1. ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Όλοι οι μαθητές θέλουν να συνεισφέρουν και να γίνουν αποδεκτοί από το περιβάλλον τους. Η διαφοροποιημένη τάξη προσφέρει ευκαιρίες στους μαθητές να συνειδητοποιήσουν την αξία της διαφορετικότητας και εμβαθύνει σε θέματα δικαιοσύνης και συνεργασίας.

2. ΕΠΙΛΟΓΗ
Οι μαθητές σε μια διαφοροποιημένη τάξη έχουν τη δυνατότητα της επιλογής στο τι μαθαίνουν, στο πώς θα το μάθουν και στον τρόπο που θα εκφράσουν αυτό που έμαθαν. Το μαθησιακό περιβάλλον είναι ανάγκη να δώσει ποικιλία επιλογών στο τι και το πώς της μάθησης προκειμένου να ικανοποιήσει τις ατομικές ικανότητες και τα διαφορετικά ταλέντα των μαθητών.

3. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί συμφωνούν ότι οι μαθητές μαθαίνουν καλύτερα μέσα από συνεργατικές διαδικασίες με τους συμμαθητές τους και με το δάσκαλό τους. Η συνεργασία κάνει τις μαθησιακές δραστηριότητες πιο ελκυστικές και ευχάριστες, αναπτύσσει την αυτοεκτίμηση των μαθητών, ιδιαίτερα εκείνων με δυσκολίες μάθησης και τους βοηθά να αποκτήσουν μία δεξιότητα την οποία θα αξιοποιήσουν αργότερα στη ζωή τους.

4. ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ
Η νέα γνώση αποθηκεύεται στη μακροπρόθεσμη μνήμη όταν συνδεθεί με τις προηγούμενες εμπειρίες, γνώσεις και ενδιαφέροντα του μαθητή. Στην περίπτωση της Γ2 η νέα γνώση πρέπει να συνδεθεί με τη μητρική γλώσσα, με τις προϋπάρχουσες γνώσεις τους και με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζουν. Οποιαδήποτε σύνδεση έχει θετική επίδραση και αποτελεί σημαντικό στόχο σε κάθε μάθημα διαφοροποιημένης διδασκαλίας.

5. ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΜΑΘΗΣΗΣ
Η έρευνα του εγκεφάλου και της Νευροεπιστήμης αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μαθαίνει μέσα από διαφορετικές μεθόδους: διερεύνηση, απομνημόνευση, τεχνολογία, κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα. Στη διαφοροποιημένη τάξη εφαρμόζονται νέες μέθοδοι μάθησης και διδασκαλίας. Η μάθηση δε αποτελεί πλέον ένα μονόδρομο αλλά μια πράξη αλληλεπίδρασης και αξιοποίησης ποικίλων εργαλείων. Η διαφοροποίηση δε ζητά από τον εκπαιδευτικό να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει αλλά να επεκτείνει το ρεπερτόριό του σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει μερικούς ακόμα μαθητές.

6. ΑΝΟΙΧΤΟΤΗΤΑ
Η μάθηση γύρω από ένα θέμα μπορεί να πάρει τη μορφή διερεύνησης επεκτείνοντάς το σε νέες διαστάσεις. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους μαθητές να θέτουν περισσότερες ερωτήσεις (η περιέργεια είναι σημαντική για τη μάθηση) από το να δίνουν μία απάντηση. Στρατηγικές όπως η Σωκρατική μέθοδος και δραστηριότητες με στόχο τα επίπεδα ανώτερης μάθησης της ταξινομίας Bloom ή του μοντέλου DOK είναι στρατηγικές που δίνουν ανοικτές προδιαγραφές διδασκαλίας απαραίτητες σε μία διαφοροποιημένη τάξη.

7. ΡΟΥΤΙΝΑ
Η κατάλληλη διαχείριση της τάξης φαίνεται να κυριαρχεί όλων των στοιχείων του Αναλυτικού Προγράμματος. Η διδασκαλία διαδικασιών/ρουτινών ενισχύει τη κατάλληλη διαχείριση της τάξης και περιλαμβάνει την επεξήγηση, τη δοκιμή και την υποστήριξη/ενθάρρυνση. Λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες της τάξης ο εκπαιδευτικός διδάσκει ρουτίνες συμπεριφοράς στους μαθητές ενισχύοντάς τους το αίσθημα ασφάλειας και προσδοκίας, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του περιβάλλοντος και ταυτόχρονα ενεργοποιώντας τη μνήμη στα όσα διδάχθηκαν. Η δομή είναι σημαντική. Χωρίς σαφείς προσδοκίες για τη διαχείριση της τάξης και τη γνωστοποίησή τους στους μαθητές η διαφοροποίηση θα είναι δύσκολο.

8. ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΜΕΘΟΔΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
Όσο μεγαλύτερη ποικιλία περιλαμβάνει ο εκπαιδευτικός στις μεθόδους αξιολόγησης των μαθητών (διαμορφωτική, γραπτή ή προφορική, προγραμματισμένη ή έκτακτη) τόσο μεγαλύτερη ανατροφοδότηση θα έχει για τη διαδικασία και τα αποτελέσματα της μάθησης. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να γνωρίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει κάθε μαθητής του. Αυτή η ουσιαστική γνώση των δεξιοτήτων του κάθε μαθητή απαιτεί περισσότερο ανάλυση της πορείας του και λιγότερο αξιολόγηση της τελικής του επίδοσης. Ακόμα, είναι σημαντική η συνολική εικόνα της πορείας του μαθητή ώστε να του δοθεί η υποστήριξη και η ενθάρρυνση που θα βελτιώσει την αυτοπεποίθησή του.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο εκδικητικοί, ενώ γνωρίζουν και μέσα τους ότι δεν μπορούν. Όλα για την πάρτη τους. Το αστείο είναι που αυτό που θέλουν εκτός ότι προκαλεί πρόβλημα στους άλλους και στους ίδιους, αποδεικνύει ότι την ενόχληση και τον πόνο γυρεύουν. Μια απίστευτη ανακάλυψη ήταν το γεγονός ότι όλα γίνονται γιατί αναζητάνε απλά την προσοχή και τίποτα παραπάνω.

Δεν χρειάζονται όλα εκείνα που αναζητάνε, απλά η φαντασία τους, τους κρατάει σε εγρήγορση. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής από τα στάνταρ. Έστω και η σκέψη εκείνου του διαφορετικού τους δίνει μια ελπίδα ότι μπορούν να γίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Και ας μην πλησιάσουν ποτέ εκείνη την φαντασίωση.

Το κακό με τέτοιες ψευδαισθήσεις είναι η ψυχική οδύνη που προκαλούν στους άλλους μιας και όλα θα είναι πάντα απλά μια άπιαστη φαντασίωση. Όλοι είμαστε υπέρ της έκφρασης συναισθημάτων και σκέψεων, μέχρι εκεί όμως που δεν πληγώνουν τους γύρω. Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνουν γρήγορες αποφάσεις χωρίς να έχουν αποδεχτεί τις συνέπειες εκ των προτέρων, στην συγκομιδή, χωρίς ντροπή ρίχνουν και ευθύνες.

Σίγουρα δεν είμαστε πάντα πεπεισμένοι ούτε εμείς οι ίδιοι για κάποιες απόπειρες, αλλά η επιλογή έγινε συνειδητά. Φτάνουμε σε κάποια ηλικία πλέον στην ζωή που έχουμε γνωρίσει αρκετά τους εαυτούς μας για να γνωρίζουμε τι μας ταιριάζει και τι όχι. Ακόμα και τα υποτιθέμενα προβλήματα, γνωρίζουμε σε ποια μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και ποια είναι περιττά.

Το κυνήγι στις ζωές μας είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό μας σαν όντα, εκεί που έχουμε ξεπεράσει τα όρια είναι να θέλουμε ότι δεν είναι για εμάς. Δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας, να είναι όμως και κατάλληλα για εμάς. Όταν ο καθένας αναγνωρίζει τι χρειάζεται για να είναι ευχάριστη και όμορφη η ζωή του, κανείς δεν έχει δικαίωμα να επέμβει απλά για καπρίτσιο.

Η ψυχική ηρεμία του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, και αν ο οποιοσδήποτε δεν μπορεί να το σεβαστεί, τότε ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κατάλληλος προς ασχολία.

Σε κάποιο σημείο στην ζωή δεν χρειαζόμαστε πλέον δοκιμή, αρκούν 10 λέξεις και μια ματιά στην ψυχή του ανθρώπου. Ελάχιστα εργαλεία, με την απαραίτητη πείρα ώστε να μην μπερδεύουμε το μπορώ με το δεν το χρειάζομαι.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας σαν άνθρωποι είναι που πρώτα μπαίνουμε με φόρα στην μέση της καταιγίδας και μετά σκεφτόμαστε το γιατί. Σαν αυτό που λέμε πρώτα βουτάμε την γλώσσα στο μυαλό και μετά μιλάμε. Δεν είναι εύκολο να καταλαβαίνουμε την στιγμή στο 100% τα πράγματα που ειπώνονται και δεν είναι αδίκημα. Αδίκημα είναι να λέμε κουβέντες που αργότερα τις μετανιώνουμε.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν σενάρια για το τι θα ήθελε ο απέναντι, ή για το τι σκέφτεται ή εννοεί. Κανείς δεν δίνει την σωστή προσοχή την κατάλληλη στιγμή σε ότι αιωρείται στον αέρα. Βάζουν κατευθείαν τον εαυτό τους σε θέση άμυνας και απορρίπτουν την οποιαδήποτε βελτίωση ακόμα και του εαυτού τους.

Μπερδεμένοι και φοβισμένοι ότι τα θέλω του άλλου, είναι πάνω από τις δυνάμεις τους, βάζουν μια τελεία στην κατάσταση για να είναι σίγουροι ότι κανείς δεν θα τους ξεβολέψει από τις καθημερινές του συνήθειες. Όλοι μας γνωρίζουμε στο περίπου τις δυνάμεις μας, τίποτα δεν είναι απόλυτο, μιας και είμαστε σε μια συνεχή εξέλιξη. Αυτό όμως που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος και εμείς είμαστε εντάξει με αυτό, μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε στο αύριο.

Όσοι έχουν το ψυχικό σθένος να απορρίψουν κάτι που τους ταιριάζει από φόβο, είναι χίλιες φορές πιο αποδεκτοί, από εκείνους που σωπαίνουν και βασανίζουν την ψυχή τους, μέχρι να εκραγούν σαν ηφαίστειο. Σίγουρα δεν συναντάμε κάθε μέρα τέτοιες ψυχές, όταν όμως συμβαίνει αξίζουν ένα ευχαριστώ για το κουράγιο τους που τελείωσαν κάτι πριν ακόμα ξεκινήσει.

Η ψυχική μας δύναμη δεν μετριέται μόνο σε κραυγαλέα συμβάντα, αλλά ακόμη και σε εκείνα που προκλήθηκαν από φόβο. Να αφήσεις κάτι που το θέλει η ψυχή σου αλλά δεν μπορεί να το κουμαντάρει, ισοδυναμεί με την ίδια θέληση που σε παρότρυνε να κερδίσεις ένα μετάλλιο.

Στην λεπτομέρεια βρίσκονται όλα και ας μας περνάνε απαρατήρητα. Εννοείται φυσικά και η αποδοχή της λεπτομέρειας είναι ένα από τα στοιχεία που μας κάνουν να το βάζουμε στα πόδια μια ώρα αρχύτερα.

Δεν ξέρω αν ευθύνεται μόνο η σύγχρονη κοινωνία μας για την παραίτηση μας από εκείνο που μας αρέσει ή μας ταιριάζει, σίγουρα όμως έχουμε μεγάλη ευθύνη και εμείς που πλέον το γνωρίζουμε αλλά κάνουμε τους Κινέζους.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζεις θέλοντας και μη. Συχνά λέμε δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο  πίσω,  να αλλάξεις καταστάσεις και λεγόμενα , όπως ούτε να γυρίσεις πίσω την προσωπικότητα σου, τον χαρακτήρα σου. Ναι όλοι προσπαθούμε να συγχρονιστούμε με τις συνεχόμενες αλλαγές, για να μπορείς να συνεννοηθείς με άνθρωπο, αλλά δεν μπορείς να επιβάλλεις στον εαυτό σου, να χαμηλώσει το επίπεδο αντίληψης, για να αποδεχτεί κάτι στο οποίο δεν είναι σύμφωνος επειδή και μόνο ο απέναντι είναι ακόμη στην αρχή του δρόμου και είναι αμαθείς.

Όπως γνωρίζουμε πιθανότατα, δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους τους ανθρώπους, και είναι εκτός από αποδεκτό, απόλυτα φυσιολογικό. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια βάναυση διαδικασία απλά και μόνο για να είμαστε δήθεν αρεστοί σε όλους, ανεξαρτήτου ηλικίας. Η ωρίμανση είναι κάτι και που έρχεται με τον χρόνο, αλλά πρέπει να την διαθέτουμε και σχεδόν έμφυτα, για αυτό και δεν φερόμαστε εγωιστικά επιδεικνύοντας τις γνώσεις μας σε ανθρώπους που γνωρίζουμε και φαίνεται  ότι τώρα ξεκίνησε η ζωή τους. Εκτός αν έχουμε όρεξη και είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε κάποιες γνώσεις, χωρίς όμως η διαδικασία αυτή να επιβαρύνει εμάς τους ίδιους, την ψυχική μας υγεία.

Η κοινωνικότητα του κάθε ατόμου ξεχωριστά, ασχέτως ξανά ηλικίας, δεν είναι ένας στημένος έρανος που πρέπει να είμαστε αρεστοί σε όλους, αλλά να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να προσβάλει κανέναν. Αυτό πιθανότατα θα είχε σαν αποτέλεσμα η έννοια του σεβασμού που πλέον την ψάχνουμε με κιάλια, να λέγαμε ότι είναι κάτι έμφυτο και όχι διδασκόμενο. Και τι θα συνέβαινε αν όλες οι καλές έννοιες και πλευρές των πραγμάτων, θα είχαν δημιουργηθεί για την δικαιολόγηση των ήδη έμφυτων κακών που λέμε και πράττουμε.

Είναι δύσκολη η διαδικασία αποδοχής του χαρακτήρα μας και ακόμη πιο δύσκολη η συμβίωση μαζί του. Χρειάζεται σχεδόν μισή ζωή για να σταθεροποιήσουμε την τρέλα μας, και την υπόλοιπη μισή για να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Και επειδή ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, είναι πιο εύκολο και αποδεκτό να συμφιλιωθούμε με ότι γίναμε και να το βελτιώσουμε τα σημεία που χρίζονται αλλαγή, παρά να είμαστε ξεροκέφαλοι και επιβλητικοί για κάτι που δεν είναι σταθερό. 

Μάθαμε να χτίζουμε τους εαυτούς μας πάνω σε σταθερές δομές – ιδέες, ενώ η ζωή μας δείχνει ασταμάτητα πως τίποτα δεν είναι σταθερό και απόλυτο.  Αντιδράμε σε καταστάσεις λες και ζούμε αιώνια.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ένα σχολείο προκειμένου να χαρακτηρίζεται με αντιρατσιστικό προσανατολισμό, οφείλει να αποτελείται από μια κοινότητα δίχως αποκλεισμούς, διακρίσεις, και να επικρατεί κλίμα σεβασμού. Αυτό συνεπάγεται με το ότι προωθεί αξίες συνύπαρξης, ασφάλειας, ανεκτικότητας, ειλικρίνειας. Άλλωστε, με την λειτουργία του αμβλύνει τις κοινωνικο-πολιτισμικές ανισότητες επιτρέποντας την πολλαπλότητα παρουσίας και έκφρασης, καθώς και το δικαίωμα στην διαφορά.

Τα προαναφερθέντα δύνανται να υλοποιηθούν μέσω παιδαγωγικών πρακτικών που επικεντρώνονται στο ζήτημα τόσο της δικαιοσύνης, όσο και της δίκαιης οργάνωσης των εκπαιδευτικών και κοινωνικών θεσμών. Επιπλέον, σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζει και η αξιοποίηση του γλωσσικού και πολιτισμικού κεφαλαίου των μαθητών άλλης εθνικής ταυτότητας.

Καθόλου αμελητέο, επίσης, είναι και η διαμόρφωση κατάλληλου σχολικού κλίματος αποδοχής, για την ανάπτυξη ισχυρών διαπροσωπικών σχέσεων. Δια μέσου της συμμετοχής των μαθητών αυτών στην επικοινωνιακή διαδικασία επιτυγχάνεται η αναγνώρισή τους με την παροχή ευκαιριών καταξίωσης. Συνεπώς, στις πολυπολιτισμικές τάξεις οι διϋποκειμενικές συναντήσεις και οι αλληλεπιδράσεις κρίνονται αναγκαίες.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ:
Κάποιες από τις τεχνικές, που συμβάλουν στην γνωριμία με τον άλλο, την αναγνώριση προκαταλήψεων και στερεοτύπων, την ανάπτυξη έκφρασης συναισθημάτων και αυτοεκτίμησης, θέτουν ως βάση τη βιωματική μάθηση. Χαρακτηριστικές τεχνικές είναι η δραματοποίηση, ο καταιγισμός ιδεών, αγγλιστί brainstorming, το παιχνίδι ρόλων, ο συνεντευξιαζόμενος.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η πολυδιάστατη έννοια της αποδοχής , συναντάται συχνά και ποικιλοτρόπως στην καθημερινότητα μας τόσο στις διαπροσωπικές κι άλλοτε απρόσωπες μας σχέσεις , όσο και τυπωμένη σε βιβλία και εγχειρίδια ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Η εποχή των εικονικών προτύπων , των εφήμερων μοδών (trends), των ριζωμένων στερεοτύπων , του διαδικτύου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης , δηλώνει παρούσα και μας ενσωματώνει σε έναν αόρατο ιστό στον οποίο το τρίπτυχο : ταυτίζομαι , ενστερνίζομαι και μιμούμαι τείνει να μοιάζει στα μάτια μας μια σειρά εκλογικευμένη , ενώ στην πραγματικότητα κάθε μέρος της σειράς αυτής αποτελεί ένα ξεχωριστό προϊόν μελέτης , συνεπώς προκείπτουν τρεις πολυσύνθετες διαδικασίες.

Από τη μια πλευρά διαβάζουμε συχνά σε βιβλία αυτό-βελτίωσης και «ενσυνειδητότητας» (mindfulness) ότι “το να αποδεχόμαστε τις καταστάσεις που βιώνουμε , χωρίς απαραίτητα να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε , μας γλιτώνει από περιττά αρνητικά συναισθήματα (άγχος , ανησυχία , ματαιοδοξία , απογοήτευση).Ενώ από την άλλη πλευρά , στην ψυχοθεραπεία, το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να καταφέρουμε τις επιθυμητές αλλαγές. Το δούναι και λαβείν της αποδοχής στις ανθρώπινες σχέσεις, έχει πρωταρχική σημασία όταν συνδεόμαστε με δεσμούς συγγενικούς , φιλικούς, επαγγελματικούς ή/και ερωτικούς με τους άλλους.Η ανάγκη για αποδοχή και ουσιαστική επικοινωνία εξάλλου είναι προσδιοριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας και μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της εξέλιξης μας , ήδη από την παιδική μας ηλικία. 

Πώς γεννήθηκε όμως η ανάγκη αυτή για αποδοχή ; Γιατί συνεχώς προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε σε κάθε σχέση που δημιουργούμε ; Τι συμβαίνει όταν βιώνουμε την απόρριψη; Καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα της ανάγκης μας για αποδοχή αν σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς το να μας αποδέχονται οι άλλοι. Μια εκ των πιθανών απαντήσεων ίσως και η πιο προσιτή είναι πως επιδιώκουμε την αποδοχή επειδή θέλουμε να ανήκουμε κάπου , όμως συχνά εμείς οι ίδιοι οριοθετούμε αυστηρά και λανθασμένα τον εαυτό μας, κάνουμε επιλογές που δεν μας ταιριάζουν , θυσιάζουμε μέρος του εαυτού μας ώστε να αποτελούμε μέρος μιας παρέας , μιας σχέσης , μιας ομάδας ιδεών ή ενδιαφερόντων , ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος κ.ο.κ. 

Το αίσθημα ενσωμάτωσης , η φαινομενική αποδοχή , η τυπική ευγένεια και το ότι θεωρούμε σε σύντομο χρονικό διάστημα “οικογένεια” ένα σύνολο αγνώστων μέχρι πρότινος για εμάς ανθρώπων , που τους συνδέει κάτι κοινό , ό,τι κι αν είναι αυτό , μας περιορίζει . Εμείς βαπτίζουμε αυτόν τον περιορισμό ως οικειότητα και πορευόμαστε σε μια ουτοπική πραγματικότητα , μέχρι κάποιος να μας ταρακουνήσει και να συνειδητοποιήσουμε που πραγματικά βρισκόμαστε.Οι συνεκτικές σχέσεις δεν χτίζονται σε μια μέρα , οι άνθρωποι δεν δένονται εν μια νυκτί . Δοκιμάζονται στα απλά και στα σύνθετα. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δε χρειάζεται να.Πρακτικά βλέπουμε το πώς θα μας φερθεί κάποιος , και αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Αλλά το τι πραγματικά νιώθει , τι πιστεύει και το εάν αυτά έχουν αντίκτυπο σε εμάς και την εξέλιξη μας , εμείς και μόνο είμαστε αρμόδιοι να το κρίνουμε.

Να μετράτε τους ανθρώπους με τις πράξεις τους. Να δίνεται απλόχερα , είναι σπάνιο να δίνεις χωρίς να μετράς , χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Η μοίρα έχει γυρίσματα και όλοι ανταμοίβονται όπως τους αξίζει σε αυτή την ζωή. Μπροστά , θα πας μόνο αν είσαι αληθινός. Και … φιλική υπενθύμιση όσοι παραμένουν στην ζωή μας παρά τις όποιες συγκρούσεις και δυσκολίες είναι αυτοί που αξίζει πραγματικά να βρίσκονται δίπλα μας. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τον κύκλο τους κάνοντας θόρυβο στην αποχώρηση τους ή ακόμη και με ένα αδιάφορο φινάλε , καθρεφτίζουν ευκρινώς όσα δεν φτιάχτηκαν για εμάς και συνεπώς όλα όσα θέλουμε να αλλάξουμε σε εμάς.

Εις υγείαν των αταίριαστων , “χάρηκα πολύ για την γνωριμία” με όλους αυτούς που με έμαθαν να αλλάζω , να κλείνω τα αυτιά μου στα μεγάλα λόγια και την ηχώ τους και να αποδέχομαι τον ατελή εαυτό μου.

Νένα Ευθυμιάδου