Κούκου! Εγώ είμαι πάλι. Ήρθα να γκρινιάξω λίγο εδώ μην τα λέω όλα στον αέρα γιατί δεν μου φτάνουν οι δύο ώρες. Ειλικρινά έχω κουραστεί, από πολλά αλλά πιο πολύ από μια κατηγορία ανθρώπων που με δύο βιβλία αυτοβελτίωσης που έχουν διαβάσει θεωρούν ότι μπορούν να ψυχολογήσουν τον καθένα και έχουν άποψη για όλα.
Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν την τάση να δίνουν συμβουλές χωρίς καν να τους το ζητήσεις. Πολλές φορές στηρίζουν αυτό που λένε στην ηλικία τους. Οι ίδιοι μπορεί να τα έχουν κάνει χειρότερα σε προσωπικό επίπεδο ωστόσο θεωρούν ότι πρέπει να τους ακούσεις λόγω εμπειρίας.
Πιστεύουν ότι ξέρουν καλύτερα από σένα τι μπορείς και τι όχι. Τι θέλεις και τι όχι. Επιτέλους, αφήστε μας να γνωρίζουμε καλύτερα τις δυνατότητες μας και τις επιθυμίες μας . Σίγουρα ξέρω καλύτερα από τον καθένα τι μπορώ να κάνω και τι δεν μπορώ. Πίστεψε με ξέρω καλύτερα τις αντοχές μου από σένα καθώς επίσης και τα θέλω μου.
Σταμάτα να προσπαθείς να μου επιβάλεις την γνώμη σου ειδικά αν δεν σου την έχω ζητήσει. Όχι δεν με ξέρεις, με ξέρεις μέχρι εκεί που εγώ σου έχω επιτρέψει να με μάθεις. Επίσης δεν είσαι ψυχολόγος επειδή διάβασες ένα από τα χιλιάδες βιβλία αυτοβελτίωσης που κυκλοφορούν. Κι εγώ έχω διαβάσει αλλά δεν πάω να το παίξω έξυπνη σε κανέναν. Ούτε προσπαθώ να του επιβληθώ χρησιμοποιώντας αποφθέγματα μέσα από αυτά τα βιβλία. Σταματήστε λοιπόν να το παίζετε ότι τα ξέρετε όλα και φυσικά να κάνετε κουμάντο στις ζωές των άλλων. Για το δικό μου καλό είμαι υπεύθυνη εγώ και μόνο εγώ. Αν είναι να κάνω κάτι λάθος άφησε με να πάρω την ευθύνη και να υποστώ τις συνέπειες εγω. Στην τελική άσε με να φάω τα μούτρα μου. Υπόσχομαι να μην ζητήσω ποτέ τα ρέστα ή να σου πω γιατί δεν με προειδοποίησες. Πόσο μάλλον αν είσαι απλά κάποιος γνωστός μου και ούτε καν φίλος μου. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας . Θα επιστρέψω ξανά με περισσότερη γκρίνια. Όχι εντάξει, δεν γκρινιάζω συνέχεια, κοιμάμαι κιόλας.
Πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου, κάποιοι δεν γυρνάνε πίσω.
Γράφει ο Y Factor
Προσπάθησα.. να πεις ότι δεν προσπάθησα; Ξεπέρασα τα όρια μου και πήγα ακόμα παραπέρα. Και δεν έπρεπε να είναι έτσι. Για κανέναν από τους δύο. Πάλεψα με εσένα και με εμένα. Έσπασα και κόλλησα ξανά και ξανά. Προσπαθώντας να νικήσω τους φόβους σου. Και έχασα.
Όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις ανεπιθύμητος, απλά φεύγεις επειδή δεν έχεις λόγο να μείνεις. Δεν προσπαθείς να τον στεναχωρήσεις ή να τον κάνεις να αισθανθεί ένοχος με τη φυγή σου. Αν σε έκαναν να νιώσεις έτσι, σίγουρα δε θα τους κοστίσει καθόλου να σε χάσουν. Το να συμβιβαστείς σε κάτι που δε σε καλύπτει είναι μόνο χάσιμο χρόνου. Σημασία έχει να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που αγαπάει και σέβεται τόσο την ομορφιά σου όσο και τις πληγές σου, και τις δεύτερες πολύ περισσότερο από την πρώτη.
Σε τελική ανάλυση, στο τέλος της ημέρας, ένα είναι το άτομο στο οποίο θες να επιστρέφεις. Το άτομο που θες να πεις πώς ήταν η μέρα σου ακόμα και αν δεν το έχεις ανάγκη. Που θέλεις να μοιραστείς τα πάντα. Τις χαρές, τις λύπες, τις ανησυχίες, τους φόβους και τη νύχτα σου. Αν δεν είσαι εσύ ο προορισμός του όμως, λίγο πρέπει να σε ενδιαφέρει πού πηγαίνει.
Αν όμως είσαι, κράτησε τον. Κακόμαθε τον όσο μπορείς. Αφιέρωσε του το χρόνο σου. Δείξε με κάθε τρόπο ότι του ανήκεις και απαίτησε το ίδιο ακριβώς. Μη βολευτείς σε ημίμετρα. Άλλο είναι να λες σε έναν άνθρωπο ότι είναι όμορφος και άλλο να τον κάνεις να το νιώθει. Βγες από το βόλεμα και τη συνήθεια.
Δεδομένο δεν είναι τίποτα και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι.
Αυτό που θα επενδύσεις, αυτό θα πάρεις και πίσω.Αν δε ρισκάρεις, δε θα κερδίσεις και τίποτα.
Δε γίνεται να αναζητάς καινούργια πράγματα μένοντας ο ίδιος.
Για αυτό, πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου, κάποιοι δεν γυρνάνε πίσω. Το να επιτρέψεις σε κάποιον να νοιαστεί για σένα δεν πρέπει να είναι προνόμιο που το παρέχεις, πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή. Προσωπική και συνειδητοποιημένη επιλογή. Όπως και το να μπορέσει να ανταπεξέλθει κάποιος σε κάτι τόσο μεγάλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως δε θέλουν να είναι ελεύθεροι. Η ελευθερία προϋποθέτει και ανάληψη ευθύνης και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Και είναι μεγάλη ευθύνη να επιτρέψεις σε έναν άνθρωπο να μπει μέσα σου. Να σε αγγίξει με τρόπο που δεν επέτρεψες σε κανέναν να σε αγγίξει. Να του δείξεις τα σκοτάδια σου, εκεί που και εσύ φοβάσαι να πας. Σημαίνει ότι αυτόν τον άνθρωπο έχεις δεχτεί ότι τον χρειάζεσαι και ότι και αυτός είναι διατεθειμένος να περπατήσει το δρόμο αυτό μαζί σου.
Πόσο υπέροχο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που θέλει να μάθει τα πάντα που ταλαιπωρούν το μυαλό σου, να σου το λέει και να σου το δείχνει;
Θέλω πια να είμαι καλά. Να μην ξοδεύω τον εαυτό μου σε ανούσιες συζητήσεις και αδιέξοδες προσπάθειες για να με αγαπήσουν οι άλλοι. Να μη δακρύζω πια για κανένα, αλλά να χαμογελάω γιατί έχω εμένα.
Θέλω να είμαι καλά, να μην είναι πια ένα λιμάνι για να αγκυροβολούν όλοι οι ξένοι και να ταράζουν τη δική μου θάλασσα με θύελλες και τρικυμίες. Να μη με ταράζουν πια κακόβουλοι άνθρωποι που θέλουν να λερώσουν την ψυχή μου για τις δικές τους μικρότητες.
Θέλω πια να είμαι καλά. Να μην προσπαθώ να μου χαμογελάσουν εκείνοι που δε θέλουν, να με αγαπήσουν εκείνοι που αδιαφορούν, να δω την καλή πλευρά ανθρώπων που συνεχώς μου δείχνουν τον κακό χαρακτήρα τους. Θέλω να δίνω και να μοιράζομαι πλέον με εκείνους που μου προσφέρουν και εκείνοι. Θέλω να ψάχνω εκείνους που με ψάχνουν.
Θέλω πια να είμαι καλά. Να μη σπαταλώ τον εαυτό μου συνεχώς σε σκέψεις τύπου ‘’πώς θα μπορούσα να είμαι για να σου αρέσω’’. Αυτή ήμουν, δε με αγάπησες και τέλος. Θέλω πια να είμαι ο εαυτός μου και να μην ξοδεύομαι σε μάταιες σκέψεις του πώς θα μπορούσα να είμαι περισσότερο αρεστή. Αρέσω σε εκείνους που αξίζουν.
Θέλω πια να είμαι καλά. Να δώσω ζωή στα χρόνια μου και να μην τα χαραμίζω για ανούσιους ανθρώπους που ρουφούν την ενέργειά μου. Θέλω πια να είμαι καλά, να αναπνέω ελεύθερη…
Την περίοδο του lockdown έγιναν μόδα οι λεγόμενες streaming συναυλίες, γιατί οι μουσικοί και καλλιτέχνες δεν αντέχανε αρκετό καιρό απραξίας, κι ένιωθαν την ανάγκη να μοιραστούν κάτι με τον κόσμο έστω κι έμμεσα. Από την άλλη βέβαια και το κοινό που αγαπάει γενικά τις συναυλίες, μην αντέχοντας την απουσία μιας κανονικής live μουσικής βραδιάς, έσπευσε να στηρίξει με τον τρόπο του, παρακολουθώντας αυτές τις streaming συναυλίες. Η μαγεία μιας live συναυλίας ήταν κλειδωμένη και γενικά ξεχασμένη μέσα στο χρονοντούλαπο για όσο καιρό κρατούσε το lockdown, μέχρι φυσικά τον Μάιο. Όταν σταμάτησε το lockdown, ξεκίνησαν να ανοίγουν πολλά πράγματα, συνεπώς ξεκίνησαν να επανέρχονται και οι συναυλίες που έχουν λείψει πάρα πολύ καιρό, κι είναι άλλος ένας κλάδος του καλλιτεχνικού χώρου που έχει πληγεί αρκετά εξαιτίας της πανδημίας του Covid-19. Βέβαια για να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες, πρέπει να τηρηθούν αυστηρά τα μέτρα προστασίας, όπως μάσκες κατά την είσοδο/έξοδο, πληρότητα χώρου σ’ ένα συγκεκριμένο ποσοστό, αποστάσεις, και καθήμενο κοινό μεταξύ των οποίων.
Άραγε αυτή η μαγεία μιας live συναυλίας επανήλθε; Η αλήθεια είναι ότι επανήλθε αυτή η μαγεία και στο κοινό, αλλά και στους μουσικούς και καλλιτέχνες σε αρκετά ικανοποιητικό ποσοστό, όχι πλήρως. Σίγουρα τα υγειονομικά μέτρα, και η γενική κατάσταση επηρεάζουν σημαντικά την γενική συναυλιακή αύρα. Πλέον δεν θα δούμε ούτε το σπρωξίδι τύπου moshpit, ούτε την πιο άμεση επαφή με διπλανό άτομο, ούτε τον ιδρώτα, ούτε το κούνημα πάνω-κάτω, ούτε τον σκοτωμό στις μπροστινές σειρές για το ποιος θα πάρει μια πένα ή ένα τυμπανόξυλο, ούτε και μερικά άλλα που περιγράφουν το “χάος” σε μια κανονική συναυλία. Πολλοί βέβαια θα πουν ότι η μαγεία μιας live συναυλίας ξεκίνησε να φθείρεται όταν πολλοί άρχισαν να χρησιμοποιούν κινητά και κάμερες για να απαθανατίσουν μερικές στιγμές της live βραδιάς. Ακόμη κι έτσι όμως, η μαγεία εξακολουθούσε να υπάρχει. Αυτά τα νέα δεδομένα επηρεάζουν και τους διοργανωτές, αλλά και τις παραγωγές των συναυλιών, καθώς εμφανίζουν μια απώλεια στα αναμενόμενα έσοδα, συνεπώς δεν τους δίνουν τα περιθώρια για να κάνουν το “κάτι παραπάνω” σε μουσικές εκδηλώσεις, π.χ. να φέρουν ένα διεθνές όνομα της μουσικής. Παρ’ όλα αυτά, το άκουσμα της κιθάρας, του μπάσου, των πλήκτρων, των τυμπάνων, αλλά ακόμη και της φωνής σε live χρόνο, είναι τα βασικά συστατικά της συναυλιακής μαγείας.
Άλλη μία ιδιαιτερότητα που έχουν πλέον σχεδόν όλες οι συναυλίες, είναι ότι γίνονται με αριθμημένες θέσεις, και η προπώληση εισιτηρίων γίνεται ως επί το πλείστον ηλεκτρονικά. Συνεπώς για να κλείσει κάποιος την καλύτερη δυνατή θέση, θα πρέπει να τη κλείσει από τη πρώτη κιόλας στιγμή που θα διατεθούν τα εισιτήρια.
Καθιστός ή όρθιος σε μια συναυλία; Είναι ένα ερώτημα αρκετά αμφιλεγόμενο, καθώς πολλές απόψεις διίστανται. Υπάρχει μεγάλη μερίδα του κόσμου που έχει παρακολουθήσει συναυλίες σε στάδια, και μάλιστα καθιστοί στις κερκίδες, οπότε δεν θα δουν κάποια σημαντική διαφορά με τα νέα δεδομένα, παρά μόνο η παρέα τους που πρέπει αναγκαστικά να κρατήσει κάποιες αποστάσεις. Και σίγουρα για πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, που φυσιολογικά δεν μπορούν την πολύωρη ορθοστασία σε μια συναυλία, είναι ότι πρέπει. Για την υπόλοιπη μερίδα του κόσμου που επέλεγε μονίμως τις αρένες των σταδίων, ή γενικά ζούσε τις συναυλίες στην ορθοστασία, πλέον με τα νέα δεδομένα θα νιώθουν σαν τα θηρία στις καρέκλες (και οι καρέκλες κλουβιά είναι). Δεν θα μπορούν πλέον να κινούνται ανέμελα κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας, ή και γενικά να έχουν επαφές μεταξύ τους.
Είναι όλες οι συναυλίες βολικές για το καθήμενο κοινό; Ανάλογα με τον καλλιτέχνη και με το είδος που υπηρετεί. Αν ένας καλλιτέχνης ή ένα συγκρότημα κινείται σε είδη όπως soul, jazz, blues, ή οτιδήποτε άλλο σε slow tempo ή μπαλάντα, τότε πολύ ευχαρίστως μπορεί το κοινό να απολαύσει τη συναυλία ευχάριστα στις καρέκλες, γιατί πολύ απλά δεν απαιτούν κινήσεις απαραίτητα. Όταν όμως υπάρχουν καλλιτέχνες που κινούνται ρε rock/metal, ή rap/hip-hop, ή ακόμη και pop/dance, τότε σίγουρα είναι κάπως για τον κόσμο που θα παρακολουθήσει αυτές τις είδους συναυλίες. Ο λόγος είναι ότι τα συγκεκριμένα είδη προδιαθέτουν κίνηση στον απλό μέσο θεατή, ώστε να “ξεδώσει”, ή και γενικά να ζήσει έντονα αυτή την εμπειρία μιας συναυλίας σε όλη τη διάρκειά της. Γιατί πολύ απλά αλλιώς είναι να παρακολουθήσουμε Celine Dion, Air Supply, Jethro Tull, & Adele, κι αλλιώς είναι να παρακολουθήσουμε Iron Maiden, Green Day, Lady Gaga, & Eminem.
Πέρα από τα αρνητικά που έχουν προκαλέσει τα νέα δεδομένα διεξαγωγής των συναυλιών, υπάρχουν και τα θετικά της υπόθεσης. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να μας πιάνει κατούρημα εν ώρα συναυλίας, γιατί πολύ απλά αν πηγαίναμε τουαλέτα θα χάναμε την καλύτερη δυνατή μας θέση, αν γινόταν σε κανονικές συνθήκες. Τώρα που όλες οι θέσεις είναι αριθμημένες, και υπάρχουν οι αποστάσεις ασφαλείας, μπορούμε πλέον να πάμε ανενόχλητα στη τουαλέτα να κάνουμε την ανάγκη μας, ή να πάμε και στο bar να πάρουμε κάτι να πιούμε, και να επιστρέψουμε κυριλάτοι στις θέσεις μας. Επίσης το γεγονός που στερούμαστε το moshpit, το headbanging, το crowd surfing, και οτιδήποτε άλλο μας κρατά σε κίνηση κατά τη διάρκεια της συναυλίας, μας απαλλάσσει από τη σπατάλη ενέργειας μας, ή ακόμη και από τον κίνδυνο τραυματισμού μας. Συνεπώς φεύγουμε από τη συναυλία όπως έχουμε έρθει. Τέλος, με τις αποστάσεις που πλέον υπάρχουν, γίνεται ακόμη πιο εύκολο το έργο για τα άτομα έκτακτης ανάγκης να επέμβουν, και να μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος τον θεατή που λιποθύμησε, ζαλίστηκε, ένιωσε ναυτίες, ή οτιδήποτε άλλο τον έκανε να μη νιώσει καλά.
Πάμε να συνοψίσουμε την γενική άποψη λέγοντας ότι, είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι επέστρεψαν οι συναυλίες, και για το κοινό που έχει ανάγκη να διασκεδάσει μ’ αυτό το τρόπο, αλλά και για τους καλλιτέχνες να μοιραστούν τη μουσική τους στο κοινό. Τα υγειονομικά μέτρα που πρέπει να τηρηθούν για να γίνουν συναυλίες αλλοιώνουν κάπως τον τρόπου που διεξάγεται μια κανονική συναυλία, και σίγουρα στερούν μέρος των εσόδων για τους μουσικούς/καλλιτέχνες/τεχνικούς/παραγωγούς. Παρ’ όλα αυτά, οι συναυλίες προσφέρουν πάντα μια μοναδική εμπειρία, την οποία αν τη ζήσουμε μια φορά, θέλουμε να την επαναλαμβάνουμε συνεχώς. Ευχή όλων να πάνε καλά τα πράγματα, και να συνεχίσουν να πραγματοποιούνται συναυλίες. Φυσικά και γιατί όχι να επανέλθουμε στον παλιό τρόπο, δηλαδή να ζήσουμε τις συναυλίες όπως τις ζήσαμε προ κορωνοϊού.
Πάνε πλέον πάνω από 100 χρόνια, όταν ο Νίτσε ομολόγησε ότι “Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος”. Πώς εμείς σήμερα να μην συμφωνήσουμε μαζί του προσθέτοντας ότι αποτελεί έκφραση ψυχής που νοηματοδοτεί την ζωή μας; Ακούμε μουσική , παίζουμε μουσική , δημιουργούμε μουσική, επικοινωνούμε με την μουσική , χωρίς να είναι δυστυχώς πάντοτε δεδομένη η ποιοτική υπόσταση της . Δεν είναι πλεονασμός να επισημανθεί ότι η μόδα ή τα media την αντιμετωπίζουν πολλές φορές ως εμπόρευμα για πούλημα . Στο σημείο αυτό ο ρόλος των ωδείων (δημοσίων ή ιδιωτικών) είναι καθοριστικός, αφού οφείλουν να παρέχουν κατάλληλη μουσικο-θεωρητική κατάρτιση, να καλλιεργήσουν την αισθητική και το κυριότερο να εμπνεύσουν τους νεαρούς μαθητές τους να αγαπήσουν την μουσική και το ωραίο. Απαιτείται αφοσίωση, χρόνος και υπομονή ιδίως τις στιγμές που το μάθημα παίρνει ανιαρή διάσταση , όπως ίσως συμβαίνει στην θεωρία της μουσικής.
Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η θεωρία της μουσικής αποτελεί ένα βασικό εργαλείο με το οποίο κανείς μπορεί να προχωρήσει περεταίρω , να κατανοήσει ρυθμικές άξιες , διαστήματα , κλίμακες , modes , συγχορδίες κλπ., και έτσι θα συμπληρώσει την πρακτική του κατάρτιση ή όπως κοινά θα λέγαμε «ξέρεις τι παίζεις , ξέρεις τι ακούς αλλά και το αντίστροφο ξέρεις τι ακούς , όποτε ξέρεις πως θα το παίξεις»
Όσον αφορά στο θέμα της διδακτικής της θεωρίας της μουσικής έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά. Οι ειδικοί έχουν επισημάνει την σημασία της και τονίζουν πως αποτελεί βασικό κομμάτι της γνώσης της μουσικής. Αν θέλει λοιπόν κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά με την μουσική δεν θα πρέπει να αγνοήσει και το θεωρητικό τμήμα της. Κλείνοντας ως πιστός follower του Jimi Hendrix θα επαναλάβω «Η μουσική είναι ένας ακίνδυνος τρόπος για να φτιάχνεσαι.» PLAY ON !
