Μετά την αποστολή του Βαρνάβα και του Παύλου από την εκκλησία της Αντιόχειας στην πρώτη αποστολική περιοδεία, επέστρεψαν και πάλι στο Ιεραποστολικό τους κέντρο την Αντιόχεια και αφού συγκέντρωσαν την εκκλησία, τους διηγήθηκαν όσα έκανε ο Θεός με αυτούς και ότι άνοιξε -και στους εθνικούς- την πόρτα της πίστεως. Αυτή την περίοδο ήρθαν από την Ιουδαία στην Αντιόχεια μερικοί χριστιανοί που δίδασκαν τους πιστούς πως αν δεν περιτέμνονται, όπως ακριβώς προστάζει ο νόμος του Μωυσή, δεν δύνανται να σωθούν.
Απόστολοι, πρεσβύτεροι, όλη η τοπική Εκκλησία. Ομιλητές: 1. Απ. Πέτρος. 2. Απ. Παύλος & Απ.Βαρνάβας. 3. Απ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.
Μια τέτοια διδασκαλία των ιουδαϊζόντων προκάλεσε την αντίδραση του Παύλου και του Βαρνάβα και έτσι δημιουργήθηκε αναστάτωση και συζήτηση μεγάλη ανάμεσα στις δύο μερίδες.
Αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν να ανέβουν στα Ιεροσόλυμα, για να λύσουν το ζήτημα που δημιουργήθηκε με τους αποστόλους και τους πρεσβυτέρους και μετά την υποδοχή, συγκροτήθηκε η Σύνοδος των Ιεροσολύμων, η γνωστή ως Αποστολική Σύνοδος στα τέλη του 48 μ.Χ..
Απαρτίζεται από Επισκόπους. Αποφάσεις σε θέματα πίστης, διοίκησης και λατρείας. Οικουμενικές, Επαρχιακές, Τοπικές Συνόδους.
Η Αποστολική Σύνοδος έδωσε τη δύναμη στον Απόστολο Παύλο να συνεχίσει το κήρυγμα του Ευαγγελίου στον εθνικό κόσμο. Στις επόμενες ιεραποστολικές του περιοδείες ο Απόστολος θεμελίωσε, όπως και οργάνωσε τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες στην Ελλάδα.
Κήρυττε για τα «ξένα δαιμόνια», που όπως φαίνεται μοιάζει με την αντίστοιχη αναφορά του Σωκράτη, καθώς ο τελευταίος είχε προσαχθεί στον Άρειο Πάγο με την κατηγορία ότι διέφθειρε τους νέους, αμελούσε τα παραδοσιακά θρησκευτικά καθήκοντα και εισήγαγε θρησκευτικούς νεωτερισμούς.
Ένας άνθρωπος. Δυο σειρές πατημασιών. Στην αμμουδιά. Αναρωτήθηκε το γιατί. Γύρισε, μα δεν είδε κανέναν. Απόρησε, αλλά συνέχισε να περπατά. Έστεψε το κεφάλι και κοίταξε όλες εκείνες τις πατημασιές στην άμμο για μια ακόμη φορά. Συλλογίστηκε, και τότε διαπίστωσε το εξής. Πρόσεξε ότι αρκετές στάθηκαν οι φορές στη ζωή του, όπου υπήρχε μόνο μια σειρά από πατημασιές. Και μάλιστα ότι αυτό συνέβαινε στις πιο δύσκολες καταστάσεις που βίωνε.
Στράφηκε στον Ύψιστο λέγοντας «Κύριε, είπες ότι από την στιγμή που θα αποφάσιζα να σε ακολουθήσω θα περπατούσες πλάι μου και θα ήσουν πάντα και συνεχώς συνοδοιπόρος σε όλη την πορεία μου. Γιατί με αφήνεις μόνο μου, στις πιο πολυτάραχες στιγμές της ζωής μου; Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά Εσύ με εγκατέλειπες;»
Και ο Κύριος αποκρίθηκε «παιδί μου σε αγαπώ τόσο πολύ που ποτέ δε θα σε άφηνα, αλλά και ούτε θα σε εγκατέλειπα. Ο λόγος που στη διάρκεια των πιο δύσκολων στιγμών του πόνου και των δοκιμασιών σου είδες μόνο ένα ζευγάρι από πατημασιές στην άμμο, είναι γιατί σε μετέφερα μέσα στην αγκαλιά μου.» Δηλαδή, ως πανταχού Παρών και τα πάντα Ορών σε κάθε βήμα του ανθρώπου, τον καθοδηγεί και του συμπαραστέκεται σε κάθε δυσκολία, και συνεπώς, τον κουβαλούσε πλέον στα χέρια Του όντας εκεί για αυτόν.
Αυτό συνέβη, γιατί με προϋπόθεση την ταπείνωση του ανθρώπου, επέρχεται η χάρη του Θεού, και έτσι, όλοι και όλα αλλάζουν. Επιπροσθέτως, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έρχεται να ισχυροποιήσει και να επιβεβαιώσει το προαναφερθέν λέγοντας ότι «το σήμερα είναι στο δικό σου χέρι, το αύριο είναι στο χέρι του Θεού.»
Από τον πυρήνα αυτό αναδύονται και ανακύπτουν αβίαστα οι διαχρονικές αξίες της ανιδιοτελούς και αδελφικής αγάπης, της φιλαλληλίας.
Εγκρίθηκε από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης καθιέρωσε την 22η Ιουλίου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα για τα Θύματα Εγκλημάτων Μίσους» (European Day for the Victims of Hate Crime) για να τιμήσει τη μνήμη των 77 νέων ανθρώπων που σκοτώθηκαν στο νησί Ούτεγια της Νορβηγίας από τον νεοναζιστή Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ στις 22 Ιουλίου 2011. Η Ολομέλεια ενέκρινε την έκθεση της Σουηδής βουλευτού του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) Μαριέττας ντε Πουρμπάιχ-Λουντίν για το νεοναζισμό με την σχετική απόφαση να λαμβάνεται στις 29 Σεπτεμβρίου 2014.
Με το Ψήφισμα αυτό, εκτέθηκε το πρόβλημα δημοσίως, με σαφήνεια, απορρίπτοντας και καταδικάζοντας την νεοναζιστική ιδεολογία και πρακτική. Επιπλέον, οι δράσεις των νεοναζί δεν πρέπει να αγνοηθούν και οι ίδιοι δεν πρέπει να μετατραπούν σε «μάρτυρες».
Ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ γεννήθηκε στο Όσλο το 1979. Στις 22 Ιουλίου του 2011, ο Μπρέιβικ τοποθέτησε βομβιστικό μηχανισμό σε αυτοκίνητο έξω από κυβερνητικά κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας της Νορβηγίας, κάτι που προκάλεσε τον θάνατο οκτώ ατόμων. Έπειτα, μετέβη στην κατασκήνωση της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος στο νησί Ουτόγια, παριστάνοντας τον αστυνομικό, όπου πυροβόλησε μέχρι θανάτου 69 ακόμη άτομα,μια μαζική σφαγή, πριν τελικά συλληφθεί από τις Νορβηγικές αρχές. Στις 24 Αυγούστου 2012 το Επαρχιακό Δικαστήριο του Όσλο εξέδωσε την απόφασή του σύμφωνα με την οποία ο Μπρέιβικ κρίθηκε υγιής ψυχικά και ένοχος.
Καταδικάστηκε σε 21 χρόνια φυλάκισης με τη μορφή προληπτικής κράτησης, σύμφωνα με την οποία θα εκτίσει την ελάχιστη υποχρεωτική 10ετή φυλάκιση, με περαιτέρω δυνατότητα επέκτασης της κράτησης για όσο διάστημα θεωρείται «κίνδυνος για την κοινωνία», κάτι που σημαίνει πως, πιθανότατα, θα παραμείνει στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του. Σήμερα παραμένει κρατούμενος στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Skien.
Την ημέρα των επιθέσεων, ο Μπρέιβικ δημοσιοποίησε ηλεκτρονικά μια συλλογή κειμένων με τίτλο «2083: Ευρωπαϊκή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας», περιγράφοντας την ακροδεξιά εξτρεμιστική ιδεολογία του. Σε αυτά, περιγράφει μια κοσμοθεωρία που περιλαμβάνει την ισλαμοφοβία, την υποστήριξη στον «ακροδεξιό Σιωνισμό» και την εναντίωσή του στον φεμινισμό. Στα κείμενα του αποκαλεί το Ισλάμ και τον «Πολιτιστικό Μαρξισμό» «εχθρούς», υποστηρίζει τη βίαιη διάλυση των δομών πολυπολιτισμικότητας και της αποκαλούμενης «Ευραραβίας» και συνηγορεί υπέρ της απέλασης όλων των μουσουλμάνων από την Ευρώπη, με βάση το μοντέλο των διαταγμάτων του Μπένες.
Υποστήριξε πως το κύριο κίνητρό για τις αγριότητες στις οποίες προέβη ήταν η ευρύτερη δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου μανιφέστου, του φυλετικού μίσους, στο κοινό. Θεωρούσε όλα τα θύματά του προδότες, επειδή υποστήριζαν τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα.
Το Γραφείο του Επιτρόπου Εθελοντισμού και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων συμμερίζεται τις ανησυχίες όλων των Ευρωπαίων για το τρομακτικό αυτό φαινόμενο. Σκοπός της ημέρας αυτής είναι να αναγνωριστεί το πρόβλημα των εγκλημάτων μίσους στην Ευρώπη, να αποκτήσουν «φωνή» τα στοχοποιημένα θύματα, να εκφρασθεί αλληλεγγύη και να επαναβεβαιωθεί η δέσμευση για περιορισμό του φαινομένου, η επιβολή του νόμου και η ευαισθητοποίηση του κοινού. Στόχος η διασφάλιση μιας κοινωνίας που σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, καλλιεργεί την ανοχή και την αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας.
Η «Θεολογία» είναι σύνθετη από τις λέξεις «θεός» και «λόγος». Πρόκειται για την επιστήμη που μελετά την θρησκευτική πίστη, την πρακτική και την εμπειρία, αλλά και την μερική κατανόηση των άκτιστων ενεργειών του Θεού.
Πιο συγκεκριμένα, χαρακτηρίζεται ως η λογική και συστηματική μελέτη της ύπαρξης και τις ιδιότητες του Θεού και της σχέσης του με την κτιστότητα του κόσμου και τη μελέτη που διαπραγματεύεται τα δόγματα που ορίζουν την ορθότητα της πίστης και τα λατρευτικά καθήκοντα προς το Θεό. Το θεολογικό δόγμα ονομάστηκε «θεολογική» ή «θεόπνευστη» γνώση εκφράζοντας μια θεολογική θεωρία ή σύστημα.
Επιπλέον, γίνεται λόγος για την πτώση και ασθένεια της ανθρώπινης προσωπικότητας και για την θεραπεία της, δηλαδή, την αποκαλυπτική αλήθεια. Εν ολίγοις, αναφέρεται όχι μόνο για την αρχή, αλλά και για τον σκοπό και το τέλος της δημιουργίας.
Πραγματεύεται όρους σαν την αμαρτία, την πίστη, την συγχώρηση και εξετάζει τα πλαίσια της συμφωνίας του Θεού-ανθρώπου σε θέματα, όπως η σωτηρία και η εσχατολογία. Η θεολογία συνήθως θεωρεί δεδομένη την πνευματική εξουσία ενός θρησκευτικού δασκάλου ή την ισχύ μιας θρησκευτικής εμπειρίας.
Ως θεολόγος μπορεί να χαρακτηριστεί ακαδημαϊκά ο επιστήμονας, ο γνώστης, στη θεολογία και τη μελέτη των θρησκειών και των θρησκευτικών διδασκαλιών, ο κάτοχος πτυχίου θεολογικής σχολής ή ο μελετητής κλάδων της θεολογίας. Εκκλησιολογικά, θεολόγος αποκαλείται αυτός που μεταφέρει το λόγο του Θεού στον κόσμο.
Στον αρχαιοελληνικό κόσμο, ο όρος αναφέρεται ήδη από τα έργα του Πλάτωνα και εξελισσόταν παράλληλα και εντός της φιλοσοφίας αποσκοπώντας σε μια σωστή κατανόηση του θείου.
Στις μονοθεϊστικές θρησκείες η θεολογία συνίσταται στη χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου, προκειμένου το περιεχόμενο της θείας αποκάλυψης να διατυπωθεί με όρους που είναι αποδεκτοί και κατανοητοί από την ανθρώπινη διάνοια. Η ειδοποιός διαφορά της είναι, δηλαδή, ότι στοχεύει στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με τη θεία αποκάλυψη, ούσα δεσμευτική για την έκβαση της αναζήτησης αυτής.
Θεολογική Σχολή Η Θεολογική Σχολή είναι μία από τις 4 Σχολές, η πρώτη κατά σειρά, που περιλάμβανε από την ίδρυση του 1837 το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1982 συμπεριλαμβάνει το Τμήμα Θεολογίας και το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας. Το 1931, παραχωρήθηκε από την Εκκλησία στο Πανεπιστήμιο ο ιστορικός βυζαντινός ναός του ΙΑ´ αιώνος των Εισοδίων της Θεοτόκου για τις θρησκευτικές ανάγκες. Πολλαπλή είναι η προσφορά της Θεολογικής Σχολής στην Επιστήμη, την Εκκλησία και το Έθνος, αλλά και διεθνής η παρουσία της με συμμετοχή σε πανορθόδοξες, διαχριστιανικές συσκέψεις και συνέδρια. Ανέδειξε ικανά στελέχη με παγκόσμια προβολή και προάγει όλους τους τομείς της θεολογικής επιστήμης.
Το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. αναγνωρίστηκε ως αυτοδύναμο Τμήμα με δική του διοικητική οργάνωση και αυτοτέλεια διοικητική και εκπαιδευτική με βάση το Ν. 1268/82. Η ίδρυση Θεολογικής Σχολής στη Θεσσαλονίκη, που άρχισε να λειτουργεί το 1941, είχε ενταχθεί στο γενικότερο σχεδιασμό για την ίδρυση Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912.
Η ανάγνωση παιδικών βιβλίων, ήδη από τη βρεφική ηλικία, προσδίδει στο παιδί την δυνατότητα να χτίσει γερά θεμέλια πάνω στα οποία, μετέπειτα, θα στηριχθούν οι ικανότητές του για ανάγνωση και συλλήβδην για μάθηση. Το Βιβλίο, άλλωστε, ως υλικός φορέας έντυπου λόγου, εικαστικού περιεχομένου, και πνευματικού έργου αποτελεί το κατεξοχήν μέσο διάδοσης της γνώσης με την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα αφενός εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό μέσο αφετέρου.
Διάβασμα και γονείς Ίσως, μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της προαναφερθείσας δραστηριότητας έγκειται στο γεγονός ότι δημιουργεί γέφυρες επικοινωνίας και στέρεους, συναισθηματικούς δεσμούς ανάμεσα στο παιδί και στον γονιό. Όσο ο τελευταίος διαβάζει στο παιδί, τόσο δημιουργείται μια ζεστή και όμορφη σχέση, όπου εκατέρωθεν οι πλευρές απολαμβάνουν τη συντροφιά του άλλου και δένονται έτι περισσότερο μεταξύ τους.
Διάβασμα και διεύρυνση πνευματικών οριζόντων: γνώση Επιπρόσθετα, το παιδί βρίσκεται σε θέση να αντλήσει νέα στοιχεία και μέσα από την εικονογράφηση. Ανεξαρτήτου γνωστικού αντικειμένου, προστίθενται πληροφορίες στον εγκέφαλο είτε αποβούν άμεσα χρήσιμες, είτε πάλι όχι. Βέβαια, «η γνώση είναι δύναμη», συμβάλλοντας στην καλύτερη προετοιμασία και προσαρμοστικότητα στις προκλήσεις της ζωής, εφόσον, είναι αναπόσπαστο εφόδιο, που λειτουργεί ως εφαλτήριο υπό την όποια αντίξοη συνθήκη.
Διάβασμα και συγκέντρωση: μνήμη Ακόμη, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για την απερίσπαστη αφοσίωσης στο βιβλίο. Το παιδί μαθαίνει να κάθεται ήσυχα και να συγκεντρώνεται βελτιώνοντας την αναγνωστική του ικανότητα, διότι χρειάζεται η συγκράτηση από μια σειρά χαρακτήρων, στοιχείων και η ακολουθία της πλοκής. Ενισχύεται η πλαστικότητα του εγκεφάλου με το να θυμάται δημιουργώντας νέες συνάψεις, συνδέσεις, ενδυναμώνοντας τη βραχυπρόθεσμη μνημονική του ικανότητα.
Διάβασμα και φαντασία: κριτική σκέψη Το βιβλίο αποτελεί το παράθυρο στη φαντασία. Ο συνδυασμός της εικόνας με το κείμενο προσφέρει πολύ-αισθητική απόλαυση. Η δύναμη που έχουν οι εικόνες και οι λέξεις επιτρέπουν στο παιδί να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, να ονειρευτεί και να σκεφτεί δημιουργώντας την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του με αποτέλεσμα να επεκτείνει τη δυνατότητα της αντίληψης του για τον κόσμο σε βαθύτερο επίπεδο και προσθέτοντας στη δεξιότητα της δημιουργικότητας σε έκαστο τομέα. Συνεπώς, συμβάλει στη διατήρηση της πνευματικής εγρήγορσης, στην εξέλιξη της κριτικής ικανότητας -λειτουργώντας ως πυξίδα- και στην όξυνση του νου του.
Διάβασμα και εμπλουτισμός λεξιλογίου Ένα ακόμη προτέρημα είναι το εξής, επιτυγχάνεται η βελτιωτική ικανότητα του παιδιού -ερχόμενο σε επαφή- με πλειονότητα καινούργιων, ασυνήθιστων λέξεων να μαντεύει τη σημασία τους από τα συμφραζόμενα. Είναι, βέβαια, πολύτιμο εργαλείο στη μάθηση νέων γλωσσών, καθώς συμβάλει στην ευχέρεια του λόγου προφορικού και γραπτού.
Διάβασμα και κοινωνικοποίηση Με την ανάγνωση βιβλίων βοηθιέται, επίσης, στην καλύτερη και αποτελεσματικότερη έκφραση των σκέψεων και των αναγκών του. Κατά συνέπεια, αναπτύσσονται οι επικοινωνιακές του δεξιότητες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται και πιο εύκολα φιλίες. Επιπλέον, τα βιβλία προσδίδουν τροφή για συζήτηση, καθώς είναι ένα ανεξάντλητο θέμα σε οποιοδήποτε πλαίσιο κοινωνικής συναναστροφής. Εν τέλει, το παιδί αντιλαμβάνεται την έννοια του βιβλίου, χτίζοντας παράλληλα και σταδιακά την αυτοεκτίμηση του παιδιού.
Διάβασμα και χαλάρωση: γαλήνη Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστήμιου του Sussex εν έτη 2009, το διάβασμα εδραιώνεται ως ο πιο αγχολυτικός τρόπος συμβάλλοντας στην βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και του εγκεφαλικού ιστού. Ακόμη, κατά την Mayo Clinic, η ανάγνωση βοηθάει τον οργανισμό να χαλαρώσει και δημιουργεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας, σε αντίθεση με την παρακολούθηση τηλεόρασης, αποφεύγοντας, έτσι, το έντονο φως των ηλεκτρονικών συσκευών. Αποτελεί, εν ολίγοις, μέσο επίτευξης πνευματικής και ψυχικής ισορροπίας και ευεξίας, μέρος ενός συνολικότερου υγιεινού τρόπου ζωής.
Διάβασμα και ψυχαγωγία Μολαταύτα, είναι μια επένδυση στο χρόνο με τις βιβλιοθήκες να διαθέτουν βιβλία όλων των ειδών, για όλες τις ηλικίες και τα γούστα. Επίσης, υπάρχουν και πολλές πηγές στο διαδίκτυο από τις οποίες μπορούν να αντληθεί υλικό, όπως, ακόμη ο δανεισμός από φίλους και συγγενείς. Έτσι, πρόκειται για μια μορφή ψυχαγωγίας, δωρεάν ή μη, προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή.
Διάβασμα και υγεία: μακροζωία Το 2016, ερευνητές από το τμήμα Δημόσια Υγείας του Yale ανακάλυψαν ένα ενδιαφέρον μοτίβο σχέσης ότι τα 30 λεπτά ημερησίου διαβάσματος επεκτείνει τον μέσο όρο ηλικίας κατά 2 έτη. Ακόμη, μειώνεται, με αυτό τον τρόπο, η αρτηριακή πίεση, καθώς και ο κίνδυνος να νοσήσει το παιδί από ασθένειες, όπως το Alzheimer. Το βιβλίο καθίσταται η ίαση της ψυχής και το καταπραϋντικό της όποιας διαταραχής, «διάβασε για να ζήσεις», όπως έλεγε ο Gustave Flaubet.
Είναι χρήσιμο να μην παραλειφθεί ότι το βιβλίο δεν συμβάλει μόνο στην αφύπνιση από τον πνευματικό λήθαργο και τον φορέα των ατελεύτητων γνώσεων και πληροφοριών, αλλά, επίσης, ασκεί θετική επίδραση στη ψυχοσύνθεση του παιδιού -και όχι μόνο- με απόρροια τον εμπλουτισμό της προσωπικότητάς του και τον εξοστρακισμό των αρνητικών στοιχείων του.
Σύμφωνα με την άποψη του Joseph Addison, Άγγλου δοκιμιογράφου «το διάβασμα είναι για το μυαλό ό,τι η γυμναστική για το σώμα», ενώ κατά τον Κικέρωνα «αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται».
Καταλήγοντας, απαύγασμα της επιτακτικής αυτής ανάγκης είναι για τις νέες γενιές, ως άξιοι συνεχιστές του κόσμου, να αγαπήσουν το βιβλίο, την μάθηση και να αναγνωρίσουν ότι πρόκειται τόσο για έναν υλικό θησαυρό, όσο και πνευματικό. Στο έργο αυτό, για την πνευματική καλλιέργεια των παιδιών, δύνανται να συμβάλλουν εξίσου η οικογένεια και το σχολείο.
Αρχαίο δράμα: θρησκεία, θεσμοί και ο παραλληλισμός με τα σημερινά θέατρα
Το δράμα είναι δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος με προσφερόμενα πολλά δραματικά στοιχεία, τα δρώμενα. Αποτελεί είδος της αρχαίας ελληνικής ποίησης που συνθέτει στοιχεία από δύο είδη, το έπος και τη λυρική ποίηση. Με τον όρο δεν νοείται μοναχά η τραγωδία και το σατυρικό δράμα, αλλά και η κωμωδία. Μετά την ανατροπή των ολιγαρχικών και τυραννικών καθεστώτων, τον 5ο αι. π.Χ. εδραιώνεται σταδιακά στην Αθήνα το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ανάδειξή της ως η ισχυρότερη μεταξύ ελληνικών πόλεων-κρατών, σηματοδότησε την πορεία της δραματικής ποίησης.
Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα δράω-ω και σημαίνει το είδος της ποίησης που συνοδεύεται από την αναπαράσταση των πράξεων που περιγράφει. Γεννήθηκε και άνθισε πριν από 2.500 χρόνια στην αρχαία Αθήνα. Στην παρακαταθήκη του αρχαίου θεάτρου δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «αρχαίο θέατρο» ούτε, επίσης, κατονομάζεται κάποιος από τους αρχαίους δραματικούς συγγραφείς ή τα έργα αυτών. Αρκεί παρά μόνο η αναφορά της λέξης «Επίδαυρος».
Στην πραγματικότητα, οι τραγικοί ήρωες δεν νικούν τα πάθη ή και το χρήμα, αλλά πιθανόν να νικιούνται από αυτά. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα είναι ενδεικτική συγκριτικά με την σύγχρονη, πανεθνικής σχεδόν, εμμονής με το αρχαίο δράμα ως ύψιστης μορφής τέχνης. Η εθνική εμμονή εκδηλώνεται ετησίως -ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο- όταν τα υπαίθρια θέατρα φιλοξενούν συστηματικά παραστάσεις αρχαίου δράματος. Αρχικά ήταν ριζικά διαφορετικό από το σύγχρονο τόσο ως θέαμα, όσο και θεατρική εμπειρία του θεατή.
Ακρογωνιαίος λίθος και συνάμα λίκνο αυτής το θρησκευτικό πλαίσιο. Οι θεατρικές παραστάσεις της κλασικής αρχαιότητας ήταν άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένες με τις θρησκευτικές εορτές που λάμβαναν χώρα προς τιμήν του θεού Διονύσου, θεός του κρασιού και της θεατρικής μεταμφίεσης, του θεάτρου. Οι θεατρικές παραστάσεις, άλλωστε, αποτελούσαν τμήμα του προγράμματος μιας εορτής διονυσιακής. Το τμήμα αυτό ήταν ισότιμο και αντίστοιχο με τις θρησκευτικές πομπές, σπονδές, θυσίες και μουσικές εκτελέσεις. Εν ολίγοις, δεν δύνανται κανείς να παρακολουθήσει θέατρο σχεδόν κάθε μέρα, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά όφειλε να περιμένει την ειμαρμένη στιγμή, την κατάλληλη θρησκευτική, διονυσιακή, εορτή.
Συνεπώς, όπως προκύπτει από το άνωθεν, δεν επρόκειτο για κάποιο κοσμικό γεγονός της αρχαιότητας, μα για ένα μέρος θρησκευτικών εορτασμών, μίας τελετουργίας -μεταξύ άλλων- όπου αποδίδονταν λατρευτικές τιμές. Στην Αθήνα της κλασικής εποχής οι θεατρικές παραστάσεις ανέβαιναν συνήθως στο πλαίσιο τεσσάρων εορτών, αυτές ήταν τα Εν άστει ή Μεγάλα Διονύσια, τα Κατ’ αγρούς ή Μικρά Διονύσια, τα Λήναια και τα Ανθεστήρια.
Επιπλέον, μια ακόμη διαφορά έγκειται στις φυσικές συνθήκες της παράστασης. Τότε οι θεατρικές παραστάσεις εκκολάπτονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, με φυσικό φως, διότι ήταν ανεπαρκής η τεχνολογία, και επομένως δεν διατίθενται τα τεχνικά μέσα για τον φωτισμό τέτοιων μεγάλων υπαίθριων χώρων, αλλά τοπικά με δάδες και λυχνάρια. Απεναντίας, σήμερα οι θεατρικές παραστάσεις, υλοποιούνται βραδινές ώρες είτε σε ανοιχτούς χώρους ή σε αρχαία θέατρα.
Επιπρόσθετα, εντοπίζεται η διαφορά τους στον διαγωνιστικό τους χαρακτήρα ήδη από τον 2ο αιώνα π.Χ.. Εν συντομία, δεν αφορά κάποιο αυτόνομο καλλιτεχνικό γεγονός. Αντίθετα, τα δράματα παρουσιάζονταν ως συμμετοχές σε διαγωνισμό, του οποίου ο νικητής αναδεικνυόταν από επιτροπή κριτών. Εκείνος συγκαταλέγονταν μεταξύ των τραγικών, κωμικών ποιητών, καθώς και των υποκριτών, δηλαδή των ηθοποιών. Σε μεταγενέστερες περιόδους, μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ακόμη αργότερα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι θεατρικοί αγώνες συνυπήρχαν με άλλα είδη αγώνων, λόγου χάρη αθλητικούς και μουσικούς.
O διαγωνισμός κωμικών ηθοποιών καθιερώνεται πιο νωρίς στα Λήναια, ενώ ο αντίστοιχος στα Διονύσια αργεί να θεσμοθετηθεί. Αυτό συμβαίνει πιθανότατα γιατί στην πρώτη περίπτωση είχε προεξάρχοντα ρόλο η κωμωδία, συμμετέχοντας περισσότεροι κωμικοί ποιητές παρά τραγικοί. Οι κωμικοί ήταν από τρεις έως πέντε, ο καθένας με μία κωμωδία, ενώ οι τραγικοί ποιητές ήταν μόνο δύο με έκαστο να παρουσιάζει δύο τραγωδίες. Εύλογα, λοιπόν, στάθηκε η κατεξοχήν εορτή της κωμωδίας.
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν Πηγή χαράς και στήριξης Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ. Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους. Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση. Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη, Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες, Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση. Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι Ο αυθεντικός τους εαυτός Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής. Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων. Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου. Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή. Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα. Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους Και να είναι απλώς παιδιά
Δίκτυα λιμένων στο Αιγαίο κατά την Βυζαντινή εποχή
Εξαρχής ο ανθρωπογενής παράγων δημιούργησε και εξέλιξε εγκαταστάσεις στα πλαίσια των περιβαλλοντικών συνθηκών. Οι προαναφερθείσες χρησιμοποιούνται και διαμορφώνονται για πληθώρα λόγων, όπως οικιστικούς, εμπορικούς και επικοινωνιακούς, καθώς, επίσης, και για την γεωργική και βιομηχανική εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Βέβαια, είχε ως απόρροια την σημαντική και αμφίδρομη επιρροή της ανάπτυξης της ανθρώπινης ζωής στις παράκτιες ζώνες με το δίκτυο επικοινωνίας και το θαλάσσιο εμπόριο.
Ιδίως εκείνη τη χρονική περίοδο, η Μεσόγειος διαθέτει ένα πλούσιο και πυκνό δίκτυο παράκτιων ζωνών και άλλων υποδομών που επικοινωνούν μέσω της χρήσης λιμενικών εγκαταστάσεων. Άλλωστε, το δίκτυο αυτό των οικισμών αντιπροσωπεύει αφενός τις διάφορες κατηγορίες λιμενικών κατασκευών και αφετέρου ένα ευρύ φάσμα τύπων λειτουργικών εγκαταστάσεων.
Οι ποικιλία στις παράκτιες εγκαταστάσεις και στον τρόπο λειτουργίας τους υποδηλώνουν ένα είδος ιεραρχικού μοντέλου και αλληλεξάρτησης μεταξύ των παράκτιων τοποθεσιών. Με βάση το μοντέλο αυτό, τα θαλάσσια δίκτυα παρέχουν μία σαφή εικόνα της σχέσης μεταξύ οικισμών, εγκαταστάσεων παραγωγών, μοναστηριακών και ιδιωτικών ιδρυμάτων. Συνεπώς, στάθηκε ακρογωνιαίος λίθος για την θαλάσσια επικοινωνία, λειτουργώντας ως κρίσιμος ενδιάμεσος σταθμός για την τοπική και για την διεθνή επικοινωνία ολόκληρης της Μεσογείου.
Δεν ήταν διαχρονικά σε χρήση όλες οι λιμενικές εγκαταστάσεις, αλλά η παράκτια δραστηριότητα άλλαζε ανά τους αιώνες με βάση τις φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες.
Το λιμάνι δεν αποτελούσε μία ανεξάρτητη και ξεχωριστή υποδομή που λειτουργούσε απομονωμένα από το περιβάλλον του. Απεναντίας, πρόκειται για ένα εμπορικό κέντρο, πολιτιστικό και κοινωνικό σημείο συνάντησης, καθώς και πύλη επικοινωνίας και μεταφοράς για τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες της γύρω περιοχής. Συνεπώς, ο λιμένας λειτουργεί ως σημείο σύνδεσης, που είτε προσαρμόζεται στο περιβάλλον, είτε το προσδιορίζει.
Συνοψίζοντας, το ιεραρχικό σύστημα λιμένων συνδέεται στενά με την διοίκηση των επαρχιών και περιφερειών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συνδέοντας την ύπαρξη και χρήση των λιμένων στην κάθε χρονική περίοδο με τα στοιχεία ναυαγίων, το θαλάσσιο δίκτυο στο Βυζάντιο παρουσιάζει ένα πολύπλοκο σύστημα παράκτιας επικοινωνίας τοπικού-επαρχιακού και περιφερειακού-ηπειρωτικού δικτύου.
Ο Συνεταιρισμός αποτελεί μία μορφή βιώσιμης μορφής επιχειρηματικότητας, που συσπειρώνει τους μικροπαραγωγούς και επιβιώνοντας στην κρίση οδηγεί σταδιακά στην ανάκαμψη. Σκοπός της παγκοσμιότητας του εορτασμού αυτού έγκειται στην απόπειρα της αύξησης της ευαισθητοποίησης σχετικά με το εν λόγω ζήτημα.
Θεσμοθέτηση Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση της Διεθνούς Συμμαχίας των Συνεταιρισμών καθιερώθηκε το 1995.
Το θέμα της για το 2020 Σύμφωνα με τον Ariel Guarco, η με δράσεις συνεργασία της συνεταιριστικής κοινότητας αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή. Οι μέθοδοι παραγωγής και κατανάλωσης είναι κρίσιμες με αποτέλεσμα να θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές, καθώς και την ίδια την επιβίωση, διαταράσσοντας, έτσι, ζωτικά οικοσυστήματα τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για τον πλανήτη.
Επενδυτικές προοπτικές Η συνεταιριστική αρχή «ενδιαφέρον για την κοινότητα» σημαίνει ότι οι συνεταιρισμοί επενδύουν στη μακροπρόθεσμη ευημερία των κοινοτήτων στις οποίες λειτουργούν, και συμμετέχουν στην εξεύρεση τοπικών λύσεων. Σε παγκόσμια κλίμακα ο αγών των ανθρώπων -στοχευόμενων στην οικονομία με κοινωνική ένταξη και ειρήνη- βρίσκει αντίκρισμα με την ποιοτική εκπαίδευση, την ισότητα των φύλων, την αξιοπρεπή εργασία και ανάπτυξη για την εξάλειψη της φτώχειας και της πείνας, τις βιώσιμες κοινότητες, την υπεύθυνη παραγωγή και κατανάλωση και τέλος την προστασία των φυσικών πόρων, της θαλάσσιας ζωής.
Μέτρο επιτυχίας Οι συνεταιρισμοί έχουν ως μέτρο επιτυχίας την ικανότητά τους να εξυπηρετούν τις ανάγκες των μελών τους, και συνεπώς, όπως προκύπτει, η επιτυχία μετράται στα οικονομικά, κοινωνικά ή και πολιτιστικά πλαίσια. Επιπρόσθετα, η αξιολόγηση της επιδόσεώς της «επιστρέφει» στα μέλη και τις κοινότητες αφενός την οικονομική αξία αφενός και την κοινωνική ισότητα αφετέρου.
Συνεταιρισμός Επαγγελματιών Πρακτόρων Παιχνιδιών Πρόγνωσης Δέουσας σημασίας για τα Μέλη του ΣΕΠΠΠ αποτελεί το γεγονός ότι σε ψήφισμα του ΟΗΕ αναγνωρίζεται πως τα προαναφερθέντα δύνανται να κατασταθούν επιτεύξιμα. Οι κανόνες της ίδρυσής του ταυτίζεται με το ψήφισμα του ΟΗΕ και το κάλεσμα της Διεθνούς Συνεταιριστικής Συμμαχίας (ICA). Προτεραιότητα, άλλωστε, και φέτος, έχουν οι στόχοι για τη βιώσιμη οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανάπτυξη.
