Για εκείνους που απαρνούνται το είδωλο τους

Για εκείνους που το αποκαλούν ανασφάλεια

Σαν σκιά του βυθού , κρυμμένη ανάμεσα στα φύκια , λιτά και απλά τα μαλλιά της ανεμίζουν , παρασέρνοντας την σιωπή που κυριαρχεί , σε έναν ατελείωτο χορό νίκης . Και όταν κάποιος τολμά να την αποθανατίσει , εκείνη κρύβεται. Φοβάται , αντιδρά , ξεσπαθώνει. Μυστήρια και μυστήρια πλάσματα , αγκαλιάζει η εκκωφαντική αδράνεια που κατακλύζει τα γαλαζοπράσινα νερά , που ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει να αντικρύσει . Μα , τούτο δω , είναι άλλο πλάσμα. Βγαλμένο από παραμύθια , από εκείνα που η γιαγιά λέει στα εγγόνια της , το βράδυ πριν κοιμηθούνε , σιμά στο τζάκι , τις Κυριακές που αναπαύονται . Τους λέει για τέρατα και δράκους, ιππότες και πριγκίπισσες , πλάσματα αλλόκοτα , άμορφα , ακάρδα , φιγούρες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι , όταν το φως κοντεύει να κλείσει . Μα για εκείνη , δεν λέει παραμύθια . Λέει την αλήθεια . Λέει για εκείνη , σαν να ‘τανε παιδί της . Την αγκαλιάζει με τόση θέρμη , που ολάκερος ο βυθός ζεσταίνεται , στην όψη της να χαμογελά και να νιώθει αγάπη. Και εκείνη , πλάσμα του βυθού , κρυμμένη στα άδυτα της φύσης , μακριά από τους ανθρώπους , πλέκει και ξεμπλέκει την ανθρώπινη μοίρα , σαν να την ορίζει μες τα δυο της μικρά και ζωγραφισμένα με κοχύλια χέρια .

Και αν την ρωτήσεις τι είναι , δεν ξέρει να σου απαντήσει . Γοργόνα , πλάσμα του βυθού , με ουρά ψαριού και μνήμη χρυσόψαρου. Γιατί ξέχνα το κακό που της κάναν, το τραύμα που σκίζει τα σωθικά των λεπιών της , την κραυγή αγωνίας της και σώζει εκείνους που δεν το αξίζουν . Γιατί τους λυπάται. Γιατί ξέρει πως όλοι αξίζουν μια βοήθεια . Μα πάνω από όλα , πλάσμα ταγμένο στην φλογερή ελπίδα για την διάσωση του ανθρώπινου γένους . Και ας μην ανήκει στο είδος τους . Και ας κατοικεί στον βυθό της , ανάμεσα σε χιλιάδες αστερίες και καβούρια , παρέα με αχινούς και σκορπίνες. Και ας φορά για ρούχα , τα ομορφότερα κοχύλια του γυαλιού , που δεν τα θέλουν εκείνοι. Που προτιμούν την ζεστασιά της γούνας . Την δροσιά του παντελονιού , την υφή της επιδερμίδας. Και ας αφήνει ξέμπλεκα τα μαλλιά της , να παίζουν με τις κρυφές ακτίνες που φωτίζουν τον σκούρο από την άμμο εαυτό της . Πλάσμα του βυθού , γεμάτο καλοσύνη και δίψα για μάθηση . Πλάσμα του βυθού , γοργόνα της στεριάς , κανένας δεν ξέρει με τι και πως μοιάζει στα αλήθεια .  Κανένας τους δεν θέλησε να μάθει , πως στα αλήθεια μοιάζει , το πλάσμα του βυθού. Κοιτάζοντας την φωτογραφία , σχεδιάζεις την φιγούρα στο μυαλό σου , αγνοώντας την πραγματική ομορφιά της . Και εκείνη , σωστό πλάσμα της φύσης , αδύνατο να καταλάβει την φιλαρέσκεια του ανθρώπου , μισεί τις εικόνες. Μισεί οτιδήποτε απαθανατίζει την στιγμή , το σπίτι της και εκείνη.

Δεν μπορεί να καταλάβει , τούτο το κουτό πλάσμα του βυθού , με την αέρινη χάρη και την ψαρένια της ουρά , πως στο καλό αγαπούν οι άνθρωποι να βλέπουν τον εαυτό τους σε αντανάκλαση. Σε βιτρίνα , σε γυαλί , σε ο,τι καθρεφτίζει το είδωλο τους , γίνονται έρμαια της φιλαρέσκειας τους . Και εκείνη , που δεν κρατάει ποτέ της , καθρέφτη με γυαλί , μικρό μπουκάλι της στιγμής , απορεί , αγανακτεί , κουνάει θυμωμένα το κορμί της στον Ρυθμό των κυμάτων . Τρικυμίες και φουρτούνες , θαλασσοταραχή , πελώρια τσουνάμι σηκώνονται στον απόηχο της θάλασσας και πνίγουν την δυστυχή πολιτεία των ανθρώπων . Και εκείνο , το πλάσμα του βυθού , με την ουρά για πόδια , οδύρεται και κλαίει , στον βράχο που στέκει ατάραχος , βουβός και πομπώδης  απέναντι στον όλεθρο , που δεν κατάφερε να σώσει τον δικό της , μικρό κόσμο . Και πνίγει με θυμό την πολιτεία που τόσο αγάπησε και τόσο πόνεσε , σαν να ήταν δικό της σπίτι . Τους ανθρώπους που παρασέρνοντας ο ένας τον άλλον , αγκάλιαζαν τα είδωλα τους στον καθρέφτη , περισσότερο από τους ίδιους τους εαυτούς τους . Βγάζοντας φωτογραφίες , στιγμιότυπα και ήχους , κάθε ώρα και στιγμή , αγνοώντας την φύση και την ηχώ που τους καλεί να θαυμάσουν με το θείο δώρο της όρασης , την τρομακτική ομορφιά που διαθέτει. Και εκείνη προσπάθησε πολύ να τους το μάθει . Και εκείνη ,ένα μικρό πλάσμα του βυθού , με ουρά και χέρια , ντυμένα με τα ομορφότερα κοχύλια που διάλεξε προσεκτικά , η φύση , τους δίδαξε , πως να ζουν την κάθε στιγμή , σαν να είναι η στερνή τους .

Το πλάσμα του βυθού , η γοργόνα με τα ατημέλητα μαλλιά , ήταν και αυτό κάποτε , μπλεγμένο , αθώο είδος της θαλάσσης ,στα δίχτυα της φιλαρέσκειας που τρώγει τους ανθρώπους . Που τους μαθαίνει να αγαπούν τον εαυτό τους , παρά μόνο σε εικόνες. Μια  φορά και έναν καιρό , κάποτε, κάπου που η ιστορία δεν μας λέει , σε τόπους μακρινούς που μόνο η γιαγιά ξέρει να λέει , σε μέρη που οι γοργόνες και τα τέρατα υπάρχουν και συγκροτούν τις δικές τους πολιτείες ,  το πλάσμα του βυθού , βρήκε έναν καθρέφτη , στα απομεινάρια ενός ναυαγίου . Και εκείνη , μικρή καθώς ήταν , ερωτεύτηκε το είδωλο της στον καθρέφτη . Και αγάπησε την επιφάνεια του καθρέφτη και επιζητούσε συνεχώς να διορθώσει τα λάθη που εκείνη έβρισκε , της φύσης . Και έβλεπε , κρυμμένη στις πέτρες της ακτής , τους ανθρώπους να αποθανατιζουν τους εαυτούς τους με ψεύτικα χαμόγελα , κινήσεις και να διορθώνουν με περίεργες λεπτομέρειες τους εαυτούς τους .

Και πάσχιζε να πείσει , το κρύο είδωλο του καθρέφτη , πως και εκείνη είχε ανάγκη . Να διορθώσει , να ταιριάξει , να πειράξει , να μιμηθεί όσα οι άνθρωποι μπορούσαν . Και η μητέρα φύση , της μίλησε κρυφά , για όλα εκείνα που την βασανίζουν . Και της έμαθε να αγαπά τον εαυτό της , τις ανασφάλειες για την χρυσαφένια της ουρά , και τα μεγάλα της μάτια που δεσπόζουν στα κύματα της θάλασσας και κοιτούν τους ανθρώπους από μακριά , σαν να είναι αξιοθέατο , παρόν , παρελθόν , μέλλον  . Και έμαθε πως δεν χρειάζεται να απαθανατιζουμε τον εαυτό μας , για να αισθανθούμε καλύτερα . Και επήρε την απόφαση , πως εκείνη θα αγαπούσε τον εαυτό της , χωρίς καθρέφτες και είδωλα .

Χτυπώντας ρυθμικά την ουρά της , στο τέμπο που κινούνται τα υπόλοιπα ψάρια , το πλάσμα του βυθού , με την χρυσαφένια της ουρά και τα ατημέλητα μαλλιά , κάνει σβούρες και κύκλους , γύρω γύρω από τα μέρη που συχνάζουν οι φίλοι της , τα σαλάχια. Και αγνοεί την τύχη των ανθρώπων , όπως εκείνη αγνόησαν την δική της τύχη , παρά μόνο νοιαστηκαν να την φωτογραφίσουν , καθώς περνούσε , σαν σίφουνας  δίπλα από τους βράχους της απελπισίας που στέκονται εκείνοι . Και την θαύμαζαν , όσο κοιτούσαν την φωτογραφία , και ανακάλυπταν τα υπέροχα κρυφά σημεία του σώματος της , της μακριάς στολισμένη με φύκια ουρά της , ενώ εκείνη στεκόταν παράμερα απογοητευμένη . Που αγάπησαν το είδωλο της, περισσότερο από την ίδια . Που ερωτεύτηκαν την απεικόνιση της , περισσότερο από τον ψυχικό της κόσμο , που είναι σωστό στολίδι της φύσης , γεμάτο με θαλασσινές μελωδίες και σκοπούς πειρατικούς , συχνότητες που το ανθρώπινο αυτί δεν αντέχει να αφουγκράζεται. Και θύμωσε . Και αγανάκτησε . Και λυπήθηκε . Και απαγόρεψε στον εαυτό της να ξανασχοληθεί με το είδωλο της . Σκηνή τραβηγμένη από ταινία , η στιγμή που άνθρωπος και πλάσμα συναντιούνται. Μαγεμένος , εκστασιασμένος από την ομορφιά του , τρέχει να αποθανατίσει την στιγμή , με ένα κλικ , με ένα λαικ , αγνοώντας την επιθυμία του να το χαϊδεύει , να το ημερέψει , να το αγαπήσει . Το πλάσμα του βυθού , απογοητευμένο από εκείνον , αρνείται πεισματικά την επανένωση . Το σμίξιμο ανθρώπου και φύσης . Χτύπα την ουρά νευριασμένα και απομακρύνεται , αφήνοντας τον στην δυστυχία του . Γιατί αυτό του πρέπει , γιατί αυτό αξίζει . Ας αγαπήσει το είδωλο του , οπότε έκανε και ξαναέκανε χιλιάδες φορές . Δεν έχει ανάγκη , το πλάσμα του βυθού , την δικιά του αγάπη .

Μα κάπου κάπου , εδώ και εκεί , σε γωνίες που το ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει , σε μέρη που η θλίψη του ανθρώπινου σώματος δεν επιδρά και η θάλασσα γιατρεύει τις πληγές της , είναι εκεί . Ακοίμητος φρουρός , το πλάσμα της θαλάσσης, η γοργόνα του βυθού στέκεται σιμά στους πληγωμένους και τους βοηθά. Χωρίς αντάλλαγμα. Και τότε η ψαρένια της ουρά , μετατρέπεται σε πόδια και το σώμα της παίρνει την μορφή ανθρώπου . Την μορφή γυναίκας. Ή μπορεί να είναι απλά , μια θαλασσινή αυταπάτη….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

..ως κριτική της Πολυπολιτισμικής Εκπαίδευσης

Η πρώτη μορφή αντιρατσιστικής εκπαίδευσης διαμορφώθηκε στην Βρετανία την δεκαετία του 1980 ως αντίδραση στην «απλοϊκότητα» της πολυπολιτισμικής προσέγγισης. Αφετηρία της αποτέλεσε η ριζοσπαστική κριτική που ασκήθηκε στο πολυπολιτισμικό μοντέλο, την βεβαιότητα για τις μεταβολές και τις παραδοχές του για την ετερότητα και τον ρατσισμό που δύναται να επιφέρει η γνώση του πολιτισμού των άλλων στις στάσεις και τις αντιλήψεις των υποκειμένων.

Ως αντίδραση στην πολυπολιτισμική προσέγγιση που εστιάζει στο υποκείμενο και τις συμπεριφορές του, αρχίζει να αναπτύσσεται μια νέα προσέγγιση, η οποία στοχεύει στην ανάδειξη και τον περιορισμό του ρατσισμού και των διακρίσεων που έχουν έναν θεσμικό και συστημικό χαρακτήρα, μια μετατόπιση ενδιαφέροντος από το άτομο, τις συμπεριφορές και τις στάσεις του, στους θεσμούς και τις κοινωνικές δομές, καθώς και τον τρόπο που αυτές αναπαράγουν τον ρατσισμό στην κοινωνία.

Βασική επιδίωξη του πολυπολιτισμικού μοντέλου είναι η άμβλωση ενδεχόμενων συγκρούσεων μεταξύ των ατόμων που προέρχονται από διαφορετικές ομάδες, μέσω της κατανόησης των διαφορών, δηλαδή η ανάπτυξη μιας δημοκρατικής κουλτούρας, που κολπώνει τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αναγνώρισης του άλλου και την αποδοχή της ισότητας.

Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο προσανατολισμός σε μια κοινωνία που διατηρεί την πολιτισμική και γλωσσική της πολλαπλότητα προϋποθέτει τόσο παρεμβάσεις, όσο και αλλαγές που αναφέρονται σε όλο το κοινωνικό σύνολο. Η συλλογιστική της πολυπολιτισμικής προσέγγισης φέρει διττό χαρακτήρα, εστιάζοντας σε αλλοδαπούς και γηγενείς μαθητές.

Ο εμπλουτισμός του προγράμματος σπουδών του σχολείου με στοιχεία από τον πολιτισμό των αλλοδαπών μαθητών πιστεύεται ότι θα ενισχύσει την αυτοαντίληψή τους, γεγονός που θα βελτιώσει τη σχολική τους επίδοση. Αυτή, με την σειρά της, δύναται να επιφέρει ισότητα εκπαιδευτικών ευκαιριών. Απεναντίας, επικεντρώνοντας στους γηγενείς μαθητές, υποστηρίζεται ότι η γνώση του πολιτισμού των ξένων, μέσω της εκπαίδευσης, θα αμβλύνει στερεότυπα και προκαταλήψεις, οδηγώντας έτσι στην καταπολέμηση του ρατσισμού.

Ακριβώς πάνω σε αυτήν την προσέγγιση ασκήθηκε έντονη κριτική ριζοσπαστικού χαρακτήρα, που συνετέλεσε την βάση διαμόρφωσης μιας αντιρατσιστικής εκπαίδευσης. Ένα βασικό στοιχείο -ως αντικείμενο κριτικής- αφορούσε τον τρόπο πρόσληψης της ετερότητας. Πρόκειται για την επικράτηση, στην βάση της επιρροής της σκέψης της Σχολής του Σικάγο, ως το στοιχείο κωδικοποίησης των διαφορών. Η εισαγωγή της έννοιας της εθνότητας στον επιστημονικό λόγο είχε ως αποτέλεσμα την πρόσληψη κάθε μορφής πλουραλισμού ως εθνικοπολιτισμικού. Συνακόλουθα, οδήγησε στην πρόσληψη της πολυπολιτισμικής κοινωνίας ως ενός μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης όπου συνυπάρχουν διακριτές και απόλυτα ξεχωριστές ομάδες.

Έντονη κριτική ασκείται και στον τρόπο προσέγγισης της καταπολέμησης του ρατσισμού. Η βασική θέση της πολυπολιτισμικής προσέγγισης προκύπτει από μια θεώρηση του φαινομένου του ρατσισμού ως πρόβλημα που αφορά τα υποκείμενα και την ενδεχόμενη προβληματική τους κοινωνικοποίηση. Καταλήγει, θεωρώντας ότι στην πραγματικότητα αμβλύνει τις αντιστάσεις των μειονοτικών ομάδων, παρέχοντας τους την ψευδαίσθηση της ισότιμης συμμετοχής. Με αυτόν τον τρόπο η κυρίαρχη κοινωνικά πολιτισμικά ομάδα επιτυγχάνει τον κοινωνικό έλεγχο και την αποτροπή των κοινωνικών αγώνων ενάντια στην καταπίεση που υφίστανται οι μειονοτικές ομάδες.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Όταν ακούμε την λέξη ψυχανάλυση ,σκιαζόμαστε. Φοβόμαστε , φέρνουμε με τον νου μας τα χειρότερα. Πειράματα , συζητήσεις ανοιχτού περιεχομένου , λύτρωση. Το βασικό και σημαντικότερο . Το ένα και μοναδικό . Η λύτρωση , το τρόπαιο που σου εξασφαλίζει την ευτυχία , την ευτυχία που εσύ ορίζεις , με τους δικούς σου γνώμονες και κανόνες. Και η ψυχανάλυση , δεν είναι απαραίτητο να γίνει με ειδικό. Δεν είναι η ψυχανάλυση κάτι περισσότερο από μια κουβέντα δέκα λεπτών με τον στενό σου φίλο. Τι γίνεται στην περίπτωση που εσύ αγαπάς την ψυχανάλυση ; Τι συμβαίνει όταν επιζητάς να ρίξεις μια ματιά στην βαθύτερη σύσταση των ανθρώπων ; Στα άπλυτα , τα απόμερα , τα απόκρημνα , απόκρυφα σημεία της ψυχής τους ; Όταν νιώθεις την ανάγκη να δώσεις το κλειδί της λύτρωσης σε όλους , γιατί πιστεύεις πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους ; Όταν πιστεύεις πως όλοι αξίζουν το φάρμακο της ευτυχίας γιατί έτσι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος ;

Καταρχάς , οφείλω να σταθώ σε μερικά σημεία. Δεν πρόκειται να σωθούν όλοι. Δεν πρόκειται να βρει γατρειά το ανθρώπινο είδος στην πλειοψηφία του. Είναι αδύνατο , ακατόρθωτο , απλησίαστο. Ούτε όλοι θέλουν να σωθούν. Μερικοί ξεχνούν. Ξεχνούν πως τους βοήθησες και πως στάθηκες δίπλα τους , ωσάν ακοίμητος φρουρός. Ξεχνάνε πόσο έκλαψες με τον πόνο τους και πόσο χάρηκες με την χαρά τους. Ξεχνάνε , θυσίες , πολύτιμο χρόνο , που κάθισες για να τους γιατρέψεις , λησμονούν , διαγράφουν από την μνήμη τους , κάνουν πως δεν ξέρουν. Και προτιμούν να προσφύγουν σε άλλους , που δηλητηριάζουν την ήδη υπάρχουσα πρόοδο. Με ψέματα και αυταπάτες ! Όμως , η ψυχανάλυση δεν γίνεται για τους λίγους , για την μειοψηφία . Στόχος μας είναι οι πολλοί. Η κάθαρση της ψυχής τους , και συνάμα η δική μας . Γιατί , το να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους , έχει και την καλή του πλευρά , το δώρο , την αξία του αυτούσια. Μερικοί το βρίσκουν βαρετό , να κάθεσαι και να ακούς τα προσωπικά του άλλου. Άλλοι το βρίσκουν πηγή ειδήσεων και κουτσομπολιού. Όμως η ψυχανάλυση , είναι το ομορφότερο πνευματικό αγαθό που μπορεί να κατέχει κάποιος.  Και ξέρεις γιατί ; Η σωτηρία της δικής σου ψυχής , κρύβεται ανάμεσα στις χαραμάδες της ψυχής του ατόμου , που κάθεται απέναντί σου.

Η ώρα της λύτρωσης κοντοζυγώνει , με την “άφεση “ αμαρτιών του ανθρώπου που ψυχολογείς . Μέσα από τα δικά του τραύματα , εξερευνείς τον εαυτό σου , αποφεύγεις συμπεριφορές , παράδειγμα προς μίμηση / αποφυγή για σένα. Ανακαλύπτεις μια διαφορετική διάσταση των πραγμάτων και ξεφεύγεις από την απόλυτη πλευρά της ζωής . Γεμίζεις το σώμα σου με “φρέσκο αίμα “ αντιλήψεων και προβλημάτων που μέχρι τώρα δεν παρατηρούσες. Οδηγείς μια ψυχή προς την κάθαρση , προς την ανεύρεση της αλήθειας , προς την λύτρωση που λαχταρά και επιθυμεί ! Πιο όμορφο συναίσθημα από το να βοηθάς τους άλλους , δεν υφίσταται , δεν ανιχνεύεται , δεν υπάρχει. Η ευτυχία στα μάτια τους , όταν λύνεται το πρόβλημα , όταν μπορούν και θέλουν να ανοιχτούν , όταν τους βοηθάς να ξεπεράσουν τις ανασφάλειες τους και όταν σου το ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΟΥΝ, είναι θείο δώρο. Κοιτώντας τα μάτια των ανθρώπων καταλαβαίνω πολλά για εκείνους, για την φύση τους , για τα τραύματα τους , για τον τρόπου που τους ώθησε να συμπεριφέρονται έτσι. Άλλοι συγχωρούνται , άλλοι όχι.

Αν πιάσεις το χέρι μου , το χέρι που εσύ θεωρείς βήμα προς την λύτρωση , το χέρι που σε οδηγεί στην ψυχανάλυση , θα νιώσεις αμέσως την ζεστασιά που σου προσφέρει η ειλικρίνεια που υπάρχει στο κενό αέρος. Κανένα μυστικό δεν τολμήσει να διαβεί τις πόρτες που εμείς θα ορίσουμε και καμιά θεϊκή ύπαρξη δεν θα γνωρίζει τι λέμε και τι εννοούμε. Η ψυχανάλυση , το άνοιγμα της ψυχής , η λύτρωση , θέλει απομόνωση , μυστικότητα , προσήλωση . Κόπο και τρόπο , ηρεμία και αποδοχή , εστίαση στον στόχο , γαλήνη και ψυχική προετοιμασία. Είναι δύσκολο να ανοιχτεί κάποιος , το γνωρίζω , δεν είναι άλλωστε και το πιο λογικό πράγμα , στην κοινωνία που ζούμε . Δεν χωράνε άβολες καταστάσεις μεταξύ τους . Δεν μπορείς να αρνηθείς , όταν ο άλλος σου ζητά να αναλύσει την ψυχή σου . Επιθυμεί διακαώς να σε λυτρώσει , να σε οδηγήσει στην ευδαιμονία που εσύ θα επιλέξεις .

Είναι όμορφο να διεισδύεις στην ψυχή των ανθρώπων . Και ας λένε μερικοί πως πρέπει να κοιτάς εσένα πρώτα . Μέσα από τους άλλους μαθαίνεις να ζεις με ορθά πρότυπα , με δικούς σου κανόνες και μοιράζεσαι εμπειρίες και νέες απόψεις . Οι ψυχές των ανθρώπων είναι όμορφες , αυτές καθαυτές , απλά κάποιοι φρόντισαν να τις λασπώσουν πριν καν βγάλουν τα πρώτα άνθη τους . Γονείς , φίλοι , πρώην , δεν έχει σημασία . Η ζημιά που μπορείς να κάνει στην ψυχή του άλλου είναι ανυπολόγιστης αξίας . Και κανένας δεν σε τιμωρεί για αυτό . Ίσως θα έπρεπε να είχαμε όλοι μια ψυχανάλυσης στην ζωή μας , κάποιον να λέμε τα αληθινά προβλήματα μας , τις βαθύτατες σκέψεις μας , την αγωνία και τις ανασφάλειες μας . Ίσως και όχι . Οι άνθρωποι δεν αξίζουν να έχουν δίπλα τους κάποιον να τους ψυχαναλύει και να τους οδηγεί προς την λύτρωση , όταν οι ίδιοι δεν το εκτιμούν . Όταν δεν σέβονται την προσπάθεια του . Όταν τον κατακεραυνώνουν και τον απομακρύνουν , τον μοναδικό σωτήρα τους . Μα δεν είναι όλοι έτσι . Ανακαλύπτεις μόνος σου και αποφασίζεις . Ποιος θα είναι ψυχαναλυτής , αν αξίζει η ψυχανάλυση , πως τέλος πάντων θα ανοιχτείς σε κάποιον .

Η ψυχανάλυση , το ομορφότερο δώρο . Ευχή και κατάρα . Ή και όχι .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Όταν τα φώτα σβήσουν
στο καμαρίνι όταν ξεβάφομαι
και σκέφτομαι τα πεπραγμένα
μόνος μου

Όταν κλείνουν τα μικρόφωνα
και το sound check τελειώνει
λίγο πριν η πόρτα ανοίγει
μόνος μου

Όταν γράφω στο χαρτί
και το μολύβι μου σπάει
βρίζω καταριέμαι και χάνω αυτό που ήθελα να πω
μόνος μου

Όταν τραβάω την κουβέρτα
μέχρι τα μούτρα μου
και το μαξιλάρι κλείνω ανάμεσα από τα πόδια
μόνος μου

Όταν κοιτάω στα μάτια
τα τετράποδα παιδιά μου
και τα φιλώ και τους υπόσχομαι μια καλύτερη ζωή
μόνος μου

Όταν γυμνός σε σκέφτομαι
και πατάω τα πόδια μου κάτω
να νιώσω την απουσία
μόνος μου

Τότε ξέρω πόσο αγαπάω
πόσο ζω
πόσο άτυχα τυχερός είμαι και ζω
μόνος μου

Έλλειψη ψυχραιμίας
Απαιτείται μεγάλη ψυχραιμία και υπομονή όσον αφορά τα παιδιά, και ιδίως τα νήπια. Με τις φωνές, το χτύπημα πορτών, την υστερική αντίδραση ή την απειλή πως θα πάνε στα δωμάτιά τους, τότε δεν πειθαρχούνται. Αντί αυτού, ένας τρόπος αντιμετώπισης είναι ο ήρεμος τόνος φωνής και η χαλαρή συζήτηση, ή η παραχώρηση χρόνου και χώρου σε παιδιά και γονείς, ώστε με την αποστασιοποίηση να κατευναστεί η ένταση. Επίσης, η έκφραση -με ήρεμο και πάλι τόνο- των συναισθημάτων, η λεκτική και έμπρακτη συγγνώμη είναι ακόμη ένας τρόπος αντιμετώπισης. Έτσι, εξοικειώνεται το παιδί με τα δύσκολα συναισθήματα, καταλαβαίνει ότι ο γονιός είναι έντιμος απέναντί του και γνωρίζει τη μεταμέλεια.

Σημείωση: Η επιβολή της πειθαρχίας ξεκινά πρώτα με εμάς.

Εύκολη υποχώρηση
Σίγουρα η εύκολη υποχώρηση δεν συνδράμει, ώστε τα παιδιά να πειθαρχήσουν, πωλώ δε μάλλον με τις «κούφιες» απειλές, και ποτέ εφαρμοστέες. Αντί αυτού, πρέπει να καταστεί σαφές ότι με απαράδεκτη συμπεριφορά υφίστανται συνέπειες. Μία εύχρηστη μέθοδος είναι η προειδοποίηση πριν την δράση. Το νόημα της εφαρμογής της συνέπειας έγκειται αρχικά στην προσπάθεια κατανόησης από την πλευρά των γονέων ως προς το γιατί είναι ανυπάκουο το παιδί εκείνη τη στιγμή.

Κακός χρονικός υπολογισμός
Οι αναφυόμενες συνέπειες μιας συμπεριφοράς καλό είναι να πραγματοποιούνται άμεσα, διαφορετικά δεν έχουν κανένα νόημα για το παιδί, που ήδη διαθέτει μια συγκεχυμένη άποψη για την έννοια του χρόνου. Τα παιδιά ψυχικά «αναζητούν» την ανάλογη αντίδραση στην εκάστοτε αταξία, την κατάλληλη ώρα ως ένα προστατευτικό όριο στη συμπεριφορά τους. Εάν αυτό δεν επέλθει τότε πιθανόν να ακολουθήσει μια σειρά από επιπλέον αταξίες, ως «εκτόνωση».

«Δωροδοκία»
Η «δωροδοκία» είναι από τα μέσα που μερικές φορές χρησιμοποιούν όλοι οι γονείς. Το κλειδί, όμως, εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Αντί αυτού, ο βέλτιστος τρόπος για την καλή συμπεριφορά των παιδιών, υπό την καθοδήγηση και προτροπή των γονέων, είναι η επιβράβευση. Εν παραδείγματι, «Θυμάσαι πόσο καλό παιδί ήσουν στην επίσκεψη που κάναμε στην θεία; Είμαστε τόσο περήφανοι που κάθισες τόσο φρόνιμα!».

Αλληλοαμφισβήτηση γονέων
Είναι πολύ σημαντικό μπροστά στο παιδί οι γονείς να έχουν κοινή τοποθέτηση, ακόμη κι αν πραγματικά διαφωνούν πάνω στην εκάστοτε τακτική. Είναι εφικτό να συζητήσουν την διαφωνία τους εκ των προτέρων, όταν τα παιδιά είναι απόντα και να διαμορφώσουν από κοινού τους πιο βασικούς κανόνες, που, όμως, θα υποστηρίζουν και εξίσου. Κάθε οικογένεια οφείλει να έχει συγκεκριμένους κανόνες τους οποίους ακολουθούν όλοι και να υπάρχουν συνέπειες όταν γίνονται βασικές παραβάσεις.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Σύμφωνα με τον Κουρετζή, τον πρώτο άνθρωπο που δημιούργησε και καθιέρωσε μια δομημένη μέθοδο στην Ελλάδα, το Θεατρικό Παιχνίδι αποτελεί ένα μέσο απελευθέρωσης και ενεργοποίησης της φαντασίας του παιδιού, της καλλιέργειας, της επικοινωνίας και κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων. Συνάμα, αποτελεί ένα δυναμικό παιδαγωγικό εργαλείο στα χέρια κάθε ενημερωμένου και ευαίσθητου εκπαιδευτικού-εμψυχωτή.

Μέσα από το Θεατρικό Παιχνίδι το παιδί προσεγγίζει το θεατρικό φαινόμενο και δια μέσου της συνάντησης τόσο του παιχνιδιού, όσο και του θεάτρου μυείται σε αυτό, δημιουργεί, εκφράζεται, αποκτώντας θεατρική αίσθηση και παιδεία. Είναι ένα «δημιουργικό συμβάν» που παρέχει άμεση ικανοποίηση.

Ακόμα, οδηγεί το παιδί στην δημιουργία και την πρόκληση, στο μοίρασμα και την σύνθεση κοινών εμπειριών, συναισθημάτων και σκέψεων με κοινό άξονα το θέατρο. Η διαδικασία αυτή το διευκολύνει να επικοινωνήσει με τον κόσμο των κειμένων, να βιώσει το περιεχόμενό τους μέσα από δραστηριότητες και ως εκ τούτου να καλλιεργήσει την γραπτή και προφορική του έκφραση.

Φυσικά, το Θεατρικό Παιχνίδι χρησιμοποιεί ποικίλες τεχνικές ανάπτυξης και επεξεργασίας, αυτοσχεδιασμούς, σωματική έκφραση, κύρια κωμικά στοιχεία, εκμετάλλευση του τυχαίου, δημιουργία περιβάλλοντος δράσης, οπτικοακουστικά ερεθίσματα, παντομίμα, αποστασιοποίηση. Συνεπώς, στηρίζεται και λειτουργεί σε τέσσερα επίπεδα: το αισθητικό και το παιδευτικό, το ψυχολογικό και το κοινωνικό. Τέλος, δομείται και εξελίσσεται σε τέσσερις φάσεις: την απελευθέρωση (συγκρότηση και ευαισθητοποίηση ομάδας μέσω της αισθησιοκινητικής δράσης), τον σκηνικό αυτοσχεδιασμό (παρουσίαση θεατρικού δρώμενου και σύνθεση), την αναπαραγωγή (ανάπτυξη θεμάτων και παιχνίδια ρόλων), και την ανάλυση (συζήτηση, εικαστική αναπαράσταση, συγγραφή κειμένου).

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο δυστυχισμένο. Να κατατάσσεις τους ανθρώπους σε μια κατηγορία ή να προσποιείσαι πως είναι ο καθένας τους διαφορετικός. Ενώ μέσα σου θάβεις την ωμή αλήθεια . Την αλήθεια που εσύ διαλέγεις να αποκαλείς αλήθεια , που φυλάς καλά κρυμμένη στα ενδόμυχα της ψυχής . Την αλήθεια που δεν τολμάς να πεις , επειδή ξέρεις πως φταίει κάποιος για εκείνη. Την αλήθεια που κανένας δεν δέχεται επειδή δεν το έχουν νιώσει . Και πως να το έχουν νιώσει . Το συναίσθημα της ψυχικής αλλοίωσης , το τέλμα της ανθρώπινης ύπαρξης . Ή έτσι θέλουμε να παρουσιάσουμε την απογοήτευση που γευόμαστε όταν θέτουμε κάποιον πολύ πιο υψηλά από ότι του άξιζε. Ή έτσι νιώθουμε μάλλον και κανείς μας δεν είναι ικανός να ανακαλύψει τι είναι τελικά αυτό που μας προκαλεί να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε μια μόνο κατεύθυνση.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί . Δεν υπάρχουν ευγενείς και αγενείς . Ούτε λάθος και σωστοί. Προσανατολισμένοι προς το λάθος , το λάθος που πρόκειται να κάνουμε , όλοι εκείνοι που γνωρίζουμε στην ζωή μας . Και αναρωτιόμαστε τι ίσως να έφταιξε και τους κατηγορούμε άδικα έτσι . Και αν μας συναντήσουν και μάθουν για την κατάταξη τους , θα μας ζητήσουν εξηγήσεις. Επιχείρημα . Και εσύ τι να τους πεις. Τα ρέστα στον προηγούμενο . Έτσι ωμά , απλά και ρεαλιστικά . Δίχως γιατί ξέρεις εγώ , σε θεωρώ καλό αλλά , και διάφορα άλλα προηγούμενα . Ο προηγούμενος . Ο πρώην . Ο παλιός . Ο εκείνος . Όπως θέλεις αποκάλεσε τον , αλλά για μας είναι κοινός παρονομαστής . Ο άνθρωπος που προκαλεί την κατάταξη των άλλων , προς μια μόνο πλευρά . Και αυτή , θα ναι κακιά πάντα , έτσι γιατί μας έμαθε έτσι . Έτσι , γιατί βάλαμε το χέρι μας στην φωτιά και βιαστικά το τραβήξαμε γιατί κάηκε . Έτσι , γιατί μας έμαθε να μην πιστεύουμε τίποτα , πάρα μόνο να εμπιστευόμαστε την σκιά του εαυτού μας . Και εκείνη σκοτεινή καθώς είναι , μας τρομάζει και δεν τολμάμε να εκμυστηρευτούμε τα πιο απόκρυφα μυστικά μας , ούτε στο ίδιο μας το  είναι . Έτσι , γιατί μια φορά μαθαίνεις πως δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί όλοι σου φαίνονται κακοί . Γιατί στο προσωπάκι τους , βλέπεις όσα έχεις περάσει .

Κοιτάζεις τα μάτια των ανθρώπων και πάνω σε αυτά , αντικατοπτρίζεται όλος ο πόνος που βίωσες . Όλο εκείνο το συναίσθημα θυμού που έχεις κρύψει καλά , μέσα στα δικά σου μάτια και δεν λέει να βγει παρά έξω . Κοιτάζεις την θωριά τους και ανατριχιάζει το χέρι σου γιατί θυμάσαι πως δεν πρέπει να ακουμπάς. Γιατί θα καείς. Θαυμάζεις το σκοτάδι των ματιών τους , και κανείς αυτόματα ένα βήμα πίσω γιατί σου θύμισε τι απέγινες εσύ , όταν έμπλεκες με τα σκοτάδια. Αφουγκράζεσαι τα όνειρα τους και τις ανησυχίες σου και ταυτόχρονα αδιαφορείς γιατί δεν έχει μείνει μήτε στάλα , μήτε ίχνος ευαισθησίας εκεί που θέλουν να ψάξουν . Εκεί που έχεις κλειδώσει καλά και φοβάσαι μήπως κάποιος από αυτούς , δει με μια διαπεραστική , τυχαία ματιά , κομμάτια του παρελθόντος. Ανιχνεύεις την ύπαρξη τους και σκιάζεσαι στην ιδέα να ειπωθούν δύο τρία λόγια μεταξύ σας . Γιατί θυμάσαι καλά , πως καταλήγει όλο αυτό . Γιατί τα τραύματα , νωπά ακόμα , πάνω στο δέρμα σου , είναι σημάδια που δείχνουν την σωστή κατεύθυνση. Τον σωστό δρόμο , εκείνον που θεωρείς αλήθεια . Εκείνον που στο διάβα του , έχει ταμπέλα ” Προσοχή κίνδυνος “. Και μετά , αφού τα σκεφτείς όλα αυτά , κατηγοροποιείς τους ανθρώπους . Όχι δεν μου κάνει , ούτε αυτός , ούτε εκείνος , ούτε κανένας άλλος . Γιατί άραγε . 

Και κανένας δεν είναι έτοιμος ψυχικά να ζητήσει τα ρέστα . Υπάρχει κανένας γενναίος , ανάμεσα μας , που θα κυνηγήσει την απόδειξη από τα σπασμένα που άφησε κάποιος ; Αλίμονο σε εκείνους που δέχονται να καθαρίσουν τα υπολείμματα. Δεν έφταιξε κανένας τους , σε τίποτα . Δεν είναι υπαίτιοι , δεν έσπασαν εκείνοι, δεν ήξεραν , δεν ήθελαν να μάθουν . Οι φήμες λένε , πως ακόμα μαζεύεις τα σπασμένα. Και εκείνα , σου θυμίζουν να κατατάσσεις τους ανθρώπους προς μια οδό . Την οδό αλήθειας , έτσι την έχεις ονομάσει . Την οδό που διαβαίνουν , όσοι έρχονται και πάνε στην ζωή σου . Και είναι στρωμένη με τα σπασμένα . Και μόνο οι κακοί στρίβουν επί της οδού αυτής και δοκιμάζουν την τύχη τους . Και αν περάσουν όλοι από εκεί , σημαίνει πως όντως είναι όλοι κακοί ; Τολμάς να ερωτήσεις την καρδιά σου , τα σπασμένα όμως θρυψαλα σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα . Όλοι ίδιοι , όλοι προς μια κατεύθυνση. Και δεν αλλάζεις γνώμη , επιμένεις . Δεν υπάρχει diversity. Δεν υπάρχει διαφορετικότητα , κανένας τους δεν διαφέρει . Και αν είναι όλοι κακοί , ας είναι . Δεν επιμένεις , ξέρεις , άλλωστε μια φορά το έζησες .

Και ας παραπονιούνται μερικές φορές πως είναι κρίμα να τοποθετούμε τους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση . Σε μια κατηγορία , διαμαρτυρόμενοι πως δεν τους αξίζει . Αν ήξεραν , θα καταλάβαιναν . Αν γνώριζαν , θα έλεγαν καταλαβαίνω . Αν ένιωθαν , θα μπορούσαν να κατανοήσουν . Αλλά όχι . Αλλά ποτέ , δεν συνέβη αυτό . Πάντα κρίνουμε τους άλλους , για την απόλυτη στάση τους , δίχως να βλέπουμε τα τραύματα τους . Τους κρίνουμε, με την αγαθή μας φύση , νομίζοντας πως είναι εύκολο να τους πλησιάσουμε . Χωρίς να γνωρίζουμε πως έχουν καεί και έχουν χορτάσει από δαύτα . Χωρίς να γνωρίσουμε τα trust issues που έχουν αναπτύξει , αγνοώντας τα πλήρως. Ξέρεις , μερικές φορές ζωγραφίζουμε στο μυαλό μας , πως όλα είναι όπως την πρώτη φορά . Την πρώτη φορά που γνωρίζεις κάποιον και θέλεις να μάθεις για κείνον. Για κάποιους , όμως , όλες οι γνωριμίες είναι ίδιες . Καταλήγουν στο ίδιο άτοπο συμπέρασμα, στην ίδια φαρσοκωμωδία , στην ίδια θεατρική παράσταση . Δεν χρειάζεται να τους κατευθυνθούμε. Ξέρουν την αλήθεια . Αλλά την αγνοούν για το καλό τους . Γιατί , κουράστηκαν. Γιατί απηυδήσσαν . Γιατί σιχσθηκαν τον κόσμο που αναπνέουν και κινούνται. Γιατί κανένας τους δεν απέδειξε πως αξίζει να μοιραστούν το όνειρο . Και μετά , δεν θέλησαν να ξαναδοκιμάσουν.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος . Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσουμε για υπευθυνότητα , σε μια κοινωνία που έχει χαθεί η αξία της. Γιατρειά θα βρεις , μα όταν εσύ το θελήσεις . Όταν συνειδητοποιείς πως ή όλοι είναι ίδιοι ή ο καθένας είναι διαφορετικός. Εσύ διαλέγεις και παίρνεις . Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ορίσεις ως αλήθεια. Η ζωή μας , όλη , μια πλάνη , που παλεύουμε να βρούμε κάποιον να ρίξουμε το φταίξιμο και να πάμε παρακάτω . Ή μήπως πρέπει . Πρέπει να επιρρίπτουμε τις ευθύνες , εκεί που πρέπει . Κανένας μας δεν θέλει να ξέρει , πως είναι η αιτία που κάποιος μαζεύει τα σπασμένα . Μα σε κάποιους αξίζει . Γιατί θέλησαν να χαλάσουν , ο,τι όμορφο είχε χτίσει κάποιος . Που με έκανες και σ’ αγαπώ , και τώρα μαραζώνω , λένε οι στίχοι . Και τους πιστεύουμε. Και μαραζώνεις , όχι γιατί θέλεις να επιστρέψεις , αλλά γιατί αναγκάζεσαι να ξεφύγεις προς την κατάταξη . Και είναι κρίμα για τους άλλους. Αλλά δεν φταις εσύ . Δεν ξύπνησες μια μέρα και είπες να μην πιστέψεις ξανά ποτέ κανέναν. Μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες , εκεί που πρέπει λοιπόν. Εκεί που ξέρεις . Και ας κάνουν πως δεν κάνουν . Ξέρουν πως έχουν ευθύνη και ας μην το παραδέχονται. Αργά ή γρήγορα , όλοι το παραδέχονται.

Το θέμα είναι , είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Από τον Κώστα Κρομμύδα.

---

«Έρως ανίκατε μάχαν…» και μπλα μπλα μπλα. Όχι. Φυσικά και δεν «κοροϊδεύω» το αρχαίο ρητό, σε καμία περίπτωση. Αυτό το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα όσοι έχουν πάρει τον Έρωτα και τον έχουν κοσμήσει με επίθετα που, αν ο ίδιος είχε τη δυνατότητα, θα σηκωνόταν και θα έφευγε μόνος του από το ρητό.

Από αυτά, λοιπόν, τα αταίριαστα με τον Έρωτα επίθετα, θα διαλέξω εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο. Το «ανεκπλήρωτος». Αναλύσεις, κείμενα-δοκίμια, οϊμέ, πόνος δοσμένος με παθητικές καταστάσεις θύματος-θύτη, κι ένα Σύμπαν να κατηγορείται πως δεν φέρνει τα πράγματα όπως τα θέλουμε (κι αν το Σύμπαν είχε δικηγόρο, θα το είχε πανηγυρικά αθωώσει).

Στ’ αλήθεια τώρα, μπορούμε να σοβαρευτούμε; Μπορούμε να μην μπλέκουμε την ιερή έννοια του Έρωτα σε καταστάσεις αδύναμες να τον υπερασπιστούν και να τον εξυμνήσουν, αλλά τον βάζουν σε καλούπια, πρέπει, όχι και ίσως; Ενδιαφέρουσα για κάποιους προσέγγιση, αλλά τραγική συγκάλυψη των επιλογών τους.

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή… Κι ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψή μου, όχι για το τι είναι Έρωτας, αλλά για το τι ΔΕΝ είναι.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που μπερδεύουν τον Έρωτα με την ίδια του την ιδέα. Σας μπέρδεψα; Είναι εντελώς διαφορετικό το να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο από το να είσαι ερωτευμένος με την ιδέα του έρωτα ως συναίσθημα που πρέπει να ζήσεις…

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρώτο ΔΕΝ. Ο Έρωτας, αγαπημένοι μου, δεν έχει πρέπει. Δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτή η λέξη, και το άκουσμά της και μόνο τον κάνει να κλείσει τα φτερά του πεισματικά και να στρέψει τα βελάκια του σε άλλες καρδιές.

Έρωτας δεν είναι μόνο σωματική επιθυμία. Σωματική επιθυμία και απόλαυση είναι και το φαγητό. Να συνεχίσω;

Έρωτας δεν είναι να έχω μια παρέα να πηγαίνω για φαγητό, ποτό, σινεμά, κι έναν σύντροφο-γλάστρα να με συνοδεύει στις κοινωνικές εκδηλώσεις μην τυχόν και με πουν… (συμπληρώστε ό,τι νομίζετε όσοι αρέσκεσθε σε χαρακτηρισμούς και ετικέτες).

Έρωτας δεν είναι να έχω ένα ακόμα πορτοφόλι στα έξοδα του σπιτιού και στις διακοπές.

Έρωτας δεν είναι «έχω περάσει τα τριάντα, εγώ πότε θα γίνω μάνα-πατέρας, να νοικοκυρευτώ, να συγυριστώ, το ράφι δεν με χωράει πια και τα πουκάμισά μου βαρέθηκα να τα πλένω μόνος μου».

Έρωτας δεν είναι σπάω τη μονοτονία της καθημερινότητάς μου και επιβεβαιώνομαι με τον θαυμασμό, που επειδή ικανοποιεί τον εγωισμό μου τον ονοματίζω με την πρώτη λέξη της πρότασης.

Έρωτας δεν είναι «σε θέλω με θέλεις, γιατί να το σκεφτόμαστε, σε θέλω με θέλεις γιατί δεν παντρευόμαστε;»

Και για να τελειώνουμε, Έρωτας δεν είναι σίγουρα μια κατάσταση που πρέπει να ασπαστούμε και να θεωρήσουμε πως τη ζούμε γιατί έτσι ‒λέει‒ κάνει ο κόσμος γύρω μας.

Αρχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος των «δεν» και προς τα πάνω, στον Έρωτα δεν χωράνε ερωτηματικά. Δεν χωράνε «μήπως», «ίσως», «γιατί», «ναι, και γιατί όχι». Στον Έρωτα δεν χωράνε ΔΕΝ. Τελεία, παύλα, πέντε, δέκα θαυμαστικά και κλειδαριά.

Στον Έρωτα δεν χωράνε συμβιβασμοί, ούτε βολέματα και οικονομικά καλοπιάσματα. Δεν χωράνε κοινωνικά στερεότυπα με ταμπέλες «ανύπαντρη» και «αιώνιος εργένης», που τρέχουμε όλοι να στριμώξουμε σε δύο κύκλους, έναν της βέρας κι έναν του «τιμημένου» μας στεφανιού.

Στον Έρωτα δεν χωράνε κοινωνικές κατακραυγές και «ορθές» συμπεριφορές.

Κι αν κάπου εδώ ο αντίλογος μιας λογικής πει πως ίσως σου έρθει όταν η ζωή σου δεν αποτελείται μόνο από τη δική σου ύπαρξη αλλά και ενός, δύο ή τριών ακόμα ανθρώπων, τότε τι κάνεις; Τότε, αγαπημένε/αγαπημένη μου, αν είναι Έρωτας, αν όντως είναι Έρωτας και δεν είναι διάλειμμα ενδιαφέροντος από μια καθημερινότητα, έχεις δύο επιλογές: να διαχωρίσεις το «θέλω» από το «πρέπει» και να είσαι εντάξει απέναντι και στα δύο. Γιατί αν μείνεις στα «πρέπει» σου, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να σκορπίσεις τη δυστυχία γι’ αυτό που πάντα χάνεις και ποτέ δεν ζεις, όχι μόνο στον εαυτό σου, αλλά και στους γύρω σου.

Και ναι… Είμαι από αυτούς τους ρομαντικούς, τους ονειροπόλους, πείτε με όπως θέλετε, που πιστεύω πως τον ΕΡΩΤΑ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία, τον ζεις μία και μοναδική φορά (άντε και μια λανθάνουσα).

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας, είναι ισοπεδωτικός. Είναι καθηλωτικός και σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του, που σε κάνει να πετάς και όχι να σέρνεσαι στα πατώματα. Ο Έρωτας ο ένας, ο αληθινός, έχει τόση δύναμη μέσα του, που γκρεμίζει όλα τα τείχη τού μέσα και του έξω σου. Του σωστού και του λάθους. Γιατί ο Έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος. Ποτέ. Ο Έρωτας είναι επαναστάτης. Και όποιος τον νιώσει, γίνεται κι αυτός το ίδιο. Επαναστάτης κι εκείνος!

Ο Έρωτας, ο αληθινός Έρωτας, ο ένας Έρωτας, είναι η προέκταση της ψυχής, της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωή σου με τίποτα λιγότερο.

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας είναι αυτός που θα σε κάνει να καταλάβεις τι δεν ήταν ό,τι μέχρι να τον βρεις ζούσες… Θα σε πάρει από το χέρι και θα σε μάθει να τον ζεις για μία και μοναδική φορά… Αν του αφεθείς και τον νιώσεις να καίει μέχρι και το τελευταίο χιλιοστό της ύπαρξής σου, ναι, θα κρατήσει για πάντα. Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις, μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις… Επιλογή σου να τον αφήσεις να σου φύγει και να μείνεις συμβιβασμένος με ό,τι σου προσφέρει η εκάστοτε σιγουριά σου.

Ωστόσο μην ξεχνάς ποτέ πως η μεγαλύτερη εξύμνηση του Έρωτα είναι για το μεγαλείο του και όχι για την αδυναμία του…

Πηγή

---

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κώστας Κρομμύδας είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Συμμετείχε στον τρίτο και τέταρτο κύκλο της σειράς The Durrells. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το κοινό για την πορεία του στον χώρο του θεάματος, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει την επιτυχία και ως συγγραφέας υπηρετώντας με ήθος την ελληνική λογοτεχνία . Τον Μάιο του 2012 εκδόθηκε το πρώτο ­βιβλίο του, Μπαμπά, Mεγάλωσέ με, του ­οποίου η αναθεωρημένη και επικαιρο­ποιημένη έκδοση κυκλοφόρησε ξανά το 2021 από τις εκδόσεις Διόπτρα, και τον Μάιο του 2013 το πρώτο μυθιστόρημά του, Η Ζωή που Έλειπε (αγγλική έκδοση Cave of Silence). Τον Ιούνιο του 2014 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά του, με τίτλο Ογκρέσα. Ακολούθησε το Μη με Λησμόνει τον Μάιο του 2015 (αγγλική έκδοση Lake of Memories). Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το βιβλίο του Ουρανόεσσα, το οποίο βραβεύτηκε το 2017 ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα έμπνευση» (αγγλική έκδοση Dominion of the Moon). Τον Μάιο του 2017 εκδόθηκε το μυθιστόρημα με τίτλο Φως μέσα στη Θύελλα (αγγλική έκδοση Athora), ενώ το 2018 κυκλοφόρησε το Μυρωδιά από Σανίδι, το 2019 το Μια Νύχτα Ακόμη και το 2020 η Εβόρα. Όλα τα μυθιστορήματά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα του διαγωνισμού βιβλίου των Public. Παραδίδει μαθήματα συγγραφής (Master Class) και «δημόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφημερίδες και περιοδικά και είναι αρκετά ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου μπορείτε και να τον ακολουθήσετε αρχικά στην επίσημη ιστοσελίδα του kostaskrommydas.gr καθώς επίσης και στους προσωπικούς του λογαριασμούς στο Facebook , το Twitter και το Instagram.

Νένα Ευθυμιάδου

Σε μια παραδοσιακή αίθουσα διδασκαλίας οι διαφορές των μαθητών αγνοούνται ή αντιμετωπίζονται ως προβληματικές, σπάνια λαμβάνεται υπόψη το ενδιαφέρον των μαθητών. Ακόμη, επικρατεί σχετικά στενή αντίληψη για τη νοημοσύνη, ένα και μοναδικό εγχειρίδιο και συχνά χρησιμοποιείται με την κάλυψη αυτού και του αναλυτικού προγράμματος να κατευθύνει τη διδασκαλία. Επιπλέον, υφίσταται μία και μοναδική μορφή αξιολόγησης, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στο τέλος για να διαπιστωθεί «ποιος απέκτησε τη γνώση» αναζητώντας τη μοναδική ερμηνεία ιδεών και γεγονότων. Άλλωστε, ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που κατευθύνει τη μαθησιακή συμπεριφορά των μαθητών, χρησιμοποιεί κοινά κριτήρια για την αξιολόγηση τους και λύνει τα ποικίλα αναδυόμενα προβλήματα. Βέβαια, ο χρόνος είναι καθορισμένος και δεν μπορεί εύκολα να διαφοροποιηθεί, παρόλο που η μάθηση εστιάζεται στην απομνημόνευση γεγονότων και την απόκτηση δεξιοτήτων.

Στην άλλη όψη του νομίσματος, σε μια αίθουσα διδασκαλίας με διαφοροποιημένη διδασκαλία, οι διαφορές των μαθητών μελετώνται ως βάση για τον προγραμματισμό και την οργάνωση της διδασκαλίας και η μάθηση εστιάζεται στη χρήση βασικών δεξιοτήτων για την αντίληψη και κατανόηση βασικών εννοιών και αρχών. Πιο συγκεκριμένα, η αξιολόγηση είναι συνεχής και διαγνωστική με σκοπό την προσαρμογή της διδασκαλίας στις ανάγκες των μαθητών, αφού οι τελευταίοι συχνά καθοδηγούνται, ώστε να κάνουν μαθησιακές επιλογές με βάση τα ενδιαφέροντά τους. Βέβαια, το ενδιαφέρον, η ετοιμότητα, και το μαθησιακό προφίλ των μαθητών διαμορφώνουν τη διδασκαλία, και έτι περισσότερο οι μαθητές αλληλοβοηθούνται και αξιολογούνται με πολλαπλούς τρόπους. Ο εκάστοτε εκπαιδευτικός διευκολύνει την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, ώστε να ανεξαρτητοποιηθούν περισσότερο μαθαίνοντας, και συνεργάζονται για να θέσουν μαθησιακούς στόχους με τον χρόνο να χρησιμοποιείται ευέλικτα. Εύλογα, γίνεται αποδεκτό ότι η νοημοσύνη φέρει πολλαπλές μορφές και συνακόλουθα παρέχονται πολλαπλά υλικά. Ως εκ τούτου, αναζητούνται συστηματικά πολλαπλές προσεγγίσεις στις ιδέες και τα γεγονότα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Γλαρόκαμπος, Πευκοχώρι

Η ησυχία που προσφέρει αυτό το μέρος , μοιάζει με πειρατικό θησαυρό . Μακριά από πολυσύχναστους δρόμους και το καυσαέριο των αυτοκινήτων , η παραλία του Γλαρόκαμπου , στην τοποθεσία Πευκοχώρι Χαλκιδικής , μοιάζει ιδανική για απομόνωση. Γεμάτη βράχια και αχινούς , δεν προτιμάται από τους κολυμβητές , αλλά είναι μέρος διαφυγής από την βαβούρα της πόλης. Η σκιά των ελαιών , που εκτείνονται κατά μήκος της παραλίας , δημιουργεί το κατάλληλο σκηνικό για ατελείωτη σιέστα σε καρέκλες και αιώρες ! Πάρτε το αμάξι σας και κατασκηνώστε στο υπέροχο αυτό μέρος , δίχως δισταγμό. Προμηθευτείτε τρόφιμα και νερό , αναψυκτικά , καθώς δεν υπάρχει τριγύρω κάποια πηγή ανεφοδιασμού , παρά μόνο αν βγείτε στον κεντρικό. Η αίσθηση ηρεμίας που κατακλύζει το τοπίο είναι ικανή να σας αποζημιώσει για τα χιλιόμετρα που διανύσατε..

Πολύχρονο Χαλκιδικής

Μια όχι και τόσο συνηθισμένη επιλογή για τους ταξιδιώτες , μολονότι κυριαρχεί η ομορφιά της φύσης και το τοπίο φιλοξενεί τις πιο βαθιές σας επιθυμίες ! Σε απόσταση αναπνοής από το Πευκοχώρι και την Χανιώτη , ο οικισμός του Πολύχρονου σε καλεί να μοιραστείς μαζί του ατελείωτα βράδια. Οργανωμένη παραλία , με μικρά μαγαζάκια , να ξεπροβάλλουν δειλά δειλά , καλωσορίζοντας τον επισκέπτη και προσφέροντας του μοναδικές στιγμές ξεγνοιασιάς.

Μια ιδιαίτερη επισήμανση για τους λάτρεις τη φύσης και μη. Άνθρωπος και περιβάλλον μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά , όταν εκείνος το θέλει. Οι εικόνες που αντικρίζουμε , στις παραλίες και όχι μόνο ντροπιάζουν την νοημοσύνη μας και αδικούν την προσπάθεια που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια , για την διάσωση του περιβάλλοντος. Παρακαλώ , μην πετάτε σκουπίδια στο χώμα και οπουδήποτε εντοπίζετε κενό χώρο. Η μόλυνση του οικοσυστήματος είναι αρκετή για να αποτρέψει τον άνθρωπο να επισκεφτεί το μέρος και παράλληλα οδηγεί τον πλανήτη σε τέλμα , όσον αφορά την ρύπανση του. Τοποθετήστε τα σκουπίδια και άχρηστα αντικείμενα ΜΟΝΟ στους κάδους , εφόσον υπάρχουν. Αν δεν υπάρχει τριγύρω διαθέσιμος κάδος ,βάλτε τα σε ένα ασφαλές μέρος έως ότου βρεθεί . Τέτοιες εικόνες αμαυρώνουν το όνομα της ανθρωπότητας και προκαλούν δυσφορία.

Μια βόλτα στην παραλία θα καλύψει κάθε γευστική ανάγκη σας , ικανοποιώντας ακόμα και τους πιο δύσκολους επισκέπτες ! Προσιτές τιμές , με ποικιλία πιάτων και με θέα το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας .

Παρακάτω , το πιάτο που παρήγγειλα , μανιτάρια ψητά , τυλιγμένα σε στυλ σουβλάκι .Τι λέτε , δοκιμάζουμε ;

Τρανή Αμμούδα , δεύτερο πόδι Χαλκιδικής

Από όλες τις φωτογραφίες των διακοπών μου , αυτή αντικατοπτρίζει την φύση των διακοπών που συνήθως επιλέγω. Αμμουδιά και άθληση, θάλασσα και διασκέδαση. Η παραλία Τρανή Αμμούδα βρίσκεται κοντά στον Όρμο Παναγιάς. Είναι πολύ μεγάλη, εξωτική και ήσυχη. Είναι πιθανότατα μία από τις μεγαλύτερες αμμώδεις εκτάσεις στη Σιθωνία. Βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία. Το νερό είναι ήρεμο και ρηχό, η άμμος ψιλή και λευκή και για αυτό θεωρείται ιδανικός προορισμός για οικογένειες. Είναι μερικώς οργανωμένη, ενώ ποτέ δεν δημιουργείται συνωστισμός εκεί λόγω του μεγέθους της. Έτσι αποτελεί θαυμάσια επιλογή για όσους επιθυμούν να χαλαρώσουν στην ακροθαλασσιά.

Νικήτη Χαλκιδικής

Η Νικήτη είναι μία παραθαλάσσια κωμόπολη στη Σιθωνία Χαλκιδικής. Απέχει από τη Θεσσαλονίκη 105 χλμ. και από τον Πολύγυρο 36 χλμ.. Πρόκειται για μία μικρή πόλη με πολλές φυσικές ομορφιές και μεγάλη ακτογραμμή. Η Νικήτη τους καλοκαιρινούς μήνες κατακλύζεται από Έλληνες και ξένους τουρίστες οι οποίοι είτε διαμένουν στην πόλη, είτε την επισκέπτονται για μπάνιο στην όμορφη παραλία τους ή για να εξυπηρετηθούν από την πληθώρα καταστημάτων που υπάρχουν. Στη Νικήτη οι επιλογές διαμονής σας είναι πολλές, αφού υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και βίλες στις οποίες μπορείτε να περάσετε αξέχαστες διακοπές.  

Τορώνη Χαλκιδικής

Η Τορώνη είναι ένας οικισμός που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου της Σιθωνίας, σε απόσταση 20 χλμ από την Νέο Μαρμαρά και 130χλμ από το αερόδρομιο της Θεσσαλονίκης. Είναι ένας όμορφος τουριστικός προορισμός κατάλληλος για ήσυχες και ξεκούραστες διακοπές. Η μαγευτική αμμώδης παραλία της με τα καταγάλανα νερά της εκτείνεται για 3 χιλιομέτρα και προσφέρει πανοραμική θέα σε όλον τον Τορωναίο κόλπο αλλά και στο Αιγαίο. Απλωμένη κατά μήκος της παραλίας και δίπλα από τον παράλληλο δρόμο που τη διασχίζει, σας παρέχει όλες τις σύγχρονες ανέσεις κατά τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Εδώ θα βρείτε πληθώρα καταλυμάτων για την διαμονή σας αλλά και super market, εστιατόρια και beach bar όπου μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ, το παγωτό ή το ποτό σας με θέα το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα.

Ο τωρινός επισκέπτης της Τορώνης μπορεί να δει το ερείπια του τείχους της Ληκύθου (μία εκ των δυο ακροπόλεων της αρχαίας Τορώνης), στη μικρή χερσόνησο στην νότια πλευρά της παραλίας της, και τον στρόγγυλο ανεμόμυλο στην ομώνυμη θέση. Αξίζει επιπλέον να επισκεφτεί τον χώρο της παλαιοχριστιανικής τρίκλιτης βασιλικής του Αγίου Αθανασίου, κτίσμα του 5ου αι., η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 6ο αι. και στη θέση της οικοδομήθηκε νέα, καταστράφηκε όμως και πάλι και σήμερα σώζεται το μωσαϊκό του μεσαίου κλίτους.

Πιάσε μια μπύρα και άραξε στο ωραιότερο μέρος , κατά πολλούς. Η ψιλή άμμος , η οργανωμένη παραλία , τα μικρά μαγαζιά , που εκτείνονται κατά μήκος της παραλιακής , δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησί !

Το ηλιοβασίλεμα στην Τορώνη είναι μοναδικό. Ανεπανάληπτο , χρυσαφένιο , ντυμένο με όλα τα χρώματα του ουρανού , ανεμειγμένα με τα σύννεφα που δεσπόζουν στον καλοκαιρινό ουρανό. Καθώς ο ήλιος συνεχίζει το ταξίδι του προς την Δύση , διακρίνεις την μαγεία της φύσης , να χάνεται μέσα στην θάλασσα και το απέραντο γαλάζιο.

Τα χρώματα του δειλινού συγκινούν και τον πιο απόμακρο επισκέπτη. Η αρμονία που εκπνέουν μαγνητίζει το εσωτερικό των ματιών και αποτυπώνει εικόνες αγαλλίασης . Άλλωστε , ποιος μπορεί να μείνει απαθής , μπροστά στο μεγαλείο της φύσης ;

Πευκοχώρι , Γλαρόκαμπος , Πολύχρονο , Νικήτη και Τορώνη. Ό,τι και να επιλέξεις , ο προορισμός σε ανταμείβει. Τα τοπία της φύσης , η παραλία με τους λουόμενους , η οργάνωση και η εξυπηρέτηση , όλα απαραίτητα και όλα σημαντικά. Μην ξεχνάτε όμως : στο ταξίδι δεν έχει σημασία ο προορισμός . Αλλά η παρέα . Βρες την ιδανική συντροφιά , για σένα και ξεκίνα εξορμήσεις στα μέρη που σου δείξαμε. Και αν δεν πείθεσαι , δοκίμασε να τα επισκεφτείς και δεν θα χάσεις. Οι φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν μόνο τις δικές μου εμπειρίες , μέσα από την κάμερα του κινητού μου.

Τι λες , δοκιμάζουμε ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου