Η Ροτόντα, ή αλλιώς ναός των Ασωμάτων Δυνάμεων και Αρχαγγέλων ή Αγίου Γεωργίου, όπως επικρατεί, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα ρωμαϊκά πολυπολιτισμικά μνημεία στην Ελλάδα και το αρχαιότερο. Μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό στα τέλη του 4^ου αιώνα από τους Ρωμαίους και συγκεκριμένα από τον Γαλέριο. Χάρη στην Ρωμαϊκή Τετραρχία, δημιουργώντας νέα μορφή πολιτικής διακυβέρνησης, οι διοικητικές ανάγκες του νέου συστήματος τον οδήγησαν στην διαταγή κατασκευής ενός εκτεταμένου ανακτορικού συγκροτήματος στην Θεσσαλονίκη.

Διακοσμήθηκε περίτεχνα με παλαιο-χριστιανικά μωσαϊκά και απεικονίσεις αγίων και μαρτύρων σε καμάρες κογχών, τοξωτά ανοίγματα φεγγιτών και τον μεγάλο θόλο, καθώς ήταν ένα από τα σπουδαιότερα διοικητικά και οικονομικά κέντρα. Πιστεύεται πως χτίστηκε ως μαυσωλείο του Γαλέριου ή ότι αρχικός σκοπός ήταν η χρήση του ως βαπτιστήριο των πιστών Χριστιανών της Θεσσαλονίκης.

Η Ροτόντα ως κατασκευή είναι μοναδική στον Ελλαδικό χώρο διότι η κυκλική μορφή της παραπέμπει και ακολουθεί ακριβώς την τεχνοτροπία του Πάνθεον στη Ρώμη. Συνδεόταν με την αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα) μέσω μιας πομπικής οδού με κιονοστοιχίες εκατέρωθεν, που κατέληγε στο κυρίως Ανακτορικό συγκρότημα και απλώνεται στη νότια πλευρά της Ροτόντας στην οδό Δημητρίου Γούναρη προς τη θάλασσα.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ
Ροτόντα ονομάστηκε από το κυκλικό της σχήμα. Το σημερινό της όνομα είναι «ναός Αγίου Γεωργίου», που το έλαβε από το όνομα του γειτονικού ναΐσκου μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912. Σ’ αυτό μεταφέρθηκαν τα ιερά σκεύη και οι φορητές εικόνες. «Με την αλλαγή αυτή ξεχάστηκε η παλιά ονομασία του μεγάλου ναού». Η σημερινή μορφή της είναι τρίκλιτη βασιλική, που ανήκει στη μονή του Αγίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους που ολοκληρώθηκε το 1815.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε Χριστιανικός ναός για περισσότερα από 1200 χρόνια και μητρόπολη της Θεσσαλονίκης από το 1524 έως το 1591, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους το 1591 μετατράπηκε σε τζαμί από τον Σεΐχη Σουλεϊμάν Χορτατζή Εφέντη κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. Ξανάγινε εκκλησία, στέγη αρχαιολογικών γλυπτών, με κάποιους ερευνητές να τον ταυτίζουν με τον ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων που αναφέρουν οι βυζαντινές πηγές. Τότε ήταν που έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Διανοίχθηκε και διευρύνθηκε η ανατολική κόγχη και κατασκευάστηκε το ιερό βήμα με ημικυκλική αψίδα στα ανατολικά. Στη δυτική κόγχη διαμορφώθηκε νέα είσοδος με νάρθηκα και προστέθηκε πρόπυλο με δύο παρεκκλήσια, που δεν σώζονται. Η αψίδα ενισχύθηκε εξωτερικά με τοίχο και διακοσμήθηκε με την τοιχογραφία της Αναλήψεως.

Με τον μεγάλο σεισμό του 1978 προκλήθηκαν σημαντικές ζημιές και προβλήματα στατικότητας. Ακολούθησε ένα πολύπλευρο, πολυδάπανο και πολύχρονο πρόγραμμα στερέωσης, συντήρησης και αποκατάστασης από την ελληνική πολιτεία με φορέα το υπουργείο Πολιτισμού, που απέδωσε το μνημείο ασφαλές και λαμπρό στο ελληνικό και παγκόσμιο επιστημονικό και περιηγητικό κοινό. Μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο.

Πρόκειται για ένα θολωτό κυκλικό πλινθόκτιστο κτίσμα. Η διάμετρος του είναι 24,50 μέτρα και το ύψος περίπου 30. Εσωτερικά στο πάχος των τοίχων, 6,30 μέτρων, ανοίγονται οκτώ καμαροσκέπαστες κόγχες. Πάνω από αυτές υπάρχουν μεγάλα παράθυρα με τοξωτές απολήξεις και, στα ενδιάμεσα, μια ακόμη σειρά από μικρότερα. Το οικοδόμημα είναι καλυμμένο με μεγάλο ημισφαιρικό τρούλο, στην κορυφή του οποίου υπήρχε οπαίο, για να διαχέεται στο εσωτερικό το φως της ημέρας. Τον τρούλο κρύβει εξωτερικά ο υπερυψωμένος περιμετρικός τοίχος, που κλείνει με ξύλινη κεραμοσκεπή. Η είσοδος του μνημείου -στην αρχική κατασκευή- ήταν από τα νοτιοδυτικά, όπου υπάρχει ένα πρόπυλο και όπου κατέληγε η «πομπική οδός». Στην ανατολική πλευρά αρχικά γκρεμίστηκε ο κυλινδρικός τοίχος, ώστε να χτιστεί ορθογώνιος χώρος που θα φιλοξενούσε το ιερό βήμα του ναού, το οποίο έπειτα ξαναχτίστηκε χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά εξωτερικά αντερείσματα για την στήριξή του, ενώ διανοίχτηκε είσοδος με νάρθηκα, στην δυτική πλευρά του κτιρίου όπως συνηθίζεται στους χριστιανικούς ναούς. Χτίστηκαν ακόμη δυο παρεκκλήσια στον περίβολο, ένα κυκλικό ανατολικά και ένα οκταγωνικό δυτικά. Έξω από το νότιο πρόπυλο του μνημείου έχει εντοπιστεί η βάση του μαρμάρινου μονολιθικού άμβωνα, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.

ΝΑΟΣ Ή ΜΟΥΣΕΙΟ;
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, η τοπική Μητρόπολη επιθυμούσε διακαώς η Ροτόντα να υπαχθεί αποκλειστικά στη χριστιανική λατρεία. Μάλιστα από το 1912 ως το 1920 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως χριστανικός ναός. Μετά το 1918 όμως άρχισαν αρχαιολογικές ανασκαφές στο μνημείο, πρώτα από τον Εμπράρ και αργότερα από τον Δανό αρχαιολόγο και αρχιτέκτονα Ντίγκβε. Συχνά γίνονταν κάποιες θρησκευτικές τελετές, όπως στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, με τη συμμετοχή και της πανεπιστημιακής κοινότητας της πόλης. Ο κόσμος που συχνάζει στα περισσότερα από αυτά είναι φοιτητές καθώς η όλη περιοχή βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στο Α.Π.Θ. και σφύζει από ζωή.

ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Το μνημείο φέρει διττό χαρακτήρα, μουσειακό και λατρευτικό και παράλληλα αποκαθιστά ιστορικά στοιχεία, όπως ο σταυρός που υπήρχε από την απελευθέρωση της πόλης ως το σεισμό του 1978. Έτσι, προβάλλεται η διαχρονική, διαθρησκευτική και διαπολιτισμική πορεία του με τις τρεις φάσεις του, που είναι αποτυπωμένες στο διάσημο οικοδόμημα, την αρχαιότητα, τον χριστιανισμό και το μουσουλμανισμό.

ΣΗΜΕΡΑ
Η Ροτόντα λειτουργεί σήμερα ως επισκέψιμο μνημείο, Μουσείο. Ο έφορος της νέας Εφορείας Πόλης Σταμάτης Χονδρογιάννης σχεδιάζει σειρά δράσεων με σεβασμό στον διττό χαρακτήρα της. Παραδίδει το μνημείο στην πολιτιστική ζωή της πόλης, ενώ ταυτόχρονα προσθέτει μία επιπλέον λειτουργία και επανατοποθετεί τον σταυρό (με έγκριση του ΚΑΣ) στην κορυφή της στέγης που υπήρχε από την απελευθέρωση έως τη δεκαετία του ’50, για να τονίσει τη διαχρονική και διαπολιτισμική ιερότητα του μνημείου στη διάρκεια των 1.700 χρόνων της ζωής του από τον αρχαίο, τον χριστιανικό και μουσουλμανικό κόσμο.

Από το 1988 ανήκει στα μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Στις 18 Δεκεμβρίου 2015 η Ροτόντα μετά από τις εργασίες αποκατάστασης άνοιξε τις πύλες της στο κοινό και ξαναβρήκε τη θέση της στην πολιτιστική κληρονομιά της Θεσσαλονίκης. Είναι ίσως το μοναδικό μνημείο στον κόσμο που υπήρξε στην πορεία των αιώνων ναός των τριών μεγάλων θρησκειών, του αρχαίου Δωδεκάθεου, του Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού, και σηματοδοτεί το μεταίχμιο ανάμεσα στον ειδωλολατρικό και το χριστιανικό κόσμο.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310 204868
Δευτέρα έως Κυριακή 8:00-20:00, Τρίτη κλειστά

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Πρόκειται για μία επικίνδυνη και πάρα πολύ απαιτητική εργασία, την οποία πραγματοποιεί ένας εργαζόμενος στο εξωτερικό. Ωστόσο, ο μισθός του είναι πέρα για πέρα ικανοποιητικός. Αυτό, διότι ο ίδιος λαμβάνει δεκάδες χιλιάδες ευρώ για τη συγκεκριμένη εργασία.

Ο άνδρας που θα δείτε στο παρακάτω δουλεύει μια φορά τη μέρα κάθε έξι μήνες. Ο ίδιος παίρνει 20.000 δολάρια τη φορά. Το μόνο που κάνει είναι να αλλάζει μια λάμπα. Ο λόγος που παίρνει τόσα χρήματα; Ανεβαίνει πάνω από 450 μέτρα από το έδαφος για να το κάνει αυτό. Αν και πολλοί δεν θα το έκαναν, ο ίδιος φαίνεται ψύχραιμος, ανεβαίνει άνετος τις σκαλωσιές, αλλάζει με ευκολία τη λάμπα, απολαμβάνει τη θέα για λίγα δευτερόλεπτα και κατεβαίνει.

Φυσικά, παίρνει όλα τα μέτρα ασφαλείας που είναι απαραίτητα. «Μάλλον κάνει έξι μήνες να ανέβει και έξι μήνες να κατέβει, για αυτό πηγαίνει δύο φορές το χρόνο!», σχολιάζει ένας χρήστης του Youtube με χιούμορ.

Πηγή

Στο Λονδίνο, υπάρχει μια γυναίκα που κάθε μέρα καθόταν σε ένα παγκάκι για να ακούσει την ανακοίνωση που κατέγραψε ο σύζυγός της το 1950, για το μετρό. Από όταν ο Oswald Laurence πέθανε, η σύζυγός του Margaret κάθεται και περιμένει να ακούσει τη φωνή του να λέει “Mind the gap“.
Μια μέρα, μετά από περισσότερο από μισό αιώνα, η φωνή του αντικαταστάθηκε από μια ψυχρή ηλεκτρονική ηχογράφηση.

Η Margaret ζήτησε από το Υπουργείο Μεταφορών να της δώσει ένα αντίγραφο της φωνητικής ηχογράφησης του συζύγου της για να συνεχίσει να ακούει τη φωνή του στο σπίτι.
Όταν έμαθαν για την ιστορία της, η διεύθυνση αποφάσισε να επαναφέρει την ειδοποίηση μόνο στη στάση του μετρό κοντά στο σπίτι της, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν τη φωνή του Oswald Laurence και να πιστεύουν ότι η αιώνια αγάπη υπάρχει πραγματικά.

Πηγή

Διαβάζοντας την ιστορία αυτή στο Instagram και πραγματικά με έκανε να αναλογιστώ πόση δύναμη έχει το μαζί και πόσο διαρκεί το για πάντα. Οι εποχές αλλάζουν , μαζί τους και οι άνθρωποι , η αληθινή αγάπη όμως μένει αναλλοίωτη γιατί δεν ακολουθεί συνταγή , δεν είναι σύνθετη όπως θέλουμε να πιστεύουμε , ούτε κυνηγά την τελειότητα για να εμφυσήσει μέσα της τις αδυναμίες που φέρουμε ως άνθρωποι . Η αλήθεια μέσα από την σκοπιά των συναισθημάτων που μοιράζονται δύο άνθρωποι που αγαπιούνται αμοιβαία , τα θεμέλια με άλλα λόγια του δεσμού τους είναι η ειλικρίνεια , ο σεβασμός και η αποδοχή. Τα χρόνια περνάνε , και οι σχέσεις ναυαγούν , πορεύονται και καθώς χάνουν τον ενθουσιασμό , συμβιβάζονται , γίνονται συνήθεια και τα συναισθήματα αυτονόητα , κι έρχεται μια άγονη πλήξη.

Η παραπάνω ιστορία λοιπόν δείχνει το μεγαλείο ψυχής και την υπέρτατη έννοια της συντροφικότητας , την αιώνια διάσταση της αγάπης που η φλόγα της δε σβήνει. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε, τον παράδεισο που κρύβουμε μέσα μας. Ό,τι χάνεις, μένει μαζί σου για πάντα και είναι σημαντικό όσο κρατήσει να το ζήσεις , να διεκδικείς τον άνθρωπό σου ακόμη κι αν το έχεις ήδη κερδίσει, να αφιερώνεις χρόνο , να φανερώνεις τα συναισθήματα σου και να είσαι ο εαυτός σου. “Η αγάπη ζεί στα μικροπράγματα” έτσι ανθίζει το για πάντα μαζί στις καρδιές και η αξιοζήλευτη εικόνα των ζευγαριών που γερνούν μαζί άπιαστο όνειρο φαντάζει , μα δεν κρύβει μυστικά .

Νένα Ευθυμιάδου

Ένας νέος υποβρύχιος δρόμος θα ανοίξει σύντομα για το κοινό, ο οποίος κατασκευάζεται ως μέρος του οδικού δικτύου των Νήσων Φερόε, κάτω από τον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό!

Κάτω από τον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό βρίσκεται μια σειρά υποθαλάσσιων σηράγγων, που συνδέουν τα απομονωμένα νησιά τα οποία αποτελούν το βόρειο αρχιπέλαγος των Νήσων Φερόε. Το τούνελ Eysturoy θα ανοίξει σύντομα για το κοινό αλλά ήδη έχει προκαλέσει εντύπωση!

Υποβρύχια κυκλοφορία 190 μ. κάτω από τη θάλασσα

Ένα εντυπωσιακό δίκτυο υποβρύχιας κυκλοφορίας 190 μέτρα κάτω από τη θάλασσα, με φουτουριστικό φωτισμό και σχεδιασμό που παραπέμπει σε ταινίες επιστημονικής φανατασία σύντομα θα χρησιμοποιήσουν οι κάτοικοι στα Νησιά Φερόε.

Η σήραγγα, μήκους 11 χιλιομέτρων, θα διευκολύνει τους ντόπιους, συντομεύοντας τη διαδρομή των 64 λεπτών από το Tórshavn -την πρωτεύουσα των νησιών- στη νήσο Streymoy, σε μόλις 16 λεπτά.

Αλλά και για τους επισκέπτες ο υποβρύχιος αυτός δρόμος θα αποτελέσει σίγουρα μια πρόκλησηαλλά και έναν ακόμη λόγο για να βρεθούν σε αυτό το κομμάτι της Δανίας, ήδη γνωστό για τα όμορφα τοπία και την άγρια ​​φύση.

Ο Teitur Samuelsen, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κατασκευής των σηράγγων, δήλωσε στο CNN Travel ότι ο δρόμος αυτός είναι ο μοναδικός κάτω από τον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ ανακοίνωσε πως θα δοθεί στην κυκλοφορία στις 19 Δεκεμβρίου 2020.

Πηγή

Στο ελληνικό μεράκι θα αναφερθώ στο άρθρο μου, σήμερα. Μέσα στο γκρίζο του lochdown αποφάσισα να κάνω τον καθιερωμένο μου περίπατο, την προσωπική μου άθληση και να δω από άλλη οπτική την πόλη μου. Ήθελα να ανακαλύψω γωνιές, δρόμους, σπίτια, στενά, γειτονίες και θεώρησα ότι για αυτό, ιδανικά θα ήταν να πάω στην Άνω πόλη. Όντως άρχισα να περιπλανιέμαι στα στενά, να ανεβαίνω σκαλιά, με την περιέργεια το πού θα με οδηγήσουν, το τί θα ανακαλύψω.

Έπειτα από καμία ωρίτσα και ενώ απολάμβανα και τον cappucino μου, βρέθηκα σε ένα από τα χιλιάδες πλακόστρωτα δρομάκια. Έκπληκτη αντίκρυσα μοναδικές εικόνες. Μοναδικές δημιουργίες που με παρέπεμπαν σε γκαλερί. Σκέφτηκα ότι θα αποτελούσαν μέρος ενός καφέ, το οποίο με αυτό το έξυπνο κόλπο μάρκετινγκ , αποσκοπούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον των περαστικών. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου και αυθόρμητα άρχισα να απαθανατίζω, φωτογραφίζοντας αυτά που έβλεπα. Αναφώνησα “Πρόκειται για έναν μερακλή καλλιτέχνη”, αυτές οι δημιουργίες θέλουν να έχεις μεράκι.

Ξάφνου ξεπρόβαλε από την εξώπορτα απέναντι από τις κατασκευές, ένα κύριος, με ευγενική φυσιογνωμία, επιμελημένο ντύσιμο και εμφάνιση και γκρίζα γενειάδα. Με παρακολουθούσε που φωτογράφιζα. Όταν αντιλήφθηκα ότι είναι δικά του πάγωσα. Δεν ήξερα πώς θα αντιδράσει και εάν θα με μάλωνε, που χωρίς την έγκριση του φωτογράφισα τα δημιουργήματα του. Τον καλημέρισα, ώστε να τον αιφνιδιάσω και να αλλάξω την σκέψη του και συνέχιζα να φωτογραφίζω. Έκλεισε την πόρτα του σπιτιού του, χωρίς να καταλάβω εάν έχει ενοχληθεί, για την αδιάκριτη κίνηση μου. Ευτυχώς “την γλίτωσα φθηνά¨ χωρίς να δείξει δυσαρέσκεια, σκέφτηκα.

“Και την πόρτα να φωτογραφίσεις” και γυρνώντας να εντοπίσω από πού έρχεται η φωνή τον ξανά αντίκρισα. Πάγωσα, πώς θα αντιδράσει, θα με μαλώσει που φωτογράφιζα τα δημιουργήματα του. Αντιθέτως, χαμογελούσε και μου έδειχνε μια πόρτα ακριβώς δίπλα από την εξώπορτα του σπιτιού του, στο ισόγειο. Ανασκουμπώθηκα, τον είχα κερδίσει και κάθε άλλο από πειραγμένος ήταν, αντιθέτως, με ενθάρρυνε! Έπειτα μου έδειξε την γατούλα του. Δεν είχα προσέξει ότι είναι γατούλα αποκρίθηκα. Με την συναίνεση του πλέον, φωτογράφιζα τους μικρούς του θησαυρούς. Είναι όλα δημιουργήματα που έφτιαξε στο πρώτο lockdown. Το τραπεζάκι με τις καρέκλες το είχε εμπνευστει από ένα ταξίδι του στο Παρίσι, όλα τα υπόλοιπα τα βρήκε από το ίντερνετ. Τον θαύμασα!!! Ένοιωσα ότι προσκάλεί του περαστηκούς να τους κεράσει καφέ στο τραπεζάκι και να αρχίσουν τις συζητήσεις. Πόσο μερακί πραγματικά θέλει να έχεις ώστε να μπορείς να εξωτερικεύσεις το αισθημά προσφοράς για να ομορφύνεις αφιλοκερδώς την γειτονία σου.

Έβλεπα πόσο πρόθυμα συζητούσε μαζί μου, πόσο του έδινε χαρά αυτό. Θυμήθηκα πόση μεγάλη ανάγκη έχουμε για επικοινωνία, ιδίως τώρα και ιδίως οι άνθρωποί που ζούνε μόνοι. Πόσο ομορφαίνει την ψυχή μια κουβεντούλα γλυκεία, η ανάγκη να εξωτερικεύουμε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας με άλλους. Πόσο σημαντικό είναι να έχεις ένα άνθρωπο να λες ”Καλημέρα”. Να μην βλέπεις μόνο κακομούτσουνες, κακόβουλες φυσιογνωμίες γύρω σου, με σκοπό να σου μαυρίσουν την μέρα.

Σκεφτόμουν ότι αυτός ο κύριος μέσα σε αυτό το γκρίζο δημιούργησε χρώμα. Μετέτρεψε το Lockdown και όλο αυτό το μαύρο σε δημιουργικότητα και χαίρεται τους καρπούς αυτής. Ενδεχομένως σε κανονικές συνθήκες να μην έβρισκε χρόνο, κάτι που αυτή την περίοδο τον είχε άπλετο. Τι σου είναι το μεράκι; Υπάρχει πάντα εκεί που οι καρδίες είναι ανοιχτές και γεμάτες γλυκύτητα, η όρεξη ανεξάντλητη και οι αισθήσεις σε εγρήγορση! Στα λεξικά την αποδίδουν ως την ενασχόληση με επιμέλεια, γούστο και ζήλο. Εγώ θα έλεγα είναι ένας γλυκός χαιρετισμός, μια γλυκεία κουβέντα στις δυσκολίες της καθημερινότητας, μια διαρκής νίκη απέναντι στην απειλή της μοναχικότητας, μια γέφυρα επικοινωνίας με τους συνανθρώπους, ένας θρίαμβος νίκης σε οτιδήποτε μίζερο, μαύρο και γκρίζο. Η νότα χαράς απέναντι στην παρωδία της καθημερινότητας. Όλα τα παραπάνω μπόρεσε αυτός ο κύριος να τα ανακαλύψει και με το μεράκι του, να μετατρέψει το Lockdown του σε δημιουργία και να το μεταδώσει.

Θεωρώ τυχερό τον ευατό μου που τον συνάντησα και θεωρώ ότι με το μεράκι του, μου δίδαξε πώς να μετατρέψω το γκρίζο σε χρώμα.

Μαρία Ζαμπιδου