Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να φύγουμε μακριά από όλους και από όλα. Φίλους, οικογένεια… Να κάνουμε ένα restart, από το μηδέν, σ’ ένα νέο μέρος.
Η ανάγκη αυτή γεννιέται συνήθως όταν πια έχεις κουραστεί να παλεύεις μόνος για τα πάντα.

Δεν είναι απαραίτητο να έχει γίνει κάποιο συγκλονιστικό γεγονός ώστε να πάρεις την απόφαση να απομακρυνθείς. Ίσως η καθημερινότητα σου πια να μην σε γεμίζει και να σε κάνει να νιώθεις πως έχεις βαλτώσει . Η στασιμότητα να σε θλίβει και να χρειάζεσαι μια εξέλιξη στη ζωή σου. Οπότε η φυγή φαίνεται μονόδρομος.

Στην αρχή θα φοβηθείς και θα νιώσεις μόνος. Δεν είναι εύκολο να αφήνεις τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου ακόμα και αυτούς που σε πλήγωσαν. Όμως έτσι θα δεις πιο καθαρά κάποια πράγματα και καταστάσεις, θα γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα. Θα κάνεις αυτό που θες χωρίς να επηρεάζεσαι από τις γνώμες των άλλων.

Είναι προφανές πως θέλει χρόνο ώστε να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Σιγά σιγά θα αρχίσεις να γνωρίζεις και να εξοικειώνεσαι με το νέο μέρος. Θα αρχίσεις να φτιάχνεις το χώρο σου όπως εσύ θέλεις. Ξεκινάς ουσιαστικά από το μηδέν να χτίζεις ξανά τη ζωή που εσύ θέλεις. Θα γνωρίσεις νέους ανθρώπους και δεν θα χρειάζεται να είσαι ο παλιός σου εαυτός αλλά αυτός που έχεις επιλέξει να είσαι.

Με το να φεύγεις και να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου δεν σημαίνει πως το βάζεις στα πόδια για να αποφύγεις καταστάσεις, ίσα ίσα φροντίζεις τον εαυτό σου, του δείχνεις εμπιστοσύνη. Επιλέγεις να μην συμβιβάζεσαι και προχωράς, εξελίσσεσαι.

Deppie Politaki

Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα χρειαστεί να αποδεσμεύσουμε όλους εκείνους που δεν μας ταιριάζουν. Ακόμη και εκείνους που και οι ίδιοι θέλουν αλλά δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Καμία σχέση ανεξαρτήτου φύσεως όταν φτάνει στο τέλος της δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, αλλά όσο το τραβάμε από τα μαλλιά τόσο πιο πολύ μας πληγώνει και μας δυσκολεύει.

Όσο αργούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα μας που μας λένε <<τελείωνε>> τόσο περιπλέκουμε τα πράγματα. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιον φίλο και αναγκασμένοι να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις που δεν είναι τόσο σαγηνευτικές μετά από χρόνια φιλίας, δεν είναι και το καλύτερο σενάριο όταν ξεκινάς την μέρα σου. Αλλά όπως γνωρίζουμε ο κύκλος της ζωής είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν αποδεχόμαστε το τέλος στο κάθε τι, αυτό με την σειρά του είναι η αρχή σε κάτι άλλο.

Όλοι ελπίζουμε όταν βάζουμε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μας αυτοί να μπορούσαν να μείνουν για πάντα, και περισσότερο επειδή θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι κάναμε σωστή επιλογή (τουλάχιστον αυτήν την φορά). Δεν είναι όμως κακό αν αποδειχτεί λάθος επιλογή, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας (που την στιγμή δεν το βλέπουμε) εξελίσσονται όπως ακριβώς θα έπρεπε για να προχωράμε κάθε φορά και από ένα βήμα προς εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Ναι λίγο άδικο να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις, αλλά η διαδρομή να είναι στα σκοτεινά.

Ότι είναι να μείνει, μένει και ότι είναι να φύγει, φεύγει, και αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή μας ώστε να συνεχίζουμε με περισσότερες γνώσεις και αυτοπεποίθηση. Με τα χρόνια στην ζωή όλοι αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε ποιους θα θέλαμε και ποιους όχι, όπως επίσης ποιους θα έχουμε ανάγκη και ποιους όχι. Καμία δέσμευση δεν έχει ουσιαστική σημασία αν δεν υπάρχει ειλικρινή αποδοχή σκέψεων και συναισθημάτων. Όλοι έχουμε κατηγοριοποιήσει τους ανθρώπους της ζωή μας, όλοι παίζουν ένα ρόλο, όπως και εμείς στις δικές τους ζωές. Όταν αυτό το παιχνίδι δίνω και παίρνω φτάνει στο τέλος, εκεί τελειώνει και η σχέση. Και δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι απαραίτητα κάτι κακό. Όλα έχουν ένα τέλος.  

Δεν έχει σημασία ποιος ανοίγει πρώτος την πόρτα, σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται, και ακόμη περισσότερο, πως εμείς οι ίδιοι διαχειριζόμαστε την αποχώρηση, αν βλέπουμε τι αποκομίσαμε από αυτήν την γνωριμία ή ανεβάζουμε τις παρωπίδες και χαλάμε την ψυχή μας. Πολλές φορές καταλήγουμε να αντιστρέφουμε κάτι όμορφο σε κάτι άσχημο απλά επειδή την στιγμή είμαστε πληγωμένοι και το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί.

Το να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε είχαμε ή έχουμε στην ζωή μας είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε την ζωή. Είτε καλά είτε άσχημα είναι όλα κομμάτια του ίδιου πάζλ, και το κυριότερο του δικού μας πάζλ.

Ιωάννα Γκαβριλίου