Η 18η Δεκέμβρη -με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών ήδη από τις 10 Δεκεμβρίου στο Μαρακές- ανακηρύχθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη σε μια απόπειρα να ενισχυθεί η εκστρατεία του όσον αφορά στην προστασία των παγκόσμιων μεταναστών.
Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθέτησε η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 4,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν διαβιώνουν στην πατρίδα τους.
Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση στοχεύει σε μία λεπτή αλληλοσυμπληρωμένη ισορροπία και διευρυμένη συνεργασία μεταξύ της κυριαρχίας των κρατών και της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας που δικαιούται κάθε άνθρωπος για νόμιμη και ασφαλή μετανάστευση.
Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η μετανάστευση ήταν μια θαρραλέα έκφραση της θέλησης του ατόμου να ξεπεράσει τις αντιξοότητες και να ζήσει μια καλύτερη ζωή.
Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες του φαινομένου αυτού;
Οι οικονομικές ευκαιρίες είναι ένα ισχυρό κίνητρο για τη μετανάστευση. Η έλξη αυτή έχει ενταθεί, λόγω των διαφορών εισοδήματος, αλλά και του δυναμικού μεταξύ των χωρών που αδιάκοπα ολοένα και αυξάνονται. Πολλές προηγμένες και δυναμικές οικονομίες χρειάζονται την εργασία των μεταναστών για να καλύψουν θέσεις εργασίας που δεν αναλαμβάνουν οι ντόπιοι εργαζόμενοι.
Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία ακόμη αιτία αυτής της αυξανόμενης ζήτησης, ενώ, καθώς, οι νεότερες γενιές μορφώνονται καλύτερα, λιγότερα άτομα στις τάξεις τους είναι ικανοποιημένα με χαμηλόμισθες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας.
Ακολουθεί η κίνηση για φυγή από τις συγκρούσεις, τις διώξεις, την τρομοκρατία ή τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ή, ακόμη, ο εξαναγκασμός από τις δυσμενείς επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, των φυσικών καταστροφών ή άλλων περιβαλλοντικών παραγόντων.
Φυσικά, με την πρόοδο στις επικοινωνίες και τις μεταφορές, έχει αυξηθεί σημαντικά η επιθυμία και η ικανότητα για μετακίνηση σε άλλα μέρη. Δημιουργήθηκαν προκλήσεις και ευκαιρίες για τις κοινωνίες ανά τον κόσμο.
Ποια είναι τα αποτελέσματα που προκύπτουν;
Η μετανάστευση ενδέχεται να μειώσει τους μισθούς ή να οδηγήσει σε υψηλότερη ανεργία μεταξύ των εργαζομένων με χαμηλή ειδίκευση στις προηγμένες οικονομίες, παρόλο, που με τη διεύρυνση του εργατικού δυναμικού, ενισχύεται η οικονομική ανάπτυξη στις χώρες υποδοχής.
Στο σημείο προέλευσης, δεν διατίθενται οι πόροι για την ανάληψη του κόστους και τους κινδύνους της διεθνούς μετανάστευσης, αφού συνήθως προέρχονται από νοικοκυριά μεσαίου εισοδήματος. Ωστόσο, όταν οι μετανάστες εγκαθίστανται στο εξωτερικό, βοηθούν φίλους και συγγενείς, οπότε ελαττώνονται το κόστος και οι κίνδυνοι της μετανάστευσης.
Η διεθνής μετανάστευση είναι συνήθως θετική τόσο για τις χώρες προέλευσης όσο και για τις χώρες προορισμού. Τα δυνητικά οφέλη της είναι μεγαλύτερα από εκείνα του ελεύθερου διεθνές εμπορίου.
Από τα στοιχεία, που συγκεντρώνονται, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, περίπου ένας στους δέκα μετανάστες είναι κάτω των 15 ετών, ενώ οι άνδρες συνιστούν μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζόμενων μεταναστών. Ένας στους επτά κατοίκους του πλανήτη είναι μετανάστης.
Σε έκαστη περίπτωση, μετανάστευσης ή μη, έρχεται πρωτίστως η αξιοπρέπεια της επιλογής και ο σεβασμός. Είναι, άλλωστε, η θεμελιώδης προτεραιότητα του ΔΟΜ. Η μετανάστευση προσδίδει ισχύ στην αξιοπρέπεια, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να σώσουν, να προστατεύσουν, να μορφώσουν, να ελευθερώσουν τους εαυτούς τους.
Τέλος, το 2019 ο αριθμός των μεταναστών ανήλθε συνολικά σε 272 εκατομμύρια, 51 εκατομμύρια περισσότερα από ό,τι το 2010. Οι διεθνείς μετανάστες αποτελούν το 3,5% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη , μια θλιμμένη μελαγχολία δίχως λογική με κυκλώνει ενώ την ίδια στιγμή μέσα μου φωλιάζει η προσμονή . Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου , ειλικρινά δεν ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο, το ότι μεγαλώνω ή ότι μετρώ και βιώνω εντονότερα τις απώλειες ολοκλήρου του έτους;
Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ ότι η ηλικία είναι ένας αριθμός και τίποτα παραπάνω. Μοιάζει ασύλληπτο το ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν από πάνω μας, το μέσα μας παρά τις αλλαγές , παραμένει μοναδικό. Στην ετήσια ανασκόπηση νιώθω να έχω πλουτίσει σε γνώσεις , σκέψεις, εμπειρίες , βιώματα , πως η φιλομάθεια μου με ακολουθεί πιστά και ως δια μαγείας χρόνο με το χρόνο με μικρά άνθη σοφίας φτιάχνω ένα κήπο που όμοιος του δεν υπάρχει .
Η μέρα των γενεθλίων είναι η “προσωπική Πρωτοχρονιά ” κάθε ανθρώπου. Μια ευχή πίσω από μετρημένα κεράκια , με ένα φύσημα η φλόγα των κεριών σβήνει , μα μέσα μας ανάβουν και φουντώνουν οι νέοι στόχοι σαν μικρές φλογίτσες . Κι αν κάποτε μαζευόμασταν γύρω από την τούρτα, τώρα γιορτάζουμε και εσωτερικά , κρατώντας στα χέρια μας έναν χάρτη της μνήμης που μας θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε, όσα ζούμε και όσα προσδοκούμε και ονειρευόμαστε να συμβούν. Το μυαλό δεν έχει μία πατρίδα , ούτε και ρίζες όσο εύκολα μπορεί να περιοριστεί άλλο τόσο μπορεί να ελευθερωθεί , να πάρει από το χέρι τη φαντασία για ταξίδια στον κόσμο του εφικτού και του άπιαστου.
Μέσα στα γιορτινά φώτα, οι απώλειες είναι γροθιά στο στομάχι. Παρεξηγήσεις , μούτρα, ανυπόστατες και αδικαιολόγητες αποστάσεις, άνθρωποι που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο και μια άλλη ζωή, η οικογένεια που ζει μακριά, αλλά και οι φύλακες άγγελοι – οι αφανείς προστάτες που από εκεί ψηλά είναι παρόντες με έναν τρόπο που μόνο εσύ κατανοείς, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή σου , είναι αστέρια που σε οδηγούν.
Πόσο λυπηρό τελικά να φοβάσαι πως όσο πλησιάζουν οι μέρες γιορτής θα νιώσεις μοναξιά και μελαγχολία, πως είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες , μια μέρα για το φαίνεσθαι ; Μέσα σου ξέρεις πως παρότι θα σε κυριεύσουν οι σκέψεις σου και οι άνθρωποι που ζουν εκεί , εσύ θα έχεις δίπλα σου όσους αξίζει να έχεις , αυτούς που επέλεξες και αγαπάς και σας συνδέουν αμοιβαία συναισθήματα.
Όσο μεγαλώνεις ο κύκλος σου στενεύει , είναι αναπόφευκτο το ξεκαθάρισμα , οι ανακατατάξεις , η επανεκτίμηση ανθρώπων και συμπεριφορών και όταν πέφτουν οι μάσκες η λύτρωση είναι αμύθητης αξίας. Χαρούμενα περιτυλίγματα , κορδέλες , αρώματα… Το πιο γλυκό και αληθινό δώρο ανέκαθεν ήταν η έμπρακτη παρουσία των ανθρώπων και όχι η συμβολική ύλη που σου προσφέρουν , οφείλεις λοιπόν να τους ευχαριστήσεις όλους όσους σε τιμούν με την παρουσία τους.
Ας είναι φέτος η χρονιά που ξέρουμε τι θέλουμε για εμάς, έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών και λαθών . Ας φροντίσουμε οι επιλογές μας να είναι ολοκληρωτικά βασισμένες στις ανάγκες μας, στις αλλαγές που σκεφτόμαστε και σε όσα προσδοκούμε να πετύχουμε και όχι επιλογές , γνώμες ή προσδοκίες των άλλων για τη δική μας ζωή! Aς λουστούμε και τις αποτυχίες στην τελική , συλλέγοντας τες στρώνουμε τον δρόμο μας προς την επιτυχία !
Η μεγάλη μέρα των γενεθλίων πέρασε ή για άλλους καταφτάνει , τα φετινά Χριστούγεννα πλησιάζουν και σίγουρα διαφέρουν από όσα έχουμε ζήσει. Η πόλη ντύνεται με τα γιορτινά της στολίδια και λαμπιόνια. Πώς όμως θα καταφέρουμε φέτος να στολίσουμε και το μέσα μας ; Το δώρο που θα κάνουμε πρώτα σε εμάς και έπειτα στους γύρω μας θα έχει διάφανο περιτύλιγμα . Το περιεχόμενο του θα είναι ο ακατέργαστος μας εαυτός , η αλήθεια μας και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους άλλους , ο μόνος πολύτιμος θησαυρός που πραγματικά κατέχουμε. Για αυτό ας είμαστε επιλεκτικά δοτικοί αντί σκορπιζόμαστε ασύστολα , όσα φυλάμε μέσα στην ψυχή μας μόνο όταν τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας πολλαπλασιάζονται . Από την αγάπη δεν έχασε κανείς.
Άραγε θα αποκτήσουν τούτες οι γιορτές χρώμα αληθινής χαράς και στοργής; Άραγε όσοι αγαπιούνται θα ανταμώσουν και πάλι;
Día de Muertos. Ή αλλιώς η ημέρα των Νεκρών ! Ένα από τα πιο διάσημα έθιμα που λαμβάνει χώρα στο Μεξικό και φημίζεται για τα υπέροχα body paintings ! Η μεξικάνικη αυτή εορτή περιλαμβάνει την παροδική επιστροφή στη Γη των νεκρών συγγενών και των αγαπημένων. Με την ιστορία της να ξεκινάει πριν από 3.500 χρόνια στην εποχή των Αζτέκων, η «Ημέρα των Νεκρών» έχει πλέον αναγνωριστεί από την UNESCO( από το 2008) ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και γιορτάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Με χρωματιστές νεκροκεφαλές, χαρακτηριστικά έντονα λουλούδια, τελετουργικά και φυσικά την αυθεντική μεξικάνικη τεκίλα Don Julio. Γιορτάζεται σε όλο το Μεξικό, ιδιαίτερα στις κεντρικές και νότιες περιοχές, καθώς και σε άλλες περιοχές του κόσμου από ανθρώπους μεξικανικής καταγωγής, στο τέλος του Οκτώβρη και στις αρχές Νοεμβρίου, περίοδος η οποία συμπίπτει με την ολοκλήρωση του ετήσιου κύκλου της καλλιέργειας καλαμποκιού. Στο Μεξικό η Ημέρα των Νεκρών είναι αργία. Πριν τον αποικισμό των Ισπανών τον 16ο αιώνα, εορταζόταν στην αρχή του καλοκαιριού. Σταδιακά συσχετίστηκε με τις: 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου, ώστε να συμπίπτει με τον εορτασμό του Χάλογουιν, των Αγίων Πάντων και την ημέρα των Ψυχών στις δυτικές εκκλησίες.
Πως , όμως προήλθε αυτή η γιορτή ;
Οι Αζτέκοι πίστευαν ότι ο θάνατος είναι το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση και ότι οι νεκροί επιστρέφουν στη γη. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Θεά του Θανάτου Mictecacihuatl θυσιάστηκε όταν ήταν μωρό, αλλά επανήλθε στη ζωή για να βασιλεύσει στον Κάτω Κόσμο μαζί με τον άντρα της, Mictlantecuhtli. Μαζί συγκεντρώνουν κόκαλα για να επιστρέψουν στη γη των ζωντανών και απεικονίζονται ως φοβερές μορφές στο Μουσείο Ανθρωπολογίας στο Μεξικό. Όταν κάποιος πεθαίνει, ταξιδεύει στην Chicunamictlán, τη Χώρα των Νεκρών, και αφού περάσει εννιά στάδια με δοκιμασίες τότε η ψυχή του θα αναπαυτεί στην Mictlán. Οι τελετές των Nahuas γίνονταν τέλη καλοκαιριού για να βοηθήσουν τους νεκρούς στο δύσκολο ταξίδι τους. Αυτές αποτέλεσαν βάση για τη σημερινή εκδοχή της ημέρας των Νεκρών. Οι σημερινοί ερευνητές θεωρούν ότι η γιορτή αυτή είναι μια μείγμα πρώιμων ισπανικών στοιχείων με χριστιανικών εθίμων. Η ιστορικός Elsa malvido , ερευνήτρια του μεξικάνικου INAH και ιδρυτής του institute’s Taller de Estudios sobre la Muerte , είναι η πρώτη που σημειώνει την ύπαρξη παρόμοιων τελετών και γεγονότων στην Μεσαιωνική Ευρώπη .
Οικογένειες και φίλοι συγκεντρώνονται για να θυμηθούν και να τιμήσουν τους αγαπημένους τους που έχουν φύγει από τη ζωή, στήνοντας βωμούς με δικά τους αντικείμενα και γεμίζοντάς τους με προσφορές, όπως παιχνίδια, πιάτα με φαγητό και γλυκά και φυσικά tequila. Όλες οι προσφορές τοποθετούνται δίπλα από το πορτρέτο του αγαπημένου προσώπου, το οποίο περιβάλλεται από κεριά και κατιφέδες (πορτοκαλί λουλούδια που καλλιεργούνται αποκλειστικά για τις μέρες αυτές).Την μέρα αυτή, οι νεκροί είναι επίσης μέρος της κοινότητας, ξυπνούν από τον αιώνιο ύπνο τους και μοιράζονται τις εορταστικές εκδηλώσεις με τους αγαπημένους τους. Ίσως το πιο γνωστό σύμβολο της μέρας αυτής να είναι τα calacas και τα calaveras (σκελετοί και κρανία) που εμφανίζονται παντού κατά τη διάρκεια των διακοπών: στα γλυκά, ως μάσκες παρελάσεων, ως κούκλες. Οι σκελετοί και κρανία σχεδόν πάντα απεικονίζονται σαν να απολαμβάνουν τη ζωή, συχνά σε φανταχτερά ρούχα και διασκεδαστικές καταστάσεις. Αξιοθαύμαστη συνιστά η πεποίθηση ότι πως μια ψυχή χάνεται για πάντα όταν ξεχαστεί από όλους και η φωτογραφία του νεκρού δε βρίσκεται σε κανένα βωμό. Για το λόγο αυτό, οι φωτογραφίες των νεκρών βρίσκονται συνήθως στο υψηλότερο σημείο του βωμού. Οι Μεξικανοί γιορτάζουν με χαρά τις Μέρες των Νεκρών, καθώς τους δίνεται κάθε χρόνο η ευκαιρία να περάσουν μερικές επιπλέον στιγμές με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Την 1η Νοεμβρίου επιστρέφουν στον κόσμο των ζωντανών τα παιδιά που έχουν πεθάνει, ενώ στις 2 Νοεμβρίου επιστρέφουν οι ενήλικες. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους :
Ημέρα των Νεκρών στην Ελλάδα
Στα αγαπημένα μπαρ της Αθήνας, τις μέρες εκείνες , κάνουν την εμφάνιση τους χρωματιστές νεκροκεφαλές , σε διάφορα σχέδια και μεγέθη, ενώ η τεκίλα Jose Cuervo δεσπόζει ανάμεσα στα άλλα αλκοολούχα ποτά. Άλλωστε είναι εμφανής η επιρροή του μεξικάνικου αυτού ποτού, καθώς ολοένα και περισσότεροι μαγαζάτορες βάζουν στον τιμοκατάλογο τους μείξεις και παραλλαγές της αυθεντικής τεκίλας. Η Ημέρα των Νεκρών γιορτάζεται εδώ και είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και κάθε χρόνο η προσέλευση είναι μεγαλύτερη. Η μεξικανική κοινότητα στην Ελλάδα αριθμεί περίπου 800 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ζουν στην Αττική. Συναυλίες, έκθεση ζωγραφικής, χειροτεχνίας, συνταγές για το διάσημο «ψωμί των νεκρών», βίντεο, συμμετοχές στο διαγωνισμό βωμών των νεκρών, ανάγνωση ποιημάτων είναι κάποιες από τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο. Παράλληλα, τιμώνται διάσημοι μεξικανοί καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους στην παγκόσμια κοινότητα. Φέτος , λόγω πανδημικών συγκυριών , το κάλεσμα για συμμετοχή στην περίφημη αυτή γιορτή γίνεται διαδικτυακά.
Ταινία της Disney
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Ημέρα των Νεκρών δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε την ομορφότερη ταινία της Disney, που μεταφέρθηκε στους κινηματογράφους το 2017! Το Coco είναι αμερικανική 3D ταινία μιούζικαλ-φαντασίας του 2017 επεξεργασμένη σε Η/Υ σε παραγωγή της Pixar Animation Studios και διανομή της Walt Disney Pictures. Είναι βασισμένη σε μια πρωτότυπη ιδέα του Λι Άνκριτς, σε σκηνοθεσία του ίδιου με δεύτερο σκηνοθέτη τον Άντριαν Μολίνα. Η ιστορία αφορά τον 12χρονο Μιγκέλ Ριβέρα που μεταφέρεται απρόσμενα στη χώρα των νεκρών, όπου αναζητά τη βοήθεια του μουσικού προ-προπάππου του για να επιστρέψει στην οικογένεια του ανάμεσα στους ζωντανούς.Ο Λι Άνκριτς πρωτοέριξε στο τραπέζι την ιδέα για την ταινία το 2010, όταν κυκλοφόρησε το Toy Story 3, το οποίο και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Η ομάδα της Pixar ταξίδεψε αρκετές φορές μέχρι το Μεξικό, προς αναζήτηση βοήθειας για τον καθορισμό των χαρακτήρων και της ιστορίας του Coco.Το Cocο έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου του 2017, κατά τη διάρκεια του Morelia International Film Festival στη Μορέλια του Μεξικού. Στις αίθουσες του Μεξικού ξεκίνησαν οι προβολές την επόμενη εβδομάδα, την εβδομάδα πριν την Día de los Muertos και έγινε η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών για το Μεξικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου 2017 και έχει αποφέρει περίπου 745 εκατομ. δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία απέσπασε επαίνους για το animation, τις φωνητικές ερμηνείες, το μουσικό σκορ, τα τραγούδια, την συναισθηματική ιστορία και το σεβασμό στη Μεξικάνικη κουλτούρα. Επιλέχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών ως η καλύτερη ταινία animation για το 2017 και απέσπασε πολυάριθμες διακρίσεις. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, όπως ακόμα βραβείο BAFTA, βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες, βραβείο επιλογής των κριτικών (Critics’ Choice Movie Award) και βραβείο στα Βραβεία Annie στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων.
Η 5η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη με το ψήφισμα 40/212 της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στις 17 Δεκεμβρίου του 1985, και πρόκειται για ανθρωπιστικό κίνημα ως μεγάλο και αποτελεσματικό μέσο κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας και ανιδιοτελούς προσφοράς.
Η θεσμοθέτηση αυτή, αποσκοπεί αφενός στο να προβάλλεται το έργο των εθελοντών, που πλαισιώνουν όλες τις Εθελοντικές Οργανώσεις, και αφετέρου να παροτρύνονται και άλλοι ως προς αυτόν. Και, ίσως, αποτελέσει το εφαλτήριο για τη διάδοση της αξίας του εθελοντισμού και την εξάπλωση της εθελοντικής συνείδησης στη νέα γενιά, στους μελλοντικούς εθελοντές.
Ιδίως με την πάροδο των τελευταίων ετών, η εθελοντική προσφορά είναι εμφανώς εντονότερη, καθώς ακόρεστα διευρύνεται και επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Επιπρόσθετα, ο εθελοντισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι κάθε υγιούς κοινωνίας και προϋποθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Φυσικά, υπό των κατάλληλων προϋποθέσεων για την ενεργό συμμετοχή και την συμπαράσταση της κοινωνίας όλων των πολιτών σε εθελοντικές δράσεις, βοηθά στην επίλυση κοινωνικών προβλημάτων ως μιας μορφής συμμετοχής στα κοινά, αλλά και σε περιπτώσεις πρόληψης και αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών.
Εθελοντισμός στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον σημαίνει προσφορά. Σημαίνει αυταπάρνηση και αυτοθυσία. Σχετίζεται με την ανάγκη των ατόμων να συμμετέχουν και να νιώθουν ότι είναι σημαντικοί για τους συνανθρώπους τους, με γνώμονα την ανιδιοτελή προσφορά.
Ο εθελοντισμός διαπνέεται από τις αξίες της αλληλεγγύης, της αμοιβαιότητας, του αλτρουισμού της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής, συμβάλλοντας θετικά στη ποιότητα της ζωής.
Ένας μήνας, σχεδόν, έμεινε,για να τελειώσει ο χρόνος και είναι χρήσιμο να κλείσουμε εκκρεμότητες και “χρωστούμενα”.
Ένα ευχαριστώ, ένα συγνώμη, ένα σ αγαπώ ή και ένα, γιατί όχι, άντε “συνουσιάσου”,σε όποιον το χρωστάμε.
Το τελευταίο καλώς ή κακώς, δεν το λέω ποτέ, όσο και να σας έχει περάσει η εντύπωση πως βρίζω και δεν έχω τρόπους.
Το αντίθετο. Έχω και τρόπους και ψυχραιμία,να αντιδρώ σε ότι με θίγει ή πληγώνει.
Δεν λέω “άντε συνουσιάσου”.
Απλά, όπου αισθάνομαι ότι υπάρχει ελπίδα να διορθωθεί μια κατάσταση, γιατί με ενδιαφέρει ο άλλος άνθρωπος είτε είναι φίλος είτε όχι,και θέλω να παραμείνει στην ζωή μου, ξεκαθαρίζω ντόμπρα.
Όπου αισθάνομαι πως όσο και να εξηγήσω,θα είναι μάταιος κόπος, αποχωρώ διακριτικά και με ησυχία. Απλά για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αόρατος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Απορούν οι κολλητές μου πώς το καταφέρνω αυτό. Τι να πω, γιατί να μπεις στην διαδικασία να εξηγήσεις κάτι που δεν ενδιαφέρεται ο άλλος να το καταλάβει και να αναλάβει τις δικές του ευθύνες?
Ήταν μυστήριος χρόνος,για όλους μας. Μια νέα καθημερινότητα. Ένας ιός. Καραντίνα. Μάσκες. Αποστάσεις μεταξύ μας.
Μην αγκαλιάσεις,μην φιλήσεις.
Προσωπικά,με έστειλε στον πάτο,με σήκωσε,με ξαναέριξε και τελικά προς το τέλος του άρχισα να συνειδητοποιώ την αξία μου, μάλλον,να σταματήσω να την διαπραγματεύομαι, γιατί ουσιαστικά την ήξερα την αξία μου.
Έκανα εκκαθάριση πολλών πραγμάτων. Πλέον οι αποφάσεις αφορούν εμένα και μόνο.
Δεν έχω εξαρτήσεις από κανέναν.
Πήρα την ζωή μου στα χέρια μου και κυνηγάω να αποκτήσω ότι αξίζω και ότι ονειρεύομαι.
Κλείνω σε μια βδομάδα δύο χρόνια θεραπείας, απαραίτητης,για να κοιμίσω το τέρας που βρυχάται μέσα μου,την βαριά κατάθλιψη μου.
Πέρασα από πολλές αλλαγές, πολλή αμφισβήτηση και πολλά σκαμπανεβάσματα συμπεριφοράς και εσωτερικής μάχης,για να καταλήξω τώρα πλέον να νιώθω πιο δυνατή να την βάλω για ύπνο.
Καλώς ή κακώς,θα είναι η σύντροφος μου για όλη μου την ζωή.
Με βοήθησε όμως να καταλάβω πολλά και να βγάλω την δημιουργικότητα μου προς τα έξω.
Θέλω αγάπη, θέλω τρυφερότητα, θέλω ειλικρίνεια, θέλω να χαμογελάσω ξανά από μέσα προς τα έξω.
Τα κατάφερα και στάθηκα τυχερή σε αυτά αλλά για λίγο.
Έστω. Εύχομαι η νέα χρονιά να μου τα δώσει τα παραπάνω,και να είναι για περισσότερα διάστημα.
Έχω απόθεμα και εγώ να δώσω και το θέλω πολύ.
Άλλωστε το είπαμε,η αγάπη είναι η αρχή και το τέλος, μεταμορφώνει, γκρεμίζει τοίχους και λιώνει πάγους κυρίως ζεσταίνει την καρδιά.
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποια είναι τα βασικά στοιχεία της επικοινωνίας. Συνήθως, τα επικρατέστερα και ευρέως γνωστά αποτελούνται από τον πομπό, το μήνυμα που μεταφέρει και, φυσικά, τον αποδέκτη. Μολαταύτα, επικρατούν και άλλα επιπρόσθετα στοιχεία, προκειμένου να επιτευχθεί μια επιτυχής ολοκληρωμένη διαδικασία επικοινωνίας. Ακολουθούν, βαθμιδωτά, τα εξής:
Αρχικά, όπως προαναφέρθηκε, ένα από αυτά είναι ο πομπός ή πηγή (source).Πρόκειται για οτιδήποτε παράγει και μεταδίδει το μήνυμα, λόγου χάρη, πιθανόν να είναι κάποιος ομιλητής ή συγγραφέας.
Ακολουθούν, τα ποικίλα σύμβολα ή κωδικοποίηση (encoding), δηλαδή η διαδικασία με την οποία ο πομπός μετατρέπει αυτό που θέλει να μεταβιβάσει σε ένα νόημα με την μορφή του μηνύματος. Σε αυτό συγκαταλέγεται οτιδήποτε για την μετάδοση του μηνύματος, λέξεις, γράμματα, μουσική, νεύματα, σήματα τροχαίας, σήματα morse, μορφασμοί, εκφράσεις προσώπου. Πιθανόν να περιλαμβάνει διττής φύσης λέξεις, κινήσεις ή στάσεις του σώματος, γραφικές παραστάσεις και σύμβολα που μπορεί να είναι αντικείμενα, χρώματα, ήχοι σε προφορική και γραπτή μορφή. Αυτά, χρησιμοποιούνται σε συνδυασμούς, ώστε να είναι πιο εύκολη η μετάδοση του μηνύματος, ενώ ενώνονται με βάση το περιεχόμενο τους, για να αποτελέσουν σύνολα, ιδέες, προτάσεις, παραγράφους, κεφάλαια ή ομιλίες.
Τρίτο στοιχείο, ο δέκτης (receiver). Πρόκειται για το άτομο που προσλαμβάνει μέσω των αισθητηρίων οργάνων του το μήνυμα, το αποκωδικοποιεί και το αξιολογεί. Αποφασίζει πότε θα το αποκωδικοποιήσει, πότε θα κάνει προσπάθεια να το κατανοήσει και πότε θα ανταποκριθεί ή όχι σε αυτό. Ο τελικός δέκτης είναι και ο βασικός παράγοντας για την αξιολόγηση της επίτευξης της επικοινωνιακής διαδικασίας. Έτσι, η επιτυχία της επικοινωνίας είναι ανάλογη με τα αποτελέσματα που έχει πάνω στον δέκτη. Όταν ο δέκτης αντιδρά με κατανόηση και αλλάζει την συμπεριφορά του ανάλογα, είναι τότε που έχει επιτευχθεί η επικοινωνία.
Φυσικά, η αποκωδικοποίηση (decoding), συγκαταλέγεται μεταξύ των αμφοτέρων. Ο δέκτης με τον δικό του κώδικα και την διανοητική διεργασία αποκωδικοποιεί το μήνυμα, το μετατρέποντάς το σε νόημα. Ακόμα, κατανόηση του μηνύματος – αποτέλεσμα, όπου ο δέκτης, μετά την αποκωδικοποίηση του μηνύματος, πληροφορείται, κατανοεί, αισθάνεται, αλλάζει ιδέες, γνωρίζει γεγονότα, που είναι το αποτέλεσμα της επικοινωνίας.
Τελικώς, το τελευταίο βασικό στοιχείο επικοινωνίας είναι ο έλεγχος (feed-back). Σε αυτή την περίπτωση, το αποτέλεσμα που έχει επιφέρει το μήνυμα στον δέκτη με την επανάληψη της διαδικασίας μεταφέρεται στον πομπό, με τον μηχανισμό ελέγχου της επαναπληροφοριοδότησης ολοκληρώνοντας την διαδικασία.
Συχνά, τα όρια πομπού και δέκτη σε μια επικοινωνιακή περίσταση είναι δυσδιάκριτα, καθώς, κατά την αμφίπλευρη επικοινωνία μεταξύ των ατόμων, συμβαίνει το κάθε ένα από αυτά να αποτελεί ταυτόχρονα πομπό και δέκτη και μέσα από την επαφή που δημιουργείται να ασκούνται αμοιβαίες επιδράσεις. Το στοιχείο, όμως, αυτό της αμοιβαιότητας ταυτίζεται με την έννοια της αλληλεπίδρασης και καθιστά την επικοινωνία μια σύνθετη και πολυεπίπεδη διαδικασία. Επομένως, η επικοινωνία δεν δύναται να νοηθεί μονοδιάστατα στην βάση του γραμμικού σχήματος πομπός – δέκτης ή εκπομπή-λήψη, αλλά ως μια διαδικασία αλληλεπίδρασης.
Παγκόσμιο σοκ και θλίψη . Ο άνθρωπος που κατάφερε να μπει στην καρδιά μας , ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών . Ο άνθρωπος που ήξερες , και ας μην είχες ιδέα από μπάλα . Το χέρι του θεού , όπως τον αποκαλούν . Μήπως και δεν ήταν; Ένας μικρός θεός της μπάλας . Αφήνοντας εποχή , με το νούμερο 10 στην φανέλα , ο Ντιέγκο Μαραντόνα , με ύψος 1,65 , κατόρθωσε να γίνει λαϊκό προσκύνημα . Η είδηση του θανάτου του , προκάλεσε σοκ στην παγκόσμια κοινότητα , καθώς το είδωλο αυτό , είχε μόλις υποστεί εγχείρηση για αφαίρεση αιματώματος στον εγκέφαλο. Η μοίρα του , όμως έλεγε άλλα . Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι πιο φτωχός από σήμερα .
Ο ποδοσφαιριστής με την πολύκροτη και άσωτη ζωή. Γυναίκες , αλκοόλ , ναρκωτικά. Γεμάτη η ζωή του από αυτά . Ωστόσο,κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το τεράστιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο και τα μαγικά πλάνα που μας χάρισε , με την φανέλα της Μπαρτσελόνας και της Νάπολι. Τρομερό γεγονός , η οικογένειά του Κάρλος Σαλβαδόρ Μπιλάρδο, προπονητής της Εθνικής ομάδα της Αργεντινής το 1986 όταν με πρωταγωνιστή τον Ντιέγκο Μαραντόνα, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αποφάσισε να μην του πει τα δυσάρεστα νέα του χαμού του Μαραντόνα, κλείνοντας του, όπως αναφέρει ο αδελφός του, την τηλεόραση.Ο 82 ετών σήμερα Μπιλάρδο ταλαιπωρείται από προβλήτα υγείας ενώ μάλιστα πρόσφατα υποβλήθηκε σε επέμβαση, για σύνδρομο Χακίμ – Άνταμς, μια σπάνια νευροεκφυλιστική πάθηση από την οποία πάσχει. Η σχέση τους ήταν πάντα πολύ ιδιαίτερη και δυνατή και παρά τις αντιπαραθέσεις που είχαν μεταξύ τους, ο Μαραντόνα τον αγάπησε σαν πατέρα του. Ποιος ήταν όμως , ο Ντιέγκο Μαραντόνα ;
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, μέσου μεγέθους πόλη στην ομώνυμη επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια όπου είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες.Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες. Είχε δύο νεώτερα αδέρφια, τον Ούγκο και τον Ραούλ, και οι δύο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι γονείς του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα «Τσιτόρο» (2015) και η Ντάλμα Σαλβαδόρα Φράνκο «Δόνια Τότα».Η μακρινή καταγωγή της οικογένειας ήταν από την ισπανική Γαλικία, έχοντας δεχτεί προσμίξεις ιταλικές και κροατικές.
Στην ηλικία των 8 ετών εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων ενώ έπαιζε στην γειτονιά του, το σύλλογο Εστρέλια Ρόχα.Έτσι στα 10 του έγινε βασικό κομμάτι της εφηβικής ομάδας των Αρχεντίνος Τζούνιορς του Μπουένος Άιρες, συλλόγου που ενδιαφερόταν για την προώθηση νέων ταλέντων. Μέχρι τα 14 του έπαιζε στις ακαδημίες με την ομάδα να λέγεται Cebollitas, που σε κυριολεκτική μετάφραση σημαίνει «κρεμμυδάκια». Μέσα σε τρία χρόνια, οι Cebollitas κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία ως η πιο διάσημη και πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής. Στα 12 του διασκέδαζε τους θεατές δείχνοντας τη μαγεία του με την μπάλα κατά τη διάρκεια των διακοπών του ημιχρόνου των παιχνιδιών πρώτης κατηγορίας καταφέρνοντας να κερδίσει το θαυμασμό του κοινού.
Σε ηλικία 15 ετών, 10 μηνών και 20 ημερών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο νεότερος στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας.Στις 20 Οκτωβρίου 1976, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, 10 ημέρες πριν από τα γενέθλιά του, αγωνιζόμενος σαν αλλαγή για 10 λεπτά πριν από το τέλος της συνάντησης με την Ταγιέρες στον αγώνα πρωταθλήματος της Αργεντινής. Παρά το γεγονός ότι οι Red Beetles(προσωνύμιο της Αρχεντίνος) έχασαν αυτόν τον αγώνα (1-0) οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πολύ καλές. Στις 14 Νοεμβρίου 1976 σημειώνει το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας. Την αγωνιστική περίοδο 1977-78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22 γκολ και η ομάδα κατατάσσεται πέμπτη στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο.
Την επόμενη χρονιά ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν πάλι δικός του με 22 τέρματα και η ομάδα ανέρχεται στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Όμως στον κρίσιμο αγώνα των πλέι-οφ ήταν τιμωρημένος λόγω αποβολής του σε προηγούμενο φιλικό αγώνα και η Αρχεντίνος χάνει με 4-0 και οι προσδοκίες σταματούν εκεί. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν γρήγορα το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της χώρας με τη λέσχη να πετυχαίνει να κρατήσει τον ταλαντούχο παίκτη πάση θυσία.Το 1980 είναι πάλι κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος αλλά και πάλι η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο είναι η οροφή για το σύλλογο. Στις 9 Νοεμβρίου 1980 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Νασιονάλ σημείωσε τέσσερα γκολ εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς-που έμελλε να είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του-στη νίκη με 5-3.Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου με 42 τέρματα.
Στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς
Μετά από πέντε ιδιαίτερα επιτυχημένα χρόνια στην Αρχεντίνος , εντάσσεται στο δυναμικό της Μπόκα Τζούνιορς κατόπιν έντονης επιθυμίας του ιδίου με τη μορφή δανεισμού και σταδιακή αποπληρωμή, παρά το γεγονός ότι η Ρίβερ Πλέιτ είχε κάνει οικονομικά πιο συμφέρουσα προσφορά. Η Μπόκα οργάνωσε το ίδιο βράδυ της συμφωνίας φιλικό με την Αρχεντίνος Τζούνιορς, με τον νεαρό Ντιεγκίτο να παίζει στο πρώτο ημίχρονο με την παλιά του ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο με τη Μπόκα. Το φιλικό εκείνο έληξε 3-2 υπέρ της Αρχεντίνος, με τον Μαραντόνα να σκοράρει κόντρα στην πρώην ομάδα του με πέναλτι. Με την Μπόκα κέρδισε τον πρώτο συλλογικό του τίτλο, το πρωτάθλημα του 1981, τον μοναδικό που κέρδισε στην πατρίδα του. Ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ για ένα από τα θρυλικότερα γκολ στην ιστορία του συλλόγου στο συμπαίκτη του Ούγκο Περότι στη νίκη με 1-0 επί της Οέστε στην 32η αγωνιστική εξασφαλίζοντας το τίτλο από την αντίπαλό της. Το γκολ έμεινε στην ιστορία ως «η χιονοστιβάδα του Περότι» και η Μπόκα κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά από το 1976. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ήταν για πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ, επίδοση ρεκόρ που ακόμα παραμένει. Το 1979 και το 1980 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Σε αυτά τα χρόνια της καριέρας του στην Αργεντινή ο Μαραντόνα σημείωσε 144 γκολ πρωταθλήματος σε 207 αγώνες.
Από την αρχή του 1982 η Μπόκα Τζούνιορς βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική θέση μη δυνάμενη να κρατήσει το νεαρό σούπερ σταρ στη δύναμη της, παρά τη συμμετοχή σε πολλούς φιλικούς αγώνες σε Ευρώπη Ασία εκμεταλλευόμενη την ανερχόμενη δημοφιλία του αστέρα της για αύξηση των εσόδων της και ξεκίνησε μυστικά διαπραγματεύσεις για την πώλησή του σε ευρωπαϊκό σύλλογο. Διαπραγματεύσεις για την πώληση στη Ευρώπη είχε κάνει και η Αρχεντίνος το 1980 ερχόμενη κατ’ αρχάς σε συμφωνία με την Μπαρτσελόνα αλλά με τη συμφωνία να ενεργοποιείται μετά το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο ίδιος ο Μαραντόνα δεν ήθελε να πάει στην Ιταλία (η Γιουβέντους έδειξε έντονο ενδιαφέρον από την προηγούμενη χρονιά και με υψηλότερη οικονομική προσφορά ) και έτσι προτίμησε την Μπαρτσελόνα. Η συμφωνία ανακοινώθηκε λίγο πριν το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Μπόκα να εισπράττει το 1/3 των χρημάτων και την Αρχεντίνος τα υπόλοιπα.
Eθνική Ομάδα
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται στις 27 Φεβρουάριου του 1977 σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (5-1) όπου μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν αλλαγή. Στις 3 Απριλίου 1977 έκανε το ντεμπούτο του ως μέρος της ομάδας νέων της Αργεντινής, με την οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Νέων της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά στη Βενεζουέλα. Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 δεν έλαβε μέρος, καθώς δεν είχε κλείσει καν τα 18 χρόνια του και θεωρήθηκε πολύ μικρός για να παίξει στην εθνική σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση. Ήταν μάλιστα ο τελευταίος παίκτης που αποκλείστηκε από την ομάδα 13 ημέρες πριν από την έναρξή της.
Το 1979, συμμετείχε στην ομάδα νέων στο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής. Εκεί, οι Αργεντινοί κατέλαβαν τη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από τους οικοδεσπότες της διοργάνωσης, Ουρουγουάη. Η Ευρώπη γνώρισε τον εκκολάπτοντα αστέρα το 1979, όταν η εθνική Αργεντινής ξεκίνησε θερινή περιοδεία στην Ευρώπη, αποφασισμένη να δείξει ότι ήταν άξιοι παγκόσμιοι πρωταθλητές μετά τον αμφιλεγόμενο θρίαμβο του Παγκόσμιου Κυπέλλου στην έδρα της ένα χρόνο νωρίτερα. Την επομένη χρονιά η Ευρώπη ξαναείδε τον Αργεντινό σε νέα περιοδεία της εθνικής του ομάδας. Παίζοντας στα Βρετανικά νησιά νίκησε την Ιρλανδία (1-0) στο Δουβλίνο και έχασε από την Αγγλία με 3-1 αφήνοντας ανεξίτηλες εντυπώσεις, ιδιαίτερα στη συνάντηση με την Αγγλία όπου απέτυχε να σημείωσε γκολ σε μια προσπάθειά του, που όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν τη συνάντηση θεωρούν ότι θα έμενε στην ιστορία ως το γκολ του αιώνα. Ακολούθησε μία νίκη με 5-1 στη Βιέννη επί της Αυστρίας με τρία γκολ να συνοδεύουν την καθ’ όλα εκπληκτική εμφάνισή του.
Ευρωπαϊκή καριέρα
Υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ισπανίας και δύο Σούπερ Καπ το 1983.Μάλιστα, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αθλήματος που κατέρριψε το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής δύο φορές, την πρώτη όταν έπαιξε για την Μπαρτσελόνα για 3 εκατομμύρια αγγλικές λίρες και τη δεύτερη, όταν αγωνίστηκε στη Νάπολι για 5 εκατομμύρια λίρες (ισοτιμίες 2013).Μετά την άφιξή του στην Ευρώπη και στην Μπαρτσελόνα, μια ομάδα στην οποία ο «Pibe de Oro» («χρυσό παιδί») παρέμεινε για δύο σεζόν, σημειώνοντας 38 γκολ σε 58 αγώνες. Η περιπέτεια του στην Ισπανία χαρακτηρίστηκε από πολλούς τραυματισμούς, ο σοβαρότερος από τον οποίο, λόγω ενός φάουλ του παίκτη της Ατλέτικ Μπιλμπάο, Άντονι Γκοικοετσέα, είχε ως συνέπεια να χάσει το 30% της κινητικότητας του αριστερού αστραγάλου. Παρά όλα αυτά, κατέκτησε ένα ισπανικό Κύπελλο, ένα League Cup Ισπανίας και ένα ισπανικό Super Cup με τους Καταλανούς.
Ωστόσο, η υγεία του κλονίστηκε (ηπατίτιδα) με αποτέλεσμα να απουσιάσει 4 μήνες την περίοδο 1982-1983. Ένας σοβαρός τραυματισμός στις 24 Σεπτέμβριο του 1983 σε αγώνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για χρονικό διάστημα τριών μηνών. Τη δεύτερη χρονιά ο σύλλογος άλλαξε προπονητή με τη πρόσληψη του Σέζαρ Λουίς Μενότι, που είχε υπό τις οδηγίες του το Μαραντόνα στην ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1979. Παρά τη δημόσια καλή εικόνα της σχέσης μεταξύ τους, αναπτύχθηκαν προβλήματα που σχετίζοταν με το πρόγραμμα προπονήσεων. Τελικά η αντιπαράθεση οδήγησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή τεχνικό να ζητήσει την εκδίωξη του παίκτη θεωρώντας ότι έτσι μόνο θα κατάφερνε η ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα που τελευταία φορά είχε πανηγυρίσει το 1974, εποχή του ολλανδικού διδύμου Ρίνους Μίχελς – Γιόχαν Κρόιφ. Συνολικά έτσι οι εντυπώσεις του Μαραντόνα από την Ισπανία ήταν αρνητικές (παρά τη δημοφιλία του) .Ήδη υπήρχαν ενδείξεις για κακή εξωγηπεδική ζωή του νεαρού αστέρα, γεγονός που ελαχιστοποίησε την οποία υποστήριξη από την πλευρά της διοίκησης. Η ιστορία δικαίωσε το Μενότι αφού ο Καταλανική λέσχη ήταν πρωταθλήτρια την επόμενη χρονιά αλλά ο ίδιος δεν ήταν στον πάγκο της ομάδας.
Νάπολι
Κατέληξε στην Ιταλία και την Νάπολι, την ομάδα της οποίας με τη συνεισφορά του συνέβαλε να μετατραπεί από μια μικρή ομάδα (που την τελευταία χρονιά προτού τον ερχομό του είχε γλιτώσει τον υποβιβασμό για ένα βαθμό) σε μια από τις πιο αγαπητές τότε στον κόσμο έχοντας αποκτήσει με τη πάροδο του χρόνου πολλούς οπαδούς. Μία από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας είχε μόλις υπογράψει τον πιο ακριβό παίκτη στον κόσμο. Όπως το έθεσε μια τοπική εφημερίδα εκείνη την εποχή, «η πόλη δεν είχε δήμαρχο, σπίτια, σχολεία, δουλειά, λεωφορεία, και αποχέτευση, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει σημασία επειδή έχουμε το Μαραντόνα». 75.000 Ναπολιτάνοι, κάτοικοι μιας πόλης που πάντα αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο αλλά ουδέποτε είχε δει μεγάλες χαρές από αυτό και που από τη φύση τους είχαν την προσμονή ενός μεσσία τον υποδέχθηκαν πανηγυρικά στο Σαν Πάολο, το γήπεδο της ομάδας στις 5 Ιουλίου 1984.
«Θέλω να γίνω το είδωλο των φτωχών παιδιών της Νάπολης, επειδή αυτοί είναι όπως ήμουν εγώ στο Μπουένος Άιρες», δήλωσε στην επίσημη παρουσίασή του. Η μεταγραφή ήταν ουσιαστικά έκπληξη λόγω των οικονομικών δυνατοτήτων του συλλόγου και δημιούργησε μακροχρόνιες υποψίες για ανάμειξη της Μαφίας στη διαδικασία, κάτι που διέψευσε ο τότε πρόεδρος της ομάδας χρόνια αργότερα, παραδεχόμενος ότι η Καμόρα επανειλημμένα αποπειράθηκε να εμπλακεί στη Νάπολι αλλά κάτι τέτοιο ουδέποτε συνέβη. Οι διανοούμενοι της πόλης ήταν λιγότερο εντυπωσιασμένοι, με πάνω από 100 να υπογράφουν μια αίτηση διαμαρτυρίας για την ανηθικότητα τέτοιων δαπανών σε μια πόλη που δεν είχε ουσιαστικές δομές. Στη Νάπολη, έφτασε στο απόγειο της επαγγελματικής καριέρας του: κληρονόμησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και γρήγορα έγινε το πιο υπέρλαμπρο αστέρι μεταξύ των οπαδών του συλλόγου και όχι μόνο. Στην εποχή του η ομάδα είχε την πιο επιτυχημένη πορεία της ιστορίας της, ακόμα και αν συμπεριληφθούν τρεις τουλάχιστον μεταγενέστερες δεκαετίες. Το γήπεδο της ομάδας ήταν ασφυκτικά γεμάτο με 70.000 οπαδούς σε κάθε εντός έδρας αγώνα με αριθμούς σε μεταγενέστερες εποχές στο μισό.
Σύντομα, η φωτογραφία του Μαραντόνα κρεμάστηκε δίπλα στον Ιησού στα μισά σπίτια της Νάπολης. Τοιχογραφίες του Ντιέγκο ζωγραφίστηκαν παντού ακόμα και στα αρχαία κτίρια της πόλης και τα νεογέννητα παιδιά ονομάζονταν προς τιμήν του. Ήρθε σε σύγκρουση και με τον Πάπα, για την οποία είχε δηλώσει μετά την επίσκεψή του στο Βατικανό (9 Νοεμβρίου 1985): «Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες και μετά άκουσα τον Ποντίφικα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι!» Στη Νάπολη ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σα «θεός», αν και οι φήμες για την εξωγηπεδική ζωή του οργίαζαν. Με το σύλλογο της νότιας Ιταλίας κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, το Κύπελλο Ιταλίας, το Σούπερ Κύπελλο της χώρας καθώς και το Κύπελλο UEFA της χρονιάς 1988-1989.
Όταν ο Μαραντόνα συνάντησε …τον ΠΑΟΚ
Το ημερολόγιο έγραφε 7 Σεπτεμβρίου του 1988 όταν ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Νάπολι του Ντιέγκο Μαραντόνα στο πλαίσιο του πρώτου γύρου του Κυπέλλου UEFA. Περίπου 45.000 κόσμος βρέθηκε εκείνη τη μέρα στο γήπεδο καθώς ο ΠΑΟΚ είχε τη δυνατότητα να πετύχει ένα μικρό θαύμα μετά το 1-0 του πρώτου αγώνα στην Ιταλία. Τότε, η ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα είχε κερδίσει στον “Σαν Πάολο” με 1-0 με σκορ τον ίδιο από το σημείο του πέναλτι, το οποίο κέρδισε στο 59′ ο Καρέκα από τον Μίτογλου. Σε εκείνο το παιχνίδι είχε κάνει τρομερή εμφάνιση ο Γιώργος Σκαρτάδος που είχε αναλάβει το μαρκάρισμα του Μαραντόνα, προκαλώντας εγκωμιαστικά σχόλια και από τον ιταλικό Τύπο. Η Νάπολι είχε προκριθεί στον επόμενο γύρο με το 1-1 στην Τούμπα στις 6 Οκτωβρίου και στο τέλος εκείνης της σεζόν κατέκτησε την κούπα κερδίζοντας την Στουτγάρδη σε διπλό τελικό. Μετά το τέλος της αναμέτρησης ο Μαραντόνα υποκλίθηκε στην «ασπρόμαυρη» εξέδρα, λέγοντας πως δεν έχει αντικρίσει ξανά κάτι τέτοιο.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1982
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία, ο Μαραντόνα αγωνιζόμενος με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Εθνική ομάδα της Αργεντινής έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση, όπου αποκλείστηκε από τη Ιταλία, μελλοντική νικήτρια της διοργάνωσης. Έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς να αγγίξει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα απόδοσης, σκόραρε 2 φορές σε αγώνα της πρώτης φάσης απέναντι στην Ουγγαρία (4-1), όμως αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα σκληρά (στο ματς με την Ιταλία κέρδισε τον αριθμό ρεκόρ των 23 φάουλ πολύ στενά μαρκαρισμένος από τον Κλαούντιο Τζεντίλε και δέχτηκε οξύτατη κριτική για την αποβολή του στο τελευταίο ματς με την αντίπαλο Βραζιλία. Η ομάδα δεν είχε σημαντικές διαφοροποιήσεις από αυτή του 1978 και με την προσθήκη του Μαραντόνα υπήρχαν υψηλές προσδοκίες των οπαδών της, ξεκίνησε από την αρχή άσχημα με ήττα-έκπληξη με 1-0 από την δευτεραθλήτρια Ευρώπης ομάδα του Βελγίου και τελικά δεν κατάφερε να προκριθεί στους “4” της διοργάνωσης, αγωνιζόμενη στη δεύτερη φάση σε όμιλο «φωτιά» με Βραζιλία και Ιταλία. Μετά τη διοργάνωση η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της εθνικής, οδήγησε το Μαραντόνα εκτός ομάδας, με το νέο ομοσπονδιακό Κάρλος Μπιλάρδο να προσκαλεί παίκτες αποκλειστικά από το πρωτάθλημα της χώρας, κάτι που απομάκρυνε τον σούπερ σταρ για 24 συνεχόμενους αγώνες μέχρι το 1985. Επέστρεψε επίσημα στην εθνική στις 28 Φεβρουαρίου σε συνάντηση με τη Βενεζουέλα για τα προκριματικά του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρωτύτερα είχε συμμετάσχει σε δύο φιλικά με την Παραγουάη και τη Χιλή.
Κόπα Αμέρικα 1987, 1989
Το Κόπα Αμέρικα του 1987 διοργανώθηκε στην Αργεντινή και η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια ήταν λογικά το μεγάλο φαβορί. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε το Περού με το οποίο ήρθε ισόπαλη 1-1 με το Μαραντόνα να ανοίγει το σκορ χωρίς αυτό να είναι όμως αρκετό. Στο δεύτερο αγώνα σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 3-2 επί του Ισημερινού. Στον ημιτελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του τίτλου Ουρουγουάη χάνοντας με 1-0. Η Αργεντινή απέτυχε και στον μικρό τελικό χάνοντας από την Κολομβία με 2-1. Στη διοργάνωση του 1989 στη Βραζιλία, η Αργεντινή προχώρησε στο δεύτερο γύρο παρά την εμφανή επιθετική της αδυναμία (σε τέσσερις συναντήσεις πέτυχε μόλις δύο γκολ). Η απόδοση του Μαραντόνα ήταν σημαντικά κατώτερη του αναμενόμενου, δεδομένου ότι είχε πολύ καλή χρονιά στην Ιταλία. Ακολούθησαν δύο ήττες από τις άλλες δύο μεγάλες λατινοαμερικάνικες δυνάμεις, Βραζιλία και Ουρουγουάη με το ίδιο σκορ (2-0) και η ομάδα κατετάγη τελικά τρίτη.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1994
https://youtu.be/Ezx2DYWO-PI
Η πρόκριση της Αργεντινής στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου των Η.Π.Α. παίχτηκε σε αγώνα μπαράζ με την Αυστραλία. Θορυβημένη η Ομοσπονδία και η τεχνική ηγεσία κάλεσαν το Μαραντόνα να βοηθήσει ο οποίος δέχτηκε αλλά έπρεπε να προετοιμαστεί διεξοδικά για την επιστροφή του. Το αστέρι της Αργεντινής στρατολογήθηκε σε ένα αγρόκτημα και υποβλήθηκε σε αυστηρή διατροφή, ενώ προπονούταν σκληρά. Ο Μαραντόνα έχασε 15 κιλά και επέστρεψε δείχνοντας σε άριστη κατάσταση. Έτσι στη διοργάνωση του 1994, η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής του 1993 Αργεντινή είχε το πνεύμα του νικητή και ως ένα από τα φαβορί περίμενε την ώρα της στέψης. Διέθετε ταχύτητα, δύναμη, συνδυασμούς, εφευρετικότητα, επιθετική διάθεση με τον ηγέτη Μαραντόνα αναγεννημένο κι έτοιμο να πάρει την μπαγκέτα του μαεστρικά να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή, όπως θα έκανε ένας μελίρρυτος μαέστρος σε μία συμφωνική ορχήστρα και τα πρώτα δείγματα απέναντι στην Ελλάδα ήρθαν να επιβεβαιώσουν το γεγονός. Πρεμιέρα στο Μουντιάλ η εθνική Αργεντινής κάνει στις 21 Ιουνίου απέναντι στην Ελλάδα του Αλκέτα Παναγούλια με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να σημειώνει χατ-τρικ και το Μαραντόνα να προσθέτει άλλο ένα γκολ μετά από εντυπωσιακό συνδυασμό σε μία αναμέτρηση που ένα πολύ μεγαλύτερο σκορ δεν θα ήταν υπερβολή.
Μετά το γκολ απέναντι στην Ελλάδα, ο Μαραντόνα είχε έναν από τους πιο διάσημους εορτασμούς γκολ στον Παγκόσμιο Κύπελλο καθώς έτρεξε προς μια από τις κάμερες που περιστρέφονταν με ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και γουρλωμένα μάτια. Μετά την Ελλάδα ακολουθεί η Νιγηρία και με δύο γκολ του Κανίγια η Αργεντινή επικρατεί με 2-1. Όλα άλλαξαν με την αποκάλυψη ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος (χρήση εφεδρίνης – ουσία που χρησιμοποιείται συνήθως για απώλεια βάρους). Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι είχε την έγκριση να χρησιμοποιήσει το φάρμακο πριν τη διοργάνωση για να τον βοηθήσει στην απώλεια βάρους, στόχος που επιτεύχθηκε αγωνιζόμενος στα σχεδόν 75 κιλά όπως στη διοργάνωση του Μεξικού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο διεθνές τέρμα και η τελευταία εμφάνιση για τη χώρα του που ήταν ταυτόχρονα ρεκόρ επίτευξης τερμάτων και συμμετοχών για την εθνική Αργεντινής. Συμμετέχοντας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα αγωνίστηκε σε 21 αγώνες (επίδοση που ισοφάριζε το τότε ρεκόρ), σε 16 ήταν αρχηγός (επίδοση ρεκόρ), σημείωσε 8 τέρματα και ψηφίστηκε αργότερα δύο φορές (1994, 2013) ως ο δεύτερος καλύτερος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην κορυφαία διοργάνωση πίσω από τον Πελέ. Ήταν όμως ήδη 34 ετών και αντικειμενικά οι πιθανότητες ανάκαμψης ήταν λίγες.
Τελευταία χρόνια δράσης
Μετά από τιμωρία 15 μηνών και παρά το συγκρατημένο ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων, έπαιξε για ένα χρόνο στη Σεβίλλη. Ο Μαραντόνα κάνει ντεμπούτο στο πρωτάθλημα στην 5η αγωνιστική, στην εκτός έδρας συνάντηση με την Ατλέτικ Μπιλμπάο (4 Οκτωβρίου 1992). Προϊόντος του χρόνου ο 32χρονος σούπερ σταρ χάνει 10 κιλά, βρίσκει τα πατήματά του και ανά στιγμές στο τερέν θυμίζει τον παλιό καλό Ντιέγκο, ενώ το κάνει σε όλο το 90λεπτο στο εντός έδρας ματς με τη Ρεάλ. Με το κίνητρο του πρώην μπλαουγκράνα να ξυπνάει μέσα του οδηγεί τους Σεβιγιάνους σε μεγάλη νίκη με 2-0. Με 5 γκολ και 7 ασίστ στη Λα Λίγκα, ο Μαραντόνα είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που διεκδικεί έξοδο στην Ευρώπη, σε ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου. Η εξαιρετική του παρουσία επιβραβεύεται με τον 6ο τίτλο καλύτερου ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής. Οι «αλκυονίδες ημέρες» όμως δεν κρατάνε πολύ. Από τα μέσα της χρονιάς κι έπειτα επιστρέφει στις κακές συνήθειες, υποκύπτοντας στις σειρήνες της νύχτας.
Αρχίζει να ξενυχτάει και να αργεί στις προπονήσεις, αναγκάζοντας τον προπονητή Μπιλάρδο να μεταφέρει κάποιες εξ’ αυτών τα απογεύματα για να τις προλαβαίνει από την αρχή. Στον τοπικό Τύπο κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα σκάνδαλα, που αφορούν νυχτερινούς καυγάδες, κλήσεις από την αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα. Τελικά η Σεβίλλη κατατάσσεται στην 7η θέση του πρωταθλήματος, είχε σημαντικό οικονομικό όφελος αλλά το διαζύγιο ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν αναπόφευκτο. Στη συνέχεια το 1995 μετά το τέλος και της δεύτερης τιμωρίας του αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την Μπόκα Τζούνιορς.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος για να ζήσει μια αντισυμβατική ζωή, ο Μαραντόνα απέφευγε ακολούθησε την πεπατημένη. Πήγαινε συχνά κόντρα σε όλους και σε όλα. Τα «πιστεύω» του πολλές φορές προκάλεσαν, αλλά ο ίδιος ήταν πάντα αποφασισμένος να τα υπερασπιστεί μέχρι τέλους. Δεν του ταιριάζει η μετριότητα και η σιωπή. Πολλά από τα λεγόμενά του κρίθηκαν υπερβολικά με τον ίδιο να διευκρινίζει ότι «εάν κατά καιρούς θυμώνω ή παραπονιέμαι, είναι επειδή δεν ξέρω πώς να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου. Και δεν θέλω να μάθω». Κατά τη διάρκεια ενός τετάρτου του αιώνα, έχει επηρεάσει πλήθος ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους κορυφαίους μελλοντικούς ποδοσφαιριστές. Η επιδεξιότητά του ήταν τέτοια που πρόσφερε στιγμές που πιθανά κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μιμηθεί. Κατάφερνε πάντως να συγχωρεί τα σφάλματά του ο κόσμος και να του δείχνει αγάπη και εκτίμηση. Με αυτόν τον τρόπο, η συμβολή του στην ιστορία του ποδοσφαίρου και του πολιτισμού είναι απαράμιλλη. Εκτός από τις λαμπρές ικανότητές του, ο Μαραντόνα έχει προκαλέσει παγκόσμιες διαμάχες εκτεταμένου μεγέθους. Η προσωπική του ζωή είναι γεμάτη σκοτεινές ιστορίες, καταχρήσεις και παρεκτροπές και η υπέρμετρη αναίδεια έναντι των πανίσχυρων αξιωματούχων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και άλλων ισχυρών παραγόντων του χώρου ήταν μέσα στο μεγαλύτερο μέρος του ποδοσφαιρικού του βίου. Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες. Το 2016 αναγνώρισε εξώγαμο γιο του που απέκτησε στη Ιταλία και αργότερα και άλλα παιδιά εκτός έγγαμου βίου.
Οι ψηφοφορίες της ΦΙΦΑ
Το 2000, κέρδισε το βραβείο της ΦΙΦΑ ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με ψηφοφορία στην επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας, στο επίσημο περιοδικό της και σε μεγάλη κριτική επιτροπή. Ο Μαραντόνα κέρδισε τη δημοσκόπηση με βάση το διαδίκτυο, συγκεντρώνοντας το 53,6% των ψήφων έναντι 18,5% του Πελέ που ήταν δεύτερος. Παρά ταύτα, και λίγο πριν την τελετή, η ΦΙΦΑ πρόσθεσε ένα δεύτερο βραβείο και όρισε μια επιτροπή «ποδοσφαιρικής οικογένειας» που αποτελούνταν από ποδοσφαιρικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι έδωσαν στον Πελέ τον τίτλο του καλύτερου παίκτη του αιώνα, ο Αργεντινός κατατάχθηκε τρίτος πίσω και από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο και έτσι ο τίτλος μοιράστηκε. Ο Μαραντόνα διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την αλλαγή στη διαδικασία και δήλωσε πως δεν θα παρευρεθεί στην τελετή εάν πάρει ο Πελέ το βραβείο. Τελικά, αποφασίζεται να απονεμηθούν δύο βραβεία ένα για τον καθένα. Ο Ντιέγκο δέχτηκε το βραβείο του, αλλά έφυγε από την τελετή χωρίς να δει τον Πελέ να παραλαμβάνει το δικό του. Ακόμα, εκλέχθηκε 2ος καλύτερος του 20ού αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας το 1999 με 65 ψήφους έναντι 122 του πρώτου Πελέ, ενώ ήταν επίσης 2ος στις ψηφοφορίες του World Soccer, του ιταλικού Guerin Sportivo και του βραζιλιάνικου Placar, πάντα πίσω από τον Πελέ.
Προπονητική καριέρα
Η προπονητική καριέρα του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 προτού εγκαταλείψει την ενεργό δράση κατά τη διάρκεια της τιμωρίας του αναλαμβάνοντας δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα (μηνών) ομάδες στη χώρα του ανεπίσημα, καθώς δεν διαθέτει την απαραίτητη άδεια. Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Αργεντινής νικώντας τη Σκωτία στο ντεμπούτο του με 1-0. Οδήγησε την Αργεντινή στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, αλλά παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο αποχωρώντας μετά την συντριβή της ομάδας του από την Γερμανία με 4-0.Τον Μάιο του 2011 ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Επανήλθε στα Εμιράτα το 2017 για μία ακόμη χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα. Το 2019 επέστρεψε στην πατρίδα του ως προπονητής αναλαμβάνοντας τη Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα.
Αντισυμβατικός , ταλέντο , άστατη προσωπική ζωή. Λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν τον άνθρωπο αυτό, που κατέκτησε τα γήπεδα και τις καρδιές όλων. Μολονότι προκαλούσε διεθνώς με την συμπεριφορά του , παραμένει μέχρι και σήμερα ένα ίνδαλμα για εκατομμύρια ανθρώπους. Ο θάνατος του δεν αποτελεί φραγμό στον θαυμασμό που τρέφουν για εκείνον. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, περνάει αυτομάτως στα αστέρια του ποδοσφαιρικού κόσμου. Ας ελπίσουμε ότι το ταλέντο του (και όχι η προσωπική ζωή του )θα αποτελέσει κινητήριο έναυσμα για τους νεότερους ποδοσφαιριστές…
Με πενιχρές ιστορικές πληροφορίες βιογραφίας, ο Άγιος γεννήθηκε στην Αδριανούπολη Παφλαγονίας της Μικράς Ασίας. Πρόκειται για γόνο πλουσίων γονέων και διδάχτηκε νωρίς την εγκράτεια και το ότι το χρήμα αποτελεί το μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων.
Μόλις απέθαναν οι γεννήτορες του, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε ως ασκητής σε ερημικό τόπο με νηστεία και επίμονη άσκηση μέσα σε σπήλαιο, όπου γνώρισε άλλους ασκητές και με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια διαβιούσαν. Όντας ένα ειρηνοποιό πνεύμα, δεν λύπησε ποτέ κανένα, αλλά επιδίωκε την αποκατάσταση της γαλήνης σε ταραγμένες ψυχές.
Με την πάροδο των ετών απέκτησε φήμη αφενός τρέφοντας μεγάλη στοργή προς τα παιδιά και αφετέρου για την θαυματουργή του προσευχή που βοηθούσε πολλές γυναίκες, όταν δεν τεκνοποιούσαν, πολλές από τις οποίες, βέβαια, ζητούσαν τις πνευματικές του οδηγίες. Έτσι, καθιερώθηκε ως προστάτης των νηπίων και θεραπευτής των παιδικών ασθενειών. Άλλωστε, από παρετυμολογία του ονόματός του πιστεύεται ότι αυτός «στυλώνει», δηλαδή ενισχύει την υγεία των παιδιών.
Η ιαματική θαυματουργία του Αγίου περνώντας στην εικαστική απόδοση του σε βυζαντινές και κυρίως μεταβυζαντινές εικόνες παρουσιάζεται ως γέροντας που κρατά με το αριστερό του χέρι σπαργανωμένο βρέφος και με το δεξί ειλητάριο.
Πέθανε στην γενέτειρά του, με την Ορθόδοξη Εκκλησία να τιμά τη μνήμη του στις 26 Νοεμβρίου. Ως είθισται, κατά την εορτή του οι μητέρες των βρεφών και των άλλων παιδιών απέχουν από κάθε δραστηριότητα.
Στην πορεία συνεχίζεται αυτό.. Με τις εμπειρίες που αποκτάει κάποιος και ούτω κάθε εξής..
Οι περισσότεροι υποστηρίζουν την άποψη τους με σθένος διότι πιστεύουν πως έχουν δίκιο, μερικοί έχουν εμπεριστατωμενες απόψεις με επιχειρήματα, άλλοι πιστεύουν πως τα έχουν…
Συνήθως έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε αντικειμενικοι, ίσως κάποιες φορές, άλλες παλι όχι. Κάποιοι όμως μπορούν να πουν ότι η άποψη μας δεν είναι αντικειμενική αλλά υποκειμενική.
Μιλάμε με επιχειρήματα ή πεποίθησεις;
Δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ των πεποιθήσεων. Όλες οι πεποιθήσεις ενός συστήματος είναι εξίσου δικαιολογημένες, στο βαθμό που το σύστημα είναι δικαιολογημένο. Συνεπώς, η δικαιολόγηση είναι ιδιότητα του συστήματος εν τω συνόλω, και όχι των πεποιθήσεων που το αποτελούν εξατομικευμένα. Αυτό που καθορίζει την δικαιολόγηση του συστήματος είναι η συνοχή του ή η συνεκτικότητά του.
Το επιχείρημα της ψευδαίσθησης/πλάνης
Είναι δυνατή η γνώση του εξωτερικού κόσμου;
Η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη. Πως, τότε, γνωρίζουμε ότι η αντίληψη οδηγεί σε γνώση..
Χαρακτηριστικά του εγχειρήματος: ατομικιστικό, απεριόριστο από χρόνο, χώρο και πηγές. Η γνώση είναι ένα είδος πεποιθησης.
Ορισμός του Πλάτωνα στο Θεαίτητο: πίστης αληθής μετά λόγου.
Άλλωστε, η βασική θέση του νατουραλισμού είναι ότι η γνώση είναι μια φυσική κατάσταση, και άρα πρέπει να μελετηθεί επιστημονικά.
Όμως το αίτημα της δικαιολόγησης δεν μπορεί να τεθεί για κάθε πεποίθηση εξατομικευμένα. Μια πεποίθηση είναι δικαιολογημένη και πρέπει να γίνει αποδεκτή μόνο εάν εντάσσεται σε ένα σύστημα και μόνο εάν η ένταξή της αυξάνει ή βελτιώνει την συνοχή του συστήματος.
Πείραμα της Φιλαδέλφειας : Μύθος ή Πραγματικότητα ;
Όλοι έχουμε ακούσει έστω μια φορά για αυτό το σπάνιο γεγονός . Κάτι έχει πάρει το αυτί μας για το πείραμα που συγκλόνισε τον 20ο αιώνα. Αν δεν το γνωρίζεις , νομίζω πως ήρθε η ώρα να πληροφορηθείς ενδελεχώς. Γιατί , μέχρι και σήμερα δεν ξέρουμε αν έγινε στην πραγματικότητα. Οι πηγές μας δεν διασταυρώνονται , είναι ανακριβείς οι περισσότερες . Τι γνωρίζεις , λοιπόν , για το πείραμα της Φιλαδέλφειας ; Δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που βάζουμε στο ψωμί μας πάντως. Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας είναι, σύμφωνα με σχετικό αστικό μύθο, υποτιθέμενο στρατιωτικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στο Ναυπηγείο της Φιλαδέλφειας στην Πενσυλβάνια, περίπου στις 28 Οκτωβρίου 1943. Το αντιτορπιλικό USS Eldridge με το πλήρωμά του υποτίθεται ότι έγινε αόρατο στις εχθρικές συσκευές. Η πρώτη αναφορά στο σχετικό πείραμα εμφανίστηκε το 1966, σε γράμμα άγνωστης προέλευσης με αποδέκτη τον συγγραφέα και αστρονόμο Μόρις Κ. Τζέσαπ . Σύμφωνα με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ουδέποτε πραγματοποιήθηκε τέτοιο πείραμα, ενώ οι λεπτομέρειες του μύθου έρχονται σε αντίθεση με όσα είναι γνωστά για το USS Eldridge καθώς και με τους γνωστούς φυσικούς νόμους. Το ίδιο πλοίο παραχωρήθηκε το 1951 στην Ελλάδα και υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό της ως το 1991 με το όνομα Λέων. Δεν μας λέει τίποτα όμως αυτό . Πόσα βιβλία και βιβλία γράφτηκαν για αυτόν τον μύθο. Ή πραγματικότητα. Η επιλογή είναι στο χέρι σας ….
Ας πάρουμε , όμως τα πράγματα από την αρχή. Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1943. Η επιστήμη έχει εξελιχθεί. Ο άνθρωπος , παρότι δεν έχει πατήσει ακόμα στο φεγγάρι , κατορθώνει , μέρα με την μέρα, να γίνεται ακόμα δυνατότερος . Έχοντας βιώσει τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο , με έναν δεύτερο στο παρασκήνιο , οι συγκρούσεις ολοένα και πληθαίνουν. Το ημερολόγιο γράφει 28 Οκτωβρίου , του ίδιου έτος . Το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ , εφαρμόζοντας το θεωρητικό σχέδιο του Αϊνστάιν , εξαφανίζει ένα ολόκληρο πλοίο , μαζί με το πλήρωμα του. Επανέρχεται στην θέση του , μετά από λίγα λεπτά της ώρας . Αξιοθαύμαστο , ε ; Αυτά που βλέπουμε στα καρτούν και στις περισσότερες αμερικανικές ταινίες να γίνονται πραγματικότητα . Και ποιος δεν θα ήθελε να είναι αόρατος; Το περίφημο πείραμα της Φιλαδέλφειας , έχει ως κεντρικό θέμα την εξαφάνιση του πλοίου. Και με τι σκοπό , θα μου πείτε . Μα φυσικά πολεμικό! Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία όπου εμπλέκονται κορυφαίοι επιστήμονες, υπερδυνάμεις (τουλάχιστον μία), πολιτικοί, στρατιωτικοί όλων των βαθμίδων, ερευνητές, συνωμοσιολόγοι- συνωμοσιολάγνοι, ο κινηματογράφος κλπ. Κορυφαία μορφή, ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας Νίκολας Τέσλα (1856-1943), ο οποίος συμμετείχε θεωρητικά στο πείραμα , με τον κοσμήτορα του Πανεπιστημίου Τζον Χάτσισον.
Λανθασμένα θεωρείται ότι ο Αϊνστάιν έλαβε μέρος , μολονότι όλη η εργασία και το πείραμα βασίστηκαν στην εφαρμογή της θεωρίας του Ενοποιημένου Πεδίου που παρουσίασε για πρώτη φορά επίσημα, το 1925-1927. Όπως ισχυρίζεται ο Bielek (επιζών του πειράματος ) μολονότι ήταν μια ιδιωτική ερευνητική δραστηριότητα, από την αρχή υπήρχε χρηματοδότηση από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. Το κέντρο της έρευνας μεταφέρθηκε αργότερα στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α. και το 1940 η ομάδα με την πλήρη συμμετοχή πλέον του Νίκολα Τέσλα (ο οποίος ήταν στενός φίλος του Φ. Ρούσβελτ) εγκαταστάθηκε στο ναυπηγείο του Μπρούκλιν, το πρόγραμμα διαβαθμίστηκε με την ονομασία Project Rainbow.
Ποια ήταν η επιδίωξη των επιστημόνων ;
Αρχική επιδίωξη των επιστημόνων στις Η.Π.Α. ήταν να γίνουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία ”μαγνητικά αόρατα” για να μην προσκρούουν στο μεταλλικό τους περίβλημα οι εχθρικές τορπίλες και νάρκες, καθώς εκείνη την εποχή οι φονικές τορπίλες των γερμανικών U- boat είχαν αποδεκατίσει τις αμερικανικές νηοπομπές που έστελναν στρατεύματα και πολεμοφόδια στην Ευρώπη. Στα σχετικά πειράματα ένας τεράστιος ηλεκτρομαγνήτης, ο οποίος φορτιζόταν από τις ηλεκτρογεννήτριες του σκάφους, άλλαζε τη συμπεριφορά του πλοίου παραπλανώντας τις τορπίλες. Τότε παρατηρήθηκε για πρώτη φορά η πρασινωπή ή γαλαζωπή ομίχλη που δημιουργείται από τον ιονισμό της ατμόσφαιρας από πανίσχυρα ηλεκτρομαγνητικά και άλλα πεδία.
Αυτή η απόκοσμη ομίχλη αποτελεί από τότε το σήμα κατατεθέν των σχετικών μυστικών πειραμάτων και το πλέον χαρακτηριστικό οπτικό εφέ των ταινιών επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν γι’ αυτά. Ο επόμενος στόχος των επιστημόνων ήταν να γίνουν τα πλοία αυτά ”αόρατα” κι από τα εχθρικά ραντάρ (κάτι ανάλογο με την τεχνολογία Stealth). Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να δημιουργηθεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο όχι μόνο στο νερό αλλά και στον αέρα. Η κατάληξη αυτής της σειράς πειραμάτων ήταν να εφαρμοστεί ένα σχέδιο εξαφάνισης ενός πλήρως επανδρωμένου πλοίου κάτι που θα αποτελούσε το τέλειο καμουφλάζ.
Το Project Rainbow έμεινε περισσότερο γνωστό στην ιστορία ως το πείραμα της Φιλαδέλφειας. Πρώτος διευθυντής του ανέλαβε ο Νίκολα Τέσλα. Έλαβε οτιδήποτε του ήταν απαραίτητο για τη διενέργεια του πειράματος. Έτσι του δόθηκε ένα πλοίο, όπου το 1940 έγινε η πρώτη δοκιμασία της αορατότητας. Η δοκιμή χαρακτηρίστηκε απολύτως επιτυχημένη, καθώς το πλοίο που δεν είχε πλήρωμα έγινε εντελώς αόρατο. Ωστόσο. μετά την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 ,ο Τέσλα άρχισε να δέχεται πιέσεις για να υπάρξουν θεαματικότερα αποτελέσματα. Τι είχε συμβεί , όμως στο πρώτο πείραμα ; Ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας στο πρώτο πείραμα είχε χρησιμοποιήσει δύο μεγάλα πηνία (ηλεκτρομαγνήτες) τοποθετημένα σε κάθε κύτος του πλοίου. Τα πηνία ήταν ενεργοποιημένα σε μία ειδική ακολουθία και η μαγνητική τους δύναμη ήταν τόσο ισχυρή ώστε να παραμορφώνουν την ίδια τη βαρύτητα. Ο Τέσλα ανησύχησε όταν πληροφορήθηκε ότι το πείραμα αυτό θα πρέπει να γίνει σε πλοίο με πλήρωμα.
Ενημέρωσε ότι οι επιστήμονες δεν είχαν καμία απολύτως ιδέα για το τι θα μπορούσε να συμβεί στο πλήρωμα του σκάφους. Ζήτησε από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. να δώσει περισσότερο χρόνο στο Project Rainbow. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε καθώς ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη. Τον Μάρτιο του 1942 επιχειρήθηκε να γίνει αόρατο ένα πολεμικό σκάφος που χρησιμοποιήθηκε ως πειραματικό πλοίο. Η αποτυχία του πειράματος ήταν φαινομενική (ή καλύτερα σκόπιμη). Ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι το πείραμα απέτυχε και ότι πρέπει να εργαστεί πάνω σε άλλα σχέδια. Έτσι εγκατέλειψε το Project Rainbow. Σημείωση : Δέκα μήνες αργότερα στις 7 Ιανουαρίου 1943 βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Νέα Υόρκη. Επίσημη αιτία θανάτου ; Έμφραγμα του μυοκαρδίου….
Τι γίνεται μετά την παραίτηση Τέσλα ;
Διευθυντής του Project Rainbow ανέλαβε ένας άλλος διαπρεπής επιστήμονας ο Ουγγροαμερικάνος Τζον φον Νόιμαν (1903-1957) ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα.Όταν ανέλαβε ο Φον Νόϊμαν, του δόθηκε ένα συνοδευτικό αντιτορπιλικό που αργότερα ονομάστηκε Έλντριτζ (Eldridge).Πραγματοποίησε σημαντικές αλλαγές στις γεννήτριες και τους πομπούς, αλλά πανικοβλήθηκε όταν ένας τεχνικός έπεσε αναίσθητος, κτυπημένος από ένα τεράστιο ηλεκτρικό τόξο, και έτσι αφαίρεσε τις περισσότερες τροποποιήσεις.Στις 9 το βράδυ, στις 20 Ιουλίου του 1943, το νέο σκάφος ήταν έτοιμο για την πραγματοποίηση του πρώτου πειράματος, επανδρωμένο με ένα μικρό πλήρωμα. Στην καμπίνα ελέγχου βρίσκονταν δύο νέοι επιστήμονες, ο Έντουαρντ και ο Ντάνκαν Κάμερον (Eduard, Duncan Cameron).
Όταν γύρισαν τον διακόπτη, τα ραντάρ δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πλοίο, και οπτικά έγινε αόρατο. Είκοσι λεπτά αργότερα το πλοίο επανεμφανίστηκε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος βρισκόταν σε μια κατάσταση υστερίας ή είχε μία έντονη αίσθηση ναυτίας. Όταν όμως ο Φον Νόϊμαν ζήτησε από το Ναυτικό να του δώσει περισσότερο χρόνο για να διορθώσει το πρόβλημα, ο Αρχηγός των Ναυτικών Επιχειρήσεων και Επικεφαλής των Σχεδίων μάχης, του απάντησε ότι η δοκιμή πρέπει να είναι έτοιμη μέχρι τις 12 Αυγούστου του 1943, με το αιτιολογικό ότι το σχέδιο της αορατότητας ήταν η εναλλακτική λύση του σχεδίου της ατομικής βόμβας ως το μυστικό όπλο που θα κέρδιζε τον πόλεμο.
Στο μεταξύ το πλήρωμα του USS Eldridge αντικαταστάθηκε και στις 28 Οκτωβρίου 1943, ώρα 17.15 έγινε η τελική δοκιμή. Πρώτα όμως είχε αλλάξει ο εξοπλισμός του πλοίου. Οι γεννήτριες ηλεκτρομαγνητικού πεδίου ενεργοποιήθηκαν ξανά και το Eldridge έγινε αόρατο. Μόνο ένα αχνό περίγραμμα της γάστρας παρέμεινε ορατό στο νερό. Αρχικά όλα φαίνονταν ότι πηγαίνουν μια χαρά. Σύντομα όμως, εμφανίστηκε μια γαλαζωπή ή πρασινωπή ομίχλη, μια αναλαμπή και το πλοίο όχι μόνο έγινε αόρατο αλλά εξαφανίστηκε τελείως! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το USS Eldridge εμφανίστηκε το Norfolk της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα νοτιότερα. Το πλήρωμα του κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και προσπάθησε να κλείσει τις γεννήτριες αλλά δεν τα κατάφερε. Κάποιοι πήδηξαν προς τη θάλασσα και εξαφανίστηκαν. Το USS Eldridge παρατηρήθηκε για αρκετά λεπτά στο Norfolk και έπειτα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από εκεί και εμφανίστηκε πάλι στο ναυπηγείο της Φιλαδέλφεια. Εκτός από τα μέλη του πληρώματος που έλειπαν, οι υπόλοιποι είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Κάποιοι τρελάθηκαν, ενώ πέντε από αυτούς είχαν «κολλήσει» στα μέταλλα του πλοίου! Όσοι επέζησαν δεν ήταν ποτέ πια οι ίδιοι. Απορρίφθηκαν, ανεξάρτητα από την πνευματική τους κατάσταση ως «διανοητικά ανίκανοι» για την εκτέλεση καθηκόντων. Έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως ένα πείραμα ηλεκτρονικού καμουφλάζ, κατέληξε ως τυχαία τηλεμεταφορά ενός πλοίου με το πλήρωμά του εκατοντάδες μίλια μακριά και επάνοδός του στην αρχική τοποθεσία.
Το υποτιθέμενο πείραμα, που είχε ως στόχο να κάνει αόρατα τα πολεμικά μέσα από τον εχθρό, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον αστρονόμο και ουφολόγο Μόρις Τζέσαπ. Στις 13 Ιανουαρίου 1955 έλαβε ένα γράμμα από κάποιον Κάρλος Αλέντε, ο οποίος του απεκάλυπτε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυς του περιστατικού της εξαφάνισης του πλοίου. Ο Τζέσαπ συνέχισε να αλληλογραφεί με τον πληροφοριοδότη του, ο οποίος στην πορεία άλλαξε το όνομά του σε Καρλ Άλεν. Σύμφωνα με το βιβλίο των Τζέιμς Μόσλεϊ και Καρκ Φλοκ, που κυκλοφόρησε το 2002, ο Τζέσαπ συνέχισε τις έρευνές του για το περιστατικό, αλλά το 1959 πέθανε, ύστερα από σοβαρό τραυματισμό του σε τροχαίο.Σε δεύτερο γράμμα του, ο Άλεν δήλωνε πρόθυμος να εξεταστεί με ορό της αλήθειας για να θυμηθεί περισσότερες λεπτομέρειες. Ο Καρλ Μ. Άλεν όπως αναφέραμε, ήταν στην πραγματικότητα ο Κάρλος Μιγκουέλ Αλιέντε που ανήκε στο πλήρωμα του S.S. Andrew Furuseth και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του πειράματος.Ο Jessup άρχισε να ερευνά την υπόθεση «Philadelphia Experiment» ωστόσο συνάντησε πολλές δυσκολίες. Παράλληλα, δεν έβρισκε πρόθυμους εκδότες για τα βιβλία του. Στις 19 Απριλίου 1959, επικοινώνησε με τον Δόκτορα Manson Valentine και κανόνισε να συναντηθούν την επόμενη μέρα για να του ανακοινώσει μια σπουδαία ανακάλυψη γύρω από το πείραμα. Ωστόσο, στις 20 Απριλίου 1959, ο Μ.Κ. Jessup βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του. Αρκετοί συγγραφείς και ερευνητές ασχολήθηκαν με την υπόθεση, αλλά το πιο γνωστό και επιδραστικό έργο είναι το βιβλίο «Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας» των Αμερικανών συγγραφέων Τσαρλς Μπέρλιτζ και Γουίλιαμ Μουρ, που κυκλοφόρησε το 1979.
Τι ανάμειξη είχε η Ελλάδα σε αυτήν την υπόθεση;
Δεν γινόταν να μην αναφερθούμε σε αυτό το σημαντικό γεγονός. το πλοίο που συμμετείχε στο υποτιθέμενο πείραμα, το US Eldridge, δόθηκε στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, και μετονομάστηκε σε «Λέων». Ανέλαβε υπηρεσία το 1951 και παροπλίσθηκε το 1992.Το «Λέων» συνοδευόταν πάντα από… περίεργες ιστορίες και φήμες που ενίσχυαν και ενισχύουν ακόμη το μυστήριο γύρω απ’ αυτό. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Ιόνιο στη δεκαετία του ’50 εξαφανίστηκε για δυο μέρες! Είναι επίσης πολλές οι ανώνυμες μαρτυρίες που κατά διαστήματα έχουν γραφτεί σε σχετικά άρθρα, για χώρους μέσα στο πλοίο που είχαν σφραγιστεί και οξυγονοκολληθεί χωρίς προφανή λόγο και εξηγήσεις. Άλλες αναφορές , επισημαίνουν την ύπαρξη ενός άλλου πλοίου, του “Αετού” , να παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά εξαφανιζόμενος από τα ραντάρ κατά τη διάρκεια ασκήσεων και με αρκετές δυσκολίες στις επικοινωνίες. Έτσι αρκετοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο Αετός και όχι ο Λέων το πλοίο του πειράματος και ότι σκόπιμα το Ναυτικό των ΗΠΑ «άλλαξε» τα πλοία κατά την παράδοσή τους στην Ελλάδα ώστε να μπερδευτούν τα ίχνη.
Είτε πραγματοποιήθηκε , είτε όχι , το πείραμα της Φιλαδέλφειας αποτελεί ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα της ανθρωπότητας. Άλλοι θεωρούν πως είναι μια αμερικανική…χαζομάρα για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Άλλωστε το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό δεν αρνείται την ύπαρξη ενός πειράματος παρόμοιας έκτασης , χωρίς όμως να αναφέρονται παραπάνω λεπτομέρειες. Άλλοι αναζητούν με δίψα για μάθηση , περισσότερες πληροφορίες . Το σίγουρο είναι ένα . Η Ανθρωπότητα είναι φτιαγμένη για σπουδαία πράγματα ! Δεν έχετε παρά να αναζητήσετε μόνοι σας την απάντηση για αυτό το μυστήριο….
