Συστημική Ψυχοθεραπεία: Πώς η οπτική μας μπορεί να μεταμορφώσει το πρόβλημά μας

Κάθε άνθρωπος υιοθετεί μια μοναδική στάση απέναντι στα προβλήματά του, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει συμπτώματα, αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα που ενισχύουν τον φαύλο κύκλο της δυσκολίας του. Στη συστημική ψυχοθεραπεία, δεν εστιάζουμε μόνο στο πρόβλημα αυτό καθαυτό, αλλά διερευνούμε πώς η στάση του ατόμου απέναντι σε αυτό μπορεί να το ενισχύει ή, αντίθετα, να το αποδυναμώνει. Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία, ο άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει τις δυναμικές που διαμορφώνουν τη σχέση του με το πρόβλημα και να αναπτύξει νέες προοπτικές και τρόπους αντιμετώπισης, που θα του επιτρέψουν να επανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του.

Απαντήσεις για το εν λόγω θέμα, μας έδωσε η Ψυχολόγος MSc Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Ανδρομάχη Μαυροβίτου.

Περισσότερες πληροφορίες για τη Ψυχολόγο μπορείτε να βρείτε εδώ

Ποιοι είναι οι κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν τη στάση ενός ατόμου απέναντι στο πρόβλημά του και πώς αυτή η στάση διαμορφώνει την ψυχολογική του κατάσταση;

«Αρχικά, είναι σημαντικό πριν ξεκινήσουμε τη κουβέντα μας να δώσουμε έναν ορισμό του προβλήματος για το οποίο θα συζητήσουμε σήμερα. Με τον όρο ”πρόβλημα” αναφέρομαι σε μια συναισθηματική κατάσταση, μια συμπεριφορά ή μια στάση, η οποία βιώνεται ως αρνητική από κάποιον άνθρωπο και χρειάζεται αλλαγή. Μιλάμε δηλαδή για πρόβλημα, όταν κάποιος θεωρεί μια κατάσταση αφενός ανεπιθύμητη και χρήζουσα αλλαγής και αφετέρου κατά βάση μεταβλητή. Μιλάω για ”πρόβλημα” μόνο αν μπορεί να λυθεί, αν δεν μπορεί να λυθεί το ονομάζω ”δυσκολία, δυσχέρεια”. Για παράδειγμα το ότι μεγαλώνουμε κάθε μέρα θεωρείται δυσκολία και όχι πρόβλημα. Ας δούμε τώρα τι περιλαμβάνουμε στους κύριους παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τη στάση ενός ατόμου απέναντι στο πρόβλημά του. Διάφοροι ψυχολογικοί, κοινωνικοί και προσωπικοί παράγοντες συνδυάζονται με τον τρόπο που το άτομο αντιλαμβάνεται το πρόβλημά του και το πώς το διαχειρίζεται. Θα αναφερθώ σε μερικούς από αυτούς.

Αρχικά, οι προσωπικές πεποιθήσεις ενός ατόμου επηρεάζουν σημαντικά την αντίδρασή του σε ένα πρόβλημα. Αν το άτομο πιστεύει ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης ή ότι μπορεί να την ξεπεράσει, τότε η στάση του θα είναι πιο θετική και ενεργητική. Αντίθετα, αν πιστεύει ότι είναι ανίκανο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ή ότι η κατάσταση είναι αβοήθητη, η στάση του θα είναι πιο αρνητική. Επίσης, σημαντικό ρόλο στο πώς θα προσεγγίσει το πρόβλημά του διαδραματίζουν οι προηγούμενες εμπειρίες ενός ατόμου με παρόμοια προβλήματα. Αν το άτομο έχει αντιμετωπίσει επιτυχώς προβλήματα στο παρελθόν, έχει περισσότερη αυτοεκτίμηση και πίστη στις ικανότητές του, κάτι που ενισχύει την θετική του στάση. Αντίθετα, αν οι προηγούμενες εμπειρίες ήταν αρνητικές ή αν απέτυχε να βρει λύσεις, μπορεί να νιώθει απογοητευμένο ή να αναπτύξει αρνητική στάση. Άλλος ένας σημαντικός παράγοντας είναι η ύπαρξη κοινωνικού δικτύου. Η ύπαρξη υποστηρικτικού κοινωνικού δικτύου, δηλαδή η ύπαρξη οικογένειας, φίλων ή και συναδέλφων μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση ασφάλειας και ενθάρρυνσης. Αν το άτομο νιώθει ότι έχει υποστήριξη, είναι πιο πιθανό να υιοθετήσει μια θετική και δραστήρια στάση. Αντίθετα, η έλλειψη υποστήριξης ή η κοινωνική απομόνωση μπορεί να αυξήσει την αίσθηση αβοηθησίας, επιδεινώνοντας την ψυχολογική του κατάσταση.

Τέλος αξίζει να αναφερθεί ο ρόλος της αυτοεκτίμησης, δηλαδή στο πώς νιώθει κάποιος για τον εαυτό του και στο ποιες είναι οι κυρίαρχες ιδέες για τον ίδιο του τον εαυτό. Το επίπεδο της αυτοεκτίμησης και η ικανότητα του ατόμου να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του επηρεάζουν επίσης την αντίδρασή του στο πρόβλημα. Άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να βλέπουν τα προβλήματα ως ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη, ενώ άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιο πιθανό να τα δουν ως απειλή ή αποτυχία.»

Πώς η αντίληψη ενός ατόμου για τα συμπτώματά του επηρεάζει την ένταση και
τη διάρκεια του προβλήματος που αντιμετωπίζει;

«Με τον όρο συμπτώματα νοείται μία γκάμα καταστάσεων όπως το άγχος, οι κρίσεις πανικού, οι ψυχαναγκασμοί, οι καταναγκασμοί, η απώλεια διάθεσης, τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, οι φοβίες, οι διαταραχές ύπνου, οι διατροφικές διαταραχές κτλ. Όπως είπαμε και παραπάνω στους παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τη στάση ενός ατόμου απέναντι στο πρόβλημά του ανήκει και η αιτιολογική του εξήγηση. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να διερευνήσουμε στο που πιστεύει κάποιος ότι οφείλονται τα συμπτώματά του. Χρειάζεται να ρωτάμε κάποιον που οφείλεται το πρόβλημά του. Μέρος του προβλήματος αποτελεί συχνά και η αιτιολογική του εξήγηση. Ένα πρόβλημα μπορεί να οφείλεται σε περισσότερα προβλήματα ή κατά τη διάρκεια της συζήτησης να αποκαλυφθούν περισσότερα προβλήματα.Τι εννοώ όμως με την αιτιολογική εξήγηση;

Όταν κάποιος προσπαθεί να αιτιολογήσει το πρόβλημα του μπορεί να επικεντρώνεται σε μια εσωστρεφής ή εξωστρεφής αιτιολογία, μπορεί η περιγραφή του γύρω από το πρόβλημα να είναι γραμμική ή κυκλική, υπεύθυνη ή ανεύθυνη. Είναι διαφορετικό να πιστεύει κάποιος ότι για το πρόβλημά του οφείλεται μόνο ο ίδιος και διαφορετικό να περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες στην εξήγησή του. Είναι διαφορετικό να πιστεύει κάποιος ότι το πρόβλημά του οφείλεται μόνο σε έναν παράγοντα και αλλιώς να το αποδίδει σε πολλούς αλληλοεμπλεκόμενους παράγοντες. Είναι διαφορετικό να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του το μοναδικό υπεύθυνο για τη διαχείριση του προβλήματος και διαφορετικό να θεωρεί ότι δεν έχει καμία ευθύνη για το πρόβλημα. Ανάλογα με το πώς εξηγεί κάποιος το πρόβλημά του αλλάζει και η στάση του απέναντι στο πρόβλημά του.

Για παράδειγμα κάποιος, ο οποίος εστιάζει σε μια ανεύθυνη περιγραφή τείνει να θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για πρόβλημά του, η δράση του μειώνεται και αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως θύμα.
Αντίστοιχα κάποιος, ο οποίος εξηγεί τα συμπτώματά του μόνο με οργανικές αιτίες δεν θεωρεί ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε στο περιβάλλον του για να προκαλέσει κάποια αλλαγή ενισχύοντας το αίσθημα αβοηθησίας, απελπισίας και άγχους. Τέτοιου είδους εξηγήσεις έχουν ως αποτέλεσμα συχνά την αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων και την παράταση στη διάρκειά τους.»

Με ποιον τρόπο οι αρνητικές σκέψεις και τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο φόβος και η απογοήτευση, επηρεάζουν την ικανότητα ενός ατόμου να αναζητήσει βοήθεια ή να αλλάξει τη στάση του απέναντι στο πρόβλημά του και πώς μπορεί κάποιος να τα διαχειριστεί αποτελεσματικά;

«Τα συμπτώματα μας δημιουργούν δυσάρεστες σκέψεις και δυσάρεστες αισθήσεις. Δεν περνάμε καλά εξαιτίας τους και αυτές οι δυσάρεστες αισθήσεις οδηγούν με τη σειρά τους σε αρνητικές σκέψεις και σε δυσάρεστα συναισθήματα, όπως αυτά που αναφέρατε παραπάνω. Συχνά, υπάρχει η τάση προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε ότι μας δημιουργεί δυσάρεστες αισθήσεις και σκέψεις. Αυτή η τάση καταπολέμησης μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην αναζήτηση βοήθειας ή στην στάση μας απέναντι στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Το θέμα δεν είναι να καταπολεμήσουμε, αλλά να κατανοήσουμε. Ας φανταστούμε τον εαυτό μας σαν ένα παζλ. Όλοι οι άνθρωποι είναι πολλαπλοί σαν το σύμπαν, αποτελούνται δηλαδή από πολλά κομμάτια. Τα αρνητικά συναισθήματα με τη σειρά τους αποτελούν και αυτά κομμάτια στο παζλ του εαυτού μας, συμπληρώνουν το παζλ του εαυτού μας.
”Πώς θα ολοκληρώσεις λοιπόν ένα παζλ, αν σου λείπουν κάποια κομμάτια;” Σε μια εποχή που η ”θετικότητα” των συναισθημάτων και των σκέψεων σχεδόν επιβάλλεται και αποτελεί τη κυρίαρχη εικόνα μοιάζει χρήσιμο να σταθούμε και να παρατηρήσουμε και τις πλευρές του εαυτού μας και τα συναισθήματα, τα οποία απαγορεύονται, δεν επιτρέπονται.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι: ”Πώς θα σε μάθεις αν αγνοείς κάποιες πλευρές σου;” Μοιάζει λοιπόν πιο βοηθητικό να δούμε τα συναισθήματά μας ως πυξίδα. Ξεκινώ με τη βάση ότι πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει και μια ανάγκη και σας προσκαλώ να δείτε ότι τα συναισθήματα λειτουργούν ως πυξίδα. Λειτουργώντας ως πυξίδα μας καλούν να σκεφτούμε: ”Προς τα που χρειάζεται να
στραφώ ουσιαστικά, ποιες είναι οι ανάγκες μου, ποιες είναι οι επιθυμίες μου;

Ξεκινώντας με αυτό τον αναστοχασμό και αφού εντοπίσω μερικές από τις ανάγκες και τις επιθυμίες μπορεί να ξεκινήσει και η συζήτηση για το τι μπορώ να κάνω για να τις ικανοποιήσω, αν όχι ολοκληρωτικά, ικανοποιώντας κάποιο μέρος από αυτές. Ας πάμε τώρα στις σκέψεις. Αντίστοιχα, όσο κάποιος προσπαθεί να καταπολεμήσει κάποιες σκέψεις τόσο εκείνες εμφανίζονται και αυξάνονται.
Η λύση δεν βρίσκεται στον αγώνα εναντίον ενός αντιπάλου που δεν μπορείς να νικήσεις, αλλά στο να κάνεις τον εχθρό φίλο σου. Μοιάζει λοιπόν να αποτελεί μονόδρομος η φιλική και επιτρεπτή αντιμετώπιση των σκέψεων που δεν μου αρέσουν, ώστε σταδιακά να αποσυρθούν. Μοιάζει χρήσιμο κάποιος να αναρωτηθεί: ”Ποια η δική μου στάση απέναντι σε σκέψεις που μου προκαλούν δυσφορία;”
”Τι θα γινόταν αν φερόμουν σε αυτές τις σκέψεις πιο χαλαρά, φιλικά;”»

Υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές ή στρατηγικές που βοηθούν ένα άτομο να αλλάξει τη στάση του απέναντι στα προβλήματά του και να αναπτύξει μια πιο υγιή προσέγγιση;

«Η συστημική ψυχοθεραπεία τιμά οποιοδήποτε σύμπτωμα ως μια προσπάθεια επίλυσης. Αντιμετωπίζει κάθε σύμπτωμα ως μία λύση σε μια εσωτερική ή εξωτερική σύγκρουση με κόστος τις αρνητικές επιδράσεις σε προσωπικό ή διαπροσωπικό επίπεδο. Υποστηρίζει ότι κάποιο πρόβλημα λύθηκε με το πρόβλημα που αναπτύχθηκε και ότι το σύμπτωμα έρχεται να μας βοηθήσει, όχι για να μας βλάψει.Φαίνεται λοιπόν χρήσιμο να υποδεχτούμε τα συμπτώματα ως πηγές πληροφορίας. Τα συμπτώματα είναι αυτά, τα οποία φωνάζουν ότι κάτι γίνεται λάθος, ότι κάποιες ανάγκες έχουν παραμεληθεί.Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι: ”Αν δεν ακούσεις τις ανάγκες σου, θα τις νιώσεις στο πετσί σου”. Θα έρθουν παραμορφωμένες, μεταμφιεσμένες με τη μορφή συμπτωμάτων. Πηγαίνοντας τώρα στο θέμα της αλλαγής, το πρώτο πράγμα, το οποίο είναι απαραίτητο για βοηθήσει ένα άτομο να αλλάξει τη στάση του απέναντι στο πρόβλημά του είναι να μπει σε μια διαδικασία παρατήρησης.

Να τεθούν ερωτήματα όπως για παράδειγμα:

Πώς και έχω αυτά τα συμπτώματα;

Τι είναι αυτό που τα συντηρεί;

Ποιος ο ρόλος της δικής μου στάσης στη διατήρησή τους;

Τι μηνύματα μου στέλνουν τα συμπτώματά μου;

Υπάρχουν ανάγκες που έχω παραμελήσει;

Το κλειδί, όπως ανέφερα και παραπάνω είναι να προσπαθήσω να κατανοήσω, να
προσπαθήσω να μάθω και όχι να καταπολεμήσω.»

Διεύθυνση εργασίας: Ναυάρχου Κουντουριώτου 8, 54625, Κέντρο, Θεσσαλονίκη

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6981527394, 2315154787

E-mail: mavrovitou.psy@gmail.com

Ιστοσελίδα: www.psychologist-mavrovitou.gr




Τα μυστικά του Νου: Συνομιλώντας με έναν Ψυχολόγο για τις Αρνητικές Σκέψεις

Οι αρνητικές σκέψεις αποτελούν μια φυσιολογική πτυχή της ανθρώπινης ψυχολογίας. Συχνά, οι άνθρωποι τείνουν να εστιάζουν σε αρνητικά σενάρια, αμφιβολίες και φόβους, δημιουργώντας έναν εσωτερικό διάλογο που ενισχύει τα αρνητικά συναισθήματα. Αυτή η τάση μπορεί να οφείλεται σε ποικίλους παράγοντες, όπως η ανασφάλεια, ο φόβος της αποτυχίας ή η κοινωνική πίεση.

Το Cityvibes.gr «φιλοξένησε» τον Ψυχολόγο Παναγιώτη Νταϊλάκη, με σκοπό να «ρίξει φως» στο εν λόγω ζήτημα.

Ο Παναγιώτης Νταϊλάκης είναι Ψυχολόγος, Νευροεπιστήμονας του τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ,
συγγραφέας και ερευνητής. Προσφέρει ψυχική φροντίδα στην έδρα του η οποία βρίσκεται στο
κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην οδό Κομνηνών 12.

Ποιες είναι οι συνηθισμένες καταστάσεις που συνήθως προκαλούν αρνητικές
σκέψεις και πώς μπορεί κάποιος να τις αναγνωρίσει πιο εύκολα;

«Η ερώτηση αυτή είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη καθώς ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και οι
περιπτώσεις μοναδικές. Αν υποθέσουμε, όμως, ότι δεχόμαστε την ύπαρξη μιας καθολικής διαδρομής η οποία μας οδηγεί στην δημιουργία αρνητικών σκέψεων, η άποψή μου είναι πως επειδή η ζωή είναι τόσο δύσκολη και απαιτητική αν δεν της δώσεις όλα όσα έχεις, οι πιθανότητες να δημιουργηθουν πικρίες μέσα σου και να υπερτερήσει το σκοτάδι είναι ιδιαίτερα υψηλές. Σαφώς, όλους μας τρομάζει το γεγονός ότι η ζωή είναι σύντομη και δύσκολη, αλλά αυτό είναι που την καθιστά τη μεγαλύτερη περιπέτεια που θα βιώσουμε. Θεωρώ πως αυτοί οι οποίοι επιλέγουν την σιγουριά και φοβούνται να λάβουν μέρος στην παραπάνω περιπέτεια, ίσως ξεκινήσουν να αντιμετωπίζουν, μετά από κάποια χρόνια, τα άτομα που έχουν πετύχει στην ζωή τους με ζήλια, λύπη, ίσως, και κακία. Δηλαδή, αρνητικά συναισθήματα. Συναισθήματα τα οποία είναι απλώς μια προβολή ως προς αυτά που νιώθουν για τον ίδιο τους τον εαυτό. Οπότε ως απάντηση προς το ερώτημά σας προτείνω το εξής: όταν αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε μια αρνητική σκέψη να κάνουμε τις παρακάτω ερωτήσεις στον εαυτό μας:

  1. Τι με οδήγησε σε αυτήν την σκέψη;
  2. Που συνέβαλα εγώ στην δημιουργία αυτής της κατάστασης;
  3. Πως με κάνει να νιώθω;
  4. Τι μπορώ να κάνω, ρεαλιστικά, εγώ για αυτό;»

Πώς μπορεί κάποιος να αναπτύξει ενδιαφέρον και ευαισθησία για τις θετικές
πτυχές της ζωής, ακόμα και όταν αντιμετωπίζει προκλήσεις;

«Όπως αναφέραμε και παραπάνω η ζωή είναι μικρή και γεμάτη δυσκολίες. Ποιά “όπλα” έχω,
όμως, στην κατοχή μου για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στις τελευταίες;
Η απάντηση είναι πως τα “όπλα” αυτά είναι δύο, η ευγνωμοσύνη και η πίστη. Ευγνωμοσύνη για
τα πράγματα που έχω και πίστη ότι, στο μέλλον, αυτά που σχεδιάζω θα πετύχουν. Ότι είμαι
έτοιμος να αντιμετωπίσω όποια πρόκληση και να έρθει. Αναφέρομαι στην πίστη καθώς
θεωρώ πως αποτελεί την υψηλότερη μορφή ελπίδος που μπορούμε να έχουμε ενάντια στις
σκοτεινές ημέρες που βιώνουμε ή θα βιώσουμε.
Ετσι, έχοντας τα δύο προαναφερθέντα θα μπορέσουμε να δούμε τις θετικές πτυχές της ζωής
χωρίς να μας κατακλύζει ο φόβος των αρνητικών σκέψεων που μας καθιστά τυφλούς.
Όλοι μας μπορούμε να βρεθούμε σε δυσβάσταχτες καταστάσεις, σε αυτές όμως είναι που η
ευγνωμοσύνη για αυτά που έχουμε γίνεται αναγκαία και η πίστη γίνεται ο σύμμαχός μας.»

Υπάρχουν συγκεκριμένες στρατηγικές ή τεχνικές που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει για να αντιμετωπίσει τις αρνητικές σκέψεις κατά τη διάρκεια της καθημερινής του ζωής;

«Υπάρχουν στρατηγικές που μπορούν να προσαρμοστούν στις ανάγκες και τις προτιμήσεις κάθε ατόμου τις οποίες θα αναφέρω και παρακάτω. Σε αυτό το σημείο όμως θα ήθελα να απαντήσω στην ερώτησή σας με μια σκέψη συμβολικού χαρακτήρα. Στις συνεδρίες μου, μου αρέσει ιδιαίτερα να αναφέρομαι στις διδαχές της ιστορικής κληρονομιάς καθώς αποτελείται από πληθώρα αρχέτυπων και αλληγοριών οι οποίες εμπεριέχουν την κρυμμένη αλήθεια. Δεν είναι τυχαίο που μόνον με το να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό που φοβόμαστε μπορούμε να εξελιχθούμε πραγματικά. Άλλωστε η τεχνική της έκθεσης (exposure) χρησιμοποιείται από πολλούς θεραπευτές. Ας το σκεφτούμε και ως αλληγορία, όλοι γνωρίζουμε την ιστορία με το φίδι και τον κήπο της Εδέμ. Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα φίδια υπάρχουν στον κόσμο. Το να ελπίζουμε για έναν κόσμο χωρίς φίδια είναι ουτοπικό. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε, πρακτικά, είναι να γίνουμε εμείς οι γητευτές των φιδιών. Έτσι, δημιουργείται το παράδοξο, το οποίο λέει πως αυτά που φοβόμαστε είναι και αυτά που αν τα αντιμετωπίσουμε θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε. Γιαυτό άλλωστε το φίδι συμβολίζει πολλές φορές και την αναγέννηση.»

Πώς μπορεί κάποιος να διαχειριστεί καλύτερα την αυτοκριτική του και να αναπτύξει μια πιο ενημερωμένη και ενθαρρυντική προσέγγιση προς τον εαυτό του;

«Θεωρώ σημαντικό να αναλύσουμε, αρχικά, πως μπορεί κάποιος να κάνει αυτοκριτική. H εμπειρία μου με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτό που αναφέρεται στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιον ενδεχομένως να ισχύει, “ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς”. Σε όλους μας έχει τύχει να λέμε πράγματα που δεν τα πιστεύουμε πραγματικά σε βαθμό που να δημιουργούμε, μερικές φορές, μία ταυτότητα η οποία περιέχει ψέματα. Εθελοτυφλούμε μπροστά στην ωμή αλήθεια διότι δεν είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε και φοβόμαστε τις συνέπειές της. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο ο δρόμος προς την αλήθεια είναι ιδιαίτερα επίπονος. Αυτή, όμως, είναι η ουσία της αυτοκριτικής. Η αναγνώριση της αληθινής όψης του εαυτού μας. Μια ερώτηση που κάνω συνήθως είναι η εξής:
“Πως θα ήταν ο εαυτός σου τώρα αν είχες αναλάβει όλες τις ευθύνες που θα έπρεπε να είχες αναλάβει και αν είχες ολοκληρώσει όλα αυτά που ήθελες να ολοκληρώσεις;”
Μια ενθαρρυντική προσέγγιση είναι να σκεφτούμε ότι ποτέ δεν είναι αργά να κάνουμε την αλλαγή που επιθυμούμε, αρκεί μονάχα να βρούμε το θάρρος να αποδεχτούμε την αλήθεια και να σκεφτούμε μια στρατηγική για το πως θέλουμε να ζήσουμε την ίδια μας την ζωή. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Καρλ Γιούνγκ, δεν είσαι αυτά που σου συνέβησαν αλλά αυτά που επιλέγεις να γίνεις.»

Ποιες είναι οι συγκεκριμένες συμβουλές ή ασκήσεις που μπορεί να ενσωματώσει κάποιος στην καθημερινή του ρουτίνα για να ενισχύσει τη θετική του ψυχολογία;

«Νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ. Είναι σημαντικό να υπάρχει μια υγιής ισορροπία ανάμεσα στα δύο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός που η γυμναστική και η μεσογειακή δίαιτα παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διατήρηση της ευεξίας του ατόμου. Θα ήθελα όμως να μείνω στο πρώτο κομμάτι, νοῦς ὑγιής. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εκπαίδευσης, κατά την άποψή μου, είναι ότι σου μαθαίνουν τι να σκέφτεσαι και όχι πως να σκέφτεσαι. Η ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας και της αμφισβήτησης είναι η αρχή της πραγματικής σοφίας. Το να επιθυμούμε απλώς να είμαστε ευτυχισμένοι δεν θα μας βοηθήσει όταν έρθουν οι δυσκολίες της ζωής, αυτό που θα μας βοηθήσει είναι οι δεξιότητες που έχουμε αναπτύξει από τις, περασμένες, δύσκολες εμπειρίες μας και το στήριγμα των προσώπων που έχουμε δίπλα μας. Τα προαναφερθέντα όμως απαιτούν και ένα καλό επίπεδο αυτογνωσίας. Έτσι, συνοψίζοντας, θα πρότεινα τα εξής βασικά “συστατικά” που μας βοηθάνε καθημερινά:

  1. Αναγνώριση θετικών στιγμών: Καθημερινά, προσπάθησε να αναγνωρίσεις και να
    εκτιμάς τις θετικές στιγμές που βιώνεις.
  2. Ασκήσεις αισιοδοξίας: Καθημερινά, σκέψου ή γράψε τρία πράγματα που σε κάνουν
    αισιόδοξο ή ευγνώμον. Αυτό μπορεί να υποστηρίξει τη θετική σκέψη.
  3. Καθημερινή αναζωογόνηση: Κάνε μικρά διαλείμματα κατά τη διάρκεια της ημέρας για
    να αναζωογονηθείς. Μια βόλτα, μια βαθιά αναπνοή, ή μια γρήγορη άσκηση.
  4. Κοινωνική σύνδεση: Συνδέσου με άλλους ανθρώπους. Οι κοινωνικές σχέσεις μπορούν
    να συμβάλουν στην ψυχική ευεξία. Κάνε προσπάθεια να περνάς χρόνο με φίλους και
    οικογένεια.
  5. Στόχοι: Καθορισε μικρούς εβδομαδιαίους στόχους.
  6. Μην διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια από έναν ειδικό αν νιώθεις ότι το χρειάζεσαι.»

Περισσότερες πληροφορίες για τον Ψυχολόγο Παναγιώτη Νταϊλάκη, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του panagiotisntailakis.com