Οι βασικές αρχές της Σχολικής Συμβουλευτικής είναι:

• απευθύνεται σε όλους τους μαθητές,
• απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς που δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τις δυσκολίες των παιδιών σε ατομικό, διαπροσωπικό, οικογενειακό και σχολικό επίπεδο,
• ανάπτυξη της ατομικής και κοινωνικής συναισθηματικής νοημοσύνης και ενίσχυση των γνωστικών λειτουργιών και των δεξιοτήτων σε πολλαπλά επίπεδα (μαθησιακό, κοινωνικό-διαπροσωπικό, συναισθηματικό, πρακτικής και συνθετικής σκέψης, σωματικής λειτουργίας)

Βασικοί στόχοι της Σχολικής Συμβουλευτικής είναι να:

• βοηθήσει όλα τα παιδιά να ενταχθούν ισορροπημένα και να εξελιχθούν ομαλά στο σχολικό σύστημα,
• διευκολύνει εκπαιδευτικούς και γονείς να χειρίζονται πιο αποτελεσματικά και με τρόπο παραγωγικό τις καταστάσεις,
• υποστηρίξει εκπαιδευτικούς να ανακαλύψουν εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας, ανάλογα με την ομάδα και τις περιπτώσεις των παιδιών, το είδος των αναγκών,
• αξιολογήσει και να «αναγνωρίσει» τις αντοχές, τα όρια, τις δυσκολίες, τις ανάγκες και τις δυνατότητες των παιδιών,
• βοηθήσει εκπαιδευτικούς και γονείς να κατανοήσουν τις δυσκολίες, την ψυχολογία, την αναπτυξιακή φάση, τις δυνατότητες, τα όρια των παιδιών και να τα ενισχύσουν με αποτελεσματικό τρόπο,
• διευκολύνει την έκφραση προσωπικών ζητημάτων, συναισθηματικών φορτίσεων με αρνητικό χαρακτήρα και την επεξεργασία βιωμάτων που εκφράζονται μέσα από «προβληματικές», δυσλειτουργικές συμπεριφορές, ή πράξεις που αποπροσανατολίζουν το ίδιο το παιδί και τον περίγυρο, μεταφέροντας με προβληματικούς τρόπους τις εσωτερικές δυσκολίες και περιορισμούς, αλλά και τις αρνητικές εμπειρίες στο σχολείο,
• βοηθήσει τους μαθητές, αλλά και τους εκπαιδευτικούς και γονείς να σκέπτονται, να αντιλαμβάνονται και να βιώνουν τα πράγματα διαφορετικά, και
• καλλιεργήσει νέες δεξιότητες έκφρασης και επικοινωνίας και σχέσεων για όλους.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ο Frankl, στράφηκε στη διαμόρφωση μιας θεωρίας που αποτελεί συγκερασμό της Ψυχαναλυτικής Σχολής και του φιλοσοφικού υπαρξισμού, την οποία ονομάζει Λογοθεραπεία. Το άτομο βοηθιέται να βρει νόημα στη ζωή και την ύπαρξη του ανακαλύπτοντας με την καθοδήγηση του συμβούλου, τις λανθασμένες πεποιθήσεις που το οδηγούν στην απογοήτευση.

Η Λογοθεραπεία είναι βασισμένη σε τρία βασικά αξιώματα-προϋποθέσεις:

• Ελευθερία βούλησης: Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να παίρνει μια θέση απέναντι στις βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές συνθήκες.
• Θέληση για νόημα: Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για την εκπλήρωση του ειδικού νοήματος της προσωπικής του ζωής και ταυτόχρονα υπεύθυνος για την κοινωνία, την ανθρωπότητα ή την ίδια τη συνείδησή του.
• Νόημα ζωής: Η ζωή μπορεί να αποκτήσει νόημα με διάφορους τρόπους.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Με τον όρο «Σχολική Συμβουλευτική» νοείται ο Κλάδος της Ψυχολογίας που ασχολείται με την προώθηση και αποκατάσταση της «ψυχοκοινωνικής ισορροπίας και λειτουργίας» παιδιών E.E.A., γονέων και εκπαιδευτικών, που έχουν ανάγκη βοήθειας. Πρόκειται για την ισορροπία που έχει διαταραχτεί από ποικίλες αρνητικές περιβαλλοντικές επιδράσεις ή εμπειρίες και από εσωτερικές δυσλειτουργίες, συναισθήματα άγχους και φόβου.

Ακόμη γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αναζητούν βοήθεια και υποστήριξη με αυτή για να διαχειριστούν ζητήματα ενδοπροσωπικής και διαπροσωπικής φύσης, ζητήματα σχέσεων, ζητήματα που τους προκαλούν σύγχυση, δυσφορία, ένταση, εσωτερικές συγκρούσεις, άγχος.

Έτσι, με αυτή την ειδικότητα, ο Συμβουλευτικός Ψυχολόγος βοηθά τον συμβουλευόμενο να βελτιώσει την προσωπική του κατάσταση, να ανακουφιστεί από τη λύπη και τη στενοχώρια, να επιλύσει τις κρίσιμες καταστάσεις που αντιμετωπίζει και να κάνει καλύτερη χρήση των αποθεμάτων και ικανοτήτων που διαθέτει.

Μια σειρά παραγόντων, όπως οι προσπάθειες για σχολική και κοινωνική ένταξη μαθητών με αναπηρία, η τεχνολογική εξέλιξη, το ενδιαφέρον για την ψυχική υγεία οδήγησαν την ανάπτυξη της συμβουλευτικής στον χώρο της ειδικής αγωγής, με πρωτοπόρα στην ανάπτυξη παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών στο σχολείο την Γερμανία, με στόχο τη στήριξη του μαθητή στην ακαδημαϊκή του πορεία, την παροχή εξατομικευμένης ψυχοπαιδαγωγικής συμβουλευτικής σε παιδιά με δυσκολίες ή διαταραχές, καθώς και τη συμβουλευτική εκπαιδευτικών, διευθυντών και γονιών.

Το έργο αυτό επωμίζεται ο Σύμβουλος Παιδαγωγός, ένας παιδαγωγός ειδικευμένος στη συμβουλευτική. Στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρία, η συμβουλευτική αφορά το άτομο και την οικογένειά του, αλλά και την ευαισθητοποίηση του σχολείου ευρύτερα. Καθοριστική είναι η πρόσβαση του ατόμου σε εσωτερικούς συναισθηματικούς πόρους, όπως το κουράγιο για συνεχή προσπάθεια, η ανοχή στη ματαίωση και την αποτυχία.

Το περιεχόμενο της Συμβουλευτικής περιλαμβάνει την παρακολούθηση των παιδιών σε χώρους, όπως το σχολείο, το σπίτι, την ψυχολογική τους στήριξη, την προσέγγιση θεμάτων που ενδιαφέρουν το παιδί, τον σχεδιασμό, την εφαρμογή και την αξιολόγηση προγραμμάτων ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων και τη διευκόλυνση για μια ομαλή μετάβαση από τη μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η ατομική ψυχολογία έχει εισηγητή τον Adler στοχεύει να βοηθήσει το άτομο να ξεπεράσει το σύμπλεγμα κατωτερότητας, δηλαδή το αίσθημα ότι είναι κατώτερο από τους άλλους και να αναπτύξει ανωτερότητα.

Για αυτόν τον λόγο και δίνει έμφαση στη βοήθεια του συμβουλευόμενου, ώστε να επιτύχει τους σκοπούς του και να μπορέσει να αντισταθμίσει με τρόπο αποδεκτό τα μειονεκτήματά του.

Η θεωρία αυτή εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στον χώρο της συμβουλευτικής και ειδικά της οικογενειακής συμβουλευτικής και έχει μεγάλη απήχηση και ευρεία εφαρμογή.

Η εφαρμογή της εν λόγω θεωρίας στον χώρο της Συμβουλευτικής ακολουθεί μια διαδικασία τεσσάρων σταδίων:

• διαμόρφωση και παγίωση συμβουλευτικής σχέσης,
• διάγνωση του προβλήματος/αιτήματος,
• ερμηνεία του τρόπου ζωής, των σχέσεων και του τρόπου αντίληψης του εαυτού και
• επαναπροσανατολισμός του ατόμου και επίτευξη ισορροπίας ψυχικής ζωής από το ίδιο.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Το coaching (προγύμναση-προπόνηση) είναι η σύμπραξη σε μία προκλητική και δημιουργική διαδικασία σκέψης που εμπνέει τους συνεργάτες να μεγιστοποιήσουν τις προσωπικές και επαγγελματικές τους δυνατότητες. Δεν είναι καθοδήγηση, δεν δρα στο παρελθόν, δεν θεραπεύει τραύματα, δεν κάνει διαγνώσεις και ο coach δεν αναλαμβάνει να βρει τη λύση ή να εκτελέσει μία δράση. Εξετάζει πώς το παρόν επηρεάζει το μέλλον, ορίζει με σαφήνεια τους στόχους και παράγει ένα σχέδιο δράσης το οποίο ο πελάτης θα ακολουθήσει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Το mentoring αποδίδεται ως μια διαδικασία καθοδήγησης από κάποιον έμπειρο σε κάποιον που βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας διαδικασίας ή κάποιον που χρειάζεται υποστήριξη.

Η λέξη Μέντορας παραπέμπει στον σύμβουλο και φίλο, ο οποίος ενεργεί ως πνευματικός οδηγός και καθοδηγητής. Πρόκειται για έναν προσωποκεντρικό μαθησιακό διάλογο που σκοπεύει κυρίως στην ανάπτυξη σοφίας δια μέσου αναστοχαστικών πρακτικών παρά στην απλή μεταβίβαση γνώσης.

Η συμβουλευτική συχνά ταυτίζεται με την καθοδήγηση, την ψυχοθεραπεία και τον προσανατολισμό (guidance). Ωστόσο, τρία σημεία εστίασης βοηθούν στη διάκριση των εννοιών:

• η θεραπευτική αγωγή παρέχεται συνήθως σε άτομα με διαταραχές ψυχικής υγείας και στοχεύει στη διόρθωση ενός προβλήματος,
• η ανάπτυξη στοχεύει στη βελτίωση της ψυχολογικής λειτουργίας του ατόμου και αφορά άτομα που λειτουργούν επαρκώς, αλλά χρειάζονται αλλαγές στη ζωή τους, και
• η πρόληψη αφορά την παροχή υπηρεσιών, με στόχο την αποτροπή εμφάνισης μελλοντικών προβλημάτων.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Σκοπός της ατομικής συμβουλευτικής είναι αφενός να παράσχει στο άτομο την απαραίτητη βοήθεια για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του και την προσαρμογή του στο περιβάλλον, και αφετέρου την ενίσχυσή του για ανάπτυξη των δυνατοτήτων του και διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας. Ανάλογα με την περίπτωση, επιλέγεται είτε ο ένας είτε ο άλλος τρόπος άσκησής της.

Ειδικότερα, η ατομική συμβουλευτική ενδείκνυται σε ποικίλες περιπτώσεις: κρίσεις, λόγους εμπιστευτικότητας και προστασίας του ατόμου, αυτοαντίληψη, όταν βιώνει έντονο φόβο να εκτεθεί στην ομάδα, και υπάρχει κίνδυνος απόρριψης, όταν νιώθει ανίκανο να συμμετάσχει.

Η ομαδική συμβουλευτική ενδείκνυται για να: γίνει κατανοητός ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων από τους άλλους, γνωριμία και εκτίμηση άλλων ανθρώπων διαφορετικών μεταξύ τους, καλλιέργεια των κοινωνικών δεξιοτήτων, αποκτήσει την αίσθηση του ανήκειν σε μια ομάδα, συζήτηση θεμάτων με άλλους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις, βρίσκει υποστήριξη από την ομάδα των συνομηλίκων και όχι από ένα άτομο, μπορέσει ο σύμβουλος να εκτιμήσει τα άτομα σε μια ευρύτερη κοινωνική κατάσταση συγκριτικά με την ατομική διαδικασία.

Τα άτομα Ε.Ε.Α. έρχονται αντιμέτωπα με ανάγκες δύσκολες στην εκπλήρωσή τους, οι οποίες απορρέουν από τη σχέση τους με τον εαυτό τους και τον περιβάλλοντα κόσμο, αλλά και από την ανάγκη για επαφή με ομάδες και διαμορφώνονται τρεις άξονες.

• Συναισθηματικός άξονας: Το άτομο δέχεται συμβουλευτική υποστήριξη για δόμηση ή αναδόμηση της σχέσης του με τον εαυτό του. Η συμβουλευτική στον άξονα αυτό στοχεύει στην αναγνώριση και αποδοχή του «χαμένου κομματιού» του εαυτού ενδυναμώνοντας την αυτοπεποίθηση και το αυτοσυναίσθημα του, που  να είναι χαμηλό και για την ενίσχυσή του είναι σημαντική η προσφορά στην ομάδα και η αποδοχή από τα μέλη της. Απώτερος στόχος της συμβουλευτικής στον συναισθηματικό άξονα είναι ο Σύμβουλος μέσα από την επαφή του και την εφαρμογή τεχνικών προσέγγισης να επικοινωνήσει μαζί του σε συναισθηματικό επίπεδο.
• Γνωστικός άξονας: Ο Σύμβουλος καθοδηγεί το άτομο να «μάθει πώς να μαθαίνει». Ο στόχος της Συμβουλευτικής αντιστοιχεί στους στόχους που τίθενται στα γνωστικά αντικείμενα, τα οποία συνήθως ακολουθούν τα ιεραρχικά στάδια μάθησης του Bloom, δηλαδή γνώση, κατανόηση, εφαρμογή, ανάλυση, σύνθεση, αξιολόγηση.
• Ψυχοκοινωνικός άξονας: Στον άξονα αυτό οι στόχοι σχετίζονται με την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη διαπροσωπική επικοινωνία του ατόμου, ώστε να διαμορφώσει και εδραιώσει μοντέλα συμπεριφοράς και αλληλεπίδρασης. Απώτερος στόχος είναι η ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημοσύνης όσον αφορά τον διαπροσωπικό άξονα, την αναγνώριση και κατανόηση των συναισθημάτων των ατόμων γύρω και την ενσυναίσθηση της κατάστασης του άλλου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Τα είδη της Συμβουλευτικής είναι η ψυχολογική συμβουλευτική, η παιδαγωγική συμβουλευτική, η επαγγελματική συμβουλευτική και η θεραπευτική συμβουλευτική. Στην εκπαίδευση χρησιμοποιούνται, κυρίως, τα δύο πρώτα είδη συμβουλευτικής, οι οποίες αποδίδονται με τον κοινό όρο ψυχοπαιδαγωγική συμβουλευτική, όπου εντάσσεται και η επαγγελματική συμβουλευτική με την έννοια του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού.

Ο όρος συμβουλευτική ταυτίζεται συχνά με άλλους όρους, όπως καθοδήγηση, προσανατολισμός, ψυχοθεραπεία από τους οποίους, ωστόσο, διαφοροποιείται. Η συμβουλευτική, είτε ατομική είτε ομαδική, βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές και επιδιωκόμενους στόχους.

Η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στη διαδικασία του συν-βουλεύεσθαι, κατά την οποία ένα εξειδικευμένο άτομο, ο σύμβουλος, βοηθάει τον συμβουλευόμενο να βελτιώσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, να βρει λύσεις στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με ανάπτυξη της δεξιότητας επίλυσης προβλήματος μια λήψης απόφασης και να ανακουφίζεται από αρνητικά συναισθήματα, όπως η λύπη και ο θυμός.

Πρόκειται για μια διαδικασία που προϋποθέτει την ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων ανάμεσα στον σύμβουλο και τον συμβουλευόμενο, οι οποίοι επιδιώκουν την εύρεση λύσης σε ένα πρόβλημα κατέχοντας διαφορετικό βαθμό εμπειρίας και εξειδίκευσης.

Για τον σκοπό αυτό, ο σύμβουλος αξιοποιεί ψυχολογικές μεθόδους που στηρίζονται σε συστηματική και βαθιά γνώση της ανθρώπινης προσωπικότητας και εφαρμόζει στρατηγικές για να επιφέρει την επιθυμητή αλλαγή. Για την επιλογή των πιο κατάλληλων στρατηγικών ο σύμβουλος λαμβάνει υπόψη του τους στόχους του συμβουλευόμενου και τον θεωρητικό προσανατολισμό του ιδίου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Μία ακόμη μεγάλη έξοδος μπροστά μας και το τι είδαν τα μάτια μας στους δρόμους είναι απλά εγκληματικό.

Είναι καθημερινό φαινόμενο, αλλά σε μία μαζική έξοδο γίνετε ακόμη πιο έντονο. Για τι μιλάμε;

Για τα παιδιά στο αυτοκίνητο.

• Παιδιά στο πίσω κάθισμα να χοροπηδάνε ανεξέλεγκτα.
• Να βγάζουν τα κεφαλάκια τους από τα παράθυρα εν κινήση.
• Μανάδες συνοδηγοί να κρατάνε τα μωρά τους αγκαλιά.
• Πατεράδες οδηγοί, με τους κανακάρηδες στα πόδια τους, να τους “μαθαίνουν!!!!” οδήγηση.
• Παιδικά καθίσματα; Είτε ανύπαρκτα, είτε διακοσμητικά (για τα μάτια της αστυνομίας).
• Παιδιά σε μηχανάκια χωρίς κράνος.

Και η λίστα δυστυχώς δεν έχει τέλος

Όλοι χαρούμενοι με το μυαλό τους στην όμορφη μέρα που έχουν μπροστά τους.

Μέχρι να έρθει το απότομο φρενάρισμα.
Και η χαρούμενη εκδρομή να γίνει τραγωδία.
Γιατί δεν χρειάζεται σύγκρουση για να γίνει το κακό. Αρκεί και ένα απότομο φρενάρισμα.
Αν ρωτήσεις όλους αυτούς τους γονείς, αν αγαπάνε τα παιδιά τους, θα σε απαντήσουν ότι τα λατρεύουν. Και δεν λένε ψέμματα.

Γιατί όμως τότε τα εκθέτουν καθημερινά σε θανάσιμο κίνδυνο;
Δεν το γνωρίζουν;
Αμφιβάλλω.
Δεν τους νοιάζει η ασφάλεια των παιδιών τους;
Το αποκλείω.
Δεν έχουν χρήματα για καθισματάκι;
Όταν πρόκειται για την ασφάλεια και τη ζωή των παιδιών μας νομίζω το οικονομικό δεν πρέπει να είναι ποτέ ζήτημα. Εξάλλου υπάρχουν πλέον πολύ οικονομικά καθισματάκια αλλά και τρόποι χρηματοδότησης απόκτησης τους, που δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο δικαιολογία.
Γιατί λοιπόν;
Σίγουρα (όπως για πολλά άλλα πράγματα στην Ελλάδα) η έλλειψη παιδείας.
Ίσως και γιατί το “σιγά μην γίνει σε μένα” είναι μία νοοτροπία που δεν έχουμε καταφέρει να αποβάλλει από μέσα μας.
Ίσως και γιατί -δυστυχώς- ζούμε ακόμη με τη λογική του “μάγκα” που πάει κόντρα στα πρέπει και δεν θα γίνουμε ποτέ οι “φλώροι” που υπακούν στους κανόνες.

Και πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο;
Μακροχρόνια, η αναπλήρωση του ελλείμματος παιδείας θα ήταν η ιδανική λύση. Αλλά το “μακροχρόνια” στην Ελλάδα το σπείραμε και δεν φύτρωσε σε πάρα πολλά άλλα και το συγκεκριμένο ζήτημα κοστίζει σε ζωές και θέλει άμεση παρέμβαση.
Άρα τι κάνουμε;
Εφαρμόζουμε το μόνο -δυστυχώς- τρόπο που καταλαβαίνει ο Έλληνας.
Την τιμωρία.

Εξοντωτικά πρόστιμα, θα ήταν μία αρχή. Αλλά -αν θέλετε την προσωπική μου άποψη- νομίζω πως η προσωρινή αφαίρεση επιμέλειας (και ίσως και η οριστική σε περίπτωση επανάληψης) είναι το πιο σωστό μέτρο.
Θα με πείτε υπερβολικό.
Συγχωρέστε με αλλά δεν είμαι. Ο τρόπος που “αφήνουμε” τα παιδιά μας στο αυτοκίνητο ή σε άλλα οχήματα είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο, η οποία σε άλλες περιπτώσεις τιμωρείτε με την ίδια “ποινή”. Γιατί όχι και εδώ;

Είναι ωραίο να λες “Τα παιδιά μου είναι η ζωή μου”, αλλά θα πρέπει να το δείχνεις με πράξεις και όχι μόνο με λόγια. Γι΄ αυτό ας κάνουμε την αρχή.

Τα παιδιά στο καθισματάκι.

Ζώνη ασφαλείας.

Κράνος και για το παιδί στη μηχανή.

Και καλό μας ταξίδι

Έφτασε ξανά η «Εορτή των Εορτών» Το Πάσχα!

Χάνουμε τις περισσότερες φορές το αληθινό νόημα των ημερών, το αντικαθιστούμε με υποκατάστατα, που είναι όλη αυτή η καταναλωτική υστερία, συνειδητά ή ασυνείδητα προσπερνούμε την ουσία και μένουμε στο τίποτα.

Πάσχα δεν είναι το αρνί, τα κόκκινα αυγά, δεν είναι το τσουρέκι, δεν είναι η λαμπάδα, δεν είναι τα καινούργια ρούχα, τα κομμωτήρια…

Δεν είναι η παρουσία μας στην Εκκλησία δέκα λεπτά πριν το «Χριστός Ανέστη» και ένα λεπτό μετά «καπνός». Πάσχα δεν είναι η λατρεία του φαγητού, το πανηγύρι, ο χορός και το ποτό. Πάσχα δεν είναι οι σούβλες στο δρόμο, δεν είναι η ανταλλαγή ευχών, δεν είναι η επιστροφή στο χωριό και η χιλιοστή επανάληψη στον ΑΝΤ1, του (σαφέστατα αριστουργηματικόυ) «O Ιησούς από την Ναζαρέτ» του Φράνκο Τζεφιρέλι.

Έστω… δεν είναι μόνο αυτά…

H μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης έχει και προσωπικό νόημα για τον κάθε έναν από εμάς, διότι διαπραγματεύεται βαθιά υπαρξιακά θέματα όπως ο πόνος, η δυστυχία και ο θάνατος. Μας δίνει έτσι την ευκαιρία να κάνουμε την ενδοσκόπησή μας, να ρίξει ο καθένας μια διεισδυτική ματιά στον εσωτερικό του κόσμο και να αναλογιστεί για την πορεία του, τις αξίες του και τους στόχους του. Η Εβδομάδα των Παθών που καταλήγει στην Ανάσταση έχει ένα βαθύτερο νόημα: το πέρασμα από τα πάθη στη λύτρωση και τον εορτασμό της ανανέωσης και της ανάτασης. Εξ’ άλλου, το Πάσχα συμπίπτει με την Άνοιξη, που η φύση ξυπνά από τη νάρκη του χειμώνα και περνά στην περίοδο της γονιμότητας και της ευφορίας.

Οι αναποδιές, οι απογοητεύσεις, οι δυσκολίες, ο θάνατος είναι το καθημερινό τοπίο μέσα στο οποίο ζει ο άνθρωπος. Οι στιγμές της ευτυχίας είναι σαν την Ανάσταση, ακολουθούν τις δυσκολίες σαν ανταμοιβή, σαν λύτρωση.

Σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί ο εγωισμός, το ψέμα, η αδικία, η εκμετάλλευση, ο αφάνταστος πόνος και η δυστυχία σε εκατομμύρια συνανθρώπων μας, σε έναν κόσμο στον οποίο έχουν ανατραπεί όλες οι ηθικές αξίες, σε αυτόν τον κόσμο στον οποίο πολλοί έχουν διώξει τον Θεό ή ζουν σαν ο Θεός να μην υπήρχε, αυτός ο κόσμος έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ αυτής της Παρουσίας του Αναστημένου Χριστού. Δεν πρόκειται για μια απλοϊκή αλλά για μια αναστάσιμη ανάγνωση της ιστορίας. Η Ανάσταση του Ιησού και η συνεχής παρουσία Του ανάμεσά μας, αποτελεί την απάντηση του Θεού στην κακία των ανθρώπων, αλλά και στην απελπισμένη αναζήτηση της αληθινής ζωής, της αληθινής αγάπης, στο ξεπέρασμα της μοναξιάς, το απλωμένο χέρι Του Θεού σε εμάς, για να μας γεμίσει με την αγάπη Του, την παρηγοριά Του, την συγχώρεσή Του. Η παρουσία Του Αναστημένου Χριστού μεταμορφώνει τα πάντα: το φως νικά το σκοτάδι, η ζωή νικά το θάνατο, η αγάπη νικά το μίσος τελικά. Στον Αναστημένο ξεκαθαρίζεται το νόημα του μόχθου και του πόνου, της αγάπης και της απογοήτευσης, της φιλίας και της βίας, της ζωής και του θανάτου.

Ειδικά σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όμως, που τα προβλήματα συσσωρεύονται σταδιακά σε προσωπικό, τοπικό, περιφερειακό, εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, η εξύψωση που θα μας προσφέρει η Ανάσταση του Κυρίου θα λειτουργήσει σαν βάλσαμο .Είναι τόσα τα προβλήματα που μας κατακλύζουν που πολλοί από εμάς παραμελούμε να σκύψουμε και να συμπάσχουμε πνευματικά. Μας διαφεύγει το νόημα του Πάσχα, δεν κατανοούμε τη διαδρομή μέχρι την υπέρτατη θυσία που έγινε για εμάς. Μένουμε στους τύπους, τα έθιμα και τις ευχές.

Επιπλέον, Πάσχα είναι η αφορμή για ενότητα, ενότητα μεταξύ των λαών και των κοινωνιών. Δε γίνεται να λέμε ότι γιορτάζουμε την Ανάσταση και ο πόλεμος και η διχόνοια να κυριαρχεί στις ψυχές μας. Δεν γίνεται τη μια στιγμή να λέμε ότι είμαστε Χριστιανοί -και να ανάβουμε λαμπάδα ίση με το μπόι μας- και την άλλη στιγμή να συντρίβουμε υπολήψεις, συνειδήσεις και συνανθρώπους μας, ιδιαίτερα αυτούς που η καταστροφή της δικής τους πατρίδας τους έφερε πρόσφυγες στην πατρίδα μας, ακόμη περισσότερο σε όσους από αυτούς είναι γυναίκες και παιδιά – τα πιο αθώα θύματα αυτής της συμφοράς! Άρα, δε γίνεται να κάνουμε Πάσχα με κακία για τους άλλους, όποιοι και αν είναι αυτοί.

Εχουμε ως είδος το μεγαλύτερο «όπλο» που μας έχει δοθεί.

Την Αγάπη! Ας το εκμεταλλευτεί με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.

Πιστεύοντες και μη πιστεύοντες.

Ας σταθεί κινητήρια αφορμή το Πάσχα και το κάθε Πάσχα που θα περάσει από την ζωή μας…

Κάπου διάβασα πως ο Ντοστογιέφσκι, στο βιβλίο του «Αδελφοί Καραμαζώφ» γράφει: «Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται». Σε αντίθεση, η γιορτή του Πάσχα δηλώνει σε κάθε τόνο «Με το Θεό, όλα είναι δυνατά».

Καλή και ευλογημένη Ανάσταση σε όλους και σε όλες!

Του Γιώργου Βούλγαρη

Ηθοποιού – Θεατρικού Σκηνοθέτη

Πηγή

Το ηλεκτρονικό περιβάλλον
Οι εκπαιδευτές ενημερώνονται για το περιβάλλον ηλεκτρονικής διαχείρισης της μάθησης που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί. Η ενημέρωση αφορά στις τεχνικές προδιαγραφές του τεχνολογικού περιβάλλοντος και των εργαλείων επικοινωνίας αλλά και στον τρόπο κατανομής των αρμοδιοτήτων στο ηλεκτρονικό περιβάλλον εργασίας. Στους εκπαιδευτές δίνονται τα απαραίτητα αναγνωριστικά για την πρόσβαση στο ηλεκτρονικό περιβάλλον διαχείρισης της μάθησης, όπως το όνομα χρήστη (UserID) και ο κωδικός πρόσβασης (Password).

Δραστηριότητα στο ηλεκτρονικό περιβάλλον
Οι εκπαιδευτές κάθονται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και πλοηγούνται στο περιβάλλον ηλεκτρονικής μάθησης. Κατεβάζουν το μαθησιακό υλικό και χρησιμοποιούν τα εργαλεία επικοινωνίας για να επικοινωνήσουν με το διαχειριστή του συστήματος, με τα άλλα μέλη της ομάδας εκπόνησης του προγράμματος αλλά και με τους άλλους εκπαιδευόμενους προκειμένου να εξοικειωθούν με το περιβάλλον εργασίας. Γίνεται συζήτηση προκειμένου να επιλυθούν όλες οι απορίες και οι εκπαιδευτές να είναι έτοιμοι να χειριστούν αποτελεσματικά το ηλεκτρονικό περιβάλλον μάθησης.

Συνεργατική δραστηριότητα
Οι εκπαιδευτές εργάζονται ανά ομάδες μπροστά σε υπολογιστή και εκπονούν συνεργατικά μια εργασία σχετική με το γνωστικό αντικείμενο που θα κληθούν να διδάξουν, προκειμένου να βιώσουν οι ίδιοι τη συνεργατική διαδικασία. Μελετούν το σχετικό μαθησιακό υλικό και χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του ηλεκτρονικού περιβάλλοντος προκειμένου να ανταλλάξουν ιδέες με άλλες ομάδες και να αποστείλουν την εργασία τους στον εκπαιδευτή τους.

Η προετοιμασία του σεμιναρίου
Οι εκπαιδευτές ενημερώνονται για τις ομαδικές συναντήσεις σεμιναριακού τύπου που θα πρέπει να οργανώσουν και να υλοποιήσουν στις περιοχές ευθύνης τους. Δίνονται σαφείς κατευθύνσεις για το πώς πρέπει να οργανωθούν αυτές οι συναντήσεις, το χρόνο που πραγματοποιηθούν, τα θέματα που θα συζητηθούν και το ρόλο του εκπαιδευτή σε κάθε περίπτωση. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην πρώτη συνάντηση.

Μετά την ολοκλήρωση του επιμορφωτικού σεμιναρίου κάθε εκπαιδευτής θα πρέπει να είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του προγράμματος και να διαθέτει δεξιότητες υποστήριξης δραστηριοτήτων που συνδυάζουν:

• Παραδοσιακές τεχνικές εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όπως είναι οι ομαδικές διδακτικές συναντήσεις -σεμινάρια «πρόσωπο με πρόσωπο».

• Τεχνικές εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μέσω του ηλεκτρονικού περιβάλλοντος μάθησης.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ