Τι νόημα έχει να αποδέχεσαι μια κατάσταση όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Όλοι γνωρίζουμε ότι για να λυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει αρχικά να δούμε, ή πιο σωστά να καταλάβουμε πιο είναι το πρόβλημα. Σε αυτήν την διαδικασία όμως προκύπτει και άλλο πρόβλημα, το τι καταλαβαίνει ο καθένας, ή τι θέλει να καταλάβει. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας είναι ότι ποτέ δεν μπαίνουμε στην θέση του άλλου και απλά κρίνουμε επειδή μας βολεύει.

Σίγουρα η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε γεννιόμαστε με κάποιο εγχειρίδιο χρήσης, που σημαίνει ότι όλα εμείς πρέπει να τα ανακαλύψουμε, που μέχρι τώρα έχει αποδεχτεί αρκετά δύσκολη διαδικασία.  

Άνθρωποι που δεν αντέχουν την αλήθεια, ικανοποιούνται με τις συμπτώσεις. Που πολλές φορές δεν τις βλέπουν καν τις συμπτώσεις, αλλά ακόμη και όταν τις βλέπουν, επικρατεί η κλασική καραμέλα, ο θεός ήθελε έτσι. Αν και όλοι ψάχνουμε για κάτι, εκείνοι επειδή ψάχνουν τόσο επιφανειακά όλα τους φαίνονται πολύ πιο απλά και εύστοχα, που το υπόβαθρο δεν έχει καμία σημασία για αυτούς. Η ζωή είναι σαν ένα θεατρικό έργο, όλοι κρεμάμενοι από την εξέλιξη του έργου χωρίς να σκεφτούν τα παρασκήνια. Στα παρασκήνια βρίσκεται όμως όλη η αλήθεια και ο κόπος της πετυχημένης παράστασης.

Όλη η ζωή μας διαδραματίζεται μέσα από άπειρους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε ανά διαστήματα, ο κάθε ρόλος έχει και την δική του μάσκα. Τα ψέματα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος έχει χάσει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο και έγινε ένα και το αυτό. Οι άτυχοι σε όλη αυτήν την παράσταση είναι όλοι εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν το αληθινό πρόσωπο από το ψεύτικο, με αποτέλεσμα να τα βλέπουν πλέον όλα ψεύτικα, που έχει γίνει πλέον η αλήθεια τους.

Εκείνο είναι το σημείο στο οποίο ο παρατηρητής πρέπει να πάρει μια απόφαση, μιας και δεν μπορεί να επαναφέρει κανέναν στην αρχική του μορφή, πριν την μάσκα, να θυμηθούν ποιοι ήταν. Θα συμβιβαστεί λέγοντας ψέματα στον εαυτό του ότι αυτή είναι πλέον η παράσταση της ζωής, θα γίνει και αυτός ένα με το ψέμα ή θα προσποιείται ότι δεν βλέπει ???

Η διάκριση της αλήθειας από το ψέμα στην πραγματικότητα είναι μια πολύ λεπτή γραμμή, φυσικά όμως όπως το κακό είναι πιο εύκολο να γίνει, έτσι και η επιλογή του ψέματος μοιάζει πιο εύκολη λύση. Η αυταπάτη του ωραίου δεν είναι δημιούργημα του διαβόλου, αλλά του ίδιου μας του εαυτού, που φοβάται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.

Το μυαλό είναι ο δημιουργός μας, είναι ο θεός μας. Εμείς επιλέγουμε σε τι θέλουμε να στηρίξουμε την ύπαρξη μας. Θέλουμε να χτίζουμε παλάτια στην άμμο, ή καμάρες γαλήνιες για την ψυχή μας από πέτρα, διαχρονικά στον χρόνο. Ο εξωτερικός μας κόσμος χτίζεται από τα υλικά που εμείς δώσαμε την άδεια να χρησιμοποιηθούν. Όταν έχουμε δώσει όλα τα δικαιώματα να μας πουλάνε ψέματα για καλημέρα, η ευθύνη δεν είναι δική τους, αλλά απόλυτα δική μας. Ξεκαθαρίζοντας την θέση σου ξεκινώντας από μέσα σου μέχρι τους έξω σου, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο να παραπλανηθείς γιατί γνωρίζουν τα όρια σου.

Οτιδήποτε μας προσεγγίζει στην ζωή μας, αληθινό ή ψεύτικο, πρώτα έχει πάρει την συγκατάθεση μας, τίποτα δεν συμβαίνει από μόνο του. Η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας είναι η αρχή του τέλους, όπως και το τέλος της αρχής σε ότι μας βαραίνει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι φυσιολογικό να έχουμε όλοι τις αμφιβολίες μας όσον αφορά την ύπαρξη μας, την προέλευση μας. Για αυτό και σε όλους τους αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι επιστήμονες που μέσα από τα έργα τους προσπαθούσαν να δώσουν εξηγήσεις σε όλα τα ανερχόμενα περίεργα συμβάντα που δεν είχαν λογική στην κάθε εκάστοτε εποχή, ή σε όλα τα τυχαία ή κατά λάθος γεγονότα στα οποία ήθελαν μια επεξήγηση.

Ταυτόχρονα με αυτούς όμως υπήρχαν και οι λεγόμενοι άνθρωποι του θεού, οι ιερείς, οι οποίοι πέραν ότι είχαν καταλάβει ότι ο άνθρωπος όσο πιο αγράμματος είναι τόσο πιο ευκολόπιστος και χειραγωγήσιμος είναι, τόση περισσότερη εξουσία μπορούν να ασκήσουν. Ο μέσος άνθρωπος μη έχοντας επίγνωση για πολλούς αιώνες ποιος πραγματικά είναι, οδηγούμενος από φόβους που του επέβαλαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά συστήματα, είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και ας μην καταλάβαινε τι είναι ο θεός, μόνο και μόνο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

Για πολλούς αιώνες, για να μην πούμε έως και μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό, πολλοί άνθρωποι παραμένουν ημιτελείς σαν προσωπικότητες, χωρίς καμία μόρφωση, ή καλύτερα να πούμε γεμάτοι παραπλανητική γνώση, εύκολα καθοδηγούμενοι από τα ψευτοαρπακτικά, δαιμονισμένες ψυχές, που δηλώνουν πιστοί του θεού, υπάκουοι στον λόγο του θεού, οι λεγόμενοι πατεράδες της εκκλησίας οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, κάνοντας τους αφελείς ανθρώπους ακόμα πιο αμαρτωλούς.

Γεμίζουν οι εκκλησίες από άπιστους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μοιράζομαι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει αποδοχή, που δεν ξέρουν τι θα πει παιδεία, που δεν ξέρουν τι σημαίνει θεός. Από το πρωί ως το βράδυ βράζει η ψυχή μέσα στο κορμί τους, σαν τα καζάνια της κόλασης, από την αηδιαστική υποκρισία της δηθενιάς, της υποτιθέμενης παιδείας που νομίζουν ότι έχουν, που με θράσος την περνάνε και στις επόμενες γενιές, καταστρέφοντας ανυποψίαστες ψυχές, στέλνοντας τα όσο πιο μακριά γίνεται από τον θεό.

Ανήμποροι να κουμαντάρουν αυτήν την κατάμαυρη και διαλυμένη ψυχή τους, ή ακόμα χειρότερα τις αδικαιολόγητες αισχρές πράξεις τους, μάθανε να λένε ο θεός φταίει. Το έχουν κάνει σαν καραμέλα : ο θεός σε τιμώρησε και βίασαν το παιδί σου, ο θεός σε τιμώρησε και σκότωσαν το παιδί σου, ο θεός μας τιμώρησε και ήρθε το τσουνάμι και μας πήρε σηκωτούς, ο θεός μας τιμωρεί που υπάρχει τόση κακία, ο θεός και ο θεός. Ο θεός δεν είναι τιμωρός, αντιθέτως είναι ο μοναδικός σύμμαχος σε τούτην την ζωή.

Ο θεός σημαίνει αγάπη, ο θεός σημαίνει καλό, ο θεός σημαίνει ομορφιά, φώς, ανθρωπιά. ο θεός σημαίνει ζωή. Και πουθενά σε όλα αυτά που κάνουμε εμείς δεν υπάρχουν αυτά. Είμαστε τόσοι μικροί και σχεδόν ανύπαρκτοι μπροστά στην έννοια του θεού, που το λιγότερο που θα έπρεπε να νιώθουμε είναι ντροπή και αηδία με τον ίδιο μας τον εαυτό, που έχουμε το θράσος να ρίχνουμε ευθύνες στον θεό για τις απερίγραπτες και υποτιθέμενες ηθικές μας αξίες και για μην πούμε για τις πράξεις. Που για τις πράξεις μας πλέον νομίζω και ο ίδιος ο θεός έχει μείνει άφωνος, ούτε καν εκείνος δεν μπορεί να βρει καμία λέξη ταιριαστή στην κατάντια μας.

Έχουμε γίνει τόσο γελοίοι και μέγα κρητικοί των πραγμάτων που δεν βλέπουμε ότι η οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνει ο θεός σε καθημερινή βάση εμείς την χαραμίζουμε με την εγωμανία μας, που και να υπήρχε παράδεισος εμείς σίγουρα δεν αξίζουμε ούτε από έξω να περάσουμε. Καμία αυτογνωσία, καμία αυτοκριτική και ιδού τα αποτελέσματα. Ο θεός δεν φταίει πουθενά και για τίποτα, δεν έχει καμία ευθύνη για τις δικές μας πράξεις. Ο θεός μας έδωσε την ελευθερία βούλησης ώστε εμείς να έχουμε την ζωή στα χέρια μας, να την κουμαντάρουμε όπως εμείς θέλουμε, παρόλα αυτά εμείς χωρίς καμία ντροπή ή τύψεις για τα χάλια μας, ρίχνουμε ευθύνες ακόμα και στον θεό. Δεν είμαστε πλέον άξιοι να ζητάμε από τον θεό.

Ο θεός βρίσκεται κάθε μέρα δίπλα μας, γιατί ο θεός βρίσκεται μέσα μας, αρκεί εμείς να επιλέγουμε μόνο το καλό.

Ιωάννα Γκαβριλίου