Να φεύγεις, να ηρεμεί το μέσα σου

Είμαι από τους ανθρώπους που γενικά βαριούνται τα ταξίδια, ειδικά τα μακρινά και για πολλές μέρες.
Θεωρώ βαβούρα την ετοιμασία, βαλίτσες , πράγματα, ταλαιπωρία σκέτη. Η διαδρομή, μέχρι να φτάσεις…συν ότι ζαλίζομαι εύκολα.
Στην επιστροφή άντε να οργανώσεις το χάος, έχω αφήσει βαλίτσα ένα χρόνο γεμάτη και είχα βγάλει μόνο ό,τι θα χρειαζόμουν, χωρίς υπερβολές!

Οπότε μπορώ να πω πως δεν είμαι άνθρωπος που πετάει την σκούφια του για διακοπές , ωστόσο φέτος και μετά από έναν αρκετά ζόρικο χειμώνα, ένιωσα για πρώτη φορά στην ζωή μου την ανάγκη να φύγω μακριά από όλους και απ’ όλα! Να αλλάξω παραστάσεις και να ξεφύγω από καταστάσεις και ανθρώπους που με έριχναν.

Κάπως έτσι λοιπόν πήρα τα βουνά και τα φαράγγια. Με αφορμή το γεγονός ό,τι έχει σπίτι ένας συνάδελφος στα Ιωάννινα , είπαμε να πάμε εκεί και να κάνουμε μικρές εξορμήσεις γύρω γύρω στα χωριά.
Δεν αφήσαμε πηγή για πηγή που να μην πάμε . Φυσικά και βουτήξαμε στα παγωμένα νερά του Βοϊδομάτη, μιας και θάλασσα κοντά δεν είχαμε. Απίστευτη εμπειρία. Μοναδικά τοπία και τόσο γραφικά μέρη.
Οχτώ υπέροχες μέρες μακριά από το χάος της Αθήνας και το καυσαέριο.
Λίγες για να προλάβεις να τα δεις όλα βέβαια.
Θα ήθελα πριν φύγω να περπατήσω μέσα στην παλιά πόλη, στην λίμνη περιμετρικά ακούγοντας μουσική και να πιώ έναν καφέ στο νησί της κυρα Φροσύνης .

Αν και χειμερινός προορισμός ακόμα και το καλοκαίρι έχεις επιλογές. Βέβαια για τους ρομαντικούς ίσως θα ήταν πιο ωραία χειμώνα , παρέα με το άλλο τους μισό , να περπατάνε το βράδυ χέρι χέρι στα πλακοστρωμένα δρομάκια με τα όμορφα εναλλακτικά καφενεία.
Ζεστή σοκολάτα με θέα την λίμνη. Φαγητό σε ταβέρνες πάνω στο βουνό και να βλέπεις γύρω σου μόνο πράσινο.

Καμιά φορά είναι καλό να κρατάς μια απόσταση από την ρουτίνα σου και να την σπας λίγο, φεύγοντας κάπου μακριά. Αξίζει η “ταλαιπωρία” και με το παραπάνω. Αν υπάρχει και καλή παρέα τότε μην το σκέφτεσαι καν.
Νόμιζα πάντα πως η πιο όμορφη πόλη που έχω δει είναι η Θεσσαλονίκη, με διαφορά θα πω πως ερωτεύτηκα τα Ιωάννινα και σίγουρα τα συστήνω ανεπιφύλακτα για όσους ακόμα πήζουν στην δουλειά και θα πάρουν πιο αργά την άδεια τους.

Η φύση τελικά μου πάει, σε όλους πάει, γι’ αυτό ας την προσέχουμε λίγο.

Deppie Politaki




Greco-Italian war

Playlist to read this article

Mastermind by Taylor Swift

You could say she had a diabolical mind. And if you expressed it to her face, she considered it a compliment, more so than when you praised her beauty. Her brain was thinking of all the possible versions of a plan. Ways out and solutions, in the exceptional case that she was faced with obstacles. And she always won the battles that unfolded in front of her. She always won. At any cost. Having in her quiver, bows steeped in the poison of wit that stood out on her forehead, she took out of contention every enemy who dared to set foot on the blood-stained land of emotions she claimed. You could say that her mind worked like a faithful clock that wakes its master when the sun rises and the moon disappears from the field of view of the human eye. A precious all-gold watch was her mind, adorned from head to toe with rose petals that the ghost of the dawn left behind, as she went to meet her secret lover behind the pointers of the clock that always struck midnight. Indeed, she had thought of everything. Every possible scenario, every self-destructive thought had crossed her mind. And always the gilded shell of her brain came to the same conclusion. In this particular solution. As if the stars and planets had aligned when the two of them found themselves in that room. As if they did it on purpose jokingly, they placed their fates on the wooden table of that low-ceilinged room and began to cut and sew their thread. Messing up the tangles of their existences, as if it were a badly written joke. She pushed that thought out of her mind and looked angrily at the sky. The stars, now pretending to hide under the sunlight, smiled at her mentally and subtly illuminated the path she had to follow. Gritting her teeth, she smiled at the male figure to her left who looked at her with wide eyes and grabbed the red marker in front of her. The male figure managed to whisper not to do what she had in mind, but she had already written on the board. They looked at the board at the same time and the red letters symbolized the start of war – they knew it themselves. Her name, written, was capable of causing the luck of both of them, leading to bad events. Which she might not have planned. Or she could have. After all, she was known as a true mastermind.

Her cold and trembling flustered hands deliberately let the red marker fall to the ground, making an irritating- dragging sound and laughing in her mind at her dramatic self, who always wanted to chase elusive dreams and make everything sparkle, born with the coveted Midas touch. She had the whole afternoon at her disposal, to face her opponent and create the plan that would bring her closer to the much-desired victory. And then, it would clearly show to that male shocked face that watched every twitch of her forehead, how much intelligence she had drilled into her thighs. She would show that sun-tanned face from the Italian land, with whom she had to do. What ancient powers birthed her mother and what bird’s beak quenched her never-before-seen bleeding lips,  for him to come and stand with such audacity in front of her. She was enchanted by this audacity. She made her temples tremble, at the dance of Enceladus and let her not admit it. It might have been a simple debate, but she thought it was a deadly power play. Who will be recognized as the most intelligent among the others. Who will lead the hungry wolves that were about to rush into civilization and devour it at once. She tried to concentrate her thoughts in the small mental boxes defined by the procedure and immediately got down to business, writing in detail what could be used against him. She had colorful markers next to her, but she preferred to use the red one. She imagined it would be his wasted blood, rolling down the paper and staining her cheeks red, every time he decided to pull her chair to watch her fall to the ground, always at lunchtime. She would soon show him that his little antics irritated her more than anything else. She didn’t dare admit that they made her heart skip a beat and her lower limbs freeze to death. Waiting to taste his eternal kiss. Nonsense, she whispered to herself. He was only an enemy. Nothing more. Nothing less. What she could not understand was that during wars, it is not forbidden to kiss your enemy. No one could tell if she hadn’t foreseen it.The smart ones do not analyze their plans, nor do they engage in small talk with the rest. Masterminds do not reveal their secrets. They act silently under the city lights. Αnonymously.

Her precious hand stretched out in pain as she caught herself writing on some scrap paper for over three hours.Her incomprehensible mind was already working overtime and she thought it was time to loosen up a little.Her allies proposed the same, having in the back of their heads, that she was their strong card and she should not withdraw from the first quarter, as they saw it from their perspective, victory was a one-way street.The getaway car hadn’t reached her nerve cells yet, nor had the thought of giving up crossed her mind.They wouldn’t get very far as a team if they quit now. They had to continue the search,  at all costs.This battle was nothing compared to the Greco-Italian war that had been going on for days now, giving a taste of Mediterranean temperament to the other members of the European Union. This war would end today, whether Italian sovereignty wanted it or not, having found the source of the trouble and the beginning of the war estrus, which was none other than her presence.Hard to guess, I daresay. Back to the foreign soil that hosted the impending war conflict, the conifers bent over her gaze and met her all-around handwriting spread out on the crumpled papers, steeped in self-doubt and they laughed repeatedly at the fastidiousness of her annotations. Such meticulousness, not even in his wildest dreams.She knew where to strike, even though the way the battle was developing, favoured the Italian enemy.Her ancestors trusted her. She would not betray her brave parentage.A smug breeze interrupted her attention and an Italian hand landed on her shoulder, rousing the wild one inside her. She turned backwards, annoyed at his insolence and a seeming storm formed in her eyes expressing all the disgust she could feel for him. Enemies should not be in the same encampment. Nor look at each other, as if they want to swallow the nectar of their existence and stab their hurt feelings in succession. He leaned down next to her and whispered in her ear, softly, that he would come out victorious between them, electrifying the atmosphere surrounding them and letting her know he wasn’t joking at all.She found herself resenting and wanting to suffocate him slowly and painfully with her bare hands, depriving his wasteful presence of this vain world one, until now, dared to question the power of her mind. How capable she was, as a general of the Greek side. How smart she was. And this unruly Italian horse had just done it. Oh, he would pay dearly for this humiliation, she swore to herself. You don’t provoke masterminds, unless you want to kill yourself.

The sun was setting and the pen was almost out of ink when she raised her head and looked behind her. The procedures were completed. The time of the collision was on her feet and waiting to be rebuilt from the ground up. Most of the war observers had started to enter the room where the battle would take place, clueless about the following ones. The Italian horse, as she mockingly called him, gave her a complimentary look, full of arrogance,  as he stepped his foot inside the door and held it ostentatiously, saying ladies first. – What an idiot, my Lord, trying to play it superior when he’s sure to lose, she thought to herself , dripping irony from her parted lips, forming a crooked smile. She shouldn’t care so much about his insolence, she had a fight to face against him. They weren’t characters from a fantasy book with dragons and knights, nor did they have an incurable passion for each other. All this war needed was strategy. Nothing more, nothing less, she kept reminding herself. Then why do they constantly dream of themselves, under the same roof, nights when the moon dominates the sky, bewitching nights where the caress becomes a mark, an imprint, on naked bodies that are sacrificed on the altar of pride? She pushed that thought from her mind, which had planned everything since the day she crossed the conceivable limits of the universe and sat in her chair quietly. She threatened her tears not to flow, not to humiliate her, in front of her enemy and above all not to betray the empathy she hid deep within her soul. She watched the hostile male figure rise and lift the group onto his shoulders. His speech had good prospects, she had to admit. Her resourceful mind had foreseen this version of the story and was not threatened in the least. The tricks he used to convince the others in the room were outdated, even though they were arguing about his land, the one that gave him life and made him a fierce warrior of northern Italy . She squirmed quite a bit in her chair, anxious about her foray into battle, didn’t want to be ridiculed in front of his eyes, as if she cared enough about his opinion to feel threatened by his pretended cloth that was pinned on her while he was talking. What did she just – Oh no. Oh . That means something. This thing, that keeps looking at her angrily, that keeps trying to be with her constantly. He is not as much of an enemy as she thought. Damn it. As a mastermind, she should have realized this sooner. How do we proceed from here on, in a camp with mines placed everywhere?

She was drenched in cold sweat as soon as she heard her name being mouthed by her allies . Time to show this poor creature who would really win this war , although it was not difficult to guess. She had all the provisions to be declared the winner. No roadblock would ever stand in her way to immortality. She had crossed this path countless times,  so many that it seemed like a game to her now. After all, she didn’t want to win in ordinary ways, had become like an immune food the fact that she always won, whoever the enemy was. Her mind had already formed the initial illusion she wanted to feed on the opponent before the  scuffle even begins . She began to speak, greeted those upon present and pushed a clump of her hair that was falling in front of her eyes. The male figure kept his eyes on her, constantly, making her task even more complicated. She was trying not to look at him, wanted to erase that stupid smile from his face , he wanted to confuse her, that devil with lifelong eyes  . Suddenly, her tongue got stuck, didn’t know what to say, trying to show that she forgot her words, the ones she’d been memorizing all afternoon . She apologized to the audience and sat down, pretending to be disappointed , playing the grieving widow beautifully. She was shaking her leg incessantly, as a sign of inability to betray her human nature , making the time pass even harder. The hardest moment had just arrived and reached upon their feet . Two hands rose stiffly, ready to swallow her existence and the war plan she had proposed. No sentence with a question mark scared her anymore . That’s why she responded bluntly to those who will crucify her at the first moment not letting a single pin drop on the dirty floor. A sneer was stuck on the other side΄s lips , causing a disturbance inside her. Her mind played games with her confidence, thought she saw a glint of pride in his ey – I am going to prison for life , just by touching your flames , said softly to her subcutaneous world .  The opposite side interrupted the coherence of her proposals and began to launch attacks on the plan she had drawn up, stressing that they would not be able to reach even the borders with such visions. She threw the chair to the side and began to refute the nonsense , enemy was spouting, pointing out the flaws in his own plan.How was it possible for them to win in this way? She had been forced to work with newborns , everyone could see it . However, masterminds don’t lose. Never. Time for checkmate .

By the time the meeting was over, the flowers had grown back as thorns and her anxiety had peaked. The verdict of the public has never been good for bloodthirsty criminals who constantly seek the validation of the world. The message was clear from the enemy -he would crush her at every chance he got. She dragged her carcass to the wooden benches outside the conference room, mourning herself. People’s decisions scared her more than torturous death, could lead innocents to the gallows. An ally approached her discreetly and informed her that the decision had been made, punching a hole in the bubble she was trapped in, cradling her face in both of her hands. She felt great relief looking at the smiles of the attendees, entering the hall with her head held high. Her confidence was hardly caged, she thought as she approached the table with the envelope containing the result. If her plan worked, she had to lose the ballot . She didn’t want to expose her hidden narcissism, so she gave her hand to the enemy, clenching her fingertips. The people took their seats and the general coughed loudly so that they could finally start.  Among the rest of the members, his own eyes locked on hers, hearing that he had won this rough-and-tumble clash . She had lost honorably to her most valuable rival , it was something she would hardly accept. Unless she already knew . But these are games of chance, impossible to escape one’s destiny. Not a single beat escaped from the heart that has been carrying for twenty-one years, the girl with the flaming eyes and the invisible bow slung across her back. She remained unfazed, approaching her opponent diplomatically and shaking his hand again, muttering congratulatory words of victory . The war was still raging, but she had just played her strong card , eagerly awaiting his own reaction. She didn’t have to wait long. Half an hour earlier during dinner, the constellations presented her with the most elusive opportunity. She followed him to that secluded warehouse to fetch a chair , clearing her throat only time. The male figure who thought he had won the battle between them stood in front of her and asked her in surprise why she appeared in such a place, at such a time. Her tender words nestled in his heart,  was hard for him to understand that this unruly warrior might even have feelings after all , as she congratulated him once more, telling him she had a present for him, as a sign of reconciliation. He didn’t have time to open his mouth as she pressed her lips to his, savoring her own victory, bringing to the surface the true nature of the Greco-Italian war ,the struggle between these two to express what they felt. And she had done it first, with great success. She had managed to see behind the words and insults they exchanged daily. For her, losing a battle by feigning the truth makes you win the war by straight-corner execution. Masterminds do not need the truth .

 After all, a sloppy kiss can win a war

Ariadne Emmanouilidou




1. Η διατήρηση στη μνήμη

Είναι κοινός τόπος η παραδοχή ότι το πέρασμα του χρόνου επουλώνει όχι μόνο τις σωματικές αλλά και τις ψυχικές πληγές και αμβλύνει τον πόνο. Παράλληλα, όμως, ο χρόνος από συμπαραστάτης γίνεται και αντίπαλος γιατί συσκοτίζει όσα συνέβησαν. Η μνήμη μόνο μπορεί να διατηρήσει ζωντανά τα πρόσωπα, τους τόπους, τα γεγονότα.

Η εκστρατεία στη Μικρά Ασία, η Καταστροφή και η προσπάθεια των προσφύγων να επιβιώσουν στην Ελλάδα, όπως και τα άλλα δύο κορυφαία γεγονότα της νεότερης Ελληνικής ιστορίας: η Επανάσταση του 1821 και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μαζί με την Κατοχή και τον Εμφύλιο, αποτέλεσαν από πολύ νωρίς θέμα μιας πολύ μεγάλης σειράς δημοσιευμάτων, δημοσιογραφικών, ιστορικών, και λογοτεχνικών.

Ένας από τους βασικούς λόγους γραφής αυτών των κειμένων ήταν η διατήρηση στη μνήμη των θριάμβων αλλά και των τραγικών επεισοδίων και η διάδοση της σημασίας τους όσο το δυνατόν περισσότερο.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Η λογοτεχνία ως μαρτυρία

Η λογοτεχνία με τρόπο ευχάριστο και όχι κουραστικό, χωρίς να επιβάλλει την αμέριστη προσοχή του αναγνώστη, όπως ένα επιστημονικό βιβλίο, τέρπει, ενημερώνει, διδάσκει, προβάλλει νέες ιδέες, προκαλεί, συγκινεί.

Όταν ένα ιστορικό γεγονός γίνεται θέμα λογοτεχνικής αφήγησης εντυπώνεται στο νου πολύ εντονότερα από ότι μέσω μιας απλής παράθεσης των σχετικών στοιχείων. Για παράδειγμα, το δράμα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου με τις μάχες των χαρακωμάτων στα πεδία της Ευρώπης και τα εκατομμύρια νεκρών στρατιωτών αποδόθηκε ανάγλυφα και συναρπαστικά σε μυθιστορήματα, όπως το Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ και Η ζωή εν τάφω του Στράτη Μυριβήλη, που έμειναν αξέχαστα στο νου και την ψυχή των αναγνωστών.

Η διαφορά της λογοτεχνικής από τις άλλες αφηγήσεις έγκειται στο ό,τι απευθύνεται στο συναίσθημα και προκαλεί συγκίνηση στον αναγνώστη, ενώ ανάγει τα ατομικά βιώματα των λογοτεχνικών ηρώων σε πανανθρώπινα παραδείγματα και δημιουργεί αλησμόνητες εικόνες ζωής, κυρίως μέσα από την αισθητική απόλαυση. Επιπλέον, όπως πρόσφατα είπε ο Ιταλός συγγραφέας.

Στο λογοτεχνικό χειρισμό ενός ιστορικού θέματος μπορούμε να διακρίνουμε τρία στοιχεία που σχετίζονται με τις προθέσεις του κάθε συγγραφέα.

Αντόνιο Ταμπούκι

1.               Η διατήρηση στη μνήμη

2.               Ο ιδεολογικός χρωματισμός

3.               Η Ιστορία ως απλό περίγραμμα/πλαίσιο

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Σταυροδρόμια πολιτισμών

Επί χιλιάδες χρόνια κατοικούσαν Έλληνες στη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη μαζί με τους ντόπιους πληθυσμούς. Περιοχές-σταυροδρόμια πολιτισμών, φημισμένες για τον πλούτο τους, διεκδικήθηκαν από μεγάλες αυτοκρατορίες, τη Ρωμαϊκή, την Βυζαντινή και την Οθωμανική, ενώ πολλοί άλλοι κατακτητές πολιόρκησαν τις πόλεις και κυρίευσαν τη γη, προκάλεσαν καταστροφές αλλά άφησαν και ίχνη των δικών τους πολιτισμών, στοιχεία όλα που συνέβαλαν στη δημιουργία πλούσιων τοπικών πολυσυλλεκτικών πολιτισμών.

Για την άφιξη του ελληνισμού από την αρχαιότητα στον Πόντο ιδρύθηκε το 658 π.Χ. το Βυζάντιο από τον Μεγαρέα Βύζαντα. Το 330 μ.Χ. εγκαινιάστηκε ως Νέα Ρώμη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Α’ (Κωνσταντίνος ο Μέγας) που μετέφερε εκεί την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας του. Η Κωνσταντινούπολη, όπως ονομάστηκε πλέον, έμελλε να γίνει το λαμπρό κέντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ μετά την πτώση της (29 Μαΐου 1453), ο πολιορκητής της, Μωάμεθ ο Β’, ηγέτης των Οθωμανών Τούρκων την διατήρησε ως πολιτικό κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης επέφερε λίγα χρόνια αργότερα και την Οθωμανική κυριαρχία στον Πόντο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος  της Μικράς Ασίας είχε ήδη κατακτηθεί από τους Τούρκους.

Περνώντας τώρα στα παράλια της Ιωνίας, απέναντι από τη Χίο μαρτυρείται η ύπαρξη νεολιθικού οικισμού από το 3000 π.Χ. περίπου. Τον 11ο αιώνα π. Χ. έφτασαν Έλληνες άποικοι στην ήδη υπάρχουσα Σμύρνη. Στους επόμενους αιώνες πολλοί κατακτητές διεκδίκησαν την πόλη, ώσπου το 1424 την κατέλαβε ο Σουλτάνος Μουράτ. Η εξαιρετική θέση της ως κόμβου επικοινωνίας τόσο οδικά με το εσωτερικό της Μικράς Ασίας όσο και από τη θάλασσα προς τα εδάφη της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης της έδινε σημαντικό πλεονέκτημα και συνέβαλε στην ευημερία της.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Ο καθρέφτης

Η μικρή Μαριλένα ήταν πολύ περίεργη για τον κόσμο. Ήθελε να εξερευνήσει τα πάντα, να μάθει τα πάντα.
Ένα απόγευμα όπως όλα τα άλλα , η μικρή μας φίλη που βαρέθηκε να παίζει μόνη της και αφού η μαμά της ήταν πολύ απασχολημένη για να ασχοληθεί μαζί της, είπε να κατέβει μια βόλτα στο υπόγειο.
Εκεί, μέσα στη σκόνη και στο σωρό από ξεχασμένα αντικείμενα που πλέον είχαν αχρηστευτεί , παρατημένα στο σκοτάδι για αιώνες, η Μαριλένα βρήκε ένα μεγάλο χρυσό καθρέφτη. Παρά το γεγονός ό,τι ήταν βρώμικος και αραχνιασμένος δεν έπαυε να στέκει εκεί περήφανος και να δείχνει όσο αριστοκρατικός μπορούσε.
Της μικρής μας εξερευνήτριας αμέσως της τράβηξε την προσοχή, πλησίασε και τον θαύμαζε με δέος. Ξάφνου, όπως ακούμπησε πάνω το χεράκι της, σαν μια δύναμη να προσπαθούσε να την τραβήξει μέσα. Η Μαριλένα αφέθηκε και από την σκοτεινή και σκονισμένη αποθήκη βρέθηκε σε ένα όμορφο κόσμο μαγεμένο. Ένα κόσμο ντυμένο στα λευκά, όπου ο χρόνος εκεί έμοιαζε να έχει σταματήσει. Ένα κόσμο παράλληλο που έμοιαζε τόσο με τον δικό της. Όμως εκεί οι άνθρωποι δεν βιάζονται, οι μεγάλοι ασχολούνται με τα παιδιά που παίζουν όλα μαζί. Δεν τους φωνάζουν και δεν τα διώχνουν επειδή είναι απασχολημένοι.
Μέσα στον καθρέφτη ζουν και περίεργα μυθικά πλάσματα, από αυτά που κανείς συνταντά μόνο στα παραμύθια και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Όμορφοι μονόκεροι και άλλα πολλά. Όλα φιλικά και ήμερα.
Και μέσα σε όλα αυτά ξαφνικά η Μαριλένα βρήκε μια γυναίκα ίδια η μητέρα της, όμως δεν είναι νευρική και πιεσμένη, είναι ήρεμη.
Η μικρή ηρωίδα μας έχει σαστίσει, δεν πιστεύει αυτά που βλέπει. Έχει αρχίσει και κρυώνει, ο κόσμος αυτός είναι παγωμένος, η Μαριλένα μας φοράει μόνο τα πιτζαμάκια της. Τότε την πλησιάζει η γυναίκα εκείνη που θυμίζει την μαμά της και την ρωτάει αν έχει χαθεί και αν θέλει να πάει σπίτι της να της δώσει μια κουβέρτα και ένα ζεστό ρόφημα να πιει. Η φίλη μας απορεί, γιατί δεν την αναγνωρίζει η ίδια της η μητέρα….όμως δεν την ενοχλεί γιατί στην τελική εκείνη την νοιάζεται. Την ακολουθεί και το σπίτι της είναι ίδιο με το πραγματικό της σπίτι. Τυλίγεται μπροστά στο τζάκι με μια κουβέρτα που την έδωσε η καλή κυρία και πίνει το ζεστό κακάο που της έφτιαξε. Μετά ήρθε και ο άντρας της. Ήταν κι εκείνος ίδιος με τον μπαμπά της όμως ούτε εκείνος φαίνεται να την αναγνωρίζει. Είχε αρχίσει να νυχτώνει, αφού έφαγαν βραδινό είπαν να διαβάσουν μερικά παραμύθια στην Μαριλένα και μόλις ξημερώσει να πάνε να βρουν τους γονείς της Μαριλένας. Εκείνη όμως δεν ήθελε, προτιμούσε να μείνει εκεί που την φροντίζουν και της αφιερώνουν χρόνο. Της δίνουν αγάπη και στοργή. Διάβασαν μερικά όμορφα παραμύθια και η μικρή μας φίλη αποκοιμήθηκε, εκεί μπροστά στο τζάκι. Κάποια στιγμή η Μαριλένα ξύπνησε από μια αγανακτησμένη φωνή. Ήταν η μητέρα της. Όταν άνοιξε τα ματάκια της ήταν μπροστά στο μεγάλο χρυσό καθρέφτη, Στην σκοτεινή σκονισμένη αποθήκη, στο υπόγειο. Η μητέρα της την αγκάλιασε και της είπε να μην της το ξανακάνει ποτέ αυτό γιατί την τρόμαξε πολύ. Την πήρε από το μικροσκοπικό της χεράκι και την πήγε να κάνει ένα ζεστό μπάνιο, να της βάλει καθαρά ρούχα και να της φτιάξει το αγαπημένο της φαγητό γιατί η μικρή μας φίλη ήταν πολλές ώρες στο κρύο υπόγειο, μόνη φοβισμένη. Και μετά της διάβασε το αγαπημένο της παραμύθι. Η Μαριλένα μας ζήτησε συγγνώμη στην μαμά της και την παρακάλεσε να είναι πάντα έτσι μαζί της για να μην χρειάζεται να την ανησυχεί , αλλιώς θα πήγαινε να ζήσει με την κυρία που μοιάζει στην μαμά της αλλά την αγαπάει.

Deppie Politaki




ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Στις περισσότερες προσπελάσεις της γλώσσας, ακόμη και τις παραδοσιακές ή δομικές, τα πεδία του ενδιαφέροντος δεν είναι πάντα αμιγώς γλωσσολογικά. Συναντάμε θεωρήσεις ιστορικές, φιλοσοφικές, γεωγραφικές πολιτικές, σημειολογικές. Από τη μία, λοιπόν, εξετάζονται τα γλωσσικά στοιχεία και, από την άλλη, μεταξύ άλλων, κοινωνικές έννοιες, όπως η κοινωνική τάξη, το καθεστώς και το κύρος, η ισχύς και η εξουσία, η αλληλεγγύη και η προσαρμογή.

Υπάρχουν, βέβαια, τέσσερις πιθανές περιπτώσεις για τη συσχέτιση γλώσσας και κοινωνίας.

1) Εξωτερική αιτιότητα της διαμόρφωσης και της ποικιλίας στη γλώσσα: η κοινωνική δομή επηρεάζει και καθορίζει τη γλωσσική δομή και συμπεριφορά: πρόκειται ίσως για την προφανέστερη σχέση.

2) Αντίστροφα, η γλωσσική δομή διαμορφώνεται και μεταβάλλεται κυρίως από εσωτερικούς λόγους, λόγους συστήματος (εσωτερική αιτιότητα) και επηρεάζει την κοινωνική δομή.

3) Οι δύο δομές, κοινωνική και γλωσσική, βρίσκονται σε συνεχή και υποχρεωτική αλληλεπίδραση. Η θέση είναι αρχικά πλατωνική, ενώ ο μαρξισμός έδωσε έμφαση στη σχέση γλώσσας και υλικών συνθηκών ζωής.

4) Η θεωρητική, έστω, θέση ότι δεν υπάρχει καμία μορφή σχέσης ανάμεσα στη γλώσσα και την κοινωνία και ότι η γλώσσα είναι μόνο ένα όργανο έκφρασης της σκέψης αναφέρθηκε πιο πάνω (στην ακραιφνή ΓΜΓ, η γλώσσα φαντάζει απομακρυσμένη από τους ομιλητές της).

Την προσπάθεια, επομένως, συσχετισμού γλωσσικών και κοινωνικών δομών αντιπροσωπεύει η ΚΓ. Δεν πρόκειται για απλή ανάμειξη γλωσσολογίας και κοινωνιολογίας. Η ΚΓ εντοπίζει συγκεκριμένες πτυχές της χρήσης και των επιλογών της γλώσσας μέσα σε μια κοινότητα, παρατηρεί και περιγράφει τις εκδηλώσεις της επαφής αυτής, προτείνει ερμηνείες για τη γλωσσική ποικιλία και για τη σημασία των ΚΓ μεταβλητών.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Ο ΥΠΟ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΛΑΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ

Η εκπαιδευτική γλωσσολογία (educational linguistics) είναι ένας όρος που εμφανίστηκε πρόσφατα στο επιστημολογικό σύμπαν, προερχόμενος κυρίως από την αγγλόφωνη ακαδημαϊκή παράδοση. Πεδίο αυτού του αναπτυσσόμενου κλάδου είναι η συνάντηση και τη διάδραση της γλώσσας και της επιστήμης της, της γλωσσολογίας, με την εκπαίδευση.

Ο όρος περιλαμβάνει τους διάφορους τομείς της γλωσσικής εκπαίδευσης και, από την άλλη, τη γνώση που έχει αναπτυχθεί από την επιστήμη της γλωσσολογίας και τους διάφορους κλάδους της και έχει άμεση συνάφεια με τις γλωσσικές ικανότητες των μαθητών και με τη γλωσσική εκπαίδευση γενικά.

Πεδία ενδιαφέροντος της εκπαιδευτικής γλωσσολογίας, όπου η εκπαιδευτική γλωσσολογία καλύπτει δύο μεγάλες κατηγορίες θεμάτων: από τη μία, τους παράγοντες και το περιβάλλον της γλωσσικής εκπαίδευσης και, από την άλλη, τα διδακτικά ζητήματα της γλωσσικής εκπαίδευσης. Περαιτέρω, με βάση και την επιστημονική δραστηριότητα που έχει αναπτυχθεί για τα διάφορα αυτά ζητήματα, οι δύο παραπάνω κατηγορίες θεμάτων περιλαμβάνουν ειδικότερα πεδία.

Οι παράγοντες και το περιβάλλον της γλωσσικής εκπαίδευσης μπορούν να προσεγγιστούν σε κοινωνικό, ατομικό και σχολικό επίπεδο, ενώ στα διδακτικά ζητήματα της γλωσσικής εκπαίδευσης διακρίνουμε τη διδακτική της μητρικής/πρώτης γλώσσας, τη διδακτική των δεύτερων ή ξένων γλωσσών, καθώς και τον σχετικά αυτόνομο τομέα του εντοπισμού και της αξιολόγησης των γλωσσικών δεξιοτήτων.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Εκπαίδευση

Η θεσμοθετημένη και ελεγχόμενη διαδικασία από την πλευρά της πολιτείας ή άλλου φορέα, με στόχο τη μετάδοση ενός συστήματος γνώσεων και αξιών στη νέα γενιά για την ένταξη και δραστηριοποίησή της μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Διακρίνεται:

  • στο Περιεχόμενο (τι διδάσκεται)
  • την Παιδαγωγική (το πώς διδάσκεται)
  • την Αξιολόγηση (τα κριτήρια που καθορίζουν την επιτυχία ή αποτυχία των παραπάνω)

Διαχρονικοί στόχοι της εκπαίδευσης

Μορφωτικοί: αφορούν στη μόρφωση του πολίτη, δηλαδή στην πνευματική, ψυχική και σωματική του καλλιέργεια.

Κοινωνικοί: συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση και ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων με στόχο την ομαλή ένταξη στο κοινωνικό σύνολο.

Πολιτικοί: πολιτιστική ταυτότητα, ιστορία και κληρονομιά κάθε χώρας στις νεότερες γενιές.

Επιδιώξεις διδασκαλίας τον 21ο αιώνα, σύμφωνα με την UNESCO πρέπει να κινούνται σε 4 άξονες:

  • μαθαίνω να αποκτώ γνώσεις (learning to know)
  • μαθαίνω να πράττω (learning to do)
  • μαθαίνω να συνυπάρχω και να συνεργάζομαι (learning to live together)
  • μαθαίνω να υπάρχω (learning to be)

Πώς μαθαίνουν οι μαθητές;

  • ενεργός συμμετοχή
  • κοινωνική αλληλεπίδραση
  • δραστηριότητες που έχουν νόημα
  • σύνδεση των νέων πληροφοριών με την προϋπάρχουσα γνώση
  • χρήση στρατηγικών
  • αυτορρύθμιση και αναστοχασμός
  • αναδόμηση της προϋπάρχουσας γνώσης
  • κατανόηση και όχι απομνημόνευση
  • εφαρμογή των γνώσεων
  • διάθεση χρόνου για εξάσκηση
  • αναπτυξιακές και ατομικές διαφορές
  • μάθηση μέσα από κίνητρα

Σκοπός εκπαίδευσης στην Ελλάδα

«Σκοπός της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι να συμβάλλει στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών, ώστε, ανεξάρτητα από φύλο και καταγωγή, να έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά»

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Παιδαγωγικές αρχές διαφοροποιημένης διδασκαλίας

1. ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Όλοι οι μαθητές θέλουν να συνεισφέρουν και να γίνουν αποδεκτοί από το περιβάλλον τους. Η διαφοροποιημένη τάξη προσφέρει ευκαιρίες στους μαθητές να συνειδητοποιήσουν την αξία της διαφορετικότητας και εμβαθύνει σε θέματα δικαιοσύνης και συνεργασίας.

2. ΕΠΙΛΟΓΗ
Οι μαθητές σε μια διαφοροποιημένη τάξη έχουν τη δυνατότητα της επιλογής στο τι μαθαίνουν, στο πώς θα το μάθουν και στον τρόπο που θα εκφράσουν αυτό που έμαθαν. Το μαθησιακό περιβάλλον είναι ανάγκη να δώσει ποικιλία επιλογών στο τι και το πώς της μάθησης προκειμένου να ικανοποιήσει τις ατομικές ικανότητες και τα διαφορετικά ταλέντα των μαθητών.

3. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί συμφωνούν ότι οι μαθητές μαθαίνουν καλύτερα μέσα από συνεργατικές διαδικασίες με τους συμμαθητές τους και με το δάσκαλό τους. Η συνεργασία κάνει τις μαθησιακές δραστηριότητες πιο ελκυστικές και ευχάριστες, αναπτύσσει την αυτοεκτίμηση των μαθητών, ιδιαίτερα εκείνων με δυσκολίες μάθησης και τους βοηθά να αποκτήσουν μία δεξιότητα την οποία θα αξιοποιήσουν αργότερα στη ζωή τους.

4. ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ
Η νέα γνώση αποθηκεύεται στη μακροπρόθεσμη μνήμη όταν συνδεθεί με τις προηγούμενες εμπειρίες, γνώσεις και ενδιαφέροντα του μαθητή. Στην περίπτωση της Γ2 η νέα γνώση πρέπει να συνδεθεί με τη μητρική γλώσσα, με τις προϋπάρχουσες γνώσεις τους και με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζουν. Οποιαδήποτε σύνδεση έχει θετική επίδραση και αποτελεί σημαντικό στόχο σε κάθε μάθημα διαφοροποιημένης διδασκαλίας.

5. ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΜΑΘΗΣΗΣ
Η έρευνα του εγκεφάλου και της Νευροεπιστήμης αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μαθαίνει μέσα από διαφορετικές μεθόδους: διερεύνηση, απομνημόνευση, τεχνολογία, κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα. Στη διαφοροποιημένη τάξη εφαρμόζονται νέες μέθοδοι μάθησης και διδασκαλίας. Η μάθηση δε αποτελεί πλέον ένα μονόδρομο αλλά μια πράξη αλληλεπίδρασης και αξιοποίησης ποικίλων εργαλείων. Η διαφοροποίηση δε ζητά από τον εκπαιδευτικό να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει αλλά να επεκτείνει το ρεπερτόριό του σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει μερικούς ακόμα μαθητές.

6. ΑΝΟΙΧΤΟΤΗΤΑ
Η μάθηση γύρω από ένα θέμα μπορεί να πάρει τη μορφή διερεύνησης επεκτείνοντάς το σε νέες διαστάσεις. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους μαθητές να θέτουν περισσότερες ερωτήσεις (η περιέργεια είναι σημαντική για τη μάθηση) από το να δίνουν μία απάντηση. Στρατηγικές όπως η Σωκρατική μέθοδος και δραστηριότητες με στόχο τα επίπεδα ανώτερης μάθησης της ταξινομίας Bloom ή του μοντέλου DOK είναι στρατηγικές που δίνουν ανοικτές προδιαγραφές διδασκαλίας απαραίτητες σε μία διαφοροποιημένη τάξη.

7. ΡΟΥΤΙΝΑ
Η κατάλληλη διαχείριση της τάξης φαίνεται να κυριαρχεί όλων των στοιχείων του Αναλυτικού Προγράμματος. Η διδασκαλία διαδικασιών/ρουτινών ενισχύει τη κατάλληλη διαχείριση της τάξης και περιλαμβάνει την επεξήγηση, τη δοκιμή και την υποστήριξη/ενθάρρυνση. Λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες της τάξης ο εκπαιδευτικός διδάσκει ρουτίνες συμπεριφοράς στους μαθητές ενισχύοντάς τους το αίσθημα ασφάλειας και προσδοκίας, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του περιβάλλοντος και ταυτόχρονα ενεργοποιώντας τη μνήμη στα όσα διδάχθηκαν. Η δομή είναι σημαντική. Χωρίς σαφείς προσδοκίες για τη διαχείριση της τάξης και τη γνωστοποίησή τους στους μαθητές η διαφοροποίηση θα είναι δύσκολο.

8. ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΜΕΘΟΔΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
Όσο μεγαλύτερη ποικιλία περιλαμβάνει ο εκπαιδευτικός στις μεθόδους αξιολόγησης των μαθητών (διαμορφωτική, γραπτή ή προφορική, προγραμματισμένη ή έκτακτη) τόσο μεγαλύτερη ανατροφοδότηση θα έχει για τη διαδικασία και τα αποτελέσματα της μάθησης. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να γνωρίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει κάθε μαθητής του. Αυτή η ουσιαστική γνώση των δεξιοτήτων του κάθε μαθητή απαιτεί περισσότερο ανάλυση της πορείας του και λιγότερο αξιολόγηση της τελικής του επίδοσης. Ακόμα, είναι σημαντική η συνολική εικόνα της πορείας του μαθητή ώστε να του δοθεί η υποστήριξη και η ενθάρρυνση που θα βελτιώσει την αυτοπεποίθησή του.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός