Και ναι, έφτασε επιτέλους η πολυαναμενόμενη και πολυαγαπημένη εποχή όλων μας, τα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα παντού λοιπόν. Λαμπάκια, πολλά λαμπάκια. Η εποχή των μελομακάρονων και των κουραμπιέδων. Βιτρίνες στολισμένες στην εντέλεια και στην υπερβολή. Ο κόσμος ”ετοιμοπόλεμος” ξεχύνεται στους δρόμους και στα καταστήματα, αναζητώντας πληθώρα πραγμάτων που θα ικανοποιήσουν και θα καταλαγιάσουν την καταναλωτική του μανία, καθώς και δώρα για να προσφέρει στα αγαπημένα του πρόσωπα. Ακούγεται πολύ ιδανικό και καλό για να είναι αληθινό γιατί ο κορωνοϊός γέλασε, γιατί ο κορωνοϊός ξέρει.

Τα δεδομένα πλέον άλλαξαν και όλα αυτά μέσα σ’ ένα χρόνο. Αν μας έλεγε κάποιος ότι εν έτη 2020 θα ζούσαμε τέτοιες καταστάσεις, το πιθανότερο είναι ότι θα γελούσαμε και θα τον χλευάζαμε καθ’ ότι η επικαιρότητα του σήμερα θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Το θέμα με τον Covid-19, δυστυχώς έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και τα γεγονότα εκτός του ότι μιλάνε από μόνα τους, φαντάζουν και δυσοίωνα, όσο το σωτήριο εμβόλιο καθυστερεί. Απεγνωσμένοι πλέον, περιμένουμε κάθε μέρα να ακούσουμε την ανακοίνωση των νέων κρουσμάτων, των απωλειών, καθώς και τον αριθμό των διασωληνωμένων στις μονάδες εντατικής θεραπείας. Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρη για όλους. Τα πάντα έχουν κλείσει. Επιχειρήσεις κλειστές, εστίαση κλειστή, σχολεία κλειστά. Πλέον έκλεισαν και οι καρδιές μας.

Μαθημένοι πια, αν και υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη ως προς αυτό, απ’ την προηγούμενη καραντίνα της άνοιξης, γνωρίζουμε την κατάσταση και την αφουγκραζόμαστε. Τα συναισθήματα γνώριμα, οι δραστηριότητες παρόμοιες. Το 13033 επέστρεψε δριμύτερο και είναι πιο αυστηρό απ’ ότι θα περίμενε κανείς, αφού έχει το ρόλο πλέον των γονέων μας, που όταν ήμασταν μικροί έπρεπε να τους δίνουμε πλήρη αναφορά για το που θα πάμε, με ποιον και για πόση ώρα.

Οι γιορτές λοιπόν των Χριστουγέννων είναι προ των πυλών και όλοι αναρωτιόμαστε πως θα τα περάσουμε φέτος. Είναι η συγκεκριμένη εποχή, που από μόνη της σε μυεί σ’ ένα κλίμα ζεστασιάς και αγάπης. Ο κόσμος θέλει να αγαπήσει τους πάντες, να πάρει και να δώσει αγάπη. Πέρα από αυτά τα συναισθήματα, ακολουθούν και αυτά της φιλευσπλαχνίας και του αλτρουισμού. Νιώθουμε ασυναίσθητα την ανάγκη να δώσουμε κάτι απ’ τα υπάρχοντα μας, το υστέρημα μας, έστω και κάτι μηδαμινό. Η πράξη μετράει και το ”λίγο” του ενός, είναι το ”πολύ” του άλλου. Επίσης, είναι η εποχή της επανένωσης των οικογενειών, οι οποίες ανυπομονούν διακαώς να βρεθούν γύρω απ’ το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το οποίο ξεχειλίζει από αφθονία και λαχταριστά φαγητά. Οι αγκαλιές και τα φιλιά κάτω απ’ το γκι δίνουν και παίρνουν. Σήμερα όμως, που ζούμε υπό το καθεστώς του απειλητικού αυτού για τη ζωή ιού, μη διανοηθείτε να αγκαλιαστείτε ελεύθερα, γιατί καραδοκεί ο ”κέρβερος”, ονόματι Covid-19. Θα είμαστε για κάποιο μεγάλο διάστημα παγιωμένοι στον κοινωνικό εγκλεισμό και στη μοναξιά.

Αλλιώτικα λοιπόν Χριστούγεννα φέτος. Οικογενειακά μεν, μοναχικά δε. Σχήμα οξύμωρο βέβαια, αλλά είναι η αλήθεια. Έχουμε όριο στις μαζώξεις με περιορισμό ατόμων. Πρόσωπα που θα περιμέναμε υπό φυσιολογικές συνθήκες να δούμε, μετά από πολύ καιρό, δε θα μπορέσουν να μετακινηθούν, λόγω απαγόρευσης από νομό σε νομό. Θα κάνουμε επομένως το γιορτινό τραπέζι σε μια μορφή τηλεδιάσκεψης. Η αγάπη φέτος θα μοιραστεί από οθόνες υπολογιστών, κινητών και tablet. Μιλάμε για Χριστούγεννα υψηλής τεχνολογίας.

Μολαταύτα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την δυσχερή αυτή κατάσταση για τον λόγο ότι πολλοί από εμάς είμαστε σε καλύτερη μοίρα από πολλούς συνανθρώπους μας. Κάποιοι θα περάσουν φέτος τις γιορτινές μέρες διασωληνωμένοι σε μονάδα, να αγωνίζονται για τη ζωή τους. Όσο κι αν τα κρούσματα αυξάνονται, οι κλίνες των ΜΕΘ λιγοστεύουν και το σύστημα υγείας καταρρέει, η ελπίδα μας συντροφεύει και δεν θα μας αφήσει ποτέ. Έχουμε περάσει σαν Έλληνες και άλλες δύσκολες στιγμές και δεν το βάζουμε κάτω. Θα βρούμε τον τρόπο να σμίξουμε με τους συγγενείς μας. Απ’ την στιγμή που δεν υπάρχει άμεση επαφή, θα πρέπει να ανακαλύψουμε διαφορετικούς τρόπους. Αμέτρητα τηλεφωνήματα και βιντεοκλήσεις σε συγγενείς και φίλους, τηλεκαφέδες και δείπνα επανένωσης με σκοπό να νιώσουμε πιο κοντά μας τους αγαπημένους μας. Προσαρμογή λοιπόν στη νέα πραγματικότητα. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Καλές γιορτές σε όλους!

Γιώτα Τηγανίτη

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν κορυφαία μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών που έλαβε χώρα στην ελληνική επικράτεια τον Νοέμβριο του 1973, όπου με έντονα αντιδικτατορικά αισθήματα αντέδρασαν και φοιτητές.

Ήδη από το 1967 η διακυβέρνηση του στρατιωτικού καθεστώτος είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και με κριτήριο τις πολιτικές πεποιθήσεις βασάνιζε το λαό. Είχε αναμιχθεί στον φοιτητικό συνδικαλισμό από το 1967 απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια, στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους ηγέτες των φοιτητικών συλλόγων στην Eθνική Φοιτητική Ένωση Eλλάδας (ΕΦΕΕ). Και ακριβώς σε αυτά αντέδρασαν και ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347.

Αφετηρία της εξέγερσης στάθηκε η κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών, η οποία κλιμακώθηκε σε αντιχουντική, καταλήγοντας, τελικώς, σε θανατώσεις και βιαιότητες. Με τη διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο και τη χούντα να παραβιάζει το πανεπιστημιακό άσυλο, δόθηκε η εντολή στην αστυνομία να επέμβει, με το έργο της να αποδεικνύεται ανεπαρκές στο να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου.

Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της Νομική σχολής, την προάγγελο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Εκεί, ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, με τον πομπό μέσα σε λίγες ώρες να έχει κατασκευαστεί στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από τον Γιώργο Κυρλάκη. Επιπλέον, εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων.

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!»
Εκφωνητές του σταθμού ήταν η Μαρία Δαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης. «Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, ελάτε μαζί μας» αυτό μαζί με τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο συνεχίστηκε ακόμα και μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής για 40 λεπτά μετά την έξοδο.

Και στην συνέχεια, γεννιέται ένα θέμα που στην μακρόχρονη πορεία του, παίρνει διαστάσεις αστικού μύθου: «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου».

Η απόρροια αυτού:
Δεκάδες νεκροί. Χιλιάδες τραυματισμένοι. Αιώνια η τιμή και μνήμη της ημέρας.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας η μετανάστευση, αναγκαστική ή μη. Μεγάλο μέρος του πλυθησμού φτιάχνει τις βαλίτσες του, εγκαταλείπει το σπίτι του και φεύγει απο τη πατρίδα του ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί.

Η Ελλάδα από την οικονομική κρίση και μετά αδυνατεί να προσφέρει στους νέους ευκαιρίες και δυνατότητες για επαγγελματική αποκατάσταση και ενα καλύτερο μέλλον, ετσι οι περισσότεροι στρέφονται προς το εξωτερικό. Κάποιοι στέκονται τυχεροί, βρίσκουν μια δουλειά που τους προσφερει περισσότερα από ότι είχαν πριν, γνωρίζουν κόσμο και δημιουργούν ανθρώπινες σχέσεις. Όμως πώς νιώθει πραγματικά εκείνος που τα αφήνει όλα πίσω του και αρχίζει απο το μηδέν;

Δυστυχώς κανείς δε μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει ξενιτιά αν δεν το εχει ζήσει. Μετά από πολλή έρευνα και θέληση κατάφερα να μαζέψω διάφορες μαρτυρίες απο ανθρώπους που αποφάσισαν να αφήσουν την χώρα τους και να ψάξουν ενα καλύτερο μέλλον σε μια άλλη.

Έλενα Μπάση, 38 ετών, τραγουδίστρια.

“Ήταν παρορμητική η απόφαση μου μετά από πρόσκληση που είχα για κάποιες εμφανίσεις στη Νεα Υορκη ! Μετανάστευσα σε μεγάλη ηλικία μόλις το 2016 αλλά φλέρταρα με την ιδέα 2 χρόνια πριν. Πάντα θα έχω την Ελλάδα μου ως μέτρο σύγκρισης. Μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, δεν έχω μετανιώσει, αλλά αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Γι αυτό φροντίζω να την επισκέπτομαι συχνά. Μου λείπουν οι γονείς μου, οι φίλοι μου η καθημερινότητα μου.. Εδώ, στη Νέα Υόρκη, όλα είναι απρόσωπα και οι ρυθμοί πολύ γρήγοροι. Χρειάστηκα πολλά χρήματα για αυτή την απόφαση για τα οποία δούλεψα και κουράστηκα. Δεν μπορούσα να ξέρω αν θα πετύχει το σχέδιο μου, κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Νιώθω άνετα εδώ, ναί, οικεία όμως οχι, δε θα νιώσω ποτέ. Είμαι και νιώθω ξένη. Πάντα θα είμαι ελληνίδα και αυτό δε θα αλλάξει. Εκτός πατρίδας πάντα θα νιώθεις έτσι, μόνο τη μια πλευρά του εαυτού σου, η αλλή έχει μείνει πίσω, στο σπίτι σου.”

Ειρήνη, 19 ετών, φοιτήτρια.

“Οι γονείς μου δυσκολεύονταν αρκετά οικονομικά οπότε δεν υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά να φύγω μαζί τους στην Γερμανία πριν πολλά χρόνια. Καινούργια ζωή, καινούργιες εμπειρίες. Μετακόμισα στην Φρανκφούρτη και μπορώ να πω ότι είμαι ενθουσιασμένη. Είναι μια πόλη πανέμορφη, είναι η Νέα Υόρκη της Ευρώπης. Φυσικά, δεν γνώριζα την γλώσσα όταν πρωτοπήγα εκεί, αλλά πλέον την μιλώ αρκετά καλά. Δεν περίμενα το ξεκίνημά μου στην Γερμανία να ήταν τόσο δύσκολο. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Δεν υπάρχει η ζωντάνια που υπάρχει στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, δεν έχω μετανιώσει. Είμαι άνθρωπος που φοβάμαι τις αλλαγές. Μου λείπει η πατρίδα μου. Μου λείπει αρκετά. Μου λείπει η οικογένειά μου, η παρέα μου και όσες αναμνήσεις απέκτησα στην χώρα που τόσο πολύ νοσταλγώ. Μερικές φορές νιώθω ότι δεν ανήκω ούτε στην Γερμανία ούτε στην Ελλάδα. Είμαι Ελληνίδα αλλά η Ελληνίδα της Γερμανίας. Και πλέον, όταν πάω στην Ελλάδα είμαι η Ελληνίδα από την Γερμανία, βρίσκομαι στο ενδιάμεσο.. Πλέον νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες εδώ για να με βοηθήσουν να μάθω την πόλη. Έψαξα και τους βρήκα. Στη Γερμανία όσον αφορά την εκπαίδευση πιστεύω ότι μπορείς να την προσεγγίσεις πιο εύκολα. Δεν υπάρχει μόνο το πανεπιστήμιο, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Να είσαι σίγουρος ότι θα δυσκολευτείς να εξοικειωθείς με την νοοτροπία αυτή. Όσον αφορά την δουλειά καλό θα ήταν να είσαι πρόθυμος να μάθεις την γλώσσα σύντομα. Τελευταίο και σημαντικότερο.. Να είσαι έτοιμος για την μεγάλη αλλαγή.”

Χ. Κ., 53 ετών, καθαρίστρια.

“Ήμουν 43 ετών όταν αποφάσισα να φύγω. Το 2007 η χώρα μύριζε ήδη διαπλεκόμενη κομματική κλεισούρα, επερχόμενη κρίση,ανεκδιήγητη φιγούρα και πρώτης τάξεως ματσισμό. Έφυγα σε ανάμνηση μιας άλλης ευρωπαικής φοιτητικής φυγής με την ελπίδα ότι η απόσταση από τη χώρα και τους κατοίκους της θα βοηθήσει στο να καταπραυνθεί μέσα μου ο μόνιμος θυμός εξαιτίας της ελληνικής καθημερινότητας. Εδώ στη Γερμανία εχω συνηθίσει σε μια ήρεμη ζωή. Δέν εχω μετανιώσει που έφυγα, ίσως εχω μετανιώσει που ήρθα στη Γερμανία. Μου λείπει η πατρίδα μου, η γλώσσα, η ευκολία πρόσβασης στους ανθρώπους, ο κώδικας συμπεριφοράς με τον οποίο μεγάλωσα, η απίστευτη ομορφιά της χώρας μου. Δεν μου λείπουν οι ελληναράδες, η εθνική γκρίνια και οι Ελληνίδες «Κάρεν». Δεν πρέπει να έχει κάποιος κατι για να μεταναστεύσει στη Γερμανία πέρα απο κάποια χρήματα για το ξεκίνημα του. Μπορείς να έρθεις να δουλέψεις από εργάτης ως στέλεχος επιχείρησης.. Στην πορεία το αν δεν ξέρεις τη γλώσσα θα περιορίσει τρομακτικά τη ζωή σου. Νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα, εχω συνηθίσει τον τρόπο ζωής εδώ. Είναι μια πραγματικότητα ότι είμαι ξένη, παρούσα σε κάθε έκφανση της ζωής, απλά υπάρχουν πολλές στιγμές που ξεχνά κανείς ότι είναι ξένος, Θα ήθελα να το ξανακάνω..με λιγότερες προσδοκίες, με περισσότερη εμπειρία ένταξης, με λίγη περισσότερη σοφία..και ελπίδα βέβαια, για καινούργια πράγματα. Μια φορά ταξιδιώτης για πάντα ταξιδιώτης..”

Παναγιώτης, 22 ετών, φοιτητής.

“Ήρθα στο cambridge πριν 3 χρόνια. Ήθελα από πολύ μικρός να φύγω για Αγγλία, ήξερα οτι η χώρα μου δεν μπορεί να μου προσφέρει αυτά που θέλω. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν μου λείπει η Ελλάδα, ίσως είναι ακόμα νωρίς. Απο την άλλη απλά δεν είμαι εκεί και το νιώθω αρκετες φορες, μαζι με την επιθυμία να τη ξαναεπισκεφθώ. Κρίνοντας απο τους ανθρώπους δε καταλαβαίνεις οτι είσαι στην Αγγλία, αλλα σε κάποια διεθνή περιοχή. Δεν ήμουν συνηθισμένος σε αυτό, έχοντας μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία. Εδώ ολα είναι ομορφότερα, περπατάς σε πάρκα και απλά απολαμβάνεις τη περιοχή γύρω σου. Μερικές φορές δε νιώθω καθόλου ξένος αλλά κάποιες άλλες το αισθάνομαι, γιατί απο την μια είμαι ένας απο τους πολλούς ξένους εδώ και μπορώ να αποκτήσω επαφές με αυτούς πιο εύκολα, αλλά από την άλλη είναι τόσο ριζικά διαφορετικό μέρος που με κάνει να νιώθω τελείως ξένος. Παρά τις διαφορές με την Ελλάδα, η Αγγλία της μοιάζει λίγο περισσότερο απο οτι διαφέρει,.είναι κυρίως όπως το φανταζόμουν. Θα άλλαζα σίγουρα ξανά χώρα. Δε το φοβάμαι καθόλου πλέον. Αυτή η αλλαγή ήταν πιο ομαλή απο όσο νόμιζα και γιατί οχι στη τελική; Δεν έχω να χάσω κάτι.”

Polina, 20 ετών, φοιτήτρια.

“Για μένα ήταν αρκετά εύκολη η απόφαση να μετακομίσω στο εξωτερικό επειδή η γιαγιά μου μένει στη Ελλάδα. Έφυγα απο τη Ρωσία, την πατρίδα μου πριν από 2 χρόνια. Στη αρχή δεν μου άρεσε καθόλου εδώ αλλά νομίζω είναι κάτι λογικό, ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται χρόνο προσαρμογής σε μία νέα χώρα. Τώρα μου αρέσει πολύ εδώ, δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, μου λείπει η οικογένεια μου και οι φίλοι μου. Εντυπωσιάστηκα τόσο με τον σχεδόν καθημερινά ηλιόλουστο καιρό οσο και με ευδιάθετους ανθρώπους. Αυτό που δεν μου αρέσει είνα η χρονοβόρα γραφειοκρατία που επικρατεί και τα ανοργάνωτα ΜΜΜ. Για να μεταναστεύσει κάποιος στην Ελλάδα πρέπει να έχει αρκετά χρήματα και όρεξη για καινούριες εμπειρίες. Δεν ένιωσα ποτέ ξένη, οι έλληνες μου φέρθηκαν πολύ φιλικά από την αρχή. Είχα διαφορετικές εντυπώσεις στο μυαλό μου όταν ήρθα εδώ, περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι χειρότερη ή καλύτερη, είναι απλώς διαφορετική. Θα άλλαζα ξάνα χώρα αν μου δινόταν η ευκαιρία, είναι μια αξέχαστη εμπειρία που εισπράττεις και μαθαίνεις πολλά.”

Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά, έχει στο μυαλό της την φυγή ως κάτι εύκολο ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι. Όταν κάποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει, ακούσια ένα κομμάτι του εαυτού μένει πίσω, αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Είναι ένα δύσκολο βήμα που προυποθέτει χρήματα, εργασία, τύχη, αντοχές και πολλή υπομονή. Η ενσωμάτωση σε μία νέα κοινωνία προυποθέτει αγώνα χρόνων χωρίς κανείς να εγγυάται την επιτυχία. Οπότε πριν το πάρεις απόφαση, σκέψου το καλά.

Μάκης Θεοχαράκης.

Το έθνος είναι μια ψυχή, μια πνευματική έννοια. Αφενός, στο παρελθόν αποτελεί την κοινή κατοχή μιας κληρονομιάς αναμνήσεων. Αφετέρου, στο παρόν τη συγκατάθεση, την επιθυμία της συμβίωσης, τη βούληση να εξακολουθήσουμε να αξιοποιούμε αυτή την κληρονομιά που δεχόμαστε ως αδιαίρετη.

Το έθνος, όπως και το άτομο, είναι η κατάληξη ενός μακραίωνου ηρωικού παρελθόντος συνιστάμενο από προσπάθειες, θυσίες και αφοσιώσεις, δόξα, κοινωνικό κεφάλαιο πάνω στο οποίο στηρίζεται μια εθνική ιδέα. Ο σεβασμός προς τους προγόνους είναι το πιο θεμιτό αίσθημα όλων. Αγαπάει κανείς το σπίτι που έχει χτίσει και μεταβιβάζει στους απογόνους του.

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κοινό πρόγραμμα προς εφαρμογή. Το γεγονός ότι έχει κανείς υποφέρει, ευχαριστηθεί, ελπίσει μαζί με άλλους έχει μεγαλύτερη αξία από τις τελωνειακές ενώσεις και τα στρατηγικά σύνορα. Όταν πρόκειται για εθνικές αναμνήσεις, τα πένθη αξίζουν περισσότερο από τους θριάμβους, γιατί επιβάλλουν καθήκοντα, απαιτούν κοινές προσπάθειες. Το έθνος είναι, συνεπώς, μια μεγάλη αλληλεγγύη, αποτελούμενη από το αίσθημα των θυσιών που έχουν γίνει κι εκείνων τις οποίες είναι διατεθειμένοι να κάνουν ακόμα όσοι ανήκουν σε αυτή την κοινότητα.

Η ύπαρξη του έθνους είναι ένα «καθημερινό δημοψήφισμα», όπως η ύπαρξη του ατόμου είναι μια μόνιμη επιβεβαίωση της θέλησης για ζωή. Ένα έθνος δεν έχει ποτέ πραγματικό συμφέρον να προσαρτήσει ή να κρατήσει μια χώρα παρά τη θέλησή της. Υπόσχεται πολιτισμική και πολιτική ενότητα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ευτυχία

Η ευτυχία και εμείς…

Τι είναι ευτυχία..
Ο Νίτσε θεωρεί ότι ανεξάρτητα με ό,τι γνωρίζουμε εμείς στο πεδίο των πράξεων ή των σκέψεών μας, όταν κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι οι άλλοι έχουν διαμορφώσει μια διαφορετική άποψη για εμάς η ευτυχία μας κινδυνεύει με κατάρρευση. Σε αντίθεση με τη θλίψη και την κακοκεφιά που έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν μια ολόκληρη κοινωνική οργάνωση, κρίνει πως η ευτυχία «δεν είναι καθόλου μεταδοτική αρρώστια». Εντούτοις, δεν παραλείπει να τονίσει τη σημασία του μοιράσματος της χαράς με τους άλλους, γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να γίνει «μεγάλος».

Γιατί μας επηρεάζει τόσο πολύ η άποψη των άλλων?
Μπορει να ανεβάζει την ψυχολογία μας ή να την ρίχνει αντίστοιχα.
Δεν θα έπρεπε να αρκούσε η γνώμη που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας?
Άλλωστε εμείς μας γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα..
Κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός διαφορετικός..
Με δική του άποψη και γνώμη.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή καλό και κακό..
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για ένα γεγονός..
Μην κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη..
Ας ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.
Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Αν αναρωτηθούμε το λόγο που γεννηθήκαμε και καταλάβαιναμε πόσο μοναδικοί είμαστε θα είχαμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και δεν θα δίναμε σημασία στη γνώμη των άλλων για μας είτε είναι θετική είτε αρνητική.

Έτσι εστιάζουμε σε αυτά και αυτούς που αγαπάμε και μας κάνουν ευτυχισμένους..
Καλή μουσική μια βόλτα δύο καλοί φίλοι ένα βιβλίο..
Γεννηθήκαμε για να περνάμε καλά..
Να ζούμε….

Μην περιμένουμε την τέλεια δουλειά το τέλειο σπίτι κτλ..
Η ευτυχία είναι επιλογή…
Επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για αυτά που έχουμε..
Μην ψάχνουμε λόγους για να είμαστε ευτυχισμένοι.
Απλώς να είμαστε..

Φιλοσοφιστε το..
Όταν ο Μέγα Αλέξανδρος πέρασε απ’ την Κόρινθο, επισκέφθηκε τον Διογένη, ένα ρακένδυτο φιλόσοφο που πέρναγε τις ώρες του κάτω από ένα δέντρο. Ο Αλέξανδρος, ο πιο ισχυρός άντρας εκείνη την εποχή, τον ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι ώστε να τον βοηθήσει. «Ναι», του απάντησε εκείνος. «Αρκεί να κάνεις στην άκρη γιατί μου κρύβεις τον ήλιο». Οι στρατιώτες φοβήθηκαν ότι η απάντηση του φιλοσόφου θα προκαλούσε την οργή του μεγάλου στρατηλάτη, αλλά εκείνος όχι μόνο γέλασε αλλά σχολίασε ότι αν δεν ήταν αυτός που ήταν, θα ήθελε σίγουρα να είναι ο Διογένης.

Το 2020 μας έχει επηρεάσει όλους πολύ και μας έχει αλλάξει το τρόπο ζωής μας και το πως είχαμε συνηθίσει να ζούμε.

Κορωνοϊός , Ελληνοτουρκικά, αύξηση ανεργίας , απώλειες των ανθρώπων μας και πολλά άλλα που δυστυχώς για το προσεχές μέλλον δεν φαίνονται να αλλάζουν ριζικά.

Επίσης τα ταξίδια και ο τουρισμός δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα απο όλο αυτό που προδιαγράψαμε. Σίγουρα η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας έχει πληγεί στο βάρος όλων όσων συμβαίνουν! Πως το αντιμετωπίζουμε λοιπόν όλο αυτό; Παθητικά και περιμένοντας κάτι να αλλάξει?

Μα και αν αλλάξει αυτό κάτι άλλο δεν θα προκύψει; Τουλάχιστον αυτό θα μπορούσε να μας το διδάξει η χρονιά που διανύουμε το 2020. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού μήπως; Τελικά όταν πάνε στραβά θα πρέπει να εγκαταλείπουμε ή να προσπαθούμε περισσότερο;

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος , σίγουρα υπάρχει όμως μία ζωή και πέρα από την οποιαδήποτε προσοχή που πρέπει να δώσουμε στο δώρο της ζωής μας αλλά και των δικών μας ανθρώπων θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ανταπεξέλθουμε στα δύσκολα, γιατί κάποια στιγμή θα έρθουν και τα εύκολα.

Ο λογαριασμός στο instagram και η ιδέα.

Η φιλοσοφία του instagram είναι τέτοια που μπορεί να αναδείξει τις ομορφιές της Ελλάδας μας, του φυσικού της τοπίου, των όμορφων χωριών της, των νησιών της, αλλά και του μοναδικού ήλιου της και των θαλασσών της!

Ο λογαριασμός μας είναι @amazing_greek_pics όπου μπορείτε όλοι να συμμετέχετε φωτογράφοι ή μη. Μόνος περιορισμός οι ποιοτικές φωτογραφίες και το επίππεδο της φωτογραφίας να παραμείνει υψηλό!

Φωτογραφικά θέματα που επιτρέπονται:

Φωτογραφία τοπίου (νησί, θάλασσα, ηλιοβασιλέματα, βουνό…)

Νυχτερινή φωτογραφία (long exposure, urban, astrophotography, light paint)

Αρχιτεκτονική φωτογραφία

Φωτογραφίες απο drone

Οποιαδήποτε φωτογραφία αναδυκνύει την χώρα μας όπως π.χ αξιοθέατα

Απαγορεύονται φωτογραφίες μοντάζ και ψηφιακής σύνθεσης που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Π.χ. κακές μάσκες, κάθε φωτογραφία που θα στέλνεται θα λαμβάνει και τον λόγο που θα απορρίπτεται αν σε περίπτωση δεν δημοσιευτεί. Συντονιστής σε όλη αυτή τη διαδικασία O Christos Aggelidis καταξιωμένος φωτογράφος ο οποίος έχει βραβευτεί πολλές φορές για το έργο του, αλλά έχει και εμπειρία απο κριτική φωτογραφιών αφου συμμετείχε 2 φορές ως κριτής σε παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας του Photoweddingstories . Παρακάτω το site του

Aggelidis Photography

Σε όλα τα post θα αναγράφεται το link(instagram) των φωτογράφων- δημιουργών

Ανταμείβοντας τους δημιουργούς του @amazing_greek_pics

Κάθε μήνα ο δημιουργός που θα μαζεύει τα περισσότερα like στο @amazing_greek_pics στο instargam θα του γίνεται ένα 20λεπτο αφιέρωμα στην ραδιοφωνική εκπομπή του Αγγελίδη Χρήστου Art On Air

Στο τέλος κάθε χρονιάς (2021) οι 2 καλύτερες φωτογραφίες θα τυπώνονται και θα αποστέλλονται στον δημιουργό

Περήφανος χορηγός

Παρθενικό κείμενο για μένα στο CityVibes.gr.
Να σας συστηθώ, λοιπόν.
Είμαι η Κατερίνα και δεν είμαι καλά.

Ποιός είναι,θα μου πείτε.
Σωστό.

Έχει τα θετικά του όμως κι αυτό.

Επιστρέφω στις συστάσεις λοιπόν.
Είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών, μέσα στην τρέλα της εφηβείας και ότι συνεπάγεται.

Μου αρέσει το γράψιμο, πάντα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, τουλάχιστον σε μένα.

Λατρεύω το χιούμορ, έτσι λειτουργώ στην καθημερινότητα μου και αγαπώ όσους κάνουν το ίδιο και δεν το παρεξηγούν.

Οι περιστάσεις έτυχαν έτσι, ώστε να ξεκινήσω την συνεργασία μου με το CityVibes.gr στην φάση που ξεκινάει η νέα καραντίνα.

Θα προσπαθήσω να το εκμεταλλευτώ δημιουργικά για να βγουν κείμενα που θα μας φτιάξουν την διάθεση και να χαρίσουν λίγο γέλιο σε όλους εσάς, που είναι τόσο αναγκαίο υπό τέτοιες συνθήκες.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλαζουν τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλοι μας περνάμε μια εσωτερική κρίση!

Στις δύσκολες λοιπόν μέρες που διανύουμαι,το κοινοβούλιο της Πολωνίας επέλεξε να καταθέσει ένα νομοσχέδιο απαγορεύσεις των αμβλώσεων πράγμα πολύ στρατηγικό κατά τη γνώμη μου καθώς η πανδημία που πλήττει τις χώρες μας μονοπωλεί στα μεσα. Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου η πρόταση αυτή γνωστοποιειται και προκαλείται σάλος αντιδράσεων όπως είχε γίνει και το όχι και τόσο μακρινό 2016 στην ίδια χώρα για το ίδιο ζητημα.

Θεωρώντας λοιπόν εξοργιστική την πρόταση αυτή θέλω να παραθέσω την άποψή μου πάνω στο ζήτημα αυτό.

οι άνθρωποι είμαστε όντα που πράττουμε εν γνώση μας έχοντας την κριτική να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λαθος και αυτό είναι κατά βαση καθολικό,δεν μπορούμε να αναγκαζουμε κανέναν άνθρωπο να κάνει κατι που θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή του για πάντα ! το να στερείς από μια γυναίκα να διακοψει μια εγκυμοσύνη η οποια είναι είτε ανεπιθύμητη είτε προβληματικη είναι έγκλημα. Το σώμα μας, μας ανήκει και κανείς δεν έχει δικαίωμα πανω σε αυτό. ΤΩΡΑ πολλοί από σας θα σκεφτείτε πως έγκλημα είναι να σκοτώνεις  μια ψυχή που δεν έχει γεννηθεί ακόμη παρόλα ταύτα η επιστημονική κοινότητα δεν έχει την ίδια άποψη.

Το ζήτημα δυστυχώς είναι βαθύτερο και ξεκινάει από την εφηβική ηλικια, αν λοιπόν θέλουμε να μειωθούν οι εκτρώσεις αυτό που έχουμε να κάνουμε σαν κοινωνία σαν ανθρωπότητα αν θέλετε,είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας ,να μπουν λοιπον ενεργα σα σχολεια μαθήματα που θα διδάσκουν στα παιδια μας για το σεξ ,τις προφυλάξεις και τον σεβασμο στο αντίθετο φύλο.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ζήτημα της Βαρσοβίας οπου είναι μια χωρα με 38 εκατ πλυθησμό και οι αμβλώσεις είναι 2000 (νόμιμες)και εδώ έρχεται η οργανωση γυναικειων δικαιωμάτων να πει πως εκτρώσεις γίνονται,απλά είναι πάρανομες και σε άλλες χώρες και ο αριθμός τους δυστυχώς είναι τεράστιος (200.000). Όπως καταλαβαίνουμε λοιπον ενας τέτοιος νόμος δεν θα εξαλείψει τις εκτρώσεις, απλώς θα γίνονται παράνομα ή στο εξωτερικό και γι’αυτό επισημαίνω ότι το θέμα είναι βαθύτερο και πρέπει να στοχεύσουμαι στην εκπαίδευση και ΠΑΛΙ αυτή είναι η λύση για τα προβλήματα που μαστίζουν τον κόσμο μας

Θεοδώρα Ταμπάκη

Alter ego , de facto , carpe diem . Πόσες ακόμα φράσεις λατινικών χρειάζεσαι για να πειστείς ότι τα λατινικά υπάρχουν στην ζωή σου;  Αξιοποιείς , σε καθημερινή βάση ένα σημαντικό ποσοστό του λατινικού λεξιλογίου , χωρίς όμως να το αναγνωρίζεις. Εντυπωσιακό ε ; Από την διδασκαλία του ομηρικού έπους, Οδύσσεια , που εισάγεται ο λατινικός όρος in media res (στην μέση των πραγμάτων) , μέχρι το Et cetera (στα αγγλικά etc )που βάζουμε στις εκθέσεις, τα λατινικά παραμένουν στην ζωή μας … ασχέτως αν η γλώσσα αυτή δεν ομιλείται! Ας κάνω , βέβαια και τον δικηγόρο του διαβόλου. Πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι μια γλώσσα που δεν συναντάς , στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα , φυσικό ομιλητή ; Η επαφή με τα λατινικά υφίσταται μόνο στην θεωρητική κατεύθυνση του εκπαιδευτικού συστήματος , στο πανεπιστημιακό ίδρυμα με αντικείμενο την φιλολογία και ενδεχομένως στον δικηγορικό τομέα . Οι θετικές επιστήμες δεν ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με τα λατινικά , καθώς δεν αξιοποιούνται σε αυτόν τον τομέα . Οπότε τα απαξιούν , και μόλις βρεθεί μια φράση που ανάγεται στην λατινική γλώσσα , δύσκολα ξεχωρίζουν το νόημα της και την χρήση της. Τόσο ανάγκη έχουμε μια γλώσσα που δεν μιλάει κανένας ; Κάτι σαν τα αρχαία ελληνικά . Βλέπεις την άρνηση των παιδιών να μάθουν , στρεφόμενοι όλο και περισσότερο στο επιστημονικό πεδίο. Άλλωστε , συνιστά το εξελισσόμενο μέλλον. Τα λατινικά δεν έχουν θέση σε αυτό , υποστηρίζουν μερικοί . Μια ξεχασμένη γλώσσα, που τυχαίνει να στηρίζονται επάνω της όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες. Η ένταξη της στην καθημερινότητα μας , αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα….

 Τα λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, το λεγόμενο Λάτιο. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι ρομανικές γλώσσες (γνωστές και ως λατινογενείς) προέρχονται από τα λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες όπως τα αγγλικά. Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα. Αποτελούσε αρχικά το γλωσσικό ιδίωμα μιας περιοχής που εκτεινόταν από τον κάτω ρου του Τίβερη έως το σημερινό Μόντε Αλμπάνο. Με τον καιρό έγινε η γλώσσα των κατοίκων της Ρώμης και σιγά-σιγά κάλυψε ολόκληρη την επαρχία του Λατίου, οπότε πήρε το όνομα λατινική. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε έξω από το Λάτιο, έσβησε τις γειτονικές διαλέκτους που λίγο διέφεραν από εκείνη (σαβινική και μαρσική διάλεκτος), υπερίσχυσε της οσκικής γλώσσας, έσβησε την ουμβρική και, στα χρόνια του Χριστού, τη βενετική. Τέλος απορρόφησε τη μη ινδοευρωπαϊκή Ετρουσκική γλώσσα, την κελτική γλώσσα της κοιλάδας του Πάδου και της εντεύθεν των Άλπειων Γαλατίας , καθώς και τη μεσσαπική. Ποια χαρακτηριστικά ,όμως έχει η λατινική γραφή ;

H λατινική γραφή είναι ομάδα συμβόλων η οποία βασίζεται στους χαρακτήρες του λατινικού αλφάβητου. Αποτελεί την καθιερωμένη μέθοδο γραφής στις περισσότερες δυτικές και κεντρο ευρωπαϊκές γλώσσες, καθώς και σε πολλές γλώσσες σε άλλα μέρη του κόσμου. Διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό αλφαβήτων από οποιοδήποτε άλλο σύστημα γραφής, καθώς και αποτελεί τη βάση του Διεθνούς Φωνητικού Αλφαβήτου. Οι 26 καθιερωμένοι χαρακτήρες – που αντιστοιχούν στο αγγλικό αλφάβητο – περιέχονται στο βασικό λατινικό αλφάβητο του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης. Η γραφή ονομάζεται Λατινική ή Ρωμαϊκή, βάσει των γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου και την προέλευση από την αρχαία Ρώμη, το οποίο με τη σειρά του είναι μια μορφή του ελληνικού αλφάβητου της αρχαίας ελληνικής αποικίας της Κύμης στην Μεγάλη Ελλάδα. Κατά τις μεταγραφές λέξεων από άλλα αλφάβητα στο λατινικό η διαδικασία ονομάζεται εκλατινισμός ή λατινοποίηση. Το λατινικό αλφάβητο διαδόθηκε με την επέκταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε βόρεια Ευρώπη, βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας συνέχισε να χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο την ελληνική γλώσσα ως lingua franca, ωστόσο στη Δύση τα λατινικά επικράτησαν καθολικά με αποτέλεσμα την εμφάνιση των ρομανικών γλωσσών οι οποίες βασίζονται στη λατινική γλώσσα και αλφάβητο. Κατά την σταδιακή υιοθέτηση της λατινικής γραφής από άλλες γλώσσες, τα λατινικά γράμματα έχουν αρκετές φορές χρησιμοποιηθεί για να αναπαραστήσουν φωνήματα τα οποία δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες οι οποίες γράφονται με το ίδιο σύστημα. Για την αναπαράσταση των νέων αυτών ήχων, δημιουργήθηκαν προεκτάσεις όπως η προσθήκη τόνων σε κάποια γράμματα, ή σύνθεση των γραμμάτων για τη δημιουργία τυπογραφικών συμπλεγμάτων, ή δημιουργία εντελώς νέων μορφών όπως η ύπαρξη ειδικής έννοιας όταν ένα ζεύγος χαρακτήρων χρησιμοποιείται μαζί.

Στην σημερινή εποχή , ακόμα και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει προωθήσει την μετάφραση των λατινικών κειμένων σε ιταλική γλώσσα , έτσι ώστε να μπορούν να καταλαβαίνουν οι πιστοί και συμμετέχουν στην λειτουργία. Έρευνες έχουν δείξει ότι μόλις 3.000 άνθρωποι, σε όλο τον κόσμο, μπορούν να κάνουν μια προφορική συζήτηση στα λατινικά , ενώ μόνο 100 άτομα σε ολόκληρο το Βατικανό μπορούν να εκφράσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους σε άπταιστα λατινικά. Η γλώσσα του Βατικανού είναι πια τα ιταλικά. «Αλλά τα ιταλικά, και κάθε άλλη ομιλουμένη γλώσσα, δεν μπορεί να είναι η επίσημη γλώσσα για έναν διεθνή θεσμό, όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Αν χρησιμοποιούσε μια συγκεκριμένη γλώσσα, θα συνδεόταν πολύ με μια χώρα και την κουλτούρα της. Η Εκκλησία χρειάζεται μια «υπερεθνική» γλώσσα, όπως τα λατινικά» αναφέρει  ο Ρομπέρτο Σπάταρο, γραμματέας της Pontificia Academia Latinitatis( Παπική Ακαδημία Λατινικών). Ο πρόεδρος του Ιδρύματος για τις γλώσσες που απειλούνται με εξαφάνιση και  συγγραφέας του «Ad Infinitum», μιας ιστορίας των λατινικών , Νίκολας Όστλερ, σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν αξίζει τον κόπο να μάθει κανείς λατινικά σήμερα, απαντά σε συνέντευξη του: “Νομίζω ναι. Η γνώση τους είναι μια στιβαρή επαφή με τη δύναμη που συνδέει σχεδόν ολόκληρο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Στους πρώτους αιώνες της, η λατινική ήταν ένας μικρότερος εταίρος των ελληνικών, αλλά οι δύο γλώσσες χώρισαν γύρω στον 5ο αιώνα μΧ, όταν οι ελίτ της Ανατολής και της Δύσης σταμάτησαν να μαθαίνουν η μία τη γλώσσα της άλλης. Για τους επόμενους επτά αιώνες η επικοινωνία κατέρρευσε, και αυτό ήταν μεγάλη πνευματική απώλεια για τη Δύση. Όλες οι απόπειρες που έγιναν, κατά καιρούς στη Δύση, για την ανανέωση της κουλτούρας της (οι Αναγεννήσεις του 9ου, του 12ου και του 15ου αιώνα) άρχισαν με μια μεταρρύθμιση στις σπουδές των λατινικών. Σήμερα, εκτός από την περιοδική χρήση τους στο Βατικανό (η πρόσφατη ανακοίνωση της παραίτησης του Πάπα είναι ένα καλό παράδειγμα), τα λατινικά ζουν στο λυκόφως. Δεν είναι πια πηγή καινοτομίας. Αλλά η μελέτη τους μας βοηθάει να κατανοήσουμε πολλές από τις λέξεις μας, από τους νόμους μας, και από τα ιστορικά προβλήματα και τις ιδέες μας”.

Και ποια είναι η συμβολή του ιταλικού κράτους , ιδιαίτερα του παπικού , αφού από εκεί ξεκίνησαν όλα ; Εύλογα στοχάζεται κάποιος και αναζητά απάντηση στο ερώτημα που θέτει . Σου έχουμε έτοιμη την απάντηση ! Η  Παπική Ακαδημία Λατινικών είναι η ενδέκατη και νεότερη Παπική ακαδημία. Με έδρα την Πόλη του Βατικανού, ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση και την εκτίμηση της λατινικής γλώσσας και του πολιτισμού. Η Ακαδημία αντικαθιστά το ίδρυμα Opus Fundatum Latinitas και συνδέεται με το Παπικό Συμβουλίου για τον Πολιτισμό από το οποίο εξαρτάται. Ιδρύθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 2012 από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ με το motu proprio Latina Lingua, με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γνώσης των διαφόρων εκδοχών της σύγχρονης και αρχαίας λατινικής γλώσσας, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιαστικών λατινικών. Ο καθηγητής Ιβάνο Ντιονίτζι και ο Αιδεσιμότατος Πατέρας Ρομπέρτο Σπατάρο στις 10 Νοεμβρίου του 2012 ονομάστηκαν αντίστοιχα πρώτος πρόεδρος και γραμματέας της Ακαδημίας. “Πνοή” , επομένως με αυτόν τον τρόπο δίνει το κράτος στην  παραμελημένη γλώσσα των λατινικών. Προκειμένου να σε κάνω να δεις τα λατινικά με….άλλη ματιά αξίζει να ξέρεις ότι τα λατινικά διαμορφώνουν ένα αξιόλογο ποσοστό του λεξιλογίου ξένων ευρωπαϊκών γλωσσών (πχ Ισπανικά , Ιταλικά , Γαλλικά) και ως απόρροια η γνώση λατινικών σε βοηθά να κατακτήσεις πιο εύκολα τις παραπάνω γλώσσες .

Παρακάτω παραθέτουμε κάποιες από τις πιο σημαντικές λατινικές φράσεις και αποφθέγματα που χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο :

• Vice versa: Η φράση «vice versa» έχει προκύψει από το λατινικό «αλλάζω» ή «γυρίζω επιτόπου» και δείχνει την αντιστροφή της σειράς κάποιου πράγματος.
• Magnum opus: Η φράση «magnum opus» σημαίνει «μεγάλο έργο», χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα, πίνακες, γλυπτά, μουσικά κομμάτια και υποδηλώνει το σπουδαιότερο έργο ενός καλλιτέχνη.
• Alter ego: Η φράση «alter ego» αποδίδεται μεν στον Κικέρωνα, που φαίνεται όμως ότι τη δανείστηκε από εμάς τους Έλληνες και σημαίνει ένας «δεύτερος εαυτός», ένα «άλλο εγώ». Η σημασία του δεν έχει διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα ούτε στις μέρες μας, υποδηλώνοντας τον άλλο μας εαυτό, ίσως ένα κρυμμένο κομμάτι της προσωπικότητάς μας.
• De facto: Η φράση «de facto» σημαίνει «από το γεγονός». Γενικότερα, η έκφραση αυτή, που είναι ευρέως διαδεδομένη, δηλώνει κάτι που συμβαίνει εκ των πραγμάτων, κάτι που είναι πραγματικό κι αληθινό
• In vitro: Με τη φράση «in vitro», που σημαίνει «σε γυαλί» δηλώνουμε οτιδήποτε δεν έχει συμβεί στο ανθρώπινο σώμα ή στο περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, η φράση αυτή είναι πολύ γνώριμη σε μαθητές και φοιτητές, καθώς χρησιμοποιείται για να δηλωθεί οτιδήποτε γίνεται σε εργαστηριακές συνθήκες κι όχι σε φυσικό περιβάλλον.
• Carpe diem: Η πιο γνωστή ίσως φράση των Λατινικών που έχει διατηρηθεί στα χρόνια είναι το «carpe diem». Αυτή η έκφραση προέρχεται από ένα ποίημα του Οράτιου και μολονότι έχουν εκφραστεί πολλές και διαφορετικές γνώμες για τη μετάφρασή της, η φράση έχει καταλήξει να αποδίδεται ως «άδραξε τη μέρα» και πολύ συχνά χρησιμοποιείται για παρότρυνση και ενθάρρυνση των ανθρώπων να ζουν τη ζωή τους στο έπακρο καθημερινά.
• Veni, vidi, vici: «Veni, vidi, vici» λέγεται ότι είπε ο ρωμαίος αυτοκράτορας Ιούλιος Καίσαρας για τη νίκη του στο σύντομο πόλεμο με το βασιλιά του Πόντου, Φαρνάκη το Β’, φράση που σημαίνει «ήλθον, είδον και ενίκησα. Η έκφραση χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να μιλήσουμε για κάτι που πετύχαμε εύκολα και χωρίς πολύ κόπο.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Στην καθημερινότητά μας συνηθίζουμε να διαχωρίζουμε και να διαφοροποιούμε ανάμεσα στα γνωστά και στα άγνωστα, στα δικά μας και στα ξένα. Τέτοιοι διαχωρισμοί αποτελούν θεμελιώδη πρότυπα προσανατολισμού και αξιολόγησης της πραγματικότητας και δεν πρόκειται για ξεχωριστές εφευρέσεις των υποκειμένων.

Ο προσδιορισμός του άλλου ως ξένου σχετίζεται με τον τρόπο οργάνωσης της εκάστοτε κοινωνικής τάξης των πραγμάτων, η οποία αναδεικνύει τον ξένο. Ως ξένος προσδιορίζεται αυτός που δεν προβλέπεται ως μέρος της καθιερωμένης πολιτισμικής πραγματικότητας και μπορεί να αμφισβητήσει τα αυτονόητα στοιχεία αυτής της πραγματικότητας. Ό,τι βρίσκεται εκτός συνόρων του γνωστού ορίζεται ως ξένο.

Στο πλαίσιο της νεωτερικότητας ξένος είναι ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας, δηλαδή ο άνθρωπος που δε φέρει το status του εθνικού πολίτη και δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να απολαμβάνει πολιτικά δικαιώματα.

Η παρουσία του ξένου στην κοινωνία μας επισύρει τον φόβο και την δυσπιστία, καθώς δεν δύνανται να ενταχθεί και, επομένως, προσδιορίζεται ως φορέας αμφισβήτησης της κοινωνικής τάξης. Ο φόβος αυτός εδράζεται στην προκατάληψη ότι οι ξένοι μάς απειλούν σε σχέση με κάποια από τα αγαθά που απολαμβάνουμε και θεωρούμε σημαντικά στην ζωή μας.

Ο φόβος για τον ξένο είναι φόβος για το άγνωστο. Οι αρχαϊκές και παραδοσιακές κοινωνίες αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους σαν έναν μικρόκοσμο. Πέρα από τα όρια αυτού αρχίζει η περιοχή του αγνώστου, του άμορφου. Στις πρωτόγονες κλειστές κοινωνίες ο ξένος δεν είναι μέλος της φυλής και κάθε μη μέλος είναι ένας εν ενεργεία ή εν δυνάμει εχθρός της κοινότητας, αποτελώντας το στοιχείο της αποσύνθεσης και της διάλυσης. Στην βάση αυτή αναπτύχθηκαν διάφορες δοξασίες για την επικινδυνότητα και τις βλαβερές ιδιότητες του ξένου.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός