Ό,τι χάνεις, μένει μαζί σου για πάντα : μια ιστορία αιώνιας αγάπης
Στο Λονδίνο, υπάρχει μια γυναίκα που κάθε μέρα καθόταν σε ένα παγκάκι για να ακούσει την ανακοίνωση που κατέγραψε ο σύζυγός της το 1950, για το μετρό. Από όταν ο Oswald Laurence πέθανε, η σύζυγός του Margaret κάθεται και περιμένει να ακούσει τη φωνή του να λέει “Mind the gap“. Μια μέρα, μετά από περισσότερο από μισό αιώνα, η φωνή του αντικαταστάθηκε από μια ψυχρή ηλεκτρονική ηχογράφηση.
Η Margaret ζήτησε από το Υπουργείο Μεταφορών να της δώσει ένα αντίγραφο της φωνητικής ηχογράφησης του συζύγου της για να συνεχίσει να ακούει τη φωνή του στο σπίτι. Όταν έμαθαν για την ιστορία της, η διεύθυνση αποφάσισε να επαναφέρει την ειδοποίηση μόνο στη στάση του μετρό κοντά στο σπίτι της, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν τη φωνή του Oswald Laurence και να πιστεύουν ότι η αιώνια αγάπη υπάρχει πραγματικά.
Διαβάζοντας την ιστορία αυτή στο Instagram και πραγματικά με έκανε να αναλογιστώ πόση δύναμη έχει το μαζί και πόσο διαρκεί το για πάντα. Οι εποχές αλλάζουν , μαζί τους και οι άνθρωποι , η αληθινή αγάπη όμως μένει αναλλοίωτη γιατί δεν ακολουθεί συνταγή , δεν είναι σύνθετη όπως θέλουμε να πιστεύουμε , ούτε κυνηγά την τελειότητα για να εμφυσήσει μέσα της τις αδυναμίες που φέρουμε ως άνθρωποι . Η αλήθεια μέσα από την σκοπιά των συναισθημάτων που μοιράζονται δύο άνθρωποι που αγαπιούνται αμοιβαία , τα θεμέλια με άλλα λόγια του δεσμού τους είναι η ειλικρίνεια , ο σεβασμός και η αποδοχή. Τα χρόνια περνάνε , και οι σχέσεις ναυαγούν , πορεύονται και καθώς χάνουν τον ενθουσιασμό , συμβιβάζονται , γίνονται συνήθεια και τα συναισθήματα αυτονόητα , κι έρχεται μια άγονη πλήξη.
Η παραπάνω ιστορία λοιπόν δείχνει το μεγαλείο ψυχής και την υπέρτατη έννοια της συντροφικότητας , την αιώνια διάσταση της αγάπης που η φλόγα της δε σβήνει. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε, τον παράδεισο που κρύβουμε μέσα μας. Ό,τι χάνεις, μένει μαζί σου για πάντα και είναι σημαντικό όσο κρατήσει να το ζήσεις , να διεκδικείς τον άνθρωπό σου ακόμη κι αν το έχεις ήδη κερδίσει, να αφιερώνεις χρόνο , να φανερώνεις τα συναισθήματα σου και να είσαι ο εαυτός σου. “Η αγάπη ζεί στα μικροπράγματα” έτσι ανθίζει το για πάντα μαζί στις καρδιές και η αξιοζήλευτη εικόνα των ζευγαριών που γερνούν μαζί άπιαστο όνειρο φαντάζει , μα δεν κρύβει μυστικά .
Τα σχέδια εργασίας, συνθετικές δημιουργικές εργασίες ή Project χρησιμοποιούνται ως μέθοδοι διδασκαλίας, όπου σε συνεργασία εκπαιδευτικού με ομάδες μαθητών ένα θέμα επεξεργάζεται.
Η λέξη project προέρχεται από το λατινικό projicere, δηλαδή σχεδιάζω, σκοπεύω. Αποτελεί την εκπαιδευτική διαδικασία, που αποσκοπεί στην απόκτηση γνώσεων και εμπειριών δια μέσου μιας βιωματικής διαδικασίας μάθησης. Έτσι, οι μαθητές συμμετέχουν στις δραστηριότητες και συνεργάζονται μεταξύ τους.
Οι συνθετικές δημιουργικές εργασίες στηρίζονται στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών παρέχοντάς τους ελευθερία ως προς την επιλογή θέματος, διαδικασιών και παρουσίασης του αναφυόμενου προϊόντος. Συνεπώς, δύναται μια σύνθεση με δημιουργικό τρόπο, που παίρνει τη μορφή λόγου, καλλιτεχνήματος ή κατασκευής.
Η συνήθης χρήση εντοπίζεται κυρίως στην Ευέλικτη Ζώνη και τα προαιρετικά προγράμματα.
Κάποια βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μεθόδου αυτής είναι η συζήτηση μεταξύ των μελών των ομάδων, η εργασία εκτός τάξης, η διερεύνηση περαιτέρω δευτερευόντων πηγών, η αναπαράσταση -δηλαδή η έμπρακτη ένδειξη των αποτελεσμάτων- και φυσικά η ίδια η παρουσίαση των τελευταίων.
Sentinel : Μια γεύση από το απομονωμένο νησί με την πιο εχθρική φυλή στον κόσμο
Αν συνεχίσεις να παρακολουθείς κινηματογράφο (ιδίως αμερικάνικο ) και διάφορες ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας , ίσως θελήσεις να δεις και εσύ από κοντά την μαγεία αυτού του τόπου. Τα τροπικά δάση του , την πλούσια βλάστηση του , την εξαιρετική πανίδα που διαθέτει , τους ανθρωποφάγους κατοίκους του. Τι είπα μόλις τώρα ; Καλά διάβασες , τους …..ανθρωποφάγους ιθαγενείς που κατοικούν το απομονωμένο νησάκι που έχω φάει κόλλημα να μελετάω τον τελευταίο καιρό ! Καλά εντάξει , δεν ξέρουμε αν στα αλήθεια είναι , μιας και οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα για τους κατοίκους του ,αλλά όσοι πήγαν , δεν γύρισαν ποτέ ζωντανοί. Πολύ μακάβριο , ακούγεται το ξέρω. Το Βόρειο Σέντινελ, το μικρό αυτό νησάκι ανάμεσα σε Ταϊλάνδη και Ινδία, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο για ταινία. Οι κάτοικοι του νησιού, που ονομάζονται Σεντινελέζοι, όχι μόνο δεν θέλουν καμία επαφή με όλους εμάς, αλλά δεν διστάζουν και να σκοτώσουν όσους δεν συμμορφώνονται και αποβιβαστούν στο νησί .Η Νήσος του Βόρειου Σέντινελ είναι ένα από τα νησιά Ανταμάν στον Κόλπο της Βεγγάλης. Το νησί ανήκει στην διοικητική περιφέρεια της Νότιας Ανταμάν, μέρος του εδάφους της Ινδικής Ένωσης Ανταμάν και Νικομπάρ.
Η ινδική κυβέρνηση απαγορεύει τους τουρίστες να πλησιάσουν. Και πολύ καλά κάνουν βασικά , ποιος άλλωστε θα ήθελε να βρει ακαριαίο θάνατο από ένα μάτσο ιθαγενείς που δεν έχουν καμία επαφή με τον σύγχρονο πολιτισμό ; Ο ιεραπόστολος Τζον Κάου αποφάσισε να μεταβεί παράνομα στο Βόρειο Σέντινελ με ένα καγιάκ και την Βίβλο για να τους προσηλυτίσει στον Χριστιανισμό. Οι ψαράδες που τον βοήθησαν να πάει με σκάφος κοντά στο νησί υποστήριξαν ότι οι ιθαγενείς μόλις τον είδαν εκτόξευσαν βέλη προς το μέρος του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Ωστόσο, αυτός συνέχισε να προσπαθεί να προσεγγίσει το νησί, προσφέροντας στα μέλη της φυλής μια μικρή μπάλα ποδοσφαίρου και ψαλίδια. Το πρωινό της 17ης Νοεμβρίου οι ψαράδες είδαν τους ιθαγενείς να μεταφέρουν το σώμα του. Η περίπτωση του ιεραπόστολου Τζον Κάου, ανοίγει νέες συζητήσεις στους ανθρωπολόγους για τα χαρακτηριστικά της φυλής τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Σεντινελέζοι επιτίθενται σε κόσμο που τους προσεγγίζει.
Το 1981 ένα φορτηγό πλοίο με το όνομα Primrose έπεσε σε θαλασσοταραχή επειδή οι άνεμοι ήταν έντονοι και το πλήρωμα σώθηκε από θαύμα όταν βρήκε καταφύγιο και σταμάτησε σε ένα κατάφυτο νησί στον κόλπο της Βεγγάλης. Μετά από λίγες μέρες που ήταν «εγκλωβισμένοι» στο νησί λόγω του καιρού, ένας άνδρας του πληρώματος είδε μια ομάδα να βγαίνει από τη ζούγκλα του νησιού σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων. Οι άνδρες ήταν σχεδόν γυμνοί και άρχισαν να πετούν βέλη και δόρατα προς το μέρος του. «Οι ιθαγενείς είναι περισσότεροι από 50, είναι οπλισμένοι και κατασκευάζουν δύο ή τρία ξύλινα σκάφη. Φοβόμαστε ότι θα μας επιτεθούν και οι ζωές μας βρίσκονται σε κίνδυνο», είχε αναφέρει στον ασύρματο ο καπετάνιος του Primrose. Τελικά το πλήρωμα σώθηκε αφού έδωσε μάχη για τρεις ημέρες με αυτοσχέδια όπλα, ωστόσο τα συντρίμμια του βρίσκονται στο ίδιο σημείο τα τελευταία 37 χρόνια.
Το 1974, ένα μέλος του πληρώματος του National Geographic που κινηματογραφούσε ένα ντοκιμαντέρ στο νησί χτυπήθηκε στο πόδι από ένα βέλος. Τον επόμενο χρόνο, ο εξόριστος βασιλιάς του Βελγίου λέγεται ότι διέκοψε την επίσκεψή του στο νησί όταν ένας ιθαγενής βγήκε από τη ζούγκλα και έτρεξε με το τόξο του προς το σκάφος. Ενδεχομένως , η επιθετική συμπεριφορά τους έγκειται στο γεγονός ότι διακόπτουμε την ειρηνική ζωή τους και γινόμαστε εμείς οι εισβολείς. Αυτο υποστηρίζει ο ανθρωπολόγος Τ.Ν Παντίτ , που γνωρίζει περισσότερα από οποιονδήποτε για την απειλούμενη υπό εξαφάνιση φυλή.Ο Ινδός επιστήμονας ΤΝ Παντίτ, τοπικός επικεφαλής του υπουργείου διπλωματικών σχέσεων με αυτόχθονες φυλές, έχει επισκεφτεί την κοινότητα αρκετές φορές, σε βάθος δεκαετιών.Ο 84χρονος πλέον ανθρωπολόγος, υποστηρίζει πως η εικόνα που διαδόθηκε για την φυλή, μετά την δολοφονία του 27χρονου, αδικεί την κατά τα άλλα ειρηνική κοινότητα των νησιών. Χαρακτηριστικά , αναφέρει στο BBC : «Κατά τη διάρκεια της επαφής μας στο παρελθόν, μας απείλησαν αλλά ποτέ δεν έφτασαν στο σημείο να μας σκοτώσουν ή να μας τραυματίσουν», λέει ο Παντίτ.<<Τους φέραμε δώρα, τσουκάλια και τηγάνια, μεγάλες ποσότητες καρύδας, μεταλλικά εργαλεία όπως σφυριά και μεγάλα μαχαίρια. Τότε είχαμε πάρει μαζί μας τρεις άνδρες της γειτονικής φυλής των Onge, για να μας βοηθήσουν στην επικοινωνία, μεταφράζοντάς μας την διάλεκτο τον Sentinelese>>. Όπως επισημαίνει ο ίδιος ,το 1991 τους υποδέχτηκαν στα ανοιχτά του νησιού με ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις , με τον ίδιο να ανησυχεί διαρκώς για την σωματική ακεραιότητα του , αλλά όχι για για τον θάνατο του. «Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί μας το επέτρεψαν. Ήταν δική τους απόφαση να μας συναντήσουν και η συνάντηση έγινε με τους δικούς τους όρους. Πηδήξαμε από την βάρκα και σταθήκαμε όρθιοι μέσα στη θάλασσα, με το νερό να φτάνει ως τον λαιμό μας. Ωστόσο δεν μας άφησαν να πατήσουμε πάνω στο νησί τους». Παρά τις τεταμένες συναντήσεις που είχε και ο ίδιος με τους ιθαγενείς, ο Παντίτ αποφεύγει να χαρακτηρίσει τους Sentinelese εχθρικούς.
Μετά το φονικό τσουνάμι του 2014 που είχε πλήξει τον Ινδικό Ωκεανό, ελικόπτερα της ινδικής ακτοφυλακής είχαν στείλει βοήθεια στη φυλή πετώντας δέματα με τρόφιμα. Ωστόσο, φάνηκαν να είναι και πάλι εχθρικοί καθώς ένας άντρας εκτόξευσε βέλη προς την ομάδα διάσωσης. Από τότε έχουν απαγορευτεί οι επισκέψεις στο νησί και το ινδικό ναυτικό έχει επιβάλει μια ζώνη προστασίας 3 μιλίων. Η απογραφή του 2011 υπολόγισε ότι σήμερα υπάρχουν μόνο 15 Σεντινελέζοι-12 και τρεις γυναίκες .Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Βρετανών, το 1901 βρίσκονταν 117 άνθρωποι στο νησί. Αλλά, ο Pandit είπε στο Down To Earth ότι υπολογίζει πως οι κάτοικοι του νησιού κυμαίνονται μεταξύ 80 και 100.Η ινδική κυβέρνηση προστατεύει τους Sentinelese κι έχει σεβαστεί τις επιθυμίες τους να μείνουν μόνοι τους. Το 2017, η ινδική κυβέρνηση εισήγαγε νόμους που απαγορεύουν τη λήψη φωτογραφιών ή τη δημιουργία βίντεο των φυλών που βρίσκονται στην περιοχή Andaman.
Η προστασία αυτής της φυλής είναι , πέρα για πέρα , η πιο σημαντική προϋπόθεση που οφείλει να λάβει υπόψιν η παγκόσμια κοινότητα. Οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούν να παραμείνουν μόνοι τους και ανέγγιχτοι από τον πολιτισμό και το τεχνολογικό θαύμα που προσφέρει η σύγχρονη και άνετη ζωή. Οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα τους και να μεριμνήσουμε για την διαφύλαξη της φυλής τους , ως πολιτιστική κληρονομιά , αφού υπολογίζεται ότι είναι μία από τις 100 φυλές που διασώζονται σήμερα. «Οι Σεντινελέζοι έχουν δείξει ξανά και ξανά ότι θέλουν να μείνουν μόνοι και οι επιθυμίες τους πρέπει να γίνουν σεβαστές», δήλωσε ο Στίβεν Κόρι, διευθυντής της οργάνωσης Survival International που εργάζεται για τα δικαιώματα των αυτόχθονων πληθυσμών και φυλών. Αν ωστόσο επιθυμείς ακόμα να το επισκεφτείς , σκέψου αυτήν την εικόνα.
Κάπως έτσι σε βλέπω να τρέχεις ανέμελος με καμιά δεκαριά ιθαγενείς να σε καταδιώκουν. Θέλεις ακόμα ;
Η Κριτική του καθαρού λόγου είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεότερης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας.
Ο Kant αρχίζει με περιγραφή της θέσης του ανθρώπινου λόγου, που δεν δύναται να αποφύγει τα ερωτήματα που του υπαγορεύει η ίδια του η φύση, τα οποία, όμως, στον χώρο της εμπειρίας παραμένουν αναπάντητα. Απεναντίας, γίνεται απόπειρα να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, όταν ο λόγος αναζητεί πίσω από την πολλαπλότητα των εμπειρικών δεδομένων τη συνάφειά τους προσφεύγοντας σε γενικές, θεμελιώδεις αρχές.
Η προσφυγή στις αρχές αυτές οδηγεί τον λόγο σε αντιφάσεις. Αφενός, ο λόγος αποδεικνύει πως ο κόσμος έχει αρχή στον χρόνο, υπάρχει θεός, η βούληση είναι ελεύθερη και η ψυχή αθάνατη, και αφετέρου αποδεικνύει τις ακριβώς αντίθετες θέσεις. Το γνωστικό αυτό εγχείρημα ονομάζεται Μεταφυσική.
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο, η Μεταφυσική συναπαρτίζει μία φυσική καταβολή του ανθρώπου. Ο ανθρώπινος λόγος ωθείται από μία εσωτερική ανάγκη να θέτει μεταφυσικά ερωτήματα, δίχως απαντήσεις, αφού υπερβαίνουν τις δυνατότητές του.
ΚΑΝΤΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η καντιανή επανάσταση του τρόπου του σκέπτεσθαι στοχεύει στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την οπτική του κοινού νου, από τον δογματικό ρεαλισμό. Η θέση του δογματικού ρεαλισμού έγκειται στη γνώση των πραγμάτων ως καθαυτά, ανεξάρτητα από τον άνθρωπο, κάτι που καθιστά κατά τον Kant ακατανόητη τη σχέση υποκειμένου και αντικειμένου. Ο ίδιος περιορίζει τη γνώση στα φαινόμενα, και έρχεται σε αντιδιαστολή με τον Πλάτωνα.
Επομένως, πρόκειται για φαινόμενα στο μέτρο που συγκροτούνται από τις κατηγορίες της νόησης. Ο κριτικός λόγος αυτοπεριορίζεται, διότι δεν γνωρίζει το απόλυτο, αλλά εν γένει τους υπερβατολογικούς όρους της εμπειρίας. Άλλωστε, «από τα πράγματα γνωρίζει a priori μονάχα εκείνο που έκαστος άνθρωπος θέτει εντός αυτών».
Το έργο της κριτικής φιλοσοφίας επαναδιατυπώνεται από τον Kant ως προς το πώς είναι αντικειμενικά έγκυρες οι συνθετικές κρίσεις a priori. Αρχίζει τη διερεύνηση του προβλήματος πραγματοποιώντας μία διάκριση μεταξύ δύο ειδών γνώσης, την καθαρή a priori και την εμπειρική a posteriori.
Συνεχίζει προτείνοντας δύο δυνάμει κριτήρια διάκρισης της a priori γνώσης. Το πρώτο είναι αρνητικό, όπου η γνώση δεν εξαρτάται από την εμπειρία. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνει τις καθαρές έννοιες του νου, τις καθαρές εποπτείες του χώρου και του χρόνου, και τις καθαρές κρίσεις a priori. Το δεύτερο κριτήριο είναι θετικό, όπου μία κρίση είναι a priori, αν είναι αναγκαία και καθολική.
ΣΗΜΑΣΙΑ Α priori κατά λέξη σημαίνει από πριν. Η ιδιότητα αυτή αποδίδεται, όταν ένα πράγμα προϋπάρχει στην ανθρώπινη νόηση ως όρος για απόκτηση οποιασδήποτε εμπειρικής γνώσης. Κατά τον Καντ ορίζονται ως a priori γνώσεις οι ανεξάρτητες από κάθε εμπειρία.
Η πολυδιάστατη έννοια της αποδοχής , συναντάται συχνά και ποικιλοτρόπως στην καθημερινότητα μας τόσο στις διαπροσωπικές κι άλλοτε απρόσωπες μας σχέσεις , όσο και τυπωμένη σε βιβλία και εγχειρίδια ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Η εποχή των εικονικών προτύπων , των εφήμερων μοδών (trends), των ριζωμένων στερεοτύπων , του διαδικτύου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης , δηλώνει παρούσα και μας ενσωματώνει σε έναν αόρατο ιστό στον οποίο το τρίπτυχο : ταυτίζομαι , ενστερνίζομαι και μιμούμαι τείνει να μοιάζει στα μάτια μας μια σειρά εκλογικευμένη , ενώ στην πραγματικότητα κάθε μέρος της σειράς αυτής αποτελεί ένα ξεχωριστό προϊόν μελέτης , συνεπώς προκείπτουν τρεις πολυσύνθετες διαδικασίες.
Από τη μια πλευρά διαβάζουμε συχνά σε βιβλία αυτό-βελτίωσης και «ενσυνειδητότητας» (mindfulness) ότι “το να αποδεχόμαστε τις καταστάσεις που βιώνουμε , χωρίς απαραίτητα να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε , μας γλιτώνει από περιττά αρνητικά συναισθήματα (άγχος , ανησυχία , ματαιοδοξία , απογοήτευση).Ενώ από την άλλη πλευρά , στην ψυχοθεραπεία, το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να καταφέρουμε τις επιθυμητές αλλαγές. Το δούναι και λαβείν της αποδοχής στις ανθρώπινες σχέσεις, έχει πρωταρχική σημασία όταν συνδεόμαστε με δεσμούς συγγενικούς , φιλικούς, επαγγελματικούς ή/και ερωτικούς με τους άλλους.Η ανάγκη για αποδοχή και ουσιαστική επικοινωνία εξάλλου είναι προσδιοριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας και μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της εξέλιξης μας , ήδη από την παιδική μας ηλικία.
Πώς γεννήθηκε όμως η ανάγκη αυτή για αποδοχή ; Γιατί συνεχώς προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε σε κάθε σχέση που δημιουργούμε ; Τι συμβαίνει όταν βιώνουμε την απόρριψη; Καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα της ανάγκης μας για αποδοχή αν σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς το να μας αποδέχονται οι άλλοι. Μια εκ των πιθανών απαντήσεων ίσως και η πιο προσιτή είναι πως επιδιώκουμε την αποδοχή επειδή θέλουμε να ανήκουμε κάπου , όμως συχνά εμείς οι ίδιοι οριοθετούμε αυστηρά και λανθασμένα τον εαυτό μας, κάνουμε επιλογές που δεν μας ταιριάζουν , θυσιάζουμε μέρος του εαυτού μας ώστε να αποτελούμε μέρος μιας παρέας , μιας σχέσης , μιας ομάδας ιδεών ή ενδιαφερόντων , ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος κ.ο.κ.
Το αίσθημα ενσωμάτωσης , η φαινομενική αποδοχή , η τυπική ευγένεια και το ότι θεωρούμε σε σύντομο χρονικό διάστημα “οικογένεια” ένα σύνολο αγνώστων μέχρι πρότινος για εμάς ανθρώπων , που τους συνδέει κάτι κοινό , ό,τι κι αν είναι αυτό , μας περιορίζει . Εμείς βαπτίζουμε αυτόν τον περιορισμό ως οικειότητα και πορευόμαστε σε μια ουτοπική πραγματικότητα , μέχρι κάποιος να μας ταρακουνήσει και να συνειδητοποιήσουμε που πραγματικά βρισκόμαστε.Οι συνεκτικές σχέσεις δεν χτίζονται σε μια μέρα , οι άνθρωποι δεν δένονται εν μια νυκτί . Δοκιμάζονται στα απλά και στα σύνθετα. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δε χρειάζεται να.Πρακτικά βλέπουμε το πώς θα μας φερθεί κάποιος , και αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Αλλά το τι πραγματικά νιώθει , τι πιστεύει και το εάν αυτά έχουν αντίκτυπο σε εμάς και την εξέλιξη μας , εμείς και μόνο είμαστε αρμόδιοι να το κρίνουμε.
Να μετράτε τους ανθρώπους με τις πράξεις τους. Να δίνεται απλόχερα , είναι σπάνιο να δίνεις χωρίς να μετράς , χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Η μοίρα έχει γυρίσματα και όλοι ανταμοίβονται όπως τους αξίζει σε αυτή την ζωή. Μπροστά , θα πας μόνο αν είσαι αληθινός. Και … φιλική υπενθύμιση όσοι παραμένουν στην ζωή μας παρά τις όποιες συγκρούσεις και δυσκολίες είναι αυτοί που αξίζει πραγματικά να βρίσκονται δίπλα μας. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τον κύκλο τους κάνοντας θόρυβο στην αποχώρηση τους ή ακόμη και με ένα αδιάφορο φινάλε , καθρεφτίζουν ευκρινώς όσα δεν φτιάχτηκαν για εμάς και συνεπώς όλα όσα θέλουμε να αλλάξουμε σε εμάς.
Εις υγείαν των αταίριαστων , “χάρηκα πολύ για την γνωριμία” με όλους αυτούς που με έμαθαν να αλλάζω , να κλείνω τα αυτιά μου στα μεγάλα λόγια και την ηχώ τους και να αποδέχομαι τον ατελή εαυτό μου.
Το να παρακολουθείς ειδήσεις στην τηλεόραση , ή ακόμα και στο διαδίκτυο είναι ίσως το πιο οδυνηρό πράγμα. Όχι φυσικά, δεν αναφέρομαι στα πρωινάδικα της καθημερινής ζώνης. Ούτε στα έργα που προβάλλονται στην prime time. Άσε την σκέψη σου ελεύθερη και δώσε μου την ευκαιρία να σε ταξιδέψω στα δελτία ειδήσεων. Στους τύπους ειδήσεων , στα ενημερωτικά site , στις ηλεκτρονικές ιστοσελίδες των εφημερίδων. Προσπέρνα τα νέα επικαιρότητας που αφορούν τα νέα μέτρα . Μην ρίξεις ούτε μια ματιά στα gossipnews που αφορούν την ζωή των καλλιτεχνών της showbiz . Σε εκείνα τα νέα να πας , που βλέπεις φωτογραφίες με μηχανές . Με τρακαρισμένα αυτοκίνητα , με αναίσθητους οδηγούς. Διάβασε φωναχτά τι λέει. 25χρονος νεκρός από δυστύχημα με μοτοσυκλέτα. Πιο πέρα άλλη είδηση. Σοβαρό τροχαίο στην εθνική οδό Λαμίας-Αθηνών. Νεκρός ο οδηγός της μηχανής , στην εντατική σε κρίσιμη κατάσταση ο συνεπιβάτης. Και αναρωτήσου μέσα σου , αν θες και φωναχτά , γιατί ; Γιατί η ταχύτητα , που τόσο πολύ αγαπούν αυτά τα παιδιά και κυνηγούν με μανία , τους προδίδει έτσι ; Γιατί το κράνος δεν υπήρχε ; Γιατί οι δύστυχες μάνες να βασανίζονται αιώνια έτσι , εξαιτίας μιας μεταφορικής συσκευής ; Γιατί να είμαστε πρώτοι σε δυστυχήματα , στην Ευρώπη , όσον αφορά την μηχανή ; Γιατί , φίλε μου τρέχεις ;
Για σένα φίλε μου , που με δυσπιστία με κοιτάζεις και διαβάζεις αυτά τα λόγια , έχω να σου πω πολλά. Το ξέρεις , μάτια μου , πως αυτό που τόσο με λαχτάρα επιδιώκεις , μπορεί να σε σκοτώσει ; Γνωρίζεις ότι η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό θανάτων σε σχέση με ατυχήματα με μοτοσυκλέτες (20 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους) το 2017. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την κατάσταση στη Βουλγαρία (2016) και την Εσθονία, όπου το ποσοστό είναι μηδέν. Κατάλαβες τώρα , πόσο επικίνδυνο είναι ; Δεν σου είπαμε να μην οδηγείς και να μην καβαλάς την Aprilia RSV4 FW GP , σκίζοντας την άσφαλτο με τον υπέροχο θόρυβο της , αλλά προσεκτικά . Μην τρέχεις φίλε μου , γιατί η άσφαλτος δεν χαρίζει .Πόσα και πόσα κορμιά έχει υποδεχτεί , μέσα στην νεκρική σιγή της χαραυγής. Πόσο αίμα ακόμα να χυθεί , για χάρη της ταχύτητας ; Πόσα σκηνικά δυστυχίας να δουν ακόμα τα πουλάκια που παρακολουθούν , από ψηλά , με μια ζωή να χαλάει στο άψε σβήσε ;
Για σένα φίλε μου , που έχεις φίλους που γουστάρουν την αδρεναλίνη της μηχανής και τον γουστόζικο ήχο που κάνει , καθώς μαρσάρεις, έχω να σου πω. Θα ‘θελες να δεις τους φίλους σου να θυσιάζουν την ζωή τους στον βωμό της ασφάλτου ; Πως μπορείς να γκαζώνεις ενώ λες πάντα στους φίλους σου να προσέχουν. Καλές και οι κόντρες , δεν λέω. Έχουν και αυτές την ηδονή που επιζητάς . Αλλά γιατί φίλε μου , να βάζεις σε κίνδυνο το πολύτιμο δώρο που σου έδωσε η φύση ,την ευκαιρία να ζεις ; Γιατί να σπαταλάς τις στιγμές που σου απομένουν , βασίζοντας την ζωή σου στην τύχη της επιβίωσης ; Η μηχανή δεν είναι μια πλάκα. Η μηχανή θέλει σεβασμό και αυτοεκτίμηση , στον εαυτό σου πρώτα από όλα. Το πράγμα δεν πάει έτσι , καβαλάμε το μοτοσακό και όπου μας βρει. Σεβασμός στην ζωή σου πρώτα. Και αν δεν σε νοιάζει ιδιαίτερα για κείνη , τώρα που τα μυαλά σου έχουν αέρα ( και μεταξύ μας λογικό το βρίσκω) σκέψου ξανά τους φίλους σου .
Πως θα αισθανόσουν να είσαι τρίτος παρατηρητής σε κείνα τα κακά μαντάτα που έρχονται ξαφνικά , κάθε φορά που αυξάνει κάποιος την ταχύτητα. Μην προτρέπεις τους φίλους σου να το γκαζώνουν . Μην τους αφήνεις να τρέχουν χωρίς κράνος , χωρίς δίπλωμα , χωρίς ενσυναίσθηση. Προστάτευσε τους , εσύ που διαβάζεις κάθε μέρα ειδήσεις με τραγικούς χαμούς νέων , να παρασύρονται , να οδηγούν υπό επήρεια αλκοόλ , πριν σκεφτείς γιατί να μην αυξήσεις εσύ ταχύτητα. Κανένας δεν θέλει το κακό των αγαπημένων του και είμαι σίγουρη ότι δεν θα τους άφηνες να διακινδυνεύσουν την ζωή τους για μια ηδονή της στιγμής. Και εδώ τίθεται η ρητορική ερώτηση της ημέρας : Αφού δεν θέλεις να χάσεις κανένα από τα σπουδαία φιλαράκια σου , εν μια νυκτί , γιατί δεν σκέφτεσαι έτσι και για τον ίδιο σου τον εαυτό ; Θα γλυτώναμε θυσίες στην άσφαλτο , δεν νομίζεις ;
ΠΡΟΣΟΧΗ , ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ !
Για σένα φίλε μου , που όλοι σε ζαλίζουν διαρκώς με συμβουλές και παρατηρήσεις . Πρόσεχε μην τρέχεις , φράση που βουίζει συνεχώς στα αυτιά σου . Άκου και μένα τώρα , μην τρέχεις . Μην πιεις ρισκάροντας τον γυρισμό αλλά και την ζωή σου . Μια μάνα σε περιμένει στο σπίτι σας , μην της στερήσεις ό,τι πολυτιμότερο απέκτησε . Μην την πικραίνεις . Μην την αναγκάσεις να πεθαίνει κάθε μέρα μέσα της που σε έχασε και να καταριέται τον εαυτό της που δεν προστάτευσε , που δεν σε φρόντισε , που την καταστροφή δεν πρόλαβε. Ένας πατέρας σε περιμένει , πίσω στο σπίτι . Μην τον στεναχωρήσεις . Μην τον βάλεις στην διαδικασία τύψεων , επειδή σου αγόρασε καινούργιο μηχανάκι . Μην τον παρακούς φίλε μου. Ξέρει , είδε με τα μάτια του παλικάρια να χάνονται στην λωρίδα της ασφάλτου και οικογένειες να μένουν ορφανές πίσω τους. Ξέρει τις συνέπειες , ξέρει τα πάθη. Τα αδέρφια σου τι θα απογίνουν ; Εσύ δεν είσαι αυτός που φροντίζει για την ασφάλεια τους ; Εσύ δεν είσαι εκείνος που τους συμβουλεύει, ώστε να μην κινδυνεύουν ; Μην τρέχεις για αυτούς , λοιπόν . Κάνε πράξη , όσα τους μαθαίνεις και αφουγκράσου την αγωνία τους , κάθε φορά που γκαζώνεις. Μην αφήσεις το σπίτι σου να καταρρεύσει , γιατί εσύ είσαι το θεμέλιο. Έκαστο μέλος της οικογένειας είναι . Σαν μια ανθρώπινη αλυσίδα θα λέγαμε . Αν σπάσει ένα κομμάτι , η αλυσίδα θα κοπεί. Και μαζί με αυτή θα συμπαρασυρθούν και τα άλλα κομμάτια. Μην γίνεις η αιτία να σπάσει η αλυσίδα φίλε μου.
Για σένα φίλε μου , ήρθε η ώρα να σοβαρεύσουν τα πράγματα . Θύμα 23χρονος , θύμα 18χρονος . Δύο και πέντε και τριάντα θύματα μετράμε καθημερινά και όσο αλλάζει η ώρα ο αριθμός μεγαλώνει. Πάτα αναζήτηση στην Google , όχι στα βίντεο ακόμα . Πατάω και εγώ μαζί σου και πες μου τι βλέπεις. Στις ειδήσεις , στα νέα της επικαιρότητας. Θάνατος νεαρού μοτοσικλετιστή στα Χανιά , 27 χρονών το παλικάρι . Πιο κάτω , άλλη είδηση . Αιγάλεω , δύο τα θύματα εδώ. Μέχρι να τελειώσει η σελίδα κάτω , θα βρεις μόνο τα σημερινά. Θέλεις και άλλες αποδείξεις για το ζήτημα που σε απασχολώ τόση ώρα φίλε μου ; Οι κόντρες στην Αγία Βαρβάρα μπορούν να σου δώσουν ζωή , με τόση αδρεναλίνη . Αλλά να την πάρουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Πάνε στα βίντεο , κοίτα εικόνες , συλλογίσου τι είναι αυτό που σε ξεχωρίζει από τα παιδιά που χάθηκαν. Η εμπειρία ; Η δύναμη ; Η αγάπη ; Λανθασμένες αντιλήψεις , θα προσθέσω. Ένα πράγμα σας ξεχωρίζει. Τα παιδιά ήξεραν , άκουγαν , αλλά ! Εσύ , αντιθέτως μπορείς ακόμα να λειτουργήσεις με υπευθυνότητα. Ας γίνουν αυτές οι τραγικές περιπτώσεις το κορμί σου και με κεφάλι την συνείδηση , πορεύσου στον κόσμο των μηχανών. Μην τους ξεχάσεις ποτέ . Ούτε αυτούς , ούτε τις μάνες τους. Έχεις πάει σε κηδεία μιας τέτοιας περίπτωσης , να δεις πως είναι; Ο αβάσταχτος πόνος της εκείνης μάνας , ίσως σε συνετίσει , σου δείξει τον σωστό δρόμο.
Λάθος μας μεγάλο , που συνειδητοποιούμε από τα “ λάθη” των άλλων. Εντούτοις , έτσι αντιδρά ο άνθρωπος . Με την εικόνα , η γνώση αποτυπώνεται απλά στον εγκέφαλο. Ξανά και ξανά θα στο πω. Μην τρέχεις. Μην πίνεις , όταν πρόκειται να οδηγήσεις . ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ. Κάντο ταμπέλα , στάμπα σε μπλουζάκι , αφίσα στο σπίτι. Οτιδήποτε , αρκεί να μην το ξεχνάς ! Το κράνος σώζει ζωές , δεν είναι μαγκιά να το βγάζεις ή να το ξεχνάς. Το κράνος είναι φίλος σου και όχι ο εχθρός σου . Για σένα φίλε μου , ας γίνει και αναπόσπαστο κομμάτι της αμφίεσης σου. Μην το αμελείς , θα προσπαθήσει να σε σώσει όσες φορές επικαλεστείς την βοήθεια του. Ας γίνεις η αιτία , στο αυριανό μέλλον , τα παιδιά σου να οδηγούν ασφαλή και τηρώντας κάθε κανόνα . Γίνε το παράδειγμα της κοινωνίας και μίλα σε άλλους για την τρέλα σου με τις μηχανές , χωρίς να παραλείπεις τα μέτρα προφύλαξης. Μην τρέχεις , μην αυξάνεις ταχύτητα, τα ξέρεις μην στα ξαναλέω . Αγάπα την ζωή σου και φρόντισε για εκείνη. Και όταν θα έρθει η ώρα θα στο ανταποδώσει. Μηχανή…με μέτρο, για να μπορείς να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή που την οδηγείς , με ξεγνοιασιά. Για σένα που τρέχεις φίλε μου , μπες στον κόπο να διαβάσεις τα λίγα γράμματα μου και εύχομαι να σε άγγιξαν λιγάκι.
Αποτελεί μεγάλη πρόκληση το γεφύρωμα της νευροεπιστήμης με την καθημερινή ζωή και την πρακτική εφαρμογή των επιστημονικών συμπερασμάτων. Μπορούν να δοθούν, βέβαια, κατευθύνσεις από τους γονείς, τους δασκάλους για την ορθή αξιοποίηση των δυνατοτήτων του εφηβικού εγκεφάλου.
Ο νευροεπιστήμονας, του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ, Jay Giedd σχολιάζει ότι με την πρόοδο της επιστήμης ολοένα και συχνότερα επικρατούν κατευθύνσεις προς τα πίσω, στις παλιές κλασικές οικογενειακές αρχές και συνήθειες.
Βάση ερευνών, λόγω του ανθρώπινου εκτεταμένου υπόβαθρου νευρικών συνδέσεων του εγκεφάλου για την ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων, οι έφηβοι επιθυμούν να περνούν περισσότερο ποιοτικό χρόνο διαθέτοντας περισσότερη επικοινωνία με τους γονείς τους, μέσα σε κλίμα αγάπης. Σε μια καθοριστική χρονική περίοδο, η παροχή videogames, internet ως ανταπόκριση των γονιών επιδρά μόνο αρνητικά, αφού αποστασιοποιούνται οι γονείς απομακρύνοντας τα παιδιά τους.
Η πιο καθοριστική «ανακαλωδίωση» του εγκεφάλου -ανεξαρτήτου ηλικίας- που μεταμορφώνει εκ βαθέων τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου, είναι η αναγέννηση. Εδώ, νοείται η πνευματική γέννηση καθιστώντας τον άνθρωπο παιδί του Θεού, ελευθερωμένο από φθοροποιές επιθυμίες και δεσμεύσεις παθών και συντελείται διά του Λόγου του Θεού και Αγίου Πνεύματος.
Συνακολούθως, αναδεικνύεται η αξία της Αγίας Γραφής, συστήνοντας τις οικογενειακές αξίες που έχουν απαξιωθεί καθιστώντας το μείζον πρόβλημα.
Οι ηλιαχτίδες που ξεπροβάλλουν δειλά δειλά , από τα παραθυρόφυλλα του σκοτεινού δωματίου , με αναγκάζουν να σηκωθώ βαριεστημένα από το κρεβάτι μου. Το φως πέφτει στα μισόκλειστα μάτια μου και τα αναγκάζει να ανοίξουν για τα καλά. Σκοτάδι απλωμένο. Γελάω με την πρωινή αφέλεια μου, καθώς δεν περίμενα να δω και τίποτε άλλο. Ψάχνω για αρκετή ώρα τις χνουδωτές παντόφλες μου, που μοιάζουν να έχουν χωθεί κάτω από το κρεβάτι. Απλώνω το χέρι , προσπαθώντας να ακουμπήσω την μορφή τους . Αν για κάτι είμαι περήφανη , είναι για την ανεπτυγμένη αίσθηση της αφής. Εξάσκηση χρόνων, σου λέω. “Καλημέρα” , μουρμουρίζω στον Σκοτ , ενώ παράλληλα τον ακούω να με υποδέχεται με την κουνιστή ουρά του και με μικρά γαβγίσματα , ανταποδίδοντας την καλημέρα μου. Ο Σκοτ είναι ο καλύτερος τετράποδος φίλος που θα μπορούσα να έχω επιλέξει. Άλλωστε με βοηθά, κυρίως στο περπάτημα που με δυσκολεύει με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που έχουν καταλάβει το πεζοδρόμιο στο οποίο κινούμαι.
Το ντύσιμο με δυσκολεύει , αν και το έχω συνηθίσει τόσα χρόνια μόνη . Πολύ θα ήθελα να ανοίξω την ντουλάπα και σαν αντικρίσω τα χιλιάδες χρώματα και σχέδια των ρούχων , να αποφασίσω με αργή σκέψη , ποιο να πρωτοδιαλέξω . Προς το παρόν , Στέλλα, είπα στον εαυτό μου , αρκέσου στην αφή για να επιλέξεις το ύφασμα της μπλούζας που σου ταιριάζει. Άλλωστε , μήπως θα έπρεπε να δίνουμε λιγότερο σημασία στην εμφάνιση ; Νιώθω τον Σκοτ να με κοιτάζει επίμονα. Φιλαράκο , σήμερα λέω να αρκεστώ στο λευκό μου μπαστούνι , του λέω. Αφουγκράζομαι την παραπονιάρικη διάθεση του , που γίνεται αντιληπτή με τους κοφτούς άναρθρους ήχους του. Υπομονή , και όλα θα φτιάξουν , αυτό δεν λέμε φίλε μου ;
Ο αέρας της Αθήνας με υποδέχεται στο κατώφλι της εξώπορτας και κατεβαίνω με προσοχή τα σκαλοπάτια της εισόδου. Έχει αρχίσει να μου λείπει ο Σκοτ και το μπαστούνι μου δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει . Μα θα το παλέψω σήμερα , για να μπορώ να κυνηγήσω το αύριο . Η όραση δεν μπορεί να με εμποδίσει να φτάσω εκεί που επιζητώ , εκεί που ορίζω εγώ ως τέρμα. Προχωράω σταθερά στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας , με σταθερούς διασκελισμούς , ακούγοντας τα αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται σαν αστραπή στον κεντρικό δρόμο. Γύρω μου , αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη ατόμων , που γελάνε , συνομιλούν χαμηλόφωνα και αισθάνομαι να με κοιτούν με επιμονή . Τα μαύρα μου γυαλιά ίσως βοηθούν την κατάσταση μου. Ξέχασα να συστηθώ . Είμαι η Στέλλα και είμαι τυφλή.
Ο οδηγός όδευσης τυφλών , ο σωτήρα μου όπως τον αποκαλώ εγώ , σταματά και πέφτω πάνω σε κάτι μεγάλο. Αυτοκίνητο θα ‘ ναι . Μα τι δουλειά έχει τώρα αυτό μπροστά μου ; Και εγώ πως θα καταφέρω να περάσω . Το μπαστούνι μου , ψάχνει χώρο να περάσω και ακούω την οργισμένη φωνή μιας κυρίας – Κοπέλα μου πρόσεχε θα μου κάνεις ζημιά στο αμάξι , δεν βλέπεις ; Θέλω να γελάσω με την ηλίθια ερώτηση της , και να της απαντήσω πως δεν έχω το προνόμιο της όρασης , όπως εκείνη , αλλά σωπαίνω. Φαίνεται έτοιμη για καβγά. – Με συγχωρείτε , απλά έψαχνα διέξοδο με το μπαστούνι μου για να μπορέσω να συνεχίσω τον δρόμο μου , αποκρίνομαι με ήρεμο και ευγενικό ύφος. Θα ‘θελα να δω τα μούτρα της από την μία. – Και πρέπει να μου προκαλέσεις ζημιά , δεν μπορείς να κάνεις πιο πέρα ; Απολίτιστοι άνθρωποι. Ένας κύριος με βροντερή φωνή , την επιπλήττει : Μαντάμ , δεν βλέπετε πως η κοπέλα είναι τυφλή ; Δεν ήξερε να κάνει πιο πέρα για να παρκάρεις εσύ την κούρσα σου πάνω στο πεζοδρόμιο στο οποίο περπατάμε . Η κυρία δεν απαντάει και την ακούω να φεύγει ηττημένη. Ψελλίζω ένα ευχαριστώ στον άνθρωπο , και βρίσκω χώρο , δίπλα στο παρκαρισμένο αμάξι για να περάσω. Δεν θέλω να με λυπούνται. Η ιδιαιτερότητα μου δεν είναι για λύπηση.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι , αν οι άλλοι νομίζουν πως δεν μπορώ να τα καταφέρω. Πως χρειάζομαι συνέχεια την βοήθεια κάποιου να με νταντεύει , όπως ένα μωρό . Μυστήρια πλάσματα οι άνθρωποι. Όταν κάποιος έχει ανάγκη τον περιφρονούν κι τρέχουν μα περιθάλψουν εκείνον που δεν έχει. Πως να τους εξηγήσεις ότι μπορώ να διαβάζω, να αθλούμαι , να βγαίνω , όπως κάνουν εκείνοι ; Πως να τους πείσεις ότι η καλύτερη βοήθεια που θέλουμε , δεν πηγάζει από την ανοχή στον ρατσισμό και τις κοινωνικές διακρίσεις , πως η βοήθεια που ζητάμε είναι απλά μια λέξη : ισότητα . Η κυρία που συνάντησα προ ολίγου απέδειξε περίτρανα ότι άνθρωπος δεν γεννιέσαι , γίνεσαι . Δεν αντιλέγω , η προσφορά προς τον συνάνθρωπο συνιστά την μεγαλύτερη μορφή ανιδιοτελούς αγάπης προς το άτομο – όμως χωρίς λύπηση. Το δώρο της προσφοράς υπερισχύει της όρασης που μερικοί από εμάς δεν διαθέτουμε. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Οι πράξεις είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας . Όσο και όμορφο να ναι, ένα ζευγάρι μάτια , μπορεί να κρύψει τους σκοπούς του. Ενώ οι πράξεις μας ποτέ!
Αυτά συλλογιζόμουν , καθώς διέσχιζα τον δρόμο . Με κυνηγούν οι Ερινύες πάλι και δεν δίνω βάση στο που πατάω και βρίσκομαι. Ακούω με προσοχή ένα ψέλλισμα . Καλέ τι γίνεται εκεί πέρα. Η φωνή δυναμώνει καθώς πλησιάζω το σημείο όπου το αυτί μου συλλαμβάνει τους ήχους. Αντιλαμβάνομαι ότι η φωνή βρίσκεται σε ένα στενό. Μια κυρία. Είμαι σίγουρη προς πρόκειται για μια γυναίκα . Με γοργό βήμα , φτάνω δίπλα της και προσπαθώ να εντοπίσω που κείται , καθώς ακούω διαρκώς ένα σύρσιμο. Απλώνω τα χέρια μου. Αίμα. Η κυρία έχει χτυπήσει. Με ήρεμο ύφος αποκρίνομαι : είστε καλά ; Αγχώνομαι , δεν παίρνω απάντηση . Επιχειρώ να εκτιμήσω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται . Με γρήγορες κινήσεις πληκτρολογώ στο κινητό μου τον αριθμό του ΕΚΑΒ και καταφέρνω να τους δώσω τις ακριβείς πληροφορίες που χρειάζονται για να έρθουν.
Η κυρία αγκομαχά – Μην αγχώνεστε θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σας βοηθήσω , της λέω . Σιωπή. Και τότε ακούω την φωνή της – Εσύ . Τι εσύ , δεν καταλαβαίνω . – Δεν σας κατάλαβα , αποκρίνομαι . Είμαι ειδικευόμενη γιατρός , γνωρίζω τι πρέπει να κάνω , δεν πρέπει να αγχώνεστε καθόλου, σας παρακαλώ μην κουνιέστε μόνο. – Εσύ είσαι , μου λέει . Η κυρία που συνάντησα το πρωί. Αυτή είναι , είμαι σίγουρη . Και τι δεν θα έδινα για να δω το βλέμμα της αυτήν την στιγμή. Της σφίγγω με προσοχή το χέρι για να της δώσω δύναμη. – Συγγνώμη , ψελλίζει . Χαμογελάω. Είμαι η Στέλλα, της απαντάω και είμαι τυφλή.
Το μήνυμα που οφείλουμε να μεταδώσουμε στον κόσμο , και ιδιαίτερα στην νέα γενιά , είναι αυτό : Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι κάτι το διαφορετικό . Οφείλουμε να τους εντάξουμε στο κοινωνικό πλαίσιο , όπως θα κάναμε σε κάθε άλλο μέλος . Οι άνθρωποι σαν την Στέλλα , μπορούν να γίνουν γιατροί , δικηγόροι , μουσικοί και κάθε λογής επάγγελμα . Η όραση δεν είναι το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις. Η Στέλλα , και τα άτομα σαν εκείνη , μας αποδεικνύουν καθημερινά ότι τίποτα δεν μπορεί να σε εμποδίσει , από την προσφορά στον συνάνθρωπο. Αντίθετα , μικρόψυχοι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας , υποβιβάζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό , σε ζούγκλα του Αμαζονίου , με τις τραγικές απόψεις τους. Μάθαμε να λέμε ο τυφλός , ο κουτσός και ο ανάπηρος. Δεν μάθαμε να λέμε ο άνθρωπος πρώτα. Ας μην ξεχνάμε , πως για ισότητα παλεύουν όλοι , χιλιάδες χρόνια τώρα την οποία κρίνεται αναγκαίο να αποδεικνύουμε στην καθημερινότητα μας . Η ισότητα δεν βρίσκεται μόνο στους αγώνες. Βρίσκεται και στα απλά πράγματα.
Για να μπορέσεις να καταλάβεις τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων , δοκίμασε να περπατήσεις μια μέρα στην πόλη σου , με ένα μαντήλι και την βοήθεια ενός μπαστουνιού. Σου έχω και ευχάριστα νέα. Το Μουσείο Αφής δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1984 σαν μια προσπάθεια που θα δώσει την ευκαιρία σε άτομα με προβλήματα όρασης να γνωρίσουν την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Τα εκθέματα της συλλογής ανήκουν στην Κυκλαδική, Μινωική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Αυστηρού Ρυθμού, Κλασική, Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο. Μια ανάσα για αυτούς που αγαπούν τον πολιτισμό αλλά δεν μπορούν να τον αντικρίσουν , παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής τους.
Το διαζύγιο είναι οριστικό. Συχνό φαινόμενο συνιστά το γεγονός ότι τα παιδιά χωρισμένων γονιών αδημονούν την επανασύνδεση της οικογένειας και είναι φυσικό να επιθυμούν και τους δύο γονείς τους μαζί.
Καταρχάς, όσο πιο ξεκάθαροι,ακριβείς και σαφείς είναι οι γονείς για την οριστικότητα της απόφασής τους, τόσο εκείνα προσαρμόζονται σταδιακά στη νέα κατάσταση, εναλλακτικά τους δημιουργείται σύγχυση.
Επιπρόσθετα, έκαστος γονιός εξηγεί ότι είναι αμετάκλητηη απόφαση και δεν δύναται να ανατραπεί από τα παιδιά, καθώς δεν εξαρτάται και ούτε ανακύπτει από εκείνα. Οι γονείς δεν θα είναι ποτέ ξανά μαζί ως ζευγάρι, μα ατέρμονα τα παιδιά τους θα συναποτελούν το συνδετικό κρίκο.
Προς τούτοις, είναι σημαντικό να προετοιμαστούν κατάλληλα για τις δύσκολες ερωτήσεις και για την διαχείριση των δικών τους συναισθημάτων, προκειμένου να λειτουργήσουν ως αρωγοί στην προσαρμογή των παιδιών τους στην νέα πραγματικότητα.
Τουτέστιν, να επιτραπεί στα παιδιά να αισθανθούν, όπως νιώθουν, παρέχοντας χώρο, και ως εκ τούτου να εκφράσουν συναισθήματα, με τους γονείς να βρίσκονται εκεί για να ακούσουν σκέψεις και τυχόντα παράπονα. Βέβαια, αυτό, μπορεί να υλοποιηθεί και μέσα από μια ζωγραφιά ή ένα βιβλίο.
Ομοίως, είναι καλό να βιώσουν την θλίψη, να πενθήσουν, με το συναίσθημα αυτό να απαρτίζει μια από τις πρώτες αντανακλαστικές συναισθηματικές αντιδράσεις. Είναι, άλλωστε, η μεγαλύτερη απώλεια που έχουν βιώσει.
Επιπροσθέτως, οι ίδιοι οι γονείς οφείλουν να εκφράζουν και να μοιράζονται με τα παιδιά τους το πως νιώθουν, με μεγάλη, όμως, προσοχή και φροντίδα, ώστε να μην τα επιβαρύνουν, κι ούτε εκείνα να αισθάνονται την υποχρέωση να τους παρηγορήσουν.
Κλείνοντας, μια ακόμη τεχνική που συμβάλει στην κατανόηση χωρισμού γονέων είναι η αίσθηση ασφάλειας με χρήση και προγράμματος, όπου τα παιδιά διαθέτουν σταθερή επαφή και με τους δυο γονείς και σταθερή καθημερινότητα με οικεία πρόσωπα και περιβάλλοντα.
Στα τυπικά εκπαιδευτικά προγράμματα του δυτικού κόσμου, η αφήγηση προσλαμβάνεται ως μη ισχυρό κειμενικό είδος, ιδανικό για «ατομική λογοτεχνική δημιουργικότητα».
Η προσδοκώμενη εξέλιξη των παιδιών στις εκπαιδευτικές βαθμίδες είναι η μετάβασή τους από τις καθημερινές, υποκειμενικές, αφηγηματικές μορφές λόγου -από τη «παιδική αντίληψη του κόσμου»- στις πιο «αφηρημένες, επιστημονικές μορφές λόγου» -την πιο «ώριμη και ενήλικη κατανόηση του κόσμου», κάτι που οφείλεται στον κυρίαρχο θετικιστικό τρόπο κατανόησης της γνώσης.
Σε Δημοτικό και Γυμνάσιο η θέση της αφήγησης στη γλωσσική εκπαίδευση διαθέτει μια κειμενοκεντρική προσέγγιση της διδασκαλίας. Στο Λύκειο, εξακολουθεί να υφίσταται συσχετισμός με τον ιστοριογραφικό και τον λογοτεχνικά επεξεργασμένο λόγο και το εθνικό, ιδεολογικό πλαίσιο.
Εν ολίγοις, η αφήγηση παρουσιάζεται αποκομμένη από τις καθημερινές ανάγκες και πρακτικές, παραχωρώντας έμφαση στον γραπτό αφηγηματικό λόγο και όχι στην προφορική αφηγηματική επικοινωνία. Φυσικά, επεξεργάζεται αφηγηματικό προεπιλεχθέν υλικό, κατά το οποίο η ανάλυση τόσο των γλωσσικών χαρακτηριστικών, όσο και της δομής στηρίζεται στα μοντέλα λογοτεχνικής θεωρίας και κριτικής.
Ιδιαίτερη αξία για τη μετάδοση της γνώσης στην δυτική εκπαίδευση αποδίδεται «στον εκθετικό, επιστημονικό, κυρίως γραπτό λόγο, σε αντίθεση με τον αφηγηματικό, προφορικό λόγο».
Klapproth, 2004
Αναφορικά τέτοια αφηγηματικά είδη είναι η μονολογική αυτοβιογραφική αφήγηση, η συνομιλιακή αφήγηση παρελθοντικών ή μελλοντικών γεγονότων, το ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό δελτίο -που παρέχει δυνατότητες σχολιασμού του- και το έντυπο ειδησεογραφικό άρθρο.
