Παιδαγωγική προσέγγιση Αναλύονται οι παιδαγωγικές πρακτικές διαχείρισης της τάξης και οι τεχνικές συμβουλευτικής που χρειάζεται να χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτής κατά τη διάρκεια της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Το ζήτημα της παιδαγωγικής ευαισθητοποίησης είναι ιδιαίτερα σημαντικό για αυτό τονίζονται θέματα που έχουν να κάνουν με την ιδιαιτερότητα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης όπως είναι η καλλιέργεια της μαθησιακής αυτονομίας, η αμοιβαία αποδοχή, η παροχή υποστήριξης μέσα από τη διασφάλιση της διαπροσωπικής επικοινωνίας με κάθε εκπαιδευόμενο.
Διαχείριση προβλημάτων Παρουσιάζονται περιπτώσεις προβλημάτων που μπορεί να συναντήσει ο εκπαιδευτής και αναδύονται ο ιδιαιτερότητες του ρόλου του. Γίνεται συζήτηση προκειμένου κάθε εκπαιδευτής να έρθει σε πρώτη επαφή με προβλήματα που παρουσιάζονται σε περιβάλλοντα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης (εγκατάλειψη σπουδών, μη τήρηση χρονοδιαγράμματος, απόρριψη της συνεργασίας, αποφυγή επικοινωνίας).
Συνεργατική μάθηση Οι εκπαιδευτές εμπλέκονται σε τεχνικές προώθησης της ομαδικής εργασίας. Αρχικά συζητούν ανά δυάδες και στη συνέχεια παρουσιάζουν ο ένας τον άλλον στους υπόλοιπους εκπαιδευτές. Μετά συγκροτούν τριμελείς ή και τετραμελείς ομάδες προκειμένου να πολλαπλασιαστούν τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ τους. Σε κάθε ομάδα ανατίθεται ένα θέμα προς συζήτηση (ποια είναι η αξία της καθοδήγησης και της ενίσχυσης στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση;). Κάθε ομάδα παρουσιάζει την συνισταμένη άποψη στις υπόλοιπες ομάδες σε ένα κλίμα συνεταιρικής μάθησης.
Εκπαίδευση Εκπαιδευτών: Αλληλογνωριμία και παρουσίαση του προγράμματος
Γνωριμία Το εκπαιδευτικό σεμινάριο ξεκινά με τη γνωριμία μεταξύ των εκπαιδευτών και των ατόμων που στελεχώνουν την ομάδα διεκπεραίωσης του εκπαιδευτικού προγράμματος. Κάθε άτομο παρουσιάζει τον εαυτό του με το μικρό του όνομα προκειμένου να αρχίσει να αναπτύσσεται προσωπικό κλίμα γνωριμίας και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις αμοιβαίας αποδοχής και συνεργασίας.
Το πρόγραμμα Στη συνέχεια, οι εκπαιδευτές ενημερώνονται για τις αρχές, τους στόχους και την οργανωτική δομή του προγράμματος επιμόρφωσης. Τους παρέχονται πληροφορίες για το πώς οργανώνεται η διδακτική μεθοδολογία και για το ποιες είναι οι απαιτήσεις για τον εκπαιδευτή. Γίνεται συζήτηση προκειμένου να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με το ρόλο του εκπαιδευτή στο πλαίσιο του προγράμματος εξ αποστάσεως επιμόρφωσης.
Η ύλη Προσδιορίζεται η ύλη που θα διδαχθεί σε κάθε εκπαιδευτικό πρόγραμμα και παρουσιάζεται το διαθέσιμο μαθησιακό υλικό στις μορφές που θα δοθεί στους εκπαιδευόμενους. Οι απόψεις των εκπαιδευτών στα ζητήματα της ύλης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη γιατί αφενός είναι γνώστες του διδακτικού αντικειμένου και αφετέρου θα πρέπει να εξασφαλιστεί η αποδοχή από την πλευρά τους των επιλογών στα περιεχόμενα της μάθησης και στη διαμόρφωση των διδακτικών στόχων.
Στο μαθησιακό περιβάλλον ενός προγράμματος εκπαίδευσης ενηλίκων που συνδυάζει τεχνικές εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και παραδοσιακής εκπαίδευσης, ο εκπαιδευτής χρειάζεται να διαθέτει εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να οργανώσει αποτελεσματικά επιμορφωτικές δραστηριότητες που έχουν τη μορφή ομαδικών συναντήσεων σεμιναριακού χαρακτήρα, τη μορφή εξ αποστάσεως μελέτης του εκπαιδευτικού υλικού, αξιολόγησης και σύγχρονης και ασύγχρονης επικοινωνίας και συνεργασίας μέσω του περιβάλλοντος ηλεκτρονικής διαχείρισης της μάθησης.
Η προετοιμασία του εκπαιδευτή αναλαμβάνεται από το φορέα παροχής του προγράμματος στο πλαίσιο σεμιναριακών συναντήσεων «πρόσωπο με πρόσωπο», όπου οι εκπαιδευτές ενημερώνονται αναλυτικά για τις απαιτήσεις του ρόλου τους, τις ανάγκες που καλούνται να καλύψουν και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις που προσδιορίζονται από το πλαίσιο αρχών του επιμορφωτικού προγράμματος.
Η διάρκεια του σεμιναρίου καθορίζεται από το φορέα οργάνωσης του προγράμματος ανάλογα με τις δυνατότητες συνάθροισης των εκπαιδευτών στον ίδιο χώρο αλλά και το χρόνο που μπορεί να αφιερωθεί για την εκπαίδευσή τους. Συνήθως, ένα σεμινάριο διάρκειας μεταξύ 10 και 15 ωρών επαρκεί για την ανάπτυξη των θεματικών ενοτήτων.
Βέβαια, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του σεμιναρίου οι εκπαιδευτές είναι πιθανό να έχουν απορίες ή κάποιες ανασφάλειες για τις αρμοδιότητες που θα τους ανατεθούν. Για το σκοπό αυτό διατίθεται στους εκπαιδευτές, αμέσως μετά την εκπαίδευσή τους, άμεση πρόσβαση στο ηλεκτρονικό περιβάλλον διαχείρισης της μάθησης προκειμένου να έχουν επικοινωνία με τους υπευθύνους οργάνωσης του προγράμματος μέσα από τα διαθέσιμα εργαλεία επικοινωνίας.
Επίσης, η επικοινωνία μπορεί να γίνεται μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή και τηλεφωνικής συνομιλίας προκειμένου οι εκπαιδευτές να είναι έτοιμοι όταν ξεκινήσει το σεμινάριο.
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.
Κάρολος Κουν, 1908-1987, Ο Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης
Το θέατρο αποτελεί έναν κλάδο της τέχνης που αναφέρεται στη δημιουργία και την απόδοση ιστοριών (πραγματικών ή φανταστικών) ζωντανά μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου. Βέβαια, συνδράμουν και άλλες τέχνες όπως τα εικαστικά, η μουσική και ο χορός με σκοπό την τέρψη και την επιμόρφωση των θεατών.
Το θέατρο είναι εντελώς διαφορετικό από την παρακολούθηση μιας ταινίας γιατί είναι ζωντανό, άμεσο και ασκεί μια διαφορετική επίδραση και γοητεία στον άνθρωπο.
Πλέον, έχουμε τη δυνατότητα να «εισέλθουμε» στον κόσμου του θεάτρου πιο εύκολα από ότι παλαιότερα διότι έχουμε περισσότερες επιλογές, ευκαιρίες να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητα μας και να συναντήσουμε μια άλλη πραγματικότητα, λίγο πιο «καλλιτεχνική»!
Τα οφέλη του θεάτρου είναι αναμφισβήτητα πολλά και ευτυχώς, πλέον, πολλά σχολεία έχουν εντάξει τη θεατρική αγωγή στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα ή το θέατρο αποτελεί επιλογή για εκδρομή. Επομένως, μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με τον υπέροχο αυτόν κόσμο από μικρή ηλικία. Ακόμη, μη ξεχνάμε δεν είναι λίγα τα παιδιά που έχουν ως εξωσχολική δραστηριότητα το θεατρικό παιχνίδι.
Η θεατρική αγωγή στα παιδιά συμβάλλει σημαντικά στη συνολική μόρφωση και εκπαίδευση τους και προσφέρει ποικιλία γνώσεων. Το θέατρο έχει την ικανότητα να συμβάλλει στην πνευματική ανάπτυξη του παιδιού κάνοντας το να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι έκφρασης. Είναι μια ζωντανή τέχνη που παραδίδει συγκλονιστικά συναισθήματα, γνώσεις, πληροφορίες σε ένα παιδί και ενεργοποιεί τα πνευματικά του χαρίσματα.
Μέσα από αυτό, μπορεί να προβάλει υψηλή αξία και να δημιουργήσει πρότυπα. Το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει για τα παιδιά με δύο τρόπους: από την οπτική του κοινού και από την οπτική των ηθοποιών, τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά και βιώνουν τον ρόλο του έργου.
Το παιδί λόγω του θεατρού:
1. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα καθώς μαθαίνει να συζητάει τις ιδέες του.
2. Αποκτά μεγαλύτερη κατανόηση για τον κόσμο, τις αξίες, τον συνάνθρωπο.
3. Το άγχος του μειώνεται καθώς η συγκέντρωση του ενισχύεται.
4. Η φαντασία του αναπτύσσεται.
5. Λαμβάνει γλωσσικά ερεθίσματα και ιδέες που το βοηθούν να αναπτύξει το λεξιλόγιό του.
Μια μεταβλητή, που επηρεάζει σημαντικά την ομαλή ένταξη των μαθητών με προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο, είναι οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών απέναντι στην ένταξη, καθώς η επιτυχία των πολιτικών ένταξης, που έχουν εφαρμοστεί συνδέονται άρρηκτα με το τι πιστεύουν οι εκπαιδευτικοί.
Οι μελέτες για τις απόψεις των εκπαιδευτικών αφορούν και εστιάζουν κυρίως στη διδακτική εμπειρία και στην αντιλαμβανόμενη αποτελεσματικότητά τους για τη διαχείριση της σχολικής τάξης, στην έλλειψη οικονομικών πόρων για τις κατάλληλες προσαρμογές, στην απουσία δια-υπηρεσιακής συνεργασίας, στην ανεπάρκεια κατάρτισης σε θέματα διαχείρισης της συμπεριφοράς καθώς και στη μειωμένη αποτελεσματικότητα εξαιτίας του άγχους ή της εξουθένωσης τους.
Διαπιστώνεται ότι η αρνητική στάση των εκπαιδευτικών, όταν υπάρχει, οδηγεί σε αυξανόμενη αρνητική αλληλεπίδραση με τους μαθητές, που με τη σειρά της ανατροφοδοτεί και καλλιεργεί αρνητικά συναισθήματα αμφίπλευρα, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο.
Όμως, η αξία της αποδοχής και του αισθήματος του «ανήκειν» σε μια ομάδα είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και, με αυτή την έννοια, είναι αναγκαία η συμπερίληψη των μαθητών με συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, όπως και κάθε άλλης ιδιαίτερης ομάδας.
Η ενεργή συμμετοχή των παιδιών με προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολικό πλαίσιο απαιτεί, από την πλευρά του εκπαιδευτικού, αφενός θετική προδιάθεση και αφετέρου σωστή οργάνωση της σχολικής τάξης και γνώση τεχνικών για τη σωστή διαχείριση συμπεριφοράς, γιατί έτσι θα μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να ανταπεξέλθουν στις πολλαπλές προκλήσεις των μαθητών με συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες.
Ένα βιβλίο το οποίο αναφέρεται σε ένα επίκαιρο θέμα, το προσφυγικό φαινόμενο, είναι το βιβλίο «Ένα σπιτάκι για τη Σάλλυ» της συγγραφέας Γιώτα Βάσση έκδοση του 2018. Ενήλικες και παιδιά αναγκάστηκαν με βίαιο τρόπο να αποχωρήσουν μέσα από δύσκολες συνθήκες από την πατρίδα τους και να αναζητήσουν ένα περιβάλλον πιο ασφαλές για να φτιάξουν ξανά τις ζωές τους, να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτούς και την οικογένεια τους.
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στο προσφυγικό φαινόμενο και εστιάζει στην προσφυγική εμπειρία και στη δύναμη της ζωής και της φιλίας. Δεν επιχειρεί να μεταδώσει γνώσεις για τους διαφορετικούς πληθυσμούς που μπορεί να προέρχονται τα παιδιά πρόσφυγες αλλά δίνει έμφαση στους λόγους και στις συνθήκες μετακίνησης και διαμονής των προσφύγων.
Η ιστορία της Σάλλυ που αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα της και να αναζητήσει έναν άλλον τόπο είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να μιλήσεις σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας για ένα τόσο ευαίσθητο και λεπτό ζήτημα. Με βασικό άξονα τη δύναμη της ζωής και της φιλίας αλλά και της συνύπαρξης, τα παιδιά με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι σε θέση κατανοήσουν το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να ζουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Επίσης, είναι κατάλληλα γραμμένο και εικονογραφημένο για γονείς και παιδιά. Με πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου έχει μεταφραστεί στα αραβικά για να μπορέσουν να το διαβάσουν και τα παιδιά πρόσφυγες που ζουν πλέον στην Ελλάδα σε δομές φιλοξενίας από τις εκδόσεις Παρισιάνου και παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Λασκαρίδη υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Είχαμε ξαναμιλήσει , για εκείνα τα αντίο. Τα νοσταλγικά , τα απόμακρα , τα – γεμάτα θλίψη , που σου αφήνουν μια πικρία στην άκρη της γλώσσας. Τα αντίο , θα μπορούσαν να ναι και ολόκληρη σειρά . Τόμοι ολόκληροι , γραμμένοι από ανθρώπου χέρι , σκαλισμένα με θυμό και επιφορτισμένα με αναμνήσεις και πρόσωπα . Τα αντίο , είναι πολλά , θυμάστε ; Θέλει , με προσοχή , κάθε φορά να επιλέγεις το σωστό , εκείνο που αρμόζει , που χωράει να μπει σε μια ανθρώπινη σχέση που οδεύει προς την δύση της. Μερικές φορές , επιβάλλονται τα αντίο . Τα αποζητά ο οργανισμός , σαν αντίδοτο του πόνου . Σαν παυσίπονο τσέπης , επιχρυσωμένο με “δεν πειράζει , έτσι έπρεπε να γίνει “ , “ εγώ δεν το θέλα , μα με αναγκάσαν οι συνθήκες “. Τι γίνεται , παρά ταύτα , με εκείνα τα αντίο , που πρέπει να δοθούν; Απαντήσεις που αναμένονται , ερωτήσεις που κρυφογελούν στο σκοτάδι , ψάχνοντας σε ξένα σώματα , να βρουν παρηγοριά. Και εσύ , ηθικός αυτουργός , δέκτης της οργής και συνέταιρος της θλίψης, αρνείσαι κατηγορηματικά την εμπλοκή σου με τα αντίο. Τα ‘πάτε , τα συμφωνήσατε , τα ξεκαθαρίσατε. Τα αντίο , δεν χωρούν. Κοσμούν αυτάρεσκα τα τελευταία μηνύματα σας , με μια δόση ειρωνείας , πως όλα τα καλά τελειώνουν . Και τα αντίο , μόνο έτσι έχουν αξία . Και ξεχνάς , πως και τα αντίο έχουν ψυχή . Και φτερουγάνε , προσμένοντας καρτερικά , να δοθούν με τρόπο σωστό , κατάλληλο , τίμιο . Όμορφο , αξιοπρεπέστατο . Που δεν σβήνει τις αναμνήσεις , σαν να ‘τανε γραμμένες με μολύβι , σε χαρτί τσαλακωμένο γεμάτο υποσχέσεις. Φρόντισε να τιμάς , τα αντίο που επιλέγεις . Και η ολοζώντανη μορφή σου , να παρασέρνει τα λόγια της στο , μένος του αέρα , λόγια πικρά και πληγωμένα , λόγια που κρύβουν αντίο βασανισμένα. Μα να τα λες , κοιτώντας τον άλλον στα μάτια , ευθυτενώς με τόλμη , προσευχόμενος να μην είναι απλά μια λανθασμένη γνώμη , παρά συνειδητοποιημένες αποφάσεις. Γιατί , τα αντίο που πρέπει να δοθούν , τα πληκτρολόγια δεν τα ξέρουν .
Τα αντίο προσκαλούν στην συζήτηση και εκείνες , τις μικρές αναλαμπές δικαιωμάτων που ανακατεύονται στον πάτο της κατσαρόλας με τα όρια , σαν να μην μας έφτανε ο πόνος και η θλίψη , λες και το κάνουν επίτηδες , να σέρνονται καταβεβλημένα για να δικάσουν εκείνον που έχει ανάγκη από αντίο. Και η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι , σφραγίζεται ο φάκελος , λύνεται το κουβάρι , με συνοπτικές διαδικασίες . Καταδικάζοντας εκείνον , που έχει ανάγκη να αποχωριστεί τον πολύτιμο του λίθο , τον άνθρωπο που διάλεξε , λέγοντας πως – δεν σέβεται τα όρια , την τάση για απομόνωση , την κραυγαλέα μορφή θλίψης του άλλου , απορρίπτοντας με χέρι δικαστή και ατσάλινη ψυχή , ελαφρυντικά και αποδείξεις . Και δικαιώνεται πανηγυρικά , εκείνος που απορρίπτει τα καθωσπρέπει αντίο , που δεν αντέχει , δεν μπορεί , δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί. Και οι μικρές φτερούγες , γεμάτες αναμνήσεις που αχνοφαίνονται στον πρωινό καφέ του , φτερούγες που εναγκαλίζουν με θέρμη τα τρυφερά αντίο , κόβονται απότομα , προκαλώντας πτώση. Γιατί , δικαίωμα στην εξιλέωση , στην κάθαρσις , στο όμορφο , ντυμένο με κορδέλες πολύχρωμες και αέρινες , αντίο , έχει και εκείνος που θέλει με ευλάβεια να αποχαιρετήσει τα χέρια που του προσέφεραν σιγουριά , ασφάλεια , δίχως μίσος. Και ποιος είσαι εσύ , ω άνθρωπε , που κρίνεις ποιος πρέπει να λάβει , τα καθωσπρέπει αντίο , δεν φτάνει που σε αγάπησε σαν να τανε αίμα σου και το μοναδικό του βιός του ; Αρνείσαι να συμμεριστείς τις ενοχικές του σκέψεις , πως θα ‘πρεπε να κλείσει , η υπόθεση του έρωτος που “ σε έχει πια ζαλίσει “ , χωρίς αποχαιρετισμούς και ανώδυνα αντίο , παρά μόνο μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο , χωρίς δακρύβρεχτα “μείνε “ , “σε παρακαλώ “ , και στην ψυχή φωλιάζει το διψασμένο κρύο. Μήπως να μαθαίναμε τι θα απογίνουν τελικά εκείνα τα αντίο ;
Με χέρι τρεμάμενο , παράμερα , σκουπίζουμε διστακτικά , τα δάκρυα που τρέχουν , το αίμα από τις πληγές των λαβωμένων “αντίο “. Και η θλίψη πηγάζει βαθιά από την γνώση μας- ξέρουμε άλλωστε πως θα καταλήξουν. Τα σπασμένα τους φτερά , δίνουν ώθηση να φύγουν , σε ξένες φωλιές να εγκατασταθούν , σωστά να αγαπηθούν. Και μένει η πίκρα στα χείλη τους, ακλόνητη η φλόγα αναζωπυρώνεται μέσα τους , σε κάθε ανάμνηση του αείμνηστου εκείνου έρωτα,που του έλειπε ο επίλογος και τα αυθεντικά αντίο. Και σε κάθε στιγμή, της σύντομης ζωής τους , κραυγάζουν με δύναμη , με μίσος , πως τα αδικήσανε, πως μείνανε ορφανά , χωρίς συγνώμες . Και πως έχουν ανάγκη να δοθούν σωστά , να σταματήσουν το ανούσιο κρυφτοκυνηγητό ανάμεσα στα πλήθη και να φτάσουν στον προορισμό τους. Και ύστερα σιωπή- η νύχτα που απλώνεται φέρνει σιγή στα σπίτια που μετοίκησαν τα αντίο και το σκοτάδι , πυκνό και αδιαπέραστο , φέρνει στο νου τις στιγμές που έλαμπαν από ευτυχία. Και νόμιζαν πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σταλούν και να λυτρώσουν εκείνον που έχει ανάγκη. Δεν ήξεραν, όμως , πως στους ανθρώπους , στις σχέσεις που διαγράφουν στην πορεία της ζωής τους , τα κουμάντα τα κάνει ο εγωισμός και όχι οι ίδιοι. Και στους δυο , τρίτος πια χωρεί. Ειδικά , αν είναι εκείνος , ο εγωισμός που τρέφεται στα στήθη των ανθρώπινων όντων και τους τρελαίνει , τους τυφλώνει , στέλνει την Άτη του Ομήρου να τους θολώσει το μυαλό και να ξεχάσουν κάθε τι γνώριμο τους . Ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ξέχνα , αντίο μου , τα θέλω σου και μη , ξέχνα τον καλόκαρδο σκοπό σου και μείνε δέσμιος του εγωισμού , μέχρι να ΄ρθούν τα πάνω κάτω. Και ας μην δεις ποτέ το φως του ήλιου . Και ας μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου • άλλωστε ποιος στο εγγυάται ; Ακόμα και αν φτάσεις , θα ναι αργά , η ζημιά θα έχει γίνει και οι πληγές που ξεδιψούν με ψευδαισθήσεις και θεραπείες , ξανανοιγουν – μήπως κλείσαν και ποτέ ;
Στα μάτια μου μοιάζουν , κρυφές πτυχές των πόθων , τα πληγωμένα αντίο που βασανίζουν φίλους , αδέρφια , μανάδες , συντρόφους . Εκείνους τους ανήμπορους , τους τυχαίους , τους ανθρώπους που τυρρανούν τους εαυτούς τους , μέχρι να κλείσουν μόνοι τους τις πληγές τους . Ένα μεγάλο ευχαριστώ , σε όσους δίνουν πνοή στα τελευταία αντίο και υπόσχονται την τελευταία ιερή συνάντηση του αποχαιρετισμού . Που δεν στερούν από το ταίρι τους το δικαίωμα των εξηγήσεων , των χορτασμένων ματιών , των τρεμάμενων φωνών και το τελευταίο χάδι . Όλα ετούτα , συνιστούν το τελευταίο αντίο που πρέπει να δοθεί , θεμελιώνουν την σύσταση του , βάζουν φωτιά στα σωθικά των χωρισμένων και επέρχεται η τελείωσις της σχέσης. Και σε όσους τα στερείτε , τα απαρνήστε , τα φτύνετε και τα χλευάζετε , σαν να ‘τανε κωμικά αστεία , είναι του κύκλου τα γυρίσματα μεγάλη αμαρτία . Θαρρείτε πως δεν θα έρθει και η δική σας ώρα , να νιώσετε το αίσθημα της αδικίας να διατρέχει το κορμί σας και να παρακαλείτε γονατιστοί τα θυμωμένα αντίο που κάποτε αγνοήσατε – και τους στερήσατε και εσείς την εξιλέωση τους ; Θαρρείτε πως δεν θα γελάσουνε εις βάρος σας την ώρα που πνιγμένοι στα δάκρυα μιας άλλης σχέσης , την ώρα και την στιγμή που θα τους απευθυνθείτε με κόμπο στο λαιμό να σας σώσουν ; Ίσως να μην το κάνουν – γιατί είναι και καλόκαρδα πανάθεμα τα . Μα κάποια στιγμή , θα πέσετε πάνω τους και θα σας θυμηθούν. Και τότε θα ναι πλέον αργά για συγνώμες και προσπάθειες . Τότε πια , τα αντίο θα είναι σκουριασμένα , βαλσαμωμένα σε νέες περιπέτειες , απασχολημένα με άλλες υποθέσεις . Ρισκάρεις ;
Τα αντίο που πρέπει να δοθούν , ζωγραφισμένα στα αγωνιώδη πρόσωπα των καυγάδων , είναι η πολύτιμη σας ευκαιρία. Να αναζητήσετε τα λάθη σας , να ανατρέξετε σε παλαιότερες αναμνήσεις , να αποφασίσετε τέλος πάντων αν μαζί δεν κάνετε (και χώρια δεν μπορείτε ) . Τα αντίο αυτού του είδους , δίνουν στον παρευρισκόμενο μια ανάσα ζωής , έναν τελευταίο συλλογισμό , μια ανασκόπησης της κατάστασης και σιγουρεύουν τα βήματα του . Είναι άραγε αναγκαίο το αντίο σε όλες τις περιπτώσεις ; Ή μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε; Θυμηθείτε μόνο – τα αντίο δεν είναι πάντοτε επιλογή μας , οι μικρές σταγόνες εγωισμού πρέπει να στερέψουν για να δώσετε χώρο στα δικαιώματα του ανθρώπου σας , μην βιαστείτε να του αρνηθείτε την τελευταία συνάντηση , την τελευταία αγκαλιά , το τελευταίο χάδι . Για εκείνον σημαίνουν πολλά ,ίσως να είναι και η κάθαρσις του . Το αποδεσμευτικό σινιάλο , η ξεθωριασμένη ανάμνηση που θα κρατήσει φυλαγμένη στο σεντούκι του για αιώνες. Κοιτάξτε , γύρω σας . Πόσες ξεθωριασμένες αναμνήσεις χωρίς τα αντίο που πρέπει να δοθούν περικυκλώνουν τους ανθρώπους , στοιχειώνουν την ύπαρξη τους και γίνονται δέσμιοι του παρελθόντος. Και σε κανέναν δεν κάνει καλό , να δεσμεύεται από το παρελθόν του . Μάρτυς πολλών δακρύων και συνοφρυωμένων προσώπων , που τους άρπαξαν , μέσα από την ψυχούλα τους , αβίαστα , το αντίο , μην τους το στερείτε . Και αν εκείνα τα αντίο , που δίνονται υπό τον ήχο της βροχής και σφαλίζουν έρωτες και σχέσεις , δεν είναι η δική σου , μονόπλευρη αμαρτία , ίσως και να άλλαζε , αν μιλάγαμε για αυτά τα αντίο . Τα λυτρωτικά , τα αποδεσμευτικά , εκείνα που αποσείουν τα βάρη του έρωτος . Τα γελαστά και όμορφα , που πρέπει να δοθούν αντίο.
Ο Ελβετός γλωσσολόγος Ferdinand de Saussure, προσέγγισε τη γλώσσα ως ένα «σύστημα σημείων τα οποία εκφράζουν ιδέες» και υποστήριξε ότι το σύστημα αυτό μπορεί να χωριστεί σε δύο βασικά μέρη: το λόγο (langue), ο οποίος αποτελεί το αυθαίρετο σύστημα συμβόλων που έχουν υιοθετήσει και αφομοιώσει τα μέλη μιας δεδομένης γλωσσικής κοινότητας, και την ομιλία (parole), δηλαδή η εξωτερίκευση του συστήματος αυτού από το άτομο.
Αξίωσε επίσης ότι η γλωσσολογία ασχολείται με την ιστορία των γλωσσών, και με τις κοινωνικές ή πολιτισμικές επιρροές που σχηματίζουν την εξέλιξη της γλώσσας. Θεμελίωσε τη διάκριση μορφής – ύλης στη γλώσσα, αξιώνοντας ότι «η γλώσσα είναι μορφή, όχι ύλη».
Ως ύλη, εννοεί το διπλό σύνολο στοιχείων που έχει στη διάθεσή του ο ομιλητής, των φωνητικών και εννοιολογικών στοιχείων. Η ύλη θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια άμορφη εύπλαστη μάζα η οποία μπορεί να πάρει το σχήμα που επιθυμεί αυτός που την έχει και επεξεργάζεται. Η συγκεκριμένη έκφραση που μπορεί να πάρει η μάζα αυτή, αποτελεί τη μορφή, δηλαδή συγκεκριμένη αυτόνομη δομή κι όχι απλώς ύλη.
Η διάκριση μεταξύ λόγου και ομιλίας είναι ιδιαίτερα σημαντική για την επιστήμη της γλωσσολογίας επειδή επισήμανε την ανάγκη να μελετηθεί επιστημονικά τόσο η γλώσσα ως εσωτερικό σύστημα όσο και ως εφαρμογή αυτού του συστήματος κατά άτομα.
Ένα γλωσσικό σύστημα είναι εκ φύσεως αφηρημένο κοινωνικό φαινόμενο ή θεσμό, το οποίο λαμβάνει υπόσταση μέσω της γλωσσικής συμπεριφοράς των μελών της γλωσσικής κοινότητας.
Συνεπώς, αντιλαμβάνεται τη γλωσσολογία ιδιαίτερα κοντά στην κοινωνιολογία και την κοινωνική γλωσσολογία. Με τις έννοιες που εισήγαγε έδωσε νέα πνοή στην επιστήμη της γλωσσολογίας και άνοιξε νέους ορίζοντες μελέτης για την επιστήμη και υπήρξε ο ιδρυτής της επιστήμης της σημειολογίας, με τον ορισμό που έδωσε στην γλώσσα, ως ένα σύστημα σημείων.
Ήθελα να γράψω για την Ελβετία που πήγα, για την ζωή γενικά, αλλά με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία, δεν μπορώ να μείνω σιωπηλή…
Δεν θα ξεκινήσω την ανάλυση ποιος φταίει και ποιος όχι. Προφανώς και οι δυο πλευρές φταίνε. Ωστόσο, δεν φταίει ο λαός που δεν έχει σπίτι. Τα παιδιά που κλαίνε. Φαντάζεστε μια νύχτα να ξυπνήσετε εσείς από βομβαρδισμό… μια μέρα να μείνετε χωρίς τίποτα, εκεί που νομίσατε ότι τα έχετε όλα… Κρίμα πως χάνεται η ανθρωπότητα.
Όχι. Δεν θα μιλήσω για αυτό. Θα ξεκινήσω να λέω όμως, πόσο «άχρηστοι» έχουμε γίνει όλοι. Έχουμε ¨Εξελιχθεί¨ τόσο πολύ που διαβάζοντας τα νέα ετοιμάζεσαι να «φουντάρεις».
Παθολογικές συμπεριφορές, εγκληματικότητα, αδιαφορία, απάθεια και εγωισμός.
Αυτό θα είναι το motto του 21ου αιώνα.
Σε τι οικογένειες μεγαλώσατε? Σε τι περιβάλλον ζείτε και γίνατε όλοι έτσι όπως είστε?
Αντί να διαβάσετε ‘κανα βιβλίο πηγαίνετε και καταστρέφετε τις μέλισσες. Έχετε μάθει ποτέ ότι χωρίς μέλισσες θα καταστραφεί το οικοσύστημα μας ?! Το θέμα είναι ότι δεν σας φταίει κανείς που είστε έτσι.
Αντί να δείτε τον εαυτό σας κατηγορείτε τους άλλους.
Αντί να πάτε να λύσετε τα ψυχολογικά σας, δίνετε εσείς συμβουλές… Τον εαυτό σας δεν μπορείτε να συμβουλέψετε, μη προσπαθείτε άδικα να συμβουλέψετε άλλους.
Δεν έχετε μάθει ότι κάθε πράξη σε αυτή τη ζωή έχει ευθύνη και συνέπεια. Πως να το ξέρετε αφού και αυτοί γύρω σας δεν το ξέρουν. Η μεγαλύτερη εξέλιξη στον κόσμο γίνεται μέσα μας, με τον εαυτό μας. Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να βρεις ποιος είσαι και να δώσεις αγάπη στον κόσμο. Πως γίνατε όλοι έτσι ? Δεν αναρωτιέστε ποτέ εάν είστε καλά?
Δεν μπορεί στον 21ο αιώνα τον ψυχολόγο να τον έχουμε ακόμα για μάγος. Πηγαίνετε να λύσετε τα θέματα σας πριν είναι αργά !
Πως γίνεται οι αρχαίοι Έλληνες να μπορούσαν να δουν τον κόσμο και να σκεφτούν για τη φύση, τον άνθρωπο, και εσείς να μην μπορείτε?! Η επιστήμη δεν εξελίσσεται, η επιστήμη σας προσφέρει έτοιμα παράγωγα, τα οποία σας κάνει ακόμα πιο χαζούς. Η εξέλιξη είναι μέσα μας.
Η ιατρική την μπερδεύουν για κύκλος του supernatural, προσπαθώντας να θεραπεύσει τελειωμένα περιστατικά και φρικτούς ιούς . “Foolish the doctor who despises the knowledge acquired by the ancients” – Ιπποκράτης. Έχετε παρατηρήσει ότι οι παππούδες σας είναι πιο υγειές από σας παρόλο που δεν είχαν tablet και smartphone. Δεν αναρωτιέστε γιατί !?
Θεωρείτε ότι ο κόσμος αυτή τη στιγμή εξελίσσεται? Θεωρείτε ότι είναι όλα καλά?
Ξυπνήστε ή τουλάχιστον μην προκαλείτε και άλλες ζημίες. Βρείτε τα με τον εαυτό σας, με τη φύση, με το γύρω σας. Δείτε τι γίνεται… Δείτε που πάμε…
Καλός άνθρωπος γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Και κάτι τέτοιο δεν είναι κατάρα. Χάρισμα είναι
Είναι αυτή η κατάσταση που εσύ δίνεις… και δεν παίρνεις!
Όλοι έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Άτομα καλοπροαίρετα, φιλικά, συμπαθητικά. Ανθρώπους που δίνουν και τους ευχαριστεί μόνο αυτό.
Δεν εθελοτυφλούν, δεν πιστεύουν ότι δίνουν όσα παίρνουν, γιατί στην τελική αυτό τους αφήνει αδιάφορους.
Δε δίνουν μόνο όταν έχουν συμφέρον, δεν σκέφτονται καν τις συνθήκες τόπου, χρόνου και κυρίως ατόμου, όταν είναι να προσφέρουν.
Για αυτούς ο καλός λόγος, η χαρά που θα μοιράσουν και η αγάπη που απλόχερα δωρίζουν έρχεται αυθόρμητα. Δε θέλει σκέψη η καλοσύνη!
Είναι άτομα, που όπως λένε, και το τονίζω το όπως λένε, χαίρεσαι να συναντάς, να κάνεις παρέα μαζί τους, να τους έχεις στη ζωή σου στην τελική! Μιλάς για αυτούς και τα λόγια σου στάζουν μέλι, τους επιδοκιμάζεις και θεωρείς με το κουτό σου το μυαλό ότι έτσι ανταποδίδεις αυτό που… δεν σου ζητούν!
Αλλά τελικά όλα είναι μόνο… λόγια!
Είναι κοινότυπο, αλλά εδώ αρμόζει απόλυτα η φράση «να τα βράσω τα λόγια, η πράξη έχει σημασία»!
Αν χαιρόσουνα πραγματικά που στην ζωή σου είχες την τιμή να γνωρίσεις ένα τέτοιο άτομο, θα έδινες λίγη προσοχή στα σημάδια.
Οι άνθρωποι, γενικά προσφέρουν στους άλλους αυτά που επιθυμούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
Αυτό είναι και το πολυπόθητο σημάδι! Ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου και τόσο καιρό ποδοπατάς, επειδή τον θεωρείς δεδομένο, θέλει απλά την προσοχή σου.
Δεν έχει ανάγκη από λεκτική αναγνώριση των όσων κάνει για σένα, αλλά από πρακτική.
Είναι άνθρωπος ευαίσθητος, που έχει καταλάβει το απόλυτο νόημα της ζωής, την ανιδιοτελή προσφορά!
Απλά και αυτοί… άνθρωποι είναι και όχι καλοφτιαγμένα ρομπότ.
Κάποιες στιγμές ξυπνάει μέσα τους η λογική, η κοινή λογική.
Βλέπουν πράγματα που βγάζουν μάτι, ότι πιάστηκαν κορόιδο. Είναι κάποιες στιγμές, – στο κάποιες δώστε σημασία, γιατί είναι αυτές οι εξαιρέσεις – που τους παίρνει από κάτω, που ξυπνάνε λες και βγήκαν από λήθαργο και αντικρίζουν την ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Συνειδητοποιούν ότι αυτό για το οποίο τόσο καιρό πάσχιζαν δεν αξίζει, δεν αγγίζει καμία προσδοκία τους. Και νιώθουν το απόλυτο κενό, την απογοήτευση, που χειρότερο συναίσθημα δεν υπάρχει. Η λύπη, η στεναχώρια, ο θυμός είναι εφήμερα, ο χρόνος τα γιατρεύει. Η απογοήτευση όμως, σε πληγώνει βαθιά, σου δημιουργεί τραύμα, ανεπανόρθωτο. Σου διαλύει το μέσα σου σαν παλάτι στην άμμο. Αυτό κατεδαφίζεται και εσύ νιώθεις άδειος.
Κι όμως, ακόμη και τότε δεν κατηγορούν τους άλλους, θεωρούν ότι υπαίτιοι είναι αυτοί οι ίδιοι. Και ίσως να έχουν δίκιο! Γιατί δίνουν χωρίς να λογαριάζουν σε ποιον πάει, δεν κρίνουν τους ανθρώπους με τα συνήθη κριτήρια. Αν αγαπούν , αγαπούν αληθινά και δίνονται άνευ όρων. Αναγνωρίζουν τα λάθη τους, που τους οδήγησαν σε αδιέξοδα. Δεν κρατούν όμως κακία και αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο τους, που τους καθιστά έρμαιο της τύχης τους!
Αυτά τα άτομα συνήθως, είναι και τα πιο πληγωμένα. Αγαπήστε τα, λίγο παραπάνω! Δίνουν στους άλλους με την ελπίδα ότι έτσι. θα γιατρευτεί η δική τους πληγή, θα καλυφθεί η δική τους ανάγκη για αγάπη. Και στην τελική, τι ζητάνε; Να τους σηκώσεις, όταν πέφτουν!
Ένα άγγιγμα από το πουθενά, εκεί που δεν το περιμένουν. Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο. Ένα φιλί για καληνύχτα ή ευχαριστώ. Μία βόλτα που θα τους ξεκουράσει και θα τους αλλάξει τη ρουτίνα. Απλά πράγματα ζητούν αυτοί οι άνθρωποι. Ενδείξεις μικρές, αλλά θαυματουργές. Ικανές να τους βυθίσουν πάλι… στον κόσμο τους, που δεν είναι ονειρικά πλασμένος, ούτε έχει ροζ συννεφάκια. Απλά όταν ο ουρανός γεμίζει με γκρι σύννεφα βρέχονται, γιατί βάζουν κάτω από την ομπρέλα τους αυτούς που αγαπούν… και λένε ότι λατρεύουν να περπατάνε στη βροχή!
Και είναι μάταιο να προσπαθήσει να αλλάξει ένας τέτοιος άνθρωπος. Θα πέφτει πάντα σε τοίχο. Θα του συμπεριφέρονται άσχημα και όμως, στην πρώτη ευκαιρία θα συμπεριφερθεί σωστά.
Έτσι γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Δεν θα πω ότι είναι κατάρα, το αντίθετο μάλιστα, είναι χάρισμα, που δυστυχώς δεν έχει αναγνωριστεί και δεν εκτιμάτε σχεδόν ποτέ.
Και επειδή σε αυτήν την ζωή, οι καλοί θα την πατάνε πάντα, και όσο αυτή θα τους πατάει αυτοί θα σέρνονται, μήπως πρέπει απλά να τους δωρίσουμε και άλλη μία ομπρέλα για τις βροχερές μέρες;
