουρντέν: Πώς να ζεις, να τρώς, να ταξιδεύεις, και πότε να βγάζεις το σκασμό
Η εικόνα του ήταν εκείνη ενός ριψοκίνδυνου Νεοϋορκέζου, ενός αυτοκαταστροφικού τυχοδιώκτη, ενός ελεύθερου πνεύματος επικούρειου και ουμανιστικού. Ο χαρισματικός Anthony Bourdain, με την κακοτράχαλη φωνή, το άσπρο μαλλί και τη χαρακτηριστική μελωδικότητα στην αφήγηση, ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου σε αναζήτηση της αυθεντικότητας -γευστικής μεταξύ άλλων.
Μετά από ένα tête à tête γεύμα τους στο Ανόι, ο Πρόεδρος Ομπάμα είπε: «Μας έμαθε πράγματα για το φαγητό αλλά -το πιο σημαντικό- έχει την ικανότητα να μας φέρνει κοντά, να μας κάνει να φοβόμαστε λίγο λιγότερο το άγνωστο».
«Ξέρω τι θέλω. Τα θέλω όλα. Θέλω να δοκιμάσω τα πάντα μία φορά».
Ο Τόνι αγαπούσε το βραζιλιάνικο ζίου-ζίτσου και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς το κιμονό του. Ήταν κοσμοπολίτης, θυμωμένος και στρατευμένος, μαζί με τη σύντροφό του Asia Argento, κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης.
Έτσι, μ’ άρεσε η ιδέα να κάτσω ν’ αλιεύσω λίγα σταλάματα σοφίας αυτού του ασύγκριτου stotyteller που τόσο αγαπήσαμε, γενναιόδωρου και πιστού στους φίλους, πάντα κουρασμένου και καταδικασμένου στην αέναη κίνηση ως άλλος Μπρους Τσάτουιν:
– «Είμαστε πολίτες του κόσμου – ενός κόσμου γεμάτου βακτήρια, κάποια φιλικά, κάποια όχι τόσο. Άραγε θέλουμε πραγματικά να ταξιδέψουμε σε ερμητικά σφραγισμένα popemobiles μέσα από τις αγροτικές επαρχίες της Γαλλίας, του Μεξικού και της Άπω Ανατολής, τρώγοντας μόνο σε Hard Rock Cafés και McDonald’s; Ή μήπως γουστάρουμε να μασουλάμε άφοβα, καταβροχθίζοντας το τοπικό στιφάδο, το μυστήριο κρέας της ταπεινής τακερίας, το ειλικρινές δώρο μιας ελαφρά ψημένης ψαροκεφαλής; Ξέρω τι θέλω. Τα θέλω όλα. Θέλω να δοκιμάσω τα πάντα μία φορά» (Κουζίνα Εμπιστευτικό).
– «Οι σχολικοί σύμβουλοι πάντα έλεγαν στους γονείς μου, “Ο Άντονι χρειάζεται ένα ελεγχόμενο περιβάλλον”. Κι αυτό είναι η κουζίνα. Για έναν ανειδίκευτο, δυσλειτουργικό τύπο σαν κι εμένα, πρόκειται για έναν κόσμο απολύτων. Μου αρέσει η οργάνωση και η πειθαρχία. Είτε τα σκατώνεις είτε όχι. Η αποστολή μου στη ζωή είναι η υπερνίκηση του φόβου. Εκεί πίσω είμαι δυνατός. Εδώ έξω, ως πολίτης, είμαι ο μεγαλύτερος κλανιάρης του κόσμου. Μπορώ να πάω στο εστιατόριο κάποιου άλλου ως πελάτης, ανεχόμενος τα χειρότερα ξεράσματα, αλλά θ’ αφήσω πουρμπουάρ στον σερβιτόρο» (The Guardian, 2001).
– «Ήθελα περιπέτειες. Ήθελα να ανέβω τον ποταμό Nung στην καρδιά του σκότους στην Καμπότζη. Ήθελα να διασχίσω την έρημο με καμήλα, με άμμο και αμμόλοφους παντού γύρω, να φάω ολόκληρο αρνί με τα χέρια. Ήθελα να ξεφορτωθώ τις μπότες μου σ’ ένα ναϊτκλάμπ Mafiya στη Ρωσία. Ήθελα να παίξω με αυτόματα όπλα στη Πνομ Πενχ, να επανακτήσω το παρελθόν σ’ ένα χωριουδάκι στρειδιών στη Γαλλία, να βρεθώ σε μια τρισάθλια pulqueria με φωτισμό νέον στο αγροτικό Μεξικό. Ήθελα να στήσω οδοφράγματα στη μέση της νύχτας […] Να βιώσω το φόβο, τον ενθουσιασμό, το μιράκολο. Ήθελα κλοτσιές – το είδος της μελοδραματικής συγκίνησης και ανατριχίλας που λαχταρούσα από την παιδική μου ηλικία, το είδος της περιπέτειας που ανακάλυψα, μικρό αγόρι, στις σελίδες του Tintin. Ήθελα να δω τον κόσμο – κι ήθελα ο κόσμος να είναι όπως οι ταινίες» (A Cook’s Tour: Global Adventures in Extreme Cuisines).
– «Ήξερα ήδη πως το καλύτερο γεύμα στον κόσμο, το τέλειο γεύμα, είναι πολύ σπάνια το πιο εκλεπτυσμένο ή το ακριβό. Ήξερα πόσο σημαντικός παράγοντας μπορεί να είναι, εκτός από την τεχνική ή τα σπάνια συστατικά, να ξέρεις να κάνεις τη μαγεία να συμβεί στο τραπέζι. Το περιβάλλον και η μνήμη παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο σε όλα τα πραγματικά υπέροχα γεύματα στη ζωή κάποιου. Εννοώ -ας το παραδεχτούμε: Όταν τρως ένα απλό μπάρμπεκιου κάτω από ένα φοίνικα και αισθάνεσαι την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σου, μουσική samba να παίζει απαλά στο μπακγκράουντ, τα κύματα να χτυπούν στην ακτή λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα δροσερό αεράκι να στεγνώνει τον ιδρώτα στο σβέρκο σου και, κοιτάζοντας στην άλλη άκρη του τραπεζιού […], να βλέπεις την ονειροπόλα έκφραση στο πρόσωπο της αγαπημένης σου, συνειδητοποιώντας ότι σε μισή ώρα πιθανότατα θα κάνεις σεξ σε καθαρά λευκά σεντόνια ξενοδοχείου, τότε το ψητό μπουτάκι κοτόπουλου ξαφνικά έχει πολύ καλύτερη γεύση» (A Cook’s Tour: Global Adventures in Extreme Cuisines).
«Ανακαλύψτε πώς ζουν και τρώνε και μαγειρεύουν οι άλλοι άνθρωποι. Μάθετε απ’ αυτούς – όπου κι αν πάτε».
– «Το ταξίδι σε αλλάζει. Καθώς πορεύεσαι σε αυτήν τη ζωή και σε αυτόν τον κόσμο αλλάζεις τα πράγματα λίγο, αφήνεις ίχνη πίσω σου, όσο μικρά κι αν είναι αυτά. Και σε αντάλλαγμα, η ζωή – και το ταξίδι – σου αφήνουν σημάδια. Τις περισσότερες φορές, τα σημάδια αυτά – στο σώμα σου ή στην καρδιά σου – είναι όμορφα. Συχνά πάλι πονάνε» (The Nasty Bits).
– «Είναι το είδος της ικανοποίησης που δεν θα μπορέσει να νικήσει ποτέ κανένα μπεστσέλερ, κανένα τηλεοπτικό σόου, κανένα πλήθος, τίποτα. Εκείνη η μοναδική στιγμή μετά από μια μακρά και πολύ κουραστική νύχτα, καθισμένος στο μπαρ με τους συναδέλφους σου, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το λαιμό σου, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, με τα σιωπηρά συχαρίκια να δίνονται ένα γύρο – και αυτή η πρώτη γουλιά κρύας, παγωμένης μπίρας» (Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook).
– «Εάν είσαστε εικοσιδύο χρόνων, σε καλή φυσική κατάσταση, θέλοντας λαίμαργα να μάθετε και να γίνετε καλύτεροι, σας καλώ να ταξιδέψετε – όσο το δυνατόν πιο μακριά και όσο το δυνατόν περισσότερο. Κοιμηθείτε κατάχαμα εν ανάγκη. Ανακαλύψτε πώς ζουν και τρώνε και μαγειρεύουν οι άλλοι άνθρωποι. Μάθετε απ’ αυτούς – όπου κι αν πάτε» (Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook).
– «Μιλάω συχνά για τον «Κανόνα της Γιαγιάς» για ταξιδιώτες. Μπορεί να μην σας αρέσει η γαλοπούλα που φτιάχνει η γιαγιά την Ημέρα των Ευχαριστιών. Μπορεί να είναι παραψημένη και στεγνή, η γέμισή της τίγκα στ’ αλάτι, με λαστιχωτά εντόσθια που βρίσκετε δυσάρεστα όσο δεν παίρνει. Ίσως ούτε καν να σας αρέσει η γαλοπούλα. Αλλά είναι η γαλοπούλα της γιαγιάς. Κι είσαστε στο σπίτι της γιαγιάς. Λοιπόν, βουλώστε το και φάτε τη. Και μετά πείτε “Ευχαριστώ, γιαγιά, γιατί, ναι, ναι, φυσικά, λάτρεψα την κάθε στιγμή» (Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook).
– «Όλοι πρέπει να μπορούν να κάνουν μια ομελέτα. […] Επειδή η διαδικασία του να μάθεις να κάνεις μια ομελέτα είναι, πιστεύω, όχι μόνο μια τεχνική, αλλά ένας τρόπος να οικοδομήσεις χαρακτήρα. Πάντα πίστευα πως το ορθό και δέον είναι, προτού κοιμηθείς με κάποιον, να πρέπει να είσαι σε θέση –αν σου το ζητήσει– να του φτιάξεις μια σωστή ομελέτα το πρωί. Είναι βέβαιο ότι αυτό το είδος ευγένειας και ανιδιοτέλειας δείχνει όχι μόνον καλούς διατροφικούς τρόπους αλλά κάνει και καλό στον κόσμο. Ίσως οι δεξιότητες στην παρασκευή ομελέτας πρέπει να αποκτώνται ταυτόχρονα με την εκμάθηση του να πηδάς» (Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook).
Ήδη κυνικός εκ φύσεως, ξόδεψα 30 χρόνια σε μια δουλειά που, αν μη τι άλλο, με δίδαξε να είμαι και κυνικός σχετικά με τον κόσμο».
– «Τι σημαίνει ελευθερία; Δεν το ξέρω ούτε αυτό, μόνον υποθέτω. Σίγουρα σημαίνει την ελευθερία να απολαύσεις ένα απόγευμα, όταν κανείς δεν πίστευε ότι αυτό θα ήταν εφικτό πριν από λίγο. Η ελευθερία τουλάχιστον να αστειεύεσαι, να γελάς, να υπάρχεις για λίγο σχετικά ανέμελος» (Parts Unknown, Λιβύη).
– «Πού βρίσκεται το σπίτι σου; Οι περισσότεροι από εμάς γεννιούνται με την απάντηση. Άλλοι πρέπει να περάσουν από κόσκινο τα κομμάτια» (Parts Unknown, Αιθιοπία).
– «Ήδη κυνικός εκ φύσεως, ξόδεψα 30 χρόνια σε μια δουλειά που, αν μη τι άλλο, με δίδαξε να είμαι και κυνικός σχετικά με τον κόσμο. Πέρασα από εκεί στην τηλεόραση, η οποία, αν κάτι σου είχε απομείνει, θα περίμενες να στο πνίξει. Αλλά, στην πραγματικότητα, παρέμεινα πιστός σε ορισμένες αξίες, ότι υπάρχουν και καλοί άνθρωποι στον κόσμο που αξίζει να μιλήσεις γι’ αυτούς, που αξίζει να τους υποστηρίξεις αν μπορείς. Ότι υπάρχουν λόγοι να ελπίζεις πως η αλήθεια και η ομορφιά και η αγάπη θα νικήσουν. Εξακολουθώ να πιστεύω σ’ όλ’ αυτά. Μπορεί να μη στέκει, αλλά το πιστεύω» (Munchies, Food by Vice, Σεπτέμβριος 2016).
Avicii: 3 χρόνια από τότε που το αστέρι της EDM αποφάσισε να σβήσει νωρίς
Ήταν 20 Απριλίου του 2018 όταν ο Avicii, βρισκόμενος στο Μουσκάτ του Ομάν, αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του σε ηλικία 28 ετών, καθώς βρέθηκε αυτοτραυματισμένος με σπασμένο γυάλινο ποτήρι. Εμείς θα πάμε να θυμηθούμε ποιος ήταν ο Avicii, ποια ήταν τα κατορθώματά του, και ποια ήταν τα ψυχικά θέματα και θέματα υγείας που αντιμετώπιζε εκείνα τα χρόνια.
Ποιος ήταν ο Avicii;
Το κανονικό του όνομα ήταν Tim Bergling, και γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989 στη Στοκχόλμη. Ο Σουηδός DJ ξεχώρισε από τη πρώτη στιγμή στο χώρο της EDM με το ιδιαίτερο μουσικό του στυλ, ενώ μάλιστα έχτισε σχετικά γρήγορα και το όνομά του. Η ιδιότητά του ήταν remixer, μουσικός παραγωγός, και συνθέτης. Το καλλιτεχνικό του όνομα Avicii, όπως εξήγησε και ο ίδιος έχει την έννοια του χαμηλότερου επιπέδου της βουδιστικής κόλασης και επέλεξε το “παρατσούκλι” γιατί το πραγματικό του όνομα είχε ήδη χρησιμοποιηθεί κατά τη δημιουργία της σελίδας του Myspace.
Από τα 8 του ξεκίνησε να κάνει διάφορες μίξεις στο δωμάτιό του, ενώ αντλούσε έμπνευση κι από τον αδερφό του που ήταν επίσης DJ, και στα 16 του ξεκίνησε να δημιουργεί τη δικιά του μουσική. Το 2007, υπέγραψε συμφωνία με την εταιρία Dejfitts Plays. Επίσης ήταν και μέλος σε φόρουμ του Laidback Luke, όπου τελειοποίησε την τέχνη του και, μερικές φορές, έδειχνε το διακριτικό του στυλ στην Deep House μουσική. Επηρεάστηκε μουσικά από Basshunter, Daft Punk, Swedish House Mafia, και Eric Prydz.
Εκείνα τα χρόνια γενικά ο Tim Bergling είχε διάφορα remixes, όπως το Sound of Now, το Muja, το Ryu και το Even. Ωστόσο το 2010 κυκλοφόρησε τη πρώτo του μεγάλo hit Seek Bromance (ως Tim Berg), το οποίο κατάφερε να μπει σε chart διάφορων Ευρωπαϊκών χωρών (Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο, & Σουηδία). Επίσης ηχογράφησε κι ένα remix του Rapture μαζί με την Nadia Ali (πρώην iiO). Τέλος τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς υπέγραψε συμφωνία με την EMI Music Publishing.
Τον Οκτώβριο του 2011 συστήνεται περισσότερο στον κόσμο ως Avicii, καθώς κυκλοφόρησε τη μεγάλη του επιτυχία Levels. Το εν λόγω τραγούδι χρησιμοποιεί φωνητικό δείγμα της (αείμνηστης πλέον) Etta James από το Something’s Got a Hold on Me (1962), και ήταν ιδέα του Ιρανο-σουηδού παραγωγού Arash Pournouri. Το Levels γνώρισε μεγάλη επιτυχία, καθώς κατατάχθηκε σε υψηλές θέσεις των chart αρκετών χωρών (Ελλάδα, Ιταλία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Γερμανία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, κλπ.). Ταυτόχρονα έγινε κι ένας από τους μεγάλους ύμνους των club, καθώς αρκετοί dj’s το έχουν χρησιμοποιήσει είτε σε διάφορες μίξεις τους, είτε γενικά σε dj set τους.
Οι επιτυχίες και τα κατορθώματά του
Ως προς τη δισκογραφία, ο Avicii κυκλοφόρησε το 2013 το πρώτο του ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ με τίτλο True, το οποίο εμπεριέχει τις μεγάλες επιτυχίες Wake Me Up, Hey Brother, & Addicted To You. Το 2015 κυκλοφόρησε το δεύτερο του άλμπουμ με τίτλο Stories, το οποίο εμπεριέχει τη μεγάλη του επιτυχία Waiting For Love. Και το 2019, ένα χρόνο μετά το θάνατό του, κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο TIM, το οποίο εμπεριέχει συνεργασίες με πολλούς καλλιτέχνες, και ηχογραφήθηκαν στο διάστημα 2017-18. Ενδιάμεσα κυκλοφόρησε 1 mix album, 1 remix album, & 6 EP’s. Συνολικά μέσα στη δισκογραφία του, κυκλοφόρησαν 56 singles.
Μέσα στη δισκογραφία του, και γενικά στη καριέρα του, ο Avicii είχε πολλές και σημαντικές συνεργασίες. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως: David Guetta, Tiësto, Martin Garrix, Aloe Blacc, Imagine Dragons, Rita Ora, Madonna, Coldplay, Robbie Williams, & Nicky Romero μεταξύ των οποίων.
Πέρα από τη δισκογραφία, τις συνεργασίες, και τις περιοδείες του, ο Avicii είχε και σημαντικές βραβεύσεις και διακρίσεις. Ως προς τα βραβεία, ο Avicii έλαβε συνολικά 22 βραβεία.
American Music Awards
Favorite Electronic Dance Music Artist (2014)
Billboard Music Awards
Top Dance/Electronic Song (Wake Me Up, 2014)
Echo Music Awards (2)
Electronic Dance Music National/International (2014) Hit des Jahres (2014)
Denmark GAFFA Awards
Best Foreign New Act (2013)
Sweden GAFFA Awards
Best Dance (True: Avicii by Avicii, 2014)
Grammis Awards (5)
Best Innovator (2012) Best Song (Levels, 2012) Best Artist (2014) Best Electro/Dance Album (TIM, 2020) Best Electro/Dance Song (SOS, 2020)
iHeartRadio Music Awards
EDM Song of the Year (Wake Me Up, 2014)
International Dance Music Awards (2)
Best Artist (solo) (2013) Best Album (TIM, 2020)
MTV Europe Music Awards (4)
Best Electronic (2013) Best Swedish Act (2013) Best Swedish Act (2018) Best Swedish Act (2019)
MTV Video Music Awards
Best Dance Video (Lonely Together, 2018)
Teen Choice Awards
Choice EDM Song (Wake Me Up, 2014)
World Music Awards (2)
World’s Best Electronic Dance Artist (2014) World’s Best Swedish Act (2014)
Από τις πιο σημαντικές διακρίσεις του, σίγουρα είναι η 3η που κατέλαβε για 2 συνεχόμενες χρονιές (2012, 2013) στη λίστα των 100 κορυφαίων dj’s απ’ όλο τον κόσμο, που διαμορφώνεται μέσω ψηφοφορίας κάθε χρόνο στο online περιοδικό DJ Magazine. Στη κορυφαία 10αδα της εν λόγω λίστας, βρέθηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές (2011-2015).
Η ξαφνική απόσυρση, τα προβλήματά του που βγήκαν στο φως, και ο θάνατός του
Τον Μάρτιο του 2016, κι εκεί που φάνηκαν να κυλούν νορμάλ τα πράγματα για τον Σουηδό DJ, ο ίδιος έρχεται να αιφνιδιάσει τους πάντες, ανακοινώνοντας ότι αποσύρεται από τις περιοδείες και από τη πλήρη εμπλοκή του από τη μουσική. Στην ανοιχτή επιστολή που δημοσίευσε και στα social media, αλλά και στην ιστοσελίδα του, εξήγησε και τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτή την απόφαση.
«Πριν δυο εβδομάδες, έκανα το γύρο των ΗΠΑ οδηγώντας με τους φίλους και την ομάδα μου, ώστε απλά για να παρατηρήσουμε να δούμε και να σκεφτούμε για κάποια πράγματα με ένα καινούργιο τρόπο.Οι επιλογές και η καριέρα μου, ποτέ δεν έγιναν με βάση τα υλικά αγαθά, αν και είμαι ευγνώμων για τις ευκαιρίες και τις ανέσεις που μου χάρισε η επιτυχία.Το ξέρω ότι είμαι ευλογημένος που μπορώ να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο παίζοντας μουσική, αλλά έχω αφήσει πίσω μου τη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου πίσω από τον καλλιτέχνη.»
Όσον αφορά με την υγεία του, ο Avicii, διέθετε ένα βαρύ ιστορικό με νοσηλείες και χειρουργικές επεμβάσεις, που τον είχαν αναγκάσει να ακυρώσει πολλές εμφανίσεις του, και σίγουρα τα θέματα υγείας του ήταν από τις βασικές αιτίες που τον οδήγησαν προς την απόσυρσή του. Πιο συγκεκριμένα τα θέματα υγείας του ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2012, όταν ο DJ νοσηλεύθηκε στην Νέα Υόρκη με οξεία παγκρεατίτιδα, λόγω της παρενέργειας από την έντονη κατανάλωση αλκοόλ. Παρέμεινε στο νοσοκομείο για 11 ημέρες. Επίσης τον Μάρτιο του 2013, εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει θέματα υγείας όσο ήταν σε περιοδεία στην Αυστραλία, όπου γιατροί τον κάλεσαν να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση απομάκρυνσης χοληδόχου κύστης, αλλά φυσικά ο Avicii αρνήθηκε, για να συνεχίσει να εργάζεται για τον πρώτο δίσκο του, True. Τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς (2014), ο Avicii νοσηλεύεται στο Μαϊάμι, όπου εκεί προέκυψαν ακόμη πιο σοβαρά θέματα υγείας. Πιο συγκεκριμένα επανήλθε η παγκρεατίτιδα, αλλά κι έπασχε από σκωληκοειδίτιδα. Οπότε υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση της σκωληκοειδούς απόφυσης και της χοληδόχου κύστης και συνέχισε την περιοδεία του το συντομότερο δυνατό. Αλλά μήνες μετά από τη χειρουργική επέμβασή του, ένιωθε έντονους πόνους που τον ανάγκασαν να ακυρώσει μερικές εμφανίσεις του για το υπόλοιπο του 2014, αλλά και όλες τις εμφανίσεις του το 2015.
Φτάνουμε στις 20 Απριλίου του 2018, και σε ηλικία 28 ετών, ο Tim Bergling (aka Avicii) βρίσκεται νεκρός σε δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Μουσκάτ του Ομάν. Και βεβαίως βρέθηκε αυτοτραυματισμένος από σπασμένο γυάλινο ποτήρι. 6 ημέρες αργότερα από τον θάνατό του, η οικογένειά του δημοσίευσε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι τελευταία ο Avicii έκανε συχνά διάφορες σκέψεις που αφορούσαν το νόημα της ζωής και την ευτυχία. Η ζωή του δεν υπήρξε και η πιο φυσιολογική, αφού από μικρός ξενυχτούσε και κατανάλωνε πολύ αλκοόλ.
Η είδηση του θανάτου του, σκόρπισε μεγάλη θλίψη στο χώρο της EDM, αλλά και γενικά στο χώρο της μουσικής. Και αρκετοί καλλιτέχνες έσπευσαν να αποτίσουν φόρο τιμής προς τον Avicii, ασχέτως αν συνεργάστηκαν μαζί του ή όχι. Μεταξύ των οποίων, το έπραξαν οι: David Guetta, Hardwell, Kygo, Mike Posner, Aloe Blacc, Imagine Dragons, OneRepublic, Martin Garrix, Eric Prydz, Deadmau5, Don Diablo, & Armin Van Buuren.
Ένας στίχος τραγουδιού του Avicii λέει το εξής:
‘One day you’ll leave this world behind, so live a life you will remember’
Ελπίζουμε ο Avicii για τα χρόνια που επέλεξε να ζήσει, και τα όποια προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε κατά καιρούς, να κατάφερε να ζήσει μια ζωή που θα θυμάται ακόμη και τώρα στα ψηλά.
Το βράδυ της Πέμπτης , η ταινία Bohemian Rhapsody , που προβλήθηκε στο κανάλι του Open , καθήλωσε το τηλεοπτικό κοινό και “ξύπνησε ” αναμνήσεις από το παγκοσμίου φήμης συγκρότημα , Queen ! Άλλωστε , ποιος δεν τους ξέρει ; Ακόμα και αν δεν είσαι …μέλος της ροκ , ή φανατικός ακροατής , σίγουρα έχεις ακούσει τα τραγούδια τους σε ταινίες , κινούμενα σχέδια , διαφημίσεις . Έγραψαν ιστορία και κατάφεραν να μιλούν για αυτούς ολόκληρες γενιές. Ο εξαιρετικός Rami Malek , που δικαίως κέρδισε το Όσκαρ Α ‘ ανδρικού ρόλου για την εξαιρετική του ερμηνεία ως Φρέντι Μέρκιουρι , μας συμπαρασύρει σε μια ιστορία που ένας κοινός θνητός , γίνεται θρύλος. Ένας θρύλος που το όνομα του θα ψιθυρίζεται στα χείλη εκατομμύρια θαυμαστών από άκρη σε άκρη . Ένας θρύλος που παρά την εκκεντρική του συμπεριφορά και τα απίστευτα κόλπα επί σκηνής που επικρίθηκαν από το μουσικό κατεστημένο , κατόρθωσε να γίνει απόλυτο είδωλο της ροκ και μάγεψε τους πάντες με τις φωνητικές ικανότητες του και όχι μόνο. Ο Φρέντι Μέρκιουρι πάλεψε με το Aids και μέχρι τελευταίας αναπνοής δεν άφησε λεπτό να πάει χαμένο που να μην μεγαλουργήσει. Παρότι ο ίδιος δεν παραδέχτηκε δημόσια την ασθένεια του HIV από την οποία έπασχε , παρά μόνο λίγες ώρες πριν φύγει , δεν πτοήθηκε και συνέχισε να δημιουργεί κομμάτια – θρύλους μαζί με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος . Ξέρεις άραγε , ποιος πραγματικά ήταν ο Φρέντι ;
Γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 1946 , ως Φαρόχ Μπουλσάρα στη Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία και σήμερα μέρος της Τανζανίας. Οι γονείς του, Μπόμι και Τζερ Μπουλσάρα , και η μικρότερη αδερφή του Κασμίρα, ήταν Παρσί με καταγωγή από την Ινδία. Ως Παρσί, η οικογένεια ασπαζόταν την θρησκεία του ζωροαστρισμού .Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης ο δεκαεπτάχρονος τότε Φρέντι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Το 1968 οι Τιμ Στάφελ (τραγουδιστής και μπασίστας), Μπράιαν Μέι (κιθάρα) και Ρότζερ Τέιλορ (ντραμς) ίδρυσαν την μπάντα Smile. Το 1970 , μετά την αποχώρηση ενός μέλους της μπάντας , έρχεται να προστεθεί δυναμικά ο Φαρόκ , ο οποίος αλλάζει το όνομα του σε Φρέντι , όνομα που θα τον σημαδέψει για μια ολόκληρη ζωή .Το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος ο μπασίστας Τζον Ντίκον. Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen (1970) ο «Φρέντι» Μπουλσάρα πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Μέρκιουρι», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Μέι υπάρχει σχέση με το κομμάτι του Μέρκιουρι My Fairy King από το πρώτο άλμπουμ των Queen. Αυτό περιέχει τον ακόλουθο στίχο: «Mother Mercury, look what they’ve done to me, I cannot run I cannot hide.» Αφού ηχογραφήθηκε το κομμάτι ο Φρέντι Μπουλσάρα ρωτήθηκε εάν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Yes, and from now on I’ll be Freddie Mercury.»
Η μεγάλη επιτυχία ήρθε όμως με το τραγούδι «Bohemian Rhapsody», το οποίο συνδύαζε όπερα και ροκ και θεωρείται από τους ειδικούς το αριστούργημα του 20ου αιώνα όσον αφορά τα τραγούδια. Μόλις κυκλοφόρησε έγινε τεράστια επιτυχία και σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone: «Η επιρροή του δεν μπορεί υπερεκτιμηθεί, αφού εφηύρε το βιντεοκλίπ, επτά χρόνια πριν από την έναρξη του MTV». Επίσης το βίντεο τους είναι το πρώτο video clip που γυρίστηκε πριν τη δεκαετία του ’90 και συγκεκριμένα στα 70’s και ξεπέρασε τις 1.000.000.000 προβολές στο Youtube το 2019. Ακολούθησαν οι επιτυχίες «We will rock you» και «We are the champions» που εκτόξευσαν τη φήμη του συγκροτήματος. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν τα άλμπουμ Jazz και The Game. Από το τελευταίο ξεχώρισε το Another One Bites the Dust. Οι Queen άρχισαν να πειραματίζονται και με άλλα είδη μουσικής. Αυτό έγινε πιο έντονο με την κυκλοφορία του άλμπουμ Hot Space στις αρχές του 1980. Δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία αν και υπήρχε ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι ντουέτο με τον Ντέιβιντ Μπόουι, το Under Pressure.Οι Queen άλλαξαν αρκετά και το παρουσιαστικό τους. Άφησαν πίσω το glam στυλ που επέβαλε η ροκ κουλτούρα της δεκαετίας του 1970 και προσαρμόστηκαν στο κλίμα της εποχής. Ο Μέρκιουρι άφησε μουστάκι και εμφανιζόταν πλέον χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια. Λίγο αργότερα έγραψαν τη μουσική για την ταινία Flash Gordon (1980).To 1984 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ The Works. Πιο γνωστά κομμάτια από αυτό είναι το I Want to Break Free, Radio Ga Ga και το Hammer to Fall.
Και φτάνουμε στο αγαπημένο μου και δικό σας σημείο. Η συναυλία. Θα αναρωτηθείτε για ποια ακριβώς από τις εκατοντάδες συναυλίες που έδωσαν οι Queen πρόκειται να γράψω. Δεν νομίζω πως χρειάζεται περισσότερη σκέψη. Άλλωστε , ένα μεγάλο κομμάτι του τέλους της ταινίας αντανακλά με τον πιο όμορφο τρόπο μια από τις πιο επιτυχημένες συναυλίες στην ιστορία του ροκ. Και ο σκοπός της την κάνει ακόμα καλύτερα. Το Live Aid φυσικά , το 1985.Το Live Aid είναι μια διπλή ιστορική συναυλία, με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, που πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή από κοινού στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια στις 13 Ιουλίου 1985 και οργανώθηκε από τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον Midge Ure με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακούφιση του συνεχιζόμενου λιμού στην Αιθιοπία. Μεταδόθηκε από πολλές τηλεοράσεις, ζωντανά, σε όλο τον κόσμο. Επιλέχθηκαν οι κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως Ντέιβιντ Μπόουι, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Queen, U2, Dire Straits, Duran Duran, Φιλ Κόλινς (οι οποίοι από το Λονδίνο πήραν το Κονκόρντ για να παίξουν και στη Φιλαδέλφεια ), Μικ Τζάγκερ, The Who, Έλτον Τζον, Στινγκ, Μαντόνα, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ρόμπερτ Πλαντ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζον Πωλ Τζόουνς (μουσικός), το Status Quo, ο Cat Stevens. Αυτή η εκδήλωση διεξήχθη κυρίως στο στάδιο Wembley του Λονδίνου και στο στάδιο John F. Kennedy στη Φιλαδέλφεια . Υπολογίζεται ότι 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν την συναυλία, σε περισσότερες από 100 διαφορετικές χώρες, και 90.000 άτομα παρευρέθηκαν. Ερμηνεύοντας κάποιες από τις επιτυχίες τους , το συγκρότημα κερδίζει ακόμα περισσότερο τις εντυπώσεις . Ο μαγευτικός Freddy , σε μια ακόμη εντυπωσιακή στιλιστική του εμφάνιση , μαγνητίζει και ξεσηκώνει το πλήθος από τις 2 πρώτες κιόλας νότες του πιάνου , ξεκινώντας να ερμηνεύει το Bohemian Rhapsody. Παρακολουθώντας την ταινία και έχοντας δει την πραγματική συναυλία στο yt μπορώ να πω πως άγγιξε την πραγματικότητα . Φυσικά η μοναδικότητα του Μέρκιουρι δεν ξεπερνιέται , ένιωθες όμως πως βρισκόσουν εκεί . Fun fact : ο θρυλικός κιθαρίστας των Queen , κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας βρισκόταν στο πλευρό του Ράμι , δίνοντας του οδηγίες για το τι πραγματικά συνέβη εκείνα τα λεπτά .
Οι Queen, αν και δεν διαλύθηκαν το επόμενο διάστημα, άφησαν περιθώρια για πιο προσωπικές μουσικές εξορμήσεις. Ο Φρέντι Μέρκιουρι, που είχε ήδη κάνει μια solo δουλειά με το άλμπουμ Mr. Bad Guy που κυκλοφόρησε το 1985,[33] τώρα συνεργάστηκε με τη ντίβα της όπερας Μονσερά Καμπαγιέ και μαζί κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Barcellona.Λέγεται ότι ο Φρέντι έδωσε τον καλύτερο του εαυτό σε αυτό το άλμπουμ, τόσο γιατί εκτιμούσε βαθύτατα την Καμπαγιέ και τον κόσμο της όπερας, όσο και γιατί φοβόταν ότι θα μπορούσε να είναι η τελευταία του δουλειά. Το ομότιτλο τραγούδι Barcellona συνόδευε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.Το 1989, οι Queen επανήλθαν με το άλμπουμ The Miracle. Ο Μέρκιουρι, αν και εμφανίζεται πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, παρουσιάζει μεγάλη αλλαγή στην εμφάνιση του, έχοντας αραιωμένα μαλλιά και όντας αδυνατισμένος. Οι Queen δεν περιόδευσαν για να προωθήσουν το άλμπουμ τους από το οποίο προέκυψαν οι επιτυχίες I Want It All, Breakthru και The Invisible Man.Το 1991 το συγκρότημα δημιούργησε το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο Innuendo. Το τελευταίο τραγούδι είναι το The Show Must Go On, του οποίου οι στίχοι φανερώνουν ότι ο Μέρκιουρι γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Τα video clips του Innuendo ήταν επεξεργασία παλιότερων video εκτός από τα These Are the Days of Our Lives και I’m Going Slightly Mad τα οποία είναι ασπρόμαυρα και στα οποία ο Μέρκιουρι εμφανίζεται αποστεωμένος και αδύναμος.
Η ζωή του Φρέντι Μέρκιουρι είναι γεμάτη από ιδιαίτερες προσωπικές στιγμές , εκκεντρικές εμφανίσεις , σάλο , δημοσιεύματα , έρωτες και ίντριγκες .Σύντροφος του Μέρκιουρι ήταν για αρκετά χρόνια της δεκαετίας του 1970 η Mary Austin. Ο Μέρκιουρι εκείνη την εποχή ήταν μπερδεμένος όσον αφορά την σεξουαλικότητά του. Η σχέση του με την σύντροφό του έληξε όταν ο Μέρκιουρι παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του. Μεταξύ τους όμως διατήρησαν στενή φιλία. Η Mary Austin ήταν και η γυναίκα από την οποία εμπνεύστηκε ο Μέρκιουρι την μπαλάντα “Love of My Life” το 1975 από το άλμπουμ του ‘’A Night at the Opera’.Ο Ντέιβιντ Μιλς ήταν ο πρώτος σύντροφος του Φρέντι, που σχεδόν για έναν χρόνο είχε παράλληλα σχέση μαζί του και με τη Μέρι. Ο Φρέντι αγόρασε για τους δυο τους ένα διαμέρισμα για να ζήσουν μαζί και φέρεται να έγραψε τα “You Take My Breath Away” και “Good Old Fashioned Lover Boy” για τον Ντέιβιντ. Το ζευγάρι δεν κυκλοφόρησε ποτέ μαζί δημοσίως καθώς ο Φρέντι έκρυβε από το κοινό την ομοφυλοφιλία του, ενώ ποτέ δεν την αποκάλυψε ούτε στους γονείς του, ίσως λόγω της συντηρητικής ανατροφής και της θρησκευτικής αντίληψής τους. Ο Τζιμ Χάτον ήταν Ιρλανδός κομμωτής και σύντροφος του τραγουδιστή των Queen Φρέντι Μέρκιουρι την περίοδο 1985-1991.Γνωρίστηκε με τον Μέρκιουρι το 1983 σε κλαμπ στο Λονδίνο όταν ήταν ακόμη κομμωτής ωστόσο δεν ήταν καλή η πρώτη τους συνάντηση. Πάλι στο ίδιο κλαμπ το 1985 αποφάσισαν να μείνουν μαζί. Ο ίδιος έκανε εξετάσεις για AIDS και του βγήκε θετικό αλλά δεν το είπε στον Μέρκιουρι παρά μόνο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Έμεινε δίπλα του μέχρι και την τελευταία μέρα λέγοντας χαρακτηριστικά “Σε αγαπάω Φρέντι, δεν πάω πουθενά” έτσι κι έγινε. Κληρονόμησε τελικά 500.000 λίρες όπου με αυτές έχτισε ένα σπίτι στο Κάρλοου, συνέχισε να εργάζεται ως κομμωτής. Παράλληλα μίλησε για τη ζωή του με τον Μέρκιουρι σε διάφορες εκπομπές και έγραψε βιβλίο με τίτλο “Freddie and Me”.Πέθανε την πρωτοχρονιά του 2010 στο σπίτι του από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 60 ετών. Παρόλο που είχε τον ιό για περισσότερα από είκοσι χρόνια δεν νόσησε ποτέ από αυτόν.
Ο Φρέντι Μέρκιουρι έφυγε από τη ζωή το 1991. Λίγες μέρες νωρίτερα το συγκρότημα, οι Queen, είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο τους δίσκο «Innuendo» και ο Φρέντι, αν και σοβαρά άρρωστος και καταβεβλημένος, πάλευε να βοηθήσει την μπάντα.Αν και οι φήμες κυκλοφορούσαν για καιρό, ο ίδιος ο Φρέντι Μέρκιουρι ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι πάσχει από AIDS λιγότερο από 24 ώρες πριν φύγει από τη ζωή.Τον Νοέμβριο του 1995 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Made in Heaven» το οποίο περιείχε τα τελευταία ηχογραφημένα κομμάτια με τη φωνή του Μέρκιουρι: «A Winter’s Tale», «You Don’t Fool Me» και «Mother Love», τα οποία ο Μέρκιουρι ηχογράφησε λίγους μήνες πριν πεθάνει. Επειδή το κομμάτι «Mother Love» ηχογραφήθηκε σταδιακά, ο Μέρκιουρι δεν πρόλαβε να τραγουδήσει την τελευταία του στροφή, την οποία τελικά τραγούδησε ο Μπράιαν Μέι μετά τον θάνατό του. Ο Φρέντι Μέρκιουρι θεωρείται από τις πιο κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως και ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και έμπνευση. Άλλωστε ο ίδιος συνήθιζε να λέει “I’m just a musical prostitute, my dear”.Το 1992 οι εναπομείναντες Queen οργανώνουν μία συναυλία στο Γουέμπλεϊ προς τη μνήμη του με σκοπό τα χρήματα της συναυλίας να δοθούν στους ασθενείς με AIDS. Στη γιορτή εκείνη συμμετείχαν ονόματα όπως George Michael, Metallica, Guns N’ Roses, Elton John, David Bowie, Zucchero, Lisa Minelli, Annie Lennox, Scorpions κ.α. Επίσης ιδρύθηκε η Μέρκιουρι Phoenix trust, οργάνωση για την ενίσχυση των ασθενών του AIDS.
Η ροκ διαθέτει αρκετούς καταξιωμένους καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της μουσικής. Αναντίρρητα , οι Queen αποτελούν ένα από τα πιο διάσημα συγκροτήματα με την εκπληκτική φωνή του Φρέντι να “ ντύνει “ με τον πιο υπέροχο τρόπο όλα τα τραγούδια τους. Εκκεντρικός , παράξενος , ο frontman του συγκροτήματος , έρωτας ,aids , μα πάνω από όλα θρύλος. Με τον θάνατο του , επισφραγίζεται η χρυσή εποχή της ροκ και κληροδοτεί στις επόμενες γενιές τραγούδια – θρύλους. Τώρα ξέρεις ποιος πραγματικά ήταν ο θρύλος της ροκ , Φρέντι Μέρκιουρι…
Παγκόσμιο σοκ και θλίψη . Ο άνθρωπος που κατάφερε να μπει στην καρδιά μας , ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών . Ο άνθρωπος που ήξερες , και ας μην είχες ιδέα από μπάλα . Το χέρι του θεού , όπως τον αποκαλούν . Μήπως και δεν ήταν; Ένας μικρός θεός της μπάλας . Αφήνοντας εποχή , με το νούμερο 10 στην φανέλα , ο Ντιέγκο Μαραντόνα , με ύψος 1,65 , κατόρθωσε να γίνει λαϊκό προσκύνημα . Η είδηση του θανάτου του , προκάλεσε σοκ στην παγκόσμια κοινότητα , καθώς το είδωλο αυτό , είχε μόλις υποστεί εγχείρηση για αφαίρεση αιματώματος στον εγκέφαλο. Η μοίρα του , όμως έλεγε άλλα . Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι πιο φτωχός από σήμερα .
Ο ποδοσφαιριστής με την πολύκροτη και άσωτη ζωή. Γυναίκες , αλκοόλ , ναρκωτικά. Γεμάτη η ζωή του από αυτά . Ωστόσο,κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το τεράστιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο και τα μαγικά πλάνα που μας χάρισε , με την φανέλα της Μπαρτσελόνας και της Νάπολι. Τρομερό γεγονός , η οικογένειά του Κάρλος Σαλβαδόρ Μπιλάρδο, προπονητής της Εθνικής ομάδα της Αργεντινής το 1986 όταν με πρωταγωνιστή τον Ντιέγκο Μαραντόνα, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αποφάσισε να μην του πει τα δυσάρεστα νέα του χαμού του Μαραντόνα, κλείνοντας του, όπως αναφέρει ο αδελφός του, την τηλεόραση.Ο 82 ετών σήμερα Μπιλάρδο ταλαιπωρείται από προβλήτα υγείας ενώ μάλιστα πρόσφατα υποβλήθηκε σε επέμβαση, για σύνδρομο Χακίμ – Άνταμς, μια σπάνια νευροεκφυλιστική πάθηση από την οποία πάσχει. Η σχέση τους ήταν πάντα πολύ ιδιαίτερη και δυνατή και παρά τις αντιπαραθέσεις που είχαν μεταξύ τους, ο Μαραντόνα τον αγάπησε σαν πατέρα του. Ποιος ήταν όμως , ο Ντιέγκο Μαραντόνα ;
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, μέσου μεγέθους πόλη στην ομώνυμη επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια όπου είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες.Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες. Είχε δύο νεώτερα αδέρφια, τον Ούγκο και τον Ραούλ, και οι δύο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι γονείς του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα «Τσιτόρο» (2015) και η Ντάλμα Σαλβαδόρα Φράνκο «Δόνια Τότα».Η μακρινή καταγωγή της οικογένειας ήταν από την ισπανική Γαλικία, έχοντας δεχτεί προσμίξεις ιταλικές και κροατικές.
Στην ηλικία των 8 ετών εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων ενώ έπαιζε στην γειτονιά του, το σύλλογο Εστρέλια Ρόχα.Έτσι στα 10 του έγινε βασικό κομμάτι της εφηβικής ομάδας των Αρχεντίνος Τζούνιορς του Μπουένος Άιρες, συλλόγου που ενδιαφερόταν για την προώθηση νέων ταλέντων. Μέχρι τα 14 του έπαιζε στις ακαδημίες με την ομάδα να λέγεται Cebollitas, που σε κυριολεκτική μετάφραση σημαίνει «κρεμμυδάκια». Μέσα σε τρία χρόνια, οι Cebollitas κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία ως η πιο διάσημη και πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής. Στα 12 του διασκέδαζε τους θεατές δείχνοντας τη μαγεία του με την μπάλα κατά τη διάρκεια των διακοπών του ημιχρόνου των παιχνιδιών πρώτης κατηγορίας καταφέρνοντας να κερδίσει το θαυμασμό του κοινού.
Σε ηλικία 15 ετών, 10 μηνών και 20 ημερών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο νεότερος στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας.Στις 20 Οκτωβρίου 1976, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, 10 ημέρες πριν από τα γενέθλιά του, αγωνιζόμενος σαν αλλαγή για 10 λεπτά πριν από το τέλος της συνάντησης με την Ταγιέρες στον αγώνα πρωταθλήματος της Αργεντινής. Παρά το γεγονός ότι οι Red Beetles(προσωνύμιο της Αρχεντίνος) έχασαν αυτόν τον αγώνα (1-0) οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πολύ καλές. Στις 14 Νοεμβρίου 1976 σημειώνει το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας. Την αγωνιστική περίοδο 1977-78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22 γκολ και η ομάδα κατατάσσεται πέμπτη στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο.
Την επόμενη χρονιά ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν πάλι δικός του με 22 τέρματα και η ομάδα ανέρχεται στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Όμως στον κρίσιμο αγώνα των πλέι-οφ ήταν τιμωρημένος λόγω αποβολής του σε προηγούμενο φιλικό αγώνα και η Αρχεντίνος χάνει με 4-0 και οι προσδοκίες σταματούν εκεί. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν γρήγορα το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της χώρας με τη λέσχη να πετυχαίνει να κρατήσει τον ταλαντούχο παίκτη πάση θυσία.Το 1980 είναι πάλι κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος αλλά και πάλι η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο είναι η οροφή για το σύλλογο. Στις 9 Νοεμβρίου 1980 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Νασιονάλ σημείωσε τέσσερα γκολ εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς-που έμελλε να είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του-στη νίκη με 5-3.Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου με 42 τέρματα.
Στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς
Μετά από πέντε ιδιαίτερα επιτυχημένα χρόνια στην Αρχεντίνος , εντάσσεται στο δυναμικό της Μπόκα Τζούνιορς κατόπιν έντονης επιθυμίας του ιδίου με τη μορφή δανεισμού και σταδιακή αποπληρωμή, παρά το γεγονός ότι η Ρίβερ Πλέιτ είχε κάνει οικονομικά πιο συμφέρουσα προσφορά. Η Μπόκα οργάνωσε το ίδιο βράδυ της συμφωνίας φιλικό με την Αρχεντίνος Τζούνιορς, με τον νεαρό Ντιεγκίτο να παίζει στο πρώτο ημίχρονο με την παλιά του ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο με τη Μπόκα. Το φιλικό εκείνο έληξε 3-2 υπέρ της Αρχεντίνος, με τον Μαραντόνα να σκοράρει κόντρα στην πρώην ομάδα του με πέναλτι. Με την Μπόκα κέρδισε τον πρώτο συλλογικό του τίτλο, το πρωτάθλημα του 1981, τον μοναδικό που κέρδισε στην πατρίδα του. Ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ για ένα από τα θρυλικότερα γκολ στην ιστορία του συλλόγου στο συμπαίκτη του Ούγκο Περότι στη νίκη με 1-0 επί της Οέστε στην 32η αγωνιστική εξασφαλίζοντας το τίτλο από την αντίπαλό της. Το γκολ έμεινε στην ιστορία ως «η χιονοστιβάδα του Περότι» και η Μπόκα κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά από το 1976. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ήταν για πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ, επίδοση ρεκόρ που ακόμα παραμένει. Το 1979 και το 1980 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Σε αυτά τα χρόνια της καριέρας του στην Αργεντινή ο Μαραντόνα σημείωσε 144 γκολ πρωταθλήματος σε 207 αγώνες.
Από την αρχή του 1982 η Μπόκα Τζούνιορς βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική θέση μη δυνάμενη να κρατήσει το νεαρό σούπερ σταρ στη δύναμη της, παρά τη συμμετοχή σε πολλούς φιλικούς αγώνες σε Ευρώπη Ασία εκμεταλλευόμενη την ανερχόμενη δημοφιλία του αστέρα της για αύξηση των εσόδων της και ξεκίνησε μυστικά διαπραγματεύσεις για την πώλησή του σε ευρωπαϊκό σύλλογο. Διαπραγματεύσεις για την πώληση στη Ευρώπη είχε κάνει και η Αρχεντίνος το 1980 ερχόμενη κατ’ αρχάς σε συμφωνία με την Μπαρτσελόνα αλλά με τη συμφωνία να ενεργοποιείται μετά το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο ίδιος ο Μαραντόνα δεν ήθελε να πάει στην Ιταλία (η Γιουβέντους έδειξε έντονο ενδιαφέρον από την προηγούμενη χρονιά και με υψηλότερη οικονομική προσφορά ) και έτσι προτίμησε την Μπαρτσελόνα. Η συμφωνία ανακοινώθηκε λίγο πριν το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Μπόκα να εισπράττει το 1/3 των χρημάτων και την Αρχεντίνος τα υπόλοιπα.
Eθνική Ομάδα
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται στις 27 Φεβρουάριου του 1977 σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (5-1) όπου μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν αλλαγή. Στις 3 Απριλίου 1977 έκανε το ντεμπούτο του ως μέρος της ομάδας νέων της Αργεντινής, με την οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Νέων της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά στη Βενεζουέλα. Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 δεν έλαβε μέρος, καθώς δεν είχε κλείσει καν τα 18 χρόνια του και θεωρήθηκε πολύ μικρός για να παίξει στην εθνική σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση. Ήταν μάλιστα ο τελευταίος παίκτης που αποκλείστηκε από την ομάδα 13 ημέρες πριν από την έναρξή της.
Το 1979, συμμετείχε στην ομάδα νέων στο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής. Εκεί, οι Αργεντινοί κατέλαβαν τη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από τους οικοδεσπότες της διοργάνωσης, Ουρουγουάη. Η Ευρώπη γνώρισε τον εκκολάπτοντα αστέρα το 1979, όταν η εθνική Αργεντινής ξεκίνησε θερινή περιοδεία στην Ευρώπη, αποφασισμένη να δείξει ότι ήταν άξιοι παγκόσμιοι πρωταθλητές μετά τον αμφιλεγόμενο θρίαμβο του Παγκόσμιου Κυπέλλου στην έδρα της ένα χρόνο νωρίτερα. Την επομένη χρονιά η Ευρώπη ξαναείδε τον Αργεντινό σε νέα περιοδεία της εθνικής του ομάδας. Παίζοντας στα Βρετανικά νησιά νίκησε την Ιρλανδία (1-0) στο Δουβλίνο και έχασε από την Αγγλία με 3-1 αφήνοντας ανεξίτηλες εντυπώσεις, ιδιαίτερα στη συνάντηση με την Αγγλία όπου απέτυχε να σημείωσε γκολ σε μια προσπάθειά του, που όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν τη συνάντηση θεωρούν ότι θα έμενε στην ιστορία ως το γκολ του αιώνα. Ακολούθησε μία νίκη με 5-1 στη Βιέννη επί της Αυστρίας με τρία γκολ να συνοδεύουν την καθ’ όλα εκπληκτική εμφάνισή του.
Ευρωπαϊκή καριέρα
Υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ισπανίας και δύο Σούπερ Καπ το 1983.Μάλιστα, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αθλήματος που κατέρριψε το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής δύο φορές, την πρώτη όταν έπαιξε για την Μπαρτσελόνα για 3 εκατομμύρια αγγλικές λίρες και τη δεύτερη, όταν αγωνίστηκε στη Νάπολι για 5 εκατομμύρια λίρες (ισοτιμίες 2013).Μετά την άφιξή του στην Ευρώπη και στην Μπαρτσελόνα, μια ομάδα στην οποία ο «Pibe de Oro» («χρυσό παιδί») παρέμεινε για δύο σεζόν, σημειώνοντας 38 γκολ σε 58 αγώνες. Η περιπέτεια του στην Ισπανία χαρακτηρίστηκε από πολλούς τραυματισμούς, ο σοβαρότερος από τον οποίο, λόγω ενός φάουλ του παίκτη της Ατλέτικ Μπιλμπάο, Άντονι Γκοικοετσέα, είχε ως συνέπεια να χάσει το 30% της κινητικότητας του αριστερού αστραγάλου. Παρά όλα αυτά, κατέκτησε ένα ισπανικό Κύπελλο, ένα League Cup Ισπανίας και ένα ισπανικό Super Cup με τους Καταλανούς.
Ωστόσο, η υγεία του κλονίστηκε (ηπατίτιδα) με αποτέλεσμα να απουσιάσει 4 μήνες την περίοδο 1982-1983. Ένας σοβαρός τραυματισμός στις 24 Σεπτέμβριο του 1983 σε αγώνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για χρονικό διάστημα τριών μηνών. Τη δεύτερη χρονιά ο σύλλογος άλλαξε προπονητή με τη πρόσληψη του Σέζαρ Λουίς Μενότι, που είχε υπό τις οδηγίες του το Μαραντόνα στην ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1979. Παρά τη δημόσια καλή εικόνα της σχέσης μεταξύ τους, αναπτύχθηκαν προβλήματα που σχετίζοταν με το πρόγραμμα προπονήσεων. Τελικά η αντιπαράθεση οδήγησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή τεχνικό να ζητήσει την εκδίωξη του παίκτη θεωρώντας ότι έτσι μόνο θα κατάφερνε η ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα που τελευταία φορά είχε πανηγυρίσει το 1974, εποχή του ολλανδικού διδύμου Ρίνους Μίχελς – Γιόχαν Κρόιφ. Συνολικά έτσι οι εντυπώσεις του Μαραντόνα από την Ισπανία ήταν αρνητικές (παρά τη δημοφιλία του) .Ήδη υπήρχαν ενδείξεις για κακή εξωγηπεδική ζωή του νεαρού αστέρα, γεγονός που ελαχιστοποίησε την οποία υποστήριξη από την πλευρά της διοίκησης. Η ιστορία δικαίωσε το Μενότι αφού ο Καταλανική λέσχη ήταν πρωταθλήτρια την επόμενη χρονιά αλλά ο ίδιος δεν ήταν στον πάγκο της ομάδας.
Νάπολι
Κατέληξε στην Ιταλία και την Νάπολι, την ομάδα της οποίας με τη συνεισφορά του συνέβαλε να μετατραπεί από μια μικρή ομάδα (που την τελευταία χρονιά προτού τον ερχομό του είχε γλιτώσει τον υποβιβασμό για ένα βαθμό) σε μια από τις πιο αγαπητές τότε στον κόσμο έχοντας αποκτήσει με τη πάροδο του χρόνου πολλούς οπαδούς. Μία από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας είχε μόλις υπογράψει τον πιο ακριβό παίκτη στον κόσμο. Όπως το έθεσε μια τοπική εφημερίδα εκείνη την εποχή, «η πόλη δεν είχε δήμαρχο, σπίτια, σχολεία, δουλειά, λεωφορεία, και αποχέτευση, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει σημασία επειδή έχουμε το Μαραντόνα». 75.000 Ναπολιτάνοι, κάτοικοι μιας πόλης που πάντα αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο αλλά ουδέποτε είχε δει μεγάλες χαρές από αυτό και που από τη φύση τους είχαν την προσμονή ενός μεσσία τον υποδέχθηκαν πανηγυρικά στο Σαν Πάολο, το γήπεδο της ομάδας στις 5 Ιουλίου 1984.
«Θέλω να γίνω το είδωλο των φτωχών παιδιών της Νάπολης, επειδή αυτοί είναι όπως ήμουν εγώ στο Μπουένος Άιρες», δήλωσε στην επίσημη παρουσίασή του. Η μεταγραφή ήταν ουσιαστικά έκπληξη λόγω των οικονομικών δυνατοτήτων του συλλόγου και δημιούργησε μακροχρόνιες υποψίες για ανάμειξη της Μαφίας στη διαδικασία, κάτι που διέψευσε ο τότε πρόεδρος της ομάδας χρόνια αργότερα, παραδεχόμενος ότι η Καμόρα επανειλημμένα αποπειράθηκε να εμπλακεί στη Νάπολι αλλά κάτι τέτοιο ουδέποτε συνέβη. Οι διανοούμενοι της πόλης ήταν λιγότερο εντυπωσιασμένοι, με πάνω από 100 να υπογράφουν μια αίτηση διαμαρτυρίας για την ανηθικότητα τέτοιων δαπανών σε μια πόλη που δεν είχε ουσιαστικές δομές. Στη Νάπολη, έφτασε στο απόγειο της επαγγελματικής καριέρας του: κληρονόμησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και γρήγορα έγινε το πιο υπέρλαμπρο αστέρι μεταξύ των οπαδών του συλλόγου και όχι μόνο. Στην εποχή του η ομάδα είχε την πιο επιτυχημένη πορεία της ιστορίας της, ακόμα και αν συμπεριληφθούν τρεις τουλάχιστον μεταγενέστερες δεκαετίες. Το γήπεδο της ομάδας ήταν ασφυκτικά γεμάτο με 70.000 οπαδούς σε κάθε εντός έδρας αγώνα με αριθμούς σε μεταγενέστερες εποχές στο μισό.
Σύντομα, η φωτογραφία του Μαραντόνα κρεμάστηκε δίπλα στον Ιησού στα μισά σπίτια της Νάπολης. Τοιχογραφίες του Ντιέγκο ζωγραφίστηκαν παντού ακόμα και στα αρχαία κτίρια της πόλης και τα νεογέννητα παιδιά ονομάζονταν προς τιμήν του. Ήρθε σε σύγκρουση και με τον Πάπα, για την οποία είχε δηλώσει μετά την επίσκεψή του στο Βατικανό (9 Νοεμβρίου 1985): «Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες και μετά άκουσα τον Ποντίφικα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι!» Στη Νάπολη ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σα «θεός», αν και οι φήμες για την εξωγηπεδική ζωή του οργίαζαν. Με το σύλλογο της νότιας Ιταλίας κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, το Κύπελλο Ιταλίας, το Σούπερ Κύπελλο της χώρας καθώς και το Κύπελλο UEFA της χρονιάς 1988-1989.
Όταν ο Μαραντόνα συνάντησε …τον ΠΑΟΚ
Το ημερολόγιο έγραφε 7 Σεπτεμβρίου του 1988 όταν ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Νάπολι του Ντιέγκο Μαραντόνα στο πλαίσιο του πρώτου γύρου του Κυπέλλου UEFA. Περίπου 45.000 κόσμος βρέθηκε εκείνη τη μέρα στο γήπεδο καθώς ο ΠΑΟΚ είχε τη δυνατότητα να πετύχει ένα μικρό θαύμα μετά το 1-0 του πρώτου αγώνα στην Ιταλία. Τότε, η ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα είχε κερδίσει στον “Σαν Πάολο” με 1-0 με σκορ τον ίδιο από το σημείο του πέναλτι, το οποίο κέρδισε στο 59′ ο Καρέκα από τον Μίτογλου. Σε εκείνο το παιχνίδι είχε κάνει τρομερή εμφάνιση ο Γιώργος Σκαρτάδος που είχε αναλάβει το μαρκάρισμα του Μαραντόνα, προκαλώντας εγκωμιαστικά σχόλια και από τον ιταλικό Τύπο. Η Νάπολι είχε προκριθεί στον επόμενο γύρο με το 1-1 στην Τούμπα στις 6 Οκτωβρίου και στο τέλος εκείνης της σεζόν κατέκτησε την κούπα κερδίζοντας την Στουτγάρδη σε διπλό τελικό. Μετά το τέλος της αναμέτρησης ο Μαραντόνα υποκλίθηκε στην «ασπρόμαυρη» εξέδρα, λέγοντας πως δεν έχει αντικρίσει ξανά κάτι τέτοιο.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1982
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία, ο Μαραντόνα αγωνιζόμενος με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Εθνική ομάδα της Αργεντινής έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση, όπου αποκλείστηκε από τη Ιταλία, μελλοντική νικήτρια της διοργάνωσης. Έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς να αγγίξει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα απόδοσης, σκόραρε 2 φορές σε αγώνα της πρώτης φάσης απέναντι στην Ουγγαρία (4-1), όμως αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα σκληρά (στο ματς με την Ιταλία κέρδισε τον αριθμό ρεκόρ των 23 φάουλ πολύ στενά μαρκαρισμένος από τον Κλαούντιο Τζεντίλε και δέχτηκε οξύτατη κριτική για την αποβολή του στο τελευταίο ματς με την αντίπαλο Βραζιλία. Η ομάδα δεν είχε σημαντικές διαφοροποιήσεις από αυτή του 1978 και με την προσθήκη του Μαραντόνα υπήρχαν υψηλές προσδοκίες των οπαδών της, ξεκίνησε από την αρχή άσχημα με ήττα-έκπληξη με 1-0 από την δευτεραθλήτρια Ευρώπης ομάδα του Βελγίου και τελικά δεν κατάφερε να προκριθεί στους “4” της διοργάνωσης, αγωνιζόμενη στη δεύτερη φάση σε όμιλο «φωτιά» με Βραζιλία και Ιταλία. Μετά τη διοργάνωση η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της εθνικής, οδήγησε το Μαραντόνα εκτός ομάδας, με το νέο ομοσπονδιακό Κάρλος Μπιλάρδο να προσκαλεί παίκτες αποκλειστικά από το πρωτάθλημα της χώρας, κάτι που απομάκρυνε τον σούπερ σταρ για 24 συνεχόμενους αγώνες μέχρι το 1985. Επέστρεψε επίσημα στην εθνική στις 28 Φεβρουαρίου σε συνάντηση με τη Βενεζουέλα για τα προκριματικά του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρωτύτερα είχε συμμετάσχει σε δύο φιλικά με την Παραγουάη και τη Χιλή.
Κόπα Αμέρικα 1987, 1989
Το Κόπα Αμέρικα του 1987 διοργανώθηκε στην Αργεντινή και η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια ήταν λογικά το μεγάλο φαβορί. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε το Περού με το οποίο ήρθε ισόπαλη 1-1 με το Μαραντόνα να ανοίγει το σκορ χωρίς αυτό να είναι όμως αρκετό. Στο δεύτερο αγώνα σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 3-2 επί του Ισημερινού. Στον ημιτελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του τίτλου Ουρουγουάη χάνοντας με 1-0. Η Αργεντινή απέτυχε και στον μικρό τελικό χάνοντας από την Κολομβία με 2-1. Στη διοργάνωση του 1989 στη Βραζιλία, η Αργεντινή προχώρησε στο δεύτερο γύρο παρά την εμφανή επιθετική της αδυναμία (σε τέσσερις συναντήσεις πέτυχε μόλις δύο γκολ). Η απόδοση του Μαραντόνα ήταν σημαντικά κατώτερη του αναμενόμενου, δεδομένου ότι είχε πολύ καλή χρονιά στην Ιταλία. Ακολούθησαν δύο ήττες από τις άλλες δύο μεγάλες λατινοαμερικάνικες δυνάμεις, Βραζιλία και Ουρουγουάη με το ίδιο σκορ (2-0) και η ομάδα κατετάγη τελικά τρίτη.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1994
https://youtu.be/Ezx2DYWO-PI
Η πρόκριση της Αργεντινής στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου των Η.Π.Α. παίχτηκε σε αγώνα μπαράζ με την Αυστραλία. Θορυβημένη η Ομοσπονδία και η τεχνική ηγεσία κάλεσαν το Μαραντόνα να βοηθήσει ο οποίος δέχτηκε αλλά έπρεπε να προετοιμαστεί διεξοδικά για την επιστροφή του. Το αστέρι της Αργεντινής στρατολογήθηκε σε ένα αγρόκτημα και υποβλήθηκε σε αυστηρή διατροφή, ενώ προπονούταν σκληρά. Ο Μαραντόνα έχασε 15 κιλά και επέστρεψε δείχνοντας σε άριστη κατάσταση. Έτσι στη διοργάνωση του 1994, η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής του 1993 Αργεντινή είχε το πνεύμα του νικητή και ως ένα από τα φαβορί περίμενε την ώρα της στέψης. Διέθετε ταχύτητα, δύναμη, συνδυασμούς, εφευρετικότητα, επιθετική διάθεση με τον ηγέτη Μαραντόνα αναγεννημένο κι έτοιμο να πάρει την μπαγκέτα του μαεστρικά να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή, όπως θα έκανε ένας μελίρρυτος μαέστρος σε μία συμφωνική ορχήστρα και τα πρώτα δείγματα απέναντι στην Ελλάδα ήρθαν να επιβεβαιώσουν το γεγονός. Πρεμιέρα στο Μουντιάλ η εθνική Αργεντινής κάνει στις 21 Ιουνίου απέναντι στην Ελλάδα του Αλκέτα Παναγούλια με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να σημειώνει χατ-τρικ και το Μαραντόνα να προσθέτει άλλο ένα γκολ μετά από εντυπωσιακό συνδυασμό σε μία αναμέτρηση που ένα πολύ μεγαλύτερο σκορ δεν θα ήταν υπερβολή.
Μετά το γκολ απέναντι στην Ελλάδα, ο Μαραντόνα είχε έναν από τους πιο διάσημους εορτασμούς γκολ στον Παγκόσμιο Κύπελλο καθώς έτρεξε προς μια από τις κάμερες που περιστρέφονταν με ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και γουρλωμένα μάτια. Μετά την Ελλάδα ακολουθεί η Νιγηρία και με δύο γκολ του Κανίγια η Αργεντινή επικρατεί με 2-1. Όλα άλλαξαν με την αποκάλυψη ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος (χρήση εφεδρίνης – ουσία που χρησιμοποιείται συνήθως για απώλεια βάρους). Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι είχε την έγκριση να χρησιμοποιήσει το φάρμακο πριν τη διοργάνωση για να τον βοηθήσει στην απώλεια βάρους, στόχος που επιτεύχθηκε αγωνιζόμενος στα σχεδόν 75 κιλά όπως στη διοργάνωση του Μεξικού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο διεθνές τέρμα και η τελευταία εμφάνιση για τη χώρα του που ήταν ταυτόχρονα ρεκόρ επίτευξης τερμάτων και συμμετοχών για την εθνική Αργεντινής. Συμμετέχοντας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα αγωνίστηκε σε 21 αγώνες (επίδοση που ισοφάριζε το τότε ρεκόρ), σε 16 ήταν αρχηγός (επίδοση ρεκόρ), σημείωσε 8 τέρματα και ψηφίστηκε αργότερα δύο φορές (1994, 2013) ως ο δεύτερος καλύτερος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην κορυφαία διοργάνωση πίσω από τον Πελέ. Ήταν όμως ήδη 34 ετών και αντικειμενικά οι πιθανότητες ανάκαμψης ήταν λίγες.
Τελευταία χρόνια δράσης
Μετά από τιμωρία 15 μηνών και παρά το συγκρατημένο ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων, έπαιξε για ένα χρόνο στη Σεβίλλη. Ο Μαραντόνα κάνει ντεμπούτο στο πρωτάθλημα στην 5η αγωνιστική, στην εκτός έδρας συνάντηση με την Ατλέτικ Μπιλμπάο (4 Οκτωβρίου 1992). Προϊόντος του χρόνου ο 32χρονος σούπερ σταρ χάνει 10 κιλά, βρίσκει τα πατήματά του και ανά στιγμές στο τερέν θυμίζει τον παλιό καλό Ντιέγκο, ενώ το κάνει σε όλο το 90λεπτο στο εντός έδρας ματς με τη Ρεάλ. Με το κίνητρο του πρώην μπλαουγκράνα να ξυπνάει μέσα του οδηγεί τους Σεβιγιάνους σε μεγάλη νίκη με 2-0. Με 5 γκολ και 7 ασίστ στη Λα Λίγκα, ο Μαραντόνα είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που διεκδικεί έξοδο στην Ευρώπη, σε ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου. Η εξαιρετική του παρουσία επιβραβεύεται με τον 6ο τίτλο καλύτερου ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής. Οι «αλκυονίδες ημέρες» όμως δεν κρατάνε πολύ. Από τα μέσα της χρονιάς κι έπειτα επιστρέφει στις κακές συνήθειες, υποκύπτοντας στις σειρήνες της νύχτας.
Αρχίζει να ξενυχτάει και να αργεί στις προπονήσεις, αναγκάζοντας τον προπονητή Μπιλάρδο να μεταφέρει κάποιες εξ’ αυτών τα απογεύματα για να τις προλαβαίνει από την αρχή. Στον τοπικό Τύπο κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα σκάνδαλα, που αφορούν νυχτερινούς καυγάδες, κλήσεις από την αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα. Τελικά η Σεβίλλη κατατάσσεται στην 7η θέση του πρωταθλήματος, είχε σημαντικό οικονομικό όφελος αλλά το διαζύγιο ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν αναπόφευκτο. Στη συνέχεια το 1995 μετά το τέλος και της δεύτερης τιμωρίας του αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την Μπόκα Τζούνιορς.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος για να ζήσει μια αντισυμβατική ζωή, ο Μαραντόνα απέφευγε ακολούθησε την πεπατημένη. Πήγαινε συχνά κόντρα σε όλους και σε όλα. Τα «πιστεύω» του πολλές φορές προκάλεσαν, αλλά ο ίδιος ήταν πάντα αποφασισμένος να τα υπερασπιστεί μέχρι τέλους. Δεν του ταιριάζει η μετριότητα και η σιωπή. Πολλά από τα λεγόμενά του κρίθηκαν υπερβολικά με τον ίδιο να διευκρινίζει ότι «εάν κατά καιρούς θυμώνω ή παραπονιέμαι, είναι επειδή δεν ξέρω πώς να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου. Και δεν θέλω να μάθω». Κατά τη διάρκεια ενός τετάρτου του αιώνα, έχει επηρεάσει πλήθος ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους κορυφαίους μελλοντικούς ποδοσφαιριστές. Η επιδεξιότητά του ήταν τέτοια που πρόσφερε στιγμές που πιθανά κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μιμηθεί. Κατάφερνε πάντως να συγχωρεί τα σφάλματά του ο κόσμος και να του δείχνει αγάπη και εκτίμηση. Με αυτόν τον τρόπο, η συμβολή του στην ιστορία του ποδοσφαίρου και του πολιτισμού είναι απαράμιλλη. Εκτός από τις λαμπρές ικανότητές του, ο Μαραντόνα έχει προκαλέσει παγκόσμιες διαμάχες εκτεταμένου μεγέθους. Η προσωπική του ζωή είναι γεμάτη σκοτεινές ιστορίες, καταχρήσεις και παρεκτροπές και η υπέρμετρη αναίδεια έναντι των πανίσχυρων αξιωματούχων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και άλλων ισχυρών παραγόντων του χώρου ήταν μέσα στο μεγαλύτερο μέρος του ποδοσφαιρικού του βίου. Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες. Το 2016 αναγνώρισε εξώγαμο γιο του που απέκτησε στη Ιταλία και αργότερα και άλλα παιδιά εκτός έγγαμου βίου.
Οι ψηφοφορίες της ΦΙΦΑ
Το 2000, κέρδισε το βραβείο της ΦΙΦΑ ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με ψηφοφορία στην επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας, στο επίσημο περιοδικό της και σε μεγάλη κριτική επιτροπή. Ο Μαραντόνα κέρδισε τη δημοσκόπηση με βάση το διαδίκτυο, συγκεντρώνοντας το 53,6% των ψήφων έναντι 18,5% του Πελέ που ήταν δεύτερος. Παρά ταύτα, και λίγο πριν την τελετή, η ΦΙΦΑ πρόσθεσε ένα δεύτερο βραβείο και όρισε μια επιτροπή «ποδοσφαιρικής οικογένειας» που αποτελούνταν από ποδοσφαιρικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι έδωσαν στον Πελέ τον τίτλο του καλύτερου παίκτη του αιώνα, ο Αργεντινός κατατάχθηκε τρίτος πίσω και από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο και έτσι ο τίτλος μοιράστηκε. Ο Μαραντόνα διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την αλλαγή στη διαδικασία και δήλωσε πως δεν θα παρευρεθεί στην τελετή εάν πάρει ο Πελέ το βραβείο. Τελικά, αποφασίζεται να απονεμηθούν δύο βραβεία ένα για τον καθένα. Ο Ντιέγκο δέχτηκε το βραβείο του, αλλά έφυγε από την τελετή χωρίς να δει τον Πελέ να παραλαμβάνει το δικό του. Ακόμα, εκλέχθηκε 2ος καλύτερος του 20ού αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας το 1999 με 65 ψήφους έναντι 122 του πρώτου Πελέ, ενώ ήταν επίσης 2ος στις ψηφοφορίες του World Soccer, του ιταλικού Guerin Sportivo και του βραζιλιάνικου Placar, πάντα πίσω από τον Πελέ.
Προπονητική καριέρα
Η προπονητική καριέρα του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 προτού εγκαταλείψει την ενεργό δράση κατά τη διάρκεια της τιμωρίας του αναλαμβάνοντας δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα (μηνών) ομάδες στη χώρα του ανεπίσημα, καθώς δεν διαθέτει την απαραίτητη άδεια. Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Αργεντινής νικώντας τη Σκωτία στο ντεμπούτο του με 1-0. Οδήγησε την Αργεντινή στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, αλλά παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο αποχωρώντας μετά την συντριβή της ομάδας του από την Γερμανία με 4-0.Τον Μάιο του 2011 ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Επανήλθε στα Εμιράτα το 2017 για μία ακόμη χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα. Το 2019 επέστρεψε στην πατρίδα του ως προπονητής αναλαμβάνοντας τη Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα.
Αντισυμβατικός , ταλέντο , άστατη προσωπική ζωή. Λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν τον άνθρωπο αυτό, που κατέκτησε τα γήπεδα και τις καρδιές όλων. Μολονότι προκαλούσε διεθνώς με την συμπεριφορά του , παραμένει μέχρι και σήμερα ένα ίνδαλμα για εκατομμύρια ανθρώπους. Ο θάνατος του δεν αποτελεί φραγμό στον θαυμασμό που τρέφουν για εκείνον. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, περνάει αυτομάτως στα αστέρια του ποδοσφαιρικού κόσμου. Ας ελπίσουμε ότι το ταλέντο του (και όχι η προσωπική ζωή του )θα αποτελέσει κινητήριο έναυσμα για τους νεότερους ποδοσφαιριστές…
Πριν προλάβεις να δυσανασχετήσεις που η τρελή αρθρογράφος αποφάσισε να γράψει για μια ξένη προσωπικότητα που μπορεί να μην είχες ξανακούσει την ύπαρξη της, έχω να σου πω ένα πράγμα. Όχι μόνο είναι Έλληνας ζωγράφος ,αλλά διάσημος για τα έργα του σε ολόκληρη την Ευρώπη! Για αυτό και μόνο οφείλεις να ξέρεις λίγα πράγματα για την ζωή και το έργο του El Greco.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Δομήνικος Θεοτοκόπουλος και γεννήθηκε το 1541 στον Χάνδακα της Κρήτης, το σημερινό Ηράκλειο. Γόνος εύπορης οικογένειας,είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει βυζαντινή ζωγραφική στη γενέτειρά του και να εξοικειωθεί με τη δυτική τέχνη.Ο Δομίνικος έζησε στη Κρήτη μέχρι τα 26 του χρόνια. Το 1567 φεύγει για την Βενετία η οποία ήταν καλλιτεχνικό κέντρο της εποχής. Θα ζήσει στην πόλη για τρία χρόνια και το 1568 θα γίνει μαθητής του Τιτσιάνο, διάσημου Ιταλού ζωγράφου .Το 1570, ίσως μετά από προτροπή του Τιτσιάνο, ο Ελ Γκρέκο, όπως είναι το καινούριο προσωνύμιο που του έχει αποδοθεί και έμελλε να τον σημαδέψει για αρκετές γενιές αργότερα,αποφασίζει να πάει στη Ρώμη για να αναζητήσει νέες ευκαιρίες .Το 1577 αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Ρώμη για τη Μαδρίτη –αν και ίσως στην απόφασή του αυτή να συνετέλεσε και η επιδημία πανώλης που είχε ξεσπάσει στην πόλη ήδη από το 1575.
Προσωπογραφία του Χόρχε Μανουέλ Θεοτοκόπουλου
Fun fact : Διεύρυνε τον κύκλο των γνωριμιών του και απέκτησε τέτοια αυτοπεποίθηση για την τέχνη του, ώστε να υποστηρίξει ότι αν καταστρέφονταν οι τοιχογραφίες της «Καπέλα Σιξτίνα» που είχε ζωγραφίσει ο Μιχαήλ Άγγελος, θα μπορούσε αυτός να κάμει καλύτερες. Η παρατήρησή του αυτή θεωρήθηκε τότε βλασφημία και επιτάχυνε την απόφασή του να εγκαταλείψει τη Ρώμη.
Έπειτα, φτάνει στην Ισπανία και αρχίζει να εργάζεται για χάρη του Φιλίππου Β’ , βασιλιά της Ισπανίας .Ο βασιλιάς δεν εκτιμά ιδιαίτερα τη ζωγραφική του και ένα χρόνο αργότερα ο Θεοτοκόπουλος απογοητευμένος αποφασίζει να φύγει για το Τολέδο. ο Τολέδο αποτελεί θρησκευτικό κέντρο της Ισπανίας και ο Ελ Γκρέκο δέχεται πολλές παραγγελίες για μεγαλόπνοα έργα από εκκλησίες και ιδρύματα της πόλης.Σπουδαίοι πίνακες του είναι η «Ανάληψη της Θεοτόκου», «Η Αγία Τριάδα», «Η Ανάσταση του Σωτήρος», «Το μαρτύριο του Χριστού», «Εσπόλιο» (σκηνή από τα πάθη του Χριστού), «Ο Λαοκόων» και «Η Πεντηκοστή».Το 1578 θα γεννηθεί ο γιος του Χόρχε Μανουέλ , από τη σχέση του με τη δόνα Χερόνιμα δε λας Κουέβας, με την οποία θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου του, αλλά δεν θα την παντρευτεί.
El Espolio – Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού, Τολέδο, Καθεδρικός Ναός.
Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, σε ηλικία 73 ετών και τάφηκε στο ναό του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο ζωγράφος θα εργαστεί μαζί με τον γιο του, ο οποίος θα ακολουθήσει τα βήματά του και θα γίνει ζωγράφος.Στη χώρα μας υπάρχουν έξι έργα του Θεοτοκόπουλου: «Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία» και «Η Προσκύνηση των Μάγων» (Μουσείο Μπενάκη), «Στέψη της Θεοτόκου» και «Η Συναυλία των Αγγέλων» (Εθνική Πινακοθήκη), «Βάπτιση του Χριστού» και «Άποψη του Όρους και της Μονής Σινά» (Ιστορικό Μουσείο Κρήτης).
Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν, 1580, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο
Σημείωση:Για πολλά χρόνια το όνομά του έμεινε στην αφάνεια και οι πίνακές του σε εκκλησίες και παλάτια της Ιταλίας και της Ισπανίας θεωρούνταν ως έργα κάποιου τρελού. Από τις αρχές του 20ου αιώνα το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών, που επηρέασε ζωγράφους της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Πάμπλο Πικάσο.
First To Eleven: Η μπάντα που ροκάρει στις διασκευές
Κατά καιρούς στο YouTube ψάχνουμε διάφορους νέους καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα για να ακούσουμε είτε καινούργια μουσική, είτε ωραίες διασκευές. Οι διασκευές στο YouTube έχουν μεγάλη προβολή τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια, και σ’αυτό συνέβαλαν αρκετοί Youtube artists & musicians κατά καιρούς. Η αείμνηστη Christina Grimmie, ο Kurt Hugo Schneider, οι Against The Current, ο Alex Goot, οι Boyce Avenue, και η Jasmine Thompson είναι μερικοί εξ αυτών. Υπάρχει όμως μια Youtube μπάντα που τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον ανεβάζει με μεγάλη συχνότητα διασκευές σε γνωστά τραγούδια, και μάλιστα σε ροκ εκτελέσεις. Αυτή η μπάντα φυσικά είναι οι First To Eleven.
Ποιοι είναι οι First To Eleven; Είναι ένα ποπ ροκ συγκρότημα από το Έρι της Πενσυλβάνια, και απαρτίζονται από την Audra Miller (φωνητικά), τον Matt Yost (κιθάρα), και τον Sam Gilman (ντραμς). Τα τελευταία χρόνια, πολύ ενεργός ως 4ο μέλος της μπάντας είναι ο Ryan Krysiak (2η κιθάρα). Μαζί συνυπάρχουν από το 2009, δηλαδή από τα σχολικά τους χρόνια. Παίρνανε μέρος σε σχολικά φεστιβάλ, και μάλιστα είχαν κερδίσει 2 φορές στο Tri-C High School Rock Off (2015 & 2016).
Οι First To Eleven ξεκίνησαν την ενασχόλησή τους με το YouTube από το 2016, όπου ανέβαζαν τουλάχιστον κάθε μήνα κι από μια καινούρια διασκευή. Ανά διαστήματα ανέβαζαν και κάποια Q & A και Vlogs. Με το καιρό ξεκίνησαν να ανεβάζουν όλο και πιο συχνά καινούριες διασκευές, μέχρι να φτάσουν στο σημείο τον τελευταίο χρόνο να κυκλοφορούν μια καινούρια διασκευή τους κάθε Πέμπτη (ξημερώματα Παρασκευής εδώ), κι αυτό εξαιτίας του κοινού που απέκτησαν μέχρι τώρα στο YouTube. Αξίζει να σημειώσουμε ότι για κάποια περίοδο μέσα στη καραντίνα οι First To Eleven ανέβαζαν καινούριες διασκευές κάθε Τρίτη και Πέμπτη.
Από τις Home made διασκευές των First To Eleven
Τα τραγούδια που διασκευάζουν οι First To Eleven είναι κατά βάση αυτά που γίνανε ραδιοφωνικές επιτυχίες, δηλαδή ποπ. Ωστόσο διασκευάζουν και αρκετά ροκ τραγούδια. Γενικά παίρνουν αρκετές προτάσεις από τους fans τους στα σχόλια, κι εφόσον είναι τραγούδια που μπορούν να τα υποστηρίξουν, τα διασκευάζουν.
Με τον δικό τους τρόπο, μπορούν να διασκευάσουν από Dua Lipa, Ariana Grande & Taylor Swift μέχρι Evanescence, Linkin Park & Metallica. Γενικά οι περισσότερες διασκευές τους είναι πάρα πολύ καλές, και μάλιστα μερικές από αυτές ακούγονται καλύτερα από τις αυθεντικές εκτελέσεις.
Πέρα από τις πολλές διασκευές τους, οι First To Eleven έχουν και δικά τους τραγούδια, και μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει EP το 2016. Από τότε δεν έχουν κυκλοφορήσει κάποιο δικό τους τραγούδι, αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνουν στο μέλλον.
Αν ψάχνετε γενικώς διάφορες όμορφες διασκευές από καλλιτέχνες και συγκροτήματα του Youtube, οι First To Eleven είναι πλέον ένα από αυτά τα ονόματα που αξίζει να ακούσετε, και να ψάχνετε για διασκευές τους.
