Αν και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων έχει γίνει κάτι σαν το απαγορευμένο μήλο του Αδάμ, καμιά φορά πιστεύουμε ότι, στον κατάλληλο άνθρωπο δεν θα μας γυρίσει μπούμερανγκ και να μετανιώσουμε για τα ίδια μας τα αισθήματα. Ναι αποδεκτό να μην είναι πάντα ακριβώς αμοιβαία, αναφερόμενοι στον ίδιο βαθμό που νιώθουμε εμείς, μιας και το ένστικτο είναι το μόνο που δεν πέφτει έξω.

Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο εκφραστικοί, και αυτό δεν είναι πρόβλημα, γιατί καμιά φορά αυτή η διαφορά είναι που κρατάει ζωντανή την επιθυμία. Αυτό που το κάνει πρόβλημα όμως είναι ο φόβος της αποδοχής τόσο έντονων επιθυμιών ή συναισθημάτων. Ως όντα με σαρκικά και πνευματικά θέλω, η αγκαλιά είναι ένα μέσων έκφρασης, αλλά και ανάγκης του άλλου μισού.

Δεν ξυπνάμε κάθε μέρα με τις ίδιες διαθέσεις, ούτε μοιράζουμε τις αγκαλιές σαν φαγητό σε συσσίτιο. Ακόμη και η αγκαλιά είναι κάτι ιερό, κάτι που δίνει αξία στις σχέσεις μας. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που μια αγκαλιά αποδεικνύεται τόσο ακριβή που στο τέλος βγαίνεις και χρεωμένος. Και δεν είναι η χρέωση το πρόβλημα, αλλά η αδυναμία του άλλου να το εκφράσει, για να μην φτάνουμε σε τέτοια σημεία.

Οποία και αν αποδεικνύεται η τιμή μιας αγκαλιάς, όποιος την θέλει είναι σίγουρα διατεθειμένος να την πληρώσει. Είναι όμως όντως αυτό που πληρώνουμε ή απλά μίκραιναν οι αξίες και ανέβηκε η τιμή τους. Τίποτα δεν μένει απλήρωτο σε τούτη την ζωή, έχει όμως νόημα να πληρώνουμε για κάτι που εξαρχής η αξία του, ακόμη και η τιμή του είναι ανεκτίμητη.

Η ώρα τη πληρωμής δεν είναι για όλους, και το δυστυχώς είναι εκείνη η στιγμή που θα χρειαστεί να έρθουν αντιμέτωποι με μια δική τους χρέωση που την πασάρανε σε άλλους λόγο φόβου ότι δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Όταν ακόμη και μια αγκαλιά μπορεί να γίνει αποπνικτική, τότε είτε βρίσκεσαι με τον λάθος άνθρωπο, είτε είναι πάνω από τις δυνάμεις σου να αποδεχτείς ότι τελικά υπάρχει κάτι τόσο πολύ και για σένα.

Όταν βάζουμε τιμή σε κάτι που δεν υφίσταται να έχει τιμή, ταυτόχρονα χάνουμε και τις απλές στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

Η αγκαλιά είναι θεραπεία, είναι το φάρμακο για όλα τα ψυχικά βάσανα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά. Όταν όμως ακόμη και αυτό έχει γίνει ένα αντικείμενο, έχουμε χάσει ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που κάποτε έδειχνε ανιδιοτέλεια στην μεταξύ μας κατανόηση.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όπως όλοι γνωρίζουμε πλέον το είδος εργασίας που διαλέγουμε δεν είναι ακριβώς της αρεσκείας μας, αλλά κάτι που θα εξασφαλίσει έστω την επιβίωση μας.  Οπότε εκτός από συνήθεια, μπορεί να μας γίνεται και αγγαρεία η περάτωση της.  Όταν κάτι το κάνουμε πλέον μηχανικά, δεν λέμε ότι γίνεται σε μικρότερο βαθμό καλή δουλειά, αλλά σίγουρα δεν δίνουμε σημασία κατά την διαδικασία, ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι σημαντικό.

Η κάθε δουλειά έχει την δική χάρη. Η κάθε δουλειά κάτι μας μαθαίνει. Η κάθε δουλειά είναι μια ιεροτελεστία. Όσο και αν εμείς τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, τίποτα δεν είναι τόσο ασήμαντο. Ο κόπος, η ενέργεια που διαθέτουμε στην εκτέλεση της δεν είναι κάτι το τόσο αυτονόητο, γιατί ο καθένας λειτουργεί με τον δικό του τρόπο, που σημαίνει πόση ευγένεια, πόση συγκέντρωση, πόση αποκλειστικότητα παρέχει ο καθένας η αξία της είναι διαφορετική.

Μόνο όταν αγαπάμε κάτι, δεν το βλέπουμε σαν δουλειά, αντιθέτως σαν δημιουργία. Οι άνθρωποι που καθρεφτίζονται στην προσπάθεια τους, δεν μπορούν να έχουν σαν αποτέλεσμα τίποτα λιγότερο από μια πετυχημένη ιεροτελεστία, από ένα αριστούργημα.

Παρακολουθούσα τις προάλλες έναν κύριο που καθάρισε μια παραθαλάσσια πλαγιά από δέντρα, και ο τρόπος που το έκανε με καθήλωσε για αρκετή ώρα, ώστε να τον συγχαρώ για την δουλειά του. Φυσικά μοιράστηκα την αντίδραση μου, όπου έμαθα ότι είναι αρκετά δύσκολος ο χειρισμός εκείνων των μηχανημάτων, με αποτέλεσμα να σκέφτομαι ότι η κίνηση μου προς εκείνον τον ξένο, όχι απλά του έφτιαξε την ημέρα, αλλά ένιωσε και ο ίδιος ικανοποίηση που κάποιος αναγνώρισε το πάθος του για αυτό που κάνει.

Καμία δουλειά δεν θα έπρεπε να θεωρείται εύκολη ή δύσκολη. Εμείς εξωτερικεύουμε αυτήν την εικόνα όταν είναι κάτι που δεν μας αρέσει ή δεν μας ταιριάζει. Όπως ο καθένας μας είναι μοναδικός με τον τρόπο του, έτσι και η κάθε δουλειά είναι μοναδική, αρκεί να βρούμε το σημείο επαφής.

Λόγο του καθημερινού μαραθωνίου, τα βάλαμε όλα σε ένα καζάνι, και όλα μετριούνται στα λεφτά. Δεν έχει σημασία αν θέλεις ή μπορείς να κάνεις κάτι, αν το ποσό είναι αρεστό στα αυτιά και στην τσέπη μας. Αν θα δοκιμάζαμε όσες περισσότερες δουλειές στην ζωή μας, τότε θα ανακαλύπταμε ότι όλα ξεκινάνε από το κατά πόσο νοιάζεσαι για ότι κάνεις.

Η χάρη της κάθε εργασίας ξεκινάει και αυτή από ένα συναίσθημα. Όλα είναι ένα συναίσθημα. Αν και όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, οι μέρες μας θα μοιάζουν πιο δημιουργικές και ευχάριστες.

Ιωάννα Γκαβριλίου