Ο Horiyoshi 3 είναι ίσως ο πιο θρυλικός tattoo artist της Ιαπωνίας.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Australia.

Μεγάλωσα σε μια συντηρητική μουσουλμανική οικογένεια και αν κάποιος ξάδερφός μου είχε τατουάζ, έπρεπε πάντα να το κρύβει. Τα τατουάζ αποτελούσαν τόσο ένα θρησκευτικό όσο και ένα πολιτισμικό ταμπού. Θυμάμαι να μας επισκέπτεται ο θείος μου από την Αμερική και κάθε φορά που τέντωνε το χέρι για να πάρει κάτι από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τα μάτια μας καρφώνονταν στις μαύρες γραμμές που ξεπρόβαλλαν κάτω από το πουλόβερ του. Ήταν ένα μυστήριο για εμάς, αν και βλέπαμε ότι για εκείνον είχε μια είδους πνευματική σημασία.

Το δέρμα μου πλέον είναι σημαδεμένο με μελάνι που σχηματίζει ονόματα δολοφονημένων φίλων, ένα πορτρέτο του Gaddafi, ημερομηνίες που μπήκα φυλακή και ένα διαμάντι. Έκανα τα τατουάζ μου γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι πιο κοντινοί μου συγγενείς θα τα έβλεπαν μόνο κατά τη διάρκεια της ισλαμικής τελετής του πλυσίματος του σώματος, πριν από την ταφή. Ήθελα το μελάνι να σχηματίζει ένα οπτικό πορτρέτο ιδεών και γεγονότων, που θα με μεταμόρφωναν κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Γιατί λοιπόν κάνουμε τατουάζ; Το κάνουμε για τον εαυτό μας ή για να τα μοστράρουμε στους άλλους; Στη Δύση ισχύουν μάλλον και τα δύο και αυτός είναι ο λόγος που πάντα με συνάρπαζε η νοοτροπία της Γιακούζα γύρω από τα τατουάζ. Πιστεύουν ότι τα τατουάζ είναι προσωπική υπόθεση, γι’ αυτό και τα μέλη κάνουν ολόσωμα τατουάζ που δεν διακρίνονται κάτω από τα μανίκια και τον γιακά. Με αυτόν τον τρόπο, λόγω της ταπεινότητας που χαρακτηρίζει την ιαπωνική κοινωνία, η κουλτούρα των τατουάζ δεν παρεμβαίνει στη δημόσια ζωή.

Από όλους τους tattoo artist στην Ιαπωνία, ο Horiyoshi 3 είναι ίσως ο πιο θρυλικός. Είναι ειδικός στα παραδοσιακά τατουάζ ιρεζούμι με έδρα τη Γιοκοχάμα και ταυτόχρονα είναι ο αγαπημένος tattoo artist της Γιακούζα – της ιαπωνικής μαφίας.

Τη μέρα που πήρα το τρένο, για να επισκεφτώ τον Horiyoshi 3, έβρεχε. Στην είσοδο του στούντιό του με υποδέχτηκαν δύο άνδρες με κοστούμια και με οδήγησαν μέσα, όπου ο Horiyoshi ήταν αφοσιωμένος στη δουλειά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γρύλιζαν στο ενδιάμεσο στα γιαπωνέζικα. Ο Horiyoshi ήταν σιωπηλός. Δεν μας έδωσε σημασία για μία ώρα. Η εκκωφαντική σιωπή δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα διαλογισμού.

«Τα μικρά παιδιά διαβάζουν για τη Γιακούζα και πιστεύουν ότι αποτελείται από κακούς ανθρώπους. Όμως, εγώ τους γνωρίζω προσωπικά. Όταν έγινε ο σεισμός, πρόσφεραν βοήθεια πιο γρήγορα κι από την κυβέρνηση»

Οι άνδρες ήταν μέλη της τοπικής οικογένειας της Γιακούζα. Ο Horiyoshi «χτυπούσε» έναν κόκκινο ασιατικό κυπρίνο στο αφεντικό τους, έναν γκριζομάλλη άνδρα με κόκκινη φόρμα. Μου πρόσφεραν ένα τσιγάρο και εγώ τους ρώτησα νευρικά αν έπρεπε να βγω έξω, για να καπνίσω. Ο βόμβος της βελόνας του Horiyoshi σταμάτησε απότομα, καθώς ξεκίνησε να γελάει, λες και συνερχόταν από ένα όνειρο. «Χαλάρωσε. Κάτσε εδώ και κάπνισε».

VICE**: Γιατί πιστεύεις ότι σε προτιμούν τα μέλη της Γιακούζα για τα τατουάζ τους;** Horiyoshi 3: H Γιακούζα θέλει πάντα τους καλύτερους, τα πάντα πρέπει να είναι πρώτης τάξης. Είτε πρόκειται για τα ρούχα που φορούν είτε τα μέρη που συχνάζουν, είτε για τις γυναίκες που τους συνοδεύουν ή τα αυτοκίνητα που οδηγούν. Έχουν μεγάλη υπερηφάνεια και θέλουν να έχουν ωραία εμφάνιση, επομένως έρχονται εδώ.

Στη Δύση, όταν σκεφτόμαστε Ιάπωνες με τατουάζ σε όλο το σώμα, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι η Γιακούζα.
Η σύνδεση της κουλτούρας των τατουάζ με τη Γιακούζα και τον κόσμο του εγκλήματος είναι προϊόν της δημοσιογραφίας. Τα μικρά παιδιά διαβάζουν για τη Γιακούζα και πιστεύουν ότι αποτελείται από κακούς ανθρώπους. Όμως, εγώ τους γνωρίζω προσωπικά. Κάνουν πολλά καλά πράγματα για την κοινότητά μας. Όταν έγινε ο σεισμός, πρόσφεραν βοήθεια πιο γρήγορα κι από την κυβέρνηση. Όλοι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και η Γιακούζα εξασφάλισε ότι δεν θα γίνει καμία διάρρηξη.

Αρνείσαι ποτέ να κάνεις ένα τατουάζ;
Ναι, ποτέ δεν κάνω τατουάζ πάνω από τον λαιμό ή στα χέρια. Πιστεύω ότι η ομορφιά κρύβεται σε αυτό που δεν βλέπεις. Η ομορφιά είναι κάτι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Μπορεί να έχει να κάνει με την προσωπική σου ιστορία ή με την κουλτούρα που είναι ριζωμένη μέσα σου. Η ιαπωνική αισθητική είναι πολύ μοναδική σε σχέση με την αισθητική της Δύσης. Αν σκεφτείς το σεπούκου (σ.σ. την τελετουργική ιαπωνική αυτοκτονία, που συνήθως λέμε «χαρακίρι»), θα δεις ότι έχουμε μια αισθητική ποιότητα, όσον αφορά την αυτοκτονία και τον θάνατο. Είναι ακριβής, απλή, εύθραυστη, τολμηρή και βαρυσήμαντη. Οι τελετές του τσαγιού, οι ανθοσυνθέσεις, τα σπαθιά των σαμουράι – όλα αυτά συνοδεύονται πολύ συνειδητά από ένα συγκεκριμένο ύφος.

Γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό να είναι κρυμμένα τα τατουάζ;
Η κουλτούρα των τατουάζ στην Ιαπωνία εξακολουθεί να είναι ένα ταμπού, όμως αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο όμορφη. Οι πυγολαμπίδες φαίνονται μόνο τη νύχτα. Η ομορφιά τους είναι ορατή μόνο το βράδυ. Δεν μπορείς να την εκτιμήσεις την ημέρα. Όταν κάτι γίνεται μόδα, παύει να είναι συναρπαστικό. Στη δυτική κουλτούρα, μπορεί τα τατουάζ να είναι μόδα και τρέντι, όμως στην Ιαπωνία εκτιμούμε τα τατουάζ που δεν φαίνονται και ακριβώς γι’ αυτό πιστεύουμε ότι είναι όμορφα – επειδή είναι κρυμμένα. Το να είσαι στη σκιά είναι μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας.

Οι δυτικές εκκλησίες είναι φωτεινές και πολυτελείς, όμως οι ναοί μας είναι σκοτεινοί και μουντοί. Στην ιαπωνική κουλτούρα απεικονίζουμε το φως χρησιμοποιώντας τις σκιές. Η σκιά του Βούδα είναι πιο σημαντική από το πρόσωπο του αγάλματος. Οι άνθρωποι κάνουν τατουάζ ξέροντας ότι δεν θα τα επιδεικνύουν συνεχώς και γι’ αυτό δεν τα αντιμετωπίζουν σαν ένα απλό ζήτημα. Η πνευματική μας κουλτούρα είναι διαφορετική από άλλες χώρες, καθώς όταν δείχνουμε τα τατουάζ μας, παίρνουν τη μορφή ενός μυστηριώδους φωτός που είναι κρυμμένο και όμορφο. Γι’ αυτό είναι τόσο συναρπαστικό.

Γιατί αρνείσαι να αποκαλέσεις τον εαυτό σου καλλιτέχνη;
Δεν θα το αρνηθώ, είμαι τεχνίτης. Αν οι άνθρωποι θέλουν να το αποκαλούν αυτό τέχνη, είναι δικό τους θέμα. Εγώ πάντως είμαι τεχνίτης. Υπάρχει ένα διάσημο γλυπτό που λέγεται «Η Κοιμωμένη Γάτα» ή αλλιώς «Νεμούρι-Νέκο» Λένε ότι είναι ένα εξαιρετικό έργο τέχνης, όμως δεν ξέρω αν ο γλύπτης ήθελε πράγματι να δημιουργήσει τέχνη. Ήταν ένας τεχνίτης. Είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν αποκάλεσε τον εαυτό του καλλιτέχνη.

Ο κόσμος με ρωτάει πάντα τι πιστεύω ότι είναι η τέχνη. Δεν ξέρω ποιο είναι το όριο, για να βαφτίσεις κάτι τέχνη. Στους παραδοσιακούς γιαπωνέζικους πάπυρους, η απόλυτη μορφή τέχνης για αυτό το μέσο είναι όταν δεν υπάρχει καμιά ζωγραφιά στον πάπυρο. Υπάρχει μια ομορφιά στον χώρο και ο θεατής πρέπει να φανταστεί τι είναι η τέχνη.

Όσον αφορά τη σύγχρονη τέχνη, αν κάποιος διάσημος μαζέψει πέτρες από το πεζοδρόμιο και τις βάλει σε μια μεγάλη γκαλερί, αυτό θεωρείται επίσης τέχνη. Ακόμη και η περιγραφή ενός έργου γίνεται τέχνη. Κάστρα, σπαθιά, κεραμική – όλα τέχνη είναι. Πού είναι τα όρια; Προσωπικά, πιστεύω ότι τα ιαπωνικά τελετουργικά τσαγιού είναι τέχνη. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι τέχνη πλέον. Εξαρτάται τελικά από το ποιος την παράγει; Ποιος έχει αξία στις μέρες μας; Τι έχει αξία;

Πηγή

Ο Σεπτέμβριος έχει καθιερωθεί ως ο μήνας για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση, σχετικά με τον καρκίνο στην παιδική ηλικία (Childhood Cancer Awareness Month).

Ο καρκίνος αντιπροσωπεύει ποσοστό χαμηλότερο του 1% των νέων διαγνώσεων καρκίνου, ετησίως. Εντούτοις, αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου στην παιδική ηλικία, μετά τα ατυχήματα. Η πρόοδος που έχει σημειωθεί στο πεδίο της Παιδιατρικής Ογκολογίας είναι αξιοσημείωτη, με αποτέλεσμα περισσότερα από 80% των παιδιών που νοσούν να θεραπεύονται και να επανεντάσσονται ομαλά στην κοινωνία. Η επιστημονική κοινότητα κάνει συντονισμένες προσπάθειες, με στόχο την επίτευξη  υψηλών ποσοστών ίασης, με την καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής και τις ελάχιστες δυνατές μακροπρόθεσμες επιπλοκές.

Οι επιστημονικές ανακαλύψεις δημιουργούν συνεχώς καινούριες θεραπευτικές δυνατότητες, αλλά και προκλήσεις. Η γενετική και η μοριακή βιολογία αποτελούν πλέον το απαραίτητο στοιχείο της διάγνωσης και θεραπείας, σε μεγάλο μέρος των νεοπλασμάτων των παιδιών και εφήβων. Η εξατομικευμένη θεραπεία, που θα αυξήσει περαιτέρω τις πιθανότητες ίασης των νεαρών ασθενών, μειώνοντας την άμεση και απώτερη τοξικότητα, είναι ένας στόχος που μπορεί να γίνει πραγματικότητα στο άμεσο μέλλον.

Καθένας μας μπορεί να βοηθήσει, στο μέτρο των δυνατοτήτων του. Μπορεί να γίνει εθελοντής αιμοδότης ή εθελοντής δότης μυελού των οστών ή να βοηθήσει τους συλλόγους και τους φορείς υποστήριξης των παιδιών και των οικογενειών τους, είτε μέσω χορηγιών είτε διαθέτοντας λίγο από το χρόνο του.

Πηγή

Η ιστορία ενός 18χρονου που δολοφόνησε τον άνθρωπο για τον οποίο είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο VICE US, σε συνεργασία με το Marshall Project.

Τρέμω. Ουρλιάζω. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Σηκώνομαι έντρομος από το κρεβάτι και αμέσως με κλείνουν σιδερένιοι τοίχοι.

Μπροστά μου κάγκελα. Κάνω να τα φτάσω.

«Ας με βοηθήσει κάποιος».

Ακούω μια φωνή, αλλά δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ.

«Είσαι ΟΚ, Jason. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Είναι απλώς ένα όνειρο».

Ξαφνικά, ξυπνάω σε ένα δωμάτιο περίπου στο μέγεθος ενός μεγάλου κρεβατιού, με μια μεγάλη μεταλλική πόρτα μπροστά μου που ανοίγει και κλείνει από ένα αόρατο χέρι. Το κρεβάτι μου είναι ένα κομμάτι μέταλλο, πάνω στο οποίο κάθεται ένα ψιλό πλαστικό στρώμα. Οι τοίχοι είναι βαμμένοι πράσινοι, με το χρώμα να σπάει μόνο από κάποιους λεκέδες που αγνοώ πώς δημιουργήθηκαν.

Είμαι ακόμα πολύ φοβισμένος για να κοιμηθώ, αλλά δεν θέλω να κοιτάω τους τοίχους του κελιού, οπότε καλύπτομαι με τα σκεπάσματα και προσπαθώ να αποκοιμηθώ. Προτιμώ έναν εφιάλτη, παρά αυτό το μέρος.

Πριν από τέσσερις ώρες, η μεταλλική πόρτα έκλεισε πίσω μου, όπως ακριβώς κάθε μέρα εδώ και 18 χρόνια. Αλλά ύστερα από τόσο καιρό, ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω αυτό τον ήχο. Μου θυμίζει το πώς κατέληξα εδώ.

Ήταν Ιούλιος του 1997. Ήμουν 18 ετών, ζούσα στο Sunset Park του Brooklyn και είχα λευκό ποινικό μητρώο. Είχα έναν πατριό ο οποίος είχε σοβαρό πρόβλημα με την κόκα και το ποτό. Και μόνο που ήξερα ότι θα γύριζε σπίτι, φοβόμουν.

Αν έβλεπα τηλεόραση όταν ήθελε να δει εκείνος, μου τραβούσε χαστούκι, με έπνιγε, με γρονθοκοπούσε στο στομάχι με τόση δύναμη που με άφηνε στο πάτωμα πασχίζοντας να αναπνεύσω. Αν δεν μπορούσα να τελειώσω το φαγητό μου, έχωνε το υπόλοιπο φαγητό μου στο πρόσωπό μου και με έβαζε να κάθομαι γονατιστός σε μια γωνία, γυμνός, με το πρόσωπό μου κολλημένο στον τοίχο. Με έβαζε να επαναλαμβάνω: «Παραδέχομαι το λάθος μου. Συγγνώμη, κύριε».

Ο πατριός μου δεν μου προσέφερε δώρα ή στοργή για να κατευνάσει τις ενοχές του, όπως κάνουν κάποια άτομα με τέτοιες συμπεριφορές. Αντ’ αυτού, με έβαζε να κάνω πράγματα για να ικανοποιηθεί σεξουαλικά.

Κάθε στιγμή σεξουαλικής κακοποίησης, με έκανε να νιώθω πως η ζωή μου δεν ήταν δική μου.

Άρχισα να κάνω χρήση ναρκωτικών για να μουδιάζω και, δύο χρόνια πριν πάω φυλακή, γνώρισα ένα παιδί που το έλεγαν Steven ή αλλιώς Drama.

Όταν ο Steven άρχιζε να μου χώνεται, να με εκφοβίζει επειδή ήμουν αδύνατος ή να με βρίζει γι’ αυτά που φορούσα, δεν αμυνόμουν. Είχα μάθει να αντιμετωπίζω την κακοποίηση με σιωπή, άσχετα με το πόση οργή ένιωθα. Με αποκαλούσε δειλό και απειλούσε ότι θα μου στραπατσάρει τη μούρη αν έστω τον κοιτούσα περίεργα. Μου έκλεβε χρήματα, με χαστούκιζε, μου πετούσε πέτρες, με έδερνε με έναν μεταλλικό σωλήνα˙ οτιδήποτε μπορούσε να κάνει για να αποδείξει πόσο εύκολα μπορούσε να μου επιβληθεί. Όσο τον παρακαλούσα να με αφήσει ήσυχο τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα. Καθώς περνούσαν οι μήνες, προσπάθησα να τον αποφεύγω αράζοντας σε άλλο τετράγωνο, αλλά εκείνος με αναζητούσε.

Ξεκίνησα να πάσχω από κατάθλιψη. Νιώθοντας να με πνίγει η παράνοια, σκέφτηκα να αυτοκτονήσω. Να κρεμαστώ, να κόψω τις φλέβες μου, να βουτήξω από μια γέφυρα. Κατέληξα ότι ήθελα να βάλω ένα όπλο στο στόμα μου και να τραβήξω τη σκανδάλη.

Τη βραδιά που σκόπευα να αυτοκτονήσω, επικοινώνησα με δύο φίλους μου – ο ένας θα έπαιρνε αλκοόλ και ο άλλος θα έφερνε χόρτο. Μου είπαν ότι θα έρχονταν στις 20.00.

Η μητέρα μου ήταν μισοκοιμισμένη από την ηρωίνη όταν μπήκα στο δωμάτιο. Άνοιξα την ντουλάπα της και άρχισα να ψάχνω τα ρούχα της μέχρι που βρήκα ένα ξύλινο κουτί. Μέσα σε αυτό ήταν το ίδιο όπλο με το οποίο με απειλούσε ο πατριός μου για να μην του αντιμιλάω και να μην πω σε κανέναν για τα περιστατικά κακοποίησης.

Έκλεισα το κουτί και στάθηκα για μια στιγμή. Το άνοιξα ξανά, πήρα το όπλο και το έβαλα στην τσέπη μου. Ένιωθα το βάρος του στο πόδι μου.

Όταν έφτασαν ο Miguel και ο Israel, πήγαμε στην κάβα, όπου ο Israel αγόρασε μισό γαλόνι Bacardi. Μετά, μας άφησε στο κοντινό πάρκο και πήγε να τελειώσει τη βάρδιά του ως ταξιτζής*. Πριν καλά-καλά το καταλάβω, είχα σχεδόν τελειώσει το μπουκάλι. Από εκεί και πέρα αρχίσαμε να καπνίζουμε τσιγάρα.

Άρχισα να σκέφτομαι την αδερφή μου, τη Lenamarie, που πάντα έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα μου και σιγουρευόταν ότι έτρωγα ένα πιάτο φαΐ το βράδυ. Μου έλεγε ιστορίες πριν κοιμηθώ. Προσπαθούσε ακόμα και να με προστατέψει από τον πατριό μου, αλλά αυτός απλώς τη χαστούκιζε και την απειλούσε. Ήθελα να της πω πόσο την αγαπούσα και να την ευχαριστήσω. Ίσως και να ήθελα να την αποχαιρετήσω.

Όταν έφτασα στο σπίτι της, κατάλαβε πόσο μεθυσμένος ήμουν και απαίτησε να μείνω εκεί τη νύχτα. Με το που πήγε στο μπάνιο, έφυγα.

Οι σκέψεις περί αυτοκτονίας με έπνιγαν.

Εγώ και ο Miguel βρήκαμε ξανά τον Israel και τους είπα να με αφήσουν στο πάρκο. Σταματήσαμε αρχικά σε ένα ψιλικατζίδικο για να πάρουμε μπίρα και τσιγάρα.

Βγήκα από το αυτοκίνητο για να πάρω λίγο αέρα. Το μυαλό μου στριφογυρνούσε από το ποτό και το χόρτο.

Καθώς άρχισα να κοιτάω τα πράγματα γύρω μου, παρατήρησα γνώριμα πρόσωπα από την παιδική μου ηλικία. Τέρατα ολόγυρά μου. Ήμουν έντρομος. Τότε ήταν που διέκρινα ένα πλάσμα που ήταν σαν υβρίδιο ανάμεσα στον πατριό μου και τον Steven, το οποίο άρχισε να με γρονθοκοπεί και να με κλοτσά. Τα πρόσωπα άλλαζαν διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου και άκουγα το αίμα να πλημμυρίζει το κρανίο μου.

Έβγαλα το όπλο και έκλεισα τα μάτια μου. Θυμάμαι έναν δυνατό ήχο, ένα «ποπ», ένας ήχος που με στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.

Άνοιξα τα μάτια μου περιμένοντας σχεδόν να δω την ψυχή μου να φεύγει για τα ουράνια. Αντί γι’ αυτό, είδα κάποιον να κείτεται στο χώμα.

Καθώς κάθομαι σε αυτό το στενό σκοτεινό κελί χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, με στοιχειώνουν όλα αυτά που με έφεραν εδώ και δεν μπορώ παρά να με μισώ γι’ αυτό που έκανα. Επειδή έγινα κι εγώ τέρας.

Σκέφτομαι τον Steven και το γεγονός παραμένει: με εκφόβιζε. Αλλά τον σκότωσα. Σήμερα, σκέφτομαι ότι ίσως κι αυτός είχε κάποιον γονιό που τον κακοποιούσε. Ίσως κάποιος έκανε κακό και σε εκείνον και γι’ αυτό ξεσπούσε πάνω μου. Δεν ξέρω.

Αλλά πλέον έχω σπάσει. Όσο κι αν θέλω να ξυπνήσω από αυτό τον εφιάλτη, η μεταλλική πόρτα που κλείνει μου θυμίζει ότι όλα αυτά είναι πραγματικά.

*Σημείωση: O__Israel δεν συμφωνεί με την περιγραφή του συντάκτη. Υποστήριξε πως δεν ήταν φίλος ούτε με τον Rodriguez ούτε με τον Miguel προτού τους μαζέψει από τον τόπο του εγκλήματος και πως ο Rodriguez τον απήγαγε και του έκλεψε τον ασύρματο από το αυτοκίνητο μετά τον φόνο.

Ο Jason__Rodriguez__, 37 ετών, κρατείται στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα Shawangunk στο Wallkill της Νέας Υόρκης, όπου εκτίει ποινή 37,5 ετών για φόνο δευτέρου βαθμού τον οποίο διέπραξε σε ηλικία 18 ετών. Καταδικάστηκε επίσης για κατοχή όπλου και για κλοπή. Ο Rodriguez υποστηρίζει πως δεν διέπραξε το τελευταίο έγκλημα.

Πηγή

Εσύ το ήξερες;

Είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα ελληνικά φρούτα του καλοκαιριού. Το καρπούζι είναι γευστικό, έχει λίγες θερμίδες και τρώγεται από μικρούς και μεγάλους πολύ ευχάριστα. Ωστόσο, αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι το καρπούζι δεν είναι ελληνική λέξη αλλά προέρχεται από την τουρκική λέξη karpuz.

Η επιστημονική ονομασία του φρούτου είναι «Κίτρουλλος ο εριώδης» (Citrullus lanatus). Ωστόσο, υπάρχει άλλη ελληνική λέξη για το καρπούζι την οποία λίγοι γνωρίζουν. Η ελληνική λέξη για το καρπούζι είναι «υδροπέπων» δηλαδή υδρο-πεπόνι. Αντίστοιχα στην αγγλική γλώσσα water-melon.

Όπως είπαμε, η λέξη «καρπούζι» προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική karpuz, η οποία ανάγεται στην περσική xarbuz(a).

Πηγή

Έρευνα δείχνει πως τα παιδιά δίνουν φαγητό σε άλλους ακόμη και πεινασμένα

Μια πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει πως τα μωρά διακρίνονται έντονα από αλτρουισμό, δεδομένου ότι είναι πρόθυμα να μοιραστούν το φαγητό τους με έναν πεινασμένο άγνωστο, ακόμη κι όταν είναι και τα ίδια πολύ πεινασμένα.

Το Ινστιτούτο Μάθησης και Νοητικών Επιστημών του πανεπιστημίου University of Washington διεξήγαγε μια έρευνα σε 100 βρέφη 19 μηνών και ανακάλυψε ότι τα μωρά επέδειξαν αλτρουιστική συμπεριφορά, που φέρεται να συνδέεται στις πρώιμες κοινωνικές εμπειρίες τους.«Πιστεύουμε ότι ο αλτρουισμός είναι άξιος έρευνας καθώς αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ανθρώπινες ιδιότητες. Πρόκειται για ένα σημαντικό ηθικό πυλώνα της κοινωνίας. Εμείς οι ενήλικες βοηθούμε τους άλλους όταν τους βλέπουμε σε ανάγκη και το κάνουμε ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται προσωπικό κόστος. Οπότε ελέγξαμε τις ρίζες αυτής της συμπεριφοράς στα βρέφη» ανέφερε ο επικεφαλής της έρευνας, Ροντόλφο Κορτές.

Στο πλαίσιο της έρευνας, οι επιστήμονες προσποιήθηκαν ότι τους πέφτει κάποιο φρούτο μπροστά στα πόδια των παιδιών που συμμετείχαν στην έρευνα και δεν ήταν σε θέση να το ξαναπιάσουν, δείχνοντας ότι εκλιπαρούν για να το ξαναπάρουν.

Περισσότερα από τα μισά παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα επέστρεψαν τα φρούτα.

Στη συνέχεια οι ερευνητές δοκίμασαν το ίδιο πείραμα λίγο πριν την ώρα του φαγητού των βρεφών. «Τα παιδιά στο δεύτερο μέρος της έρευνας κοίταγαν με λαχτάρα τα φρούτα και μετά τα επέστρεφαν» αναφέρει ο Άντριου Μέλτζοφ, συνδιευθυντής του Ινστιτούτου I-LABS.

Οι ερευνητές, επίσης, διαπίστωσαν ότι παιδιά με αδέρφια ή συγκεκριμένους πολιτιστικούς περίγυρους ήταν ακόμη πιο πιθανόν να είναι δοτικά.

Πηγή

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. 

Ό,τι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι` αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ` όλες τις εποχές. Στην αρχαία Ελλάδα τούς κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ «ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων», νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΟΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ κατά βάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν τη χρησιμοποιεί σωστά.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ γλώσσα των κουλτουριάρηδων είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας». Μ` ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δεν βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση; Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ` αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δεν λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ και γι` αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε. Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται.

ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΤΑ στο μυαλό. Πάντως μ` αυτά και μ` αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πώς είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

ΒΕΒΑΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΤΙ γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξήλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλλας, που γράφουν ό,τι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΕΤΑΙ η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές της Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δεν θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ` όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ` όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΣ, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη» και τα συναφή. Μέσα σ` αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τραγουδήσει τον Σαλονικιό του Στράτου Διονυσίου. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ποιος στα αλήθεια ήταν καθώς ο μύθος έχει μπλεχτεί με την πραγματικότητα.

Ο μύθος

Όσοι από τους θαμώνες γνώριζαν ποιος ήταν, ήξεραν ότι μετά την είσοδο του στο μαγαζί θα ήταν καλό το βλέμμα τους να μη διασταυρωθεί με το δικό του. Όσοι δεν είχε τύχει να μάθουν για το… ποιόν του, διαπίστωναν γρήγορα περί τίνος επρόκειτο από τη βαριά ατμόσφαιρα και τα τρομαγμένα πρόσωπα που προκαλούσε απλώς και μόνο η παρουσία του.

Κι αν κάποιος είχε τσούξει ένα ποτηράκι παραπάνω και νόμιζε ότι τον παίρνει για… μαγκιές, θα ένιωθε με επώδυνο τρόπο στο πετσί του ότι ο νεοεισελθών δεν μπήκε στο νυχτερινό κέντρο για καλό…

Το παρουσιαστικό του θα μπορούσε να ξεγελάσει, αλλά θα έπρεπε να ήταν μεγάλη η θολούρα για να παραφερθεί κανείς, αφού ο γοητευτικός γενειοφόρος άνδρας συνήθιζε να αφήνει το όπλο πάνω στο τραπέζι προκειμένου να «δηλώσει» εξαρχής ποιος είναι το αφεντικό. Δεν είχε καμία αναστολή να «μαρκάρει» με οποιοδήποτε τρόπο την περιοχή του. Και όταν έπεφτε η νύχτα περιοχή του ήταν απ’ άκρη σ’ άκρη όλη η Θεσσαλονίκη.

Ήταν ο νταής της πόλης, ο διαβόητος «Σαλονικιός». Ο τελευταίος άνθρωπος με τον οποίο θα ήθελες να μπλέξεις τη δεκαετία του ’70 στη Θεσσαλονίκη.

Γεννημένος στο Κολλινδρό Πιερίας, ο κατά κόσμον Γιάννης Γκουλιόβας εξελίχθηκε σε κακοποιό ολκής, ξεκινώντας την καριέρα του στο έγκλημα το 1965, όταν συνελήφθη πρώτη φορά για κλοπή μοτοσυκλέτας.

Μόνιμος τρόφιμος των αναμορφωτηρίων και των φυλακών, έχτισε πολύ γρήγορα το μύθο του ως «προστάτης» και νταβατζής. Σκληρός και αδίστακτος, ήταν ικανός να τραβήξει πιστόλι η μαχαίρι ακόμα και για ασήμαντες αφορμές. Μπροστά στην επίδειξη ισχύος δεν λογάριαζε τίποτα και κανέναν. Το ζην επικινδύνως ήταν το σλόγκαν του. Δεν ήταν όμως επιλογή μόνο για τον εαυτό του. Και όσοι ήταν γύρω του διέτρεχαν κίνδυνο ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Όπως οι δύο νεαρές πόρνες, που είχε υπό την προστασία του και τις «ξεζούμιζε» ερωτικά και οικονομικά. Ήταν γνωστές ως «παλλακίδες» του, καθώς τις εμφάνιζε συχνά – πυκνά στις παράνομες χαρτοπαιχτικές λέσχες, όπου εκδήλωνε το πάθος του για τον τζόγο και ειδικά για την πόκα.

Κυκλοφορώντας επιπλέον με πολυτελή αυτοκίνητα, ο Σαλονικιός έδινε στίγμα όπου κι αν πήγαινε. Οι αστυνομικές αρχές ήταν διαρκώς στο κατόπι του, καθώς το ποινικό μητρώο του ήταν «κατάμαυρο» πριν ακόμα κλείσει 30 χρόνια ζωής: Παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, μαστροπεία, εκβιασμοί, κλοπές, ληστείες, φθορά ξένης περιουσίας, απλές και επικίνδυνες σωματικές βλάβες και αντίσταση κατά της αρχής.

Η φήμη του εξαπλώθηκε… πάσης Ελλάδος όταν έγινε γνωστή η περιπέτεια της Μπέμπα Μπλανς (Αγγελική Μούτση). Ένα βράδυ, η διάσημη τραγουδίστρια πήγε στο Αστυνομικό Τμήμα για να ζητήσει από τον αξιωματικό υπηρεσίας μια περίεργη χάρη. Ήθελε να της επιτρέψουν να κοιμηθεί μερικά βράδια εκεί, επειδή κάποιος την απειλούσε ότι θα της χαράξει το πρόσωπο.

Αρνούνταν όμως πεισματικά να κατονομάσει στους αστυνομικούς τον άνθρωπο που την εκβίαζε, γιατί φοβόταν για τη ζωή της. Μέχρι τότε o εκβιαστής είχε πάρει από την τραγουδίστρια εκατοντάδες χιλιάδες δραχμές, με απειλές και εκφοβισμούς.

Όταν ο αστυνομικός κλοιός στη Θεσσαλονίκη άρχισε να σφίγγει γύρω του και τα εντάλματα συλλήψεως που εκκρεμούσαν εις βάρος του είχαν πυκνώσει, ο Γκουλιόβας πήρε την απόφαση να κατέβει στην Αθήνα. Είχε το δίκτυο του, τους τσιλιαδόρους του, τους «δικούς» του ανθρώπους εντός των Αρχών, αλλά το είχε παρακάνει.

Η επιλογή να μεταφέρει όμως τη δράση του στην αθηναϊκή νύχτα ήταν και η μοιραία. Στην πρωτεύουσα, οι αστυνομικοί δεν τον περιμέναν ακριβώς με… ανοιχτές αγκάλες.

Η πρώτη «αντάμωση» με ένστολο στην πρωτεύουσα ήταν τυχαία και είχε κινηματογραφική κατάληξη. Μια βραδιά του 1977 ο Γκουλιόβας πήγε στο μπαρ «Greek Saloon» της οδού Φυλής, για να πάρει την είσπραξη από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος.

Αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες, πάρκαρε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου, διακόπτοντας την κυκλοφορία. Πέραν όμως κάποιων οδηγών, στο σημείο «κόλλησε» και ένα περιπολικό της Άμεσης Δράσης. Ο συνοδηγός πήγε στα πρώτα αυτοκίνητα για να μάθει τι έχει συμβεί και όταν ενημερώθηκε μπήκε στο μπαρ για να αναζητήσει τον ιδιοκτήτη του οχήματος.

Ο Σαλονικιός μόλις τον είδε προσπάθησε να διαφύγει, πετώντας άρον άρον το περίστροφο που προσπάθησε να κρύψει μία μπαργούμαν. Ο αστυνομικός κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε και μπλόκαρε την είσοδο. Ο Γκουλιόβας όμως δεν είχε καμία διάθεση να πιαστεί σαν ποντικός στη φάκα. Του έσπασε ένα μπουκάλι στο κεφάλι, βγήκε στο δρόμο και επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητό του.

Σαν σε σενάριο ταινίας καταδίωξης, ο αστυνομικός, αν και πληγωμένος, τον ακολούθησε και την ώρα που έβαζε τη μηχανή μπροστά γραπώθηκε στην πόρτα του αυτοκινήτου. Όταν διαπίστωσε ότι ο κακοποιός δεν σταματούσε, πυροβόλησε τρεις φορές εξ’ επαφής, προτού σωριαστεί στο δρόμο. Είχε αστοχήσει, ο Γκουλιόβας δεν τραυματίστηκε και κατάφερε να διαφύγει.

Το συμβάν απέκτησε θρυλικές διαστάσεις στην αθηναϊκή νύχτα και γιγάντωσε το δέος που ένιωθαν οι «κοινοί θνητοί» στο άκουσμα του ονόματος «Σαλονικιός». Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τους αστυνομικούς. Για αυτούς ήταν πλέον θέμα «τιμής» η σύλληψη του. Στην επόμενη συνάντηση μαζί τους, η τύχη θα τον εγκατέλειπε.  

Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1977 έφτασε στα γραφεία της Ασφάλειας η πληροφορία ότι ο καταζητούμενος βρισκόταν στη χαρτοπαικτική λέσχη του Συλλόγου Ελλήνων Ηθοποιών και Καλλιτεχνών (Σ.Ε.Η.Κ) στην οδό Σύρου στην Κυψέλη. Λίγη ώρα αργότερα έφταναν έξω από την λέσχη 4 περιπολικά, με αστυνομικούς και άνδρες της ασφάλειας. Η λέσχη περικυκλώθηκε ώστε ο Γκουλιόβας να μην έχει καμία πιθανότητα διαφυγής.

Όταν ο αστυνομικός Γεώργιος Βερύκιος μπήκε στη λέσχη μαζί με άλλους δύο αστυνομικούς, ρώτησε «ποιος είναι ο Σαλονικιός;». Ένας 30χρονος με μούσι, που έπαιζε αμέριμνος τινάχθηκε από την καρέκλα και έτρεξε προς το μπάνιο για να διαφύγει από το παράθυρο.

Οι αστυνομικοί όρμησαν επάνω του και τον ακινητοποίησαν. Ενώ όμως προσπαθούσαν να τον μεταφέρουν προς την έξοδο, ο Γκουλιόβας κατάφερε με μια απότομη κίνηση να τους αποφύγει και ξαφνικά εμφάνισε ένα μαχαίρι μήκους 30 εκατοστών. «Φύγε γιατί θα σε ξεκοιλιάσω», ούρλιαξε τον τρίτο αστυνομικό που βρέθηκε μπροστά του. Όταν προσπάθησε να το κάνει, ο αστυνομικός έβγαλε το περίστροφό του και τον πυροβόλησε στο στήθος.

Τα νέα διαδόθηκαν πολύ γρήγορα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο φοβερός και τρομερός Σαλονικιός ήταν νεκρός. Ένας ακόμη που μέσω της ψευδαίσθησης του άτρωτου και της περιφρόνησης του συστήματος είχε υπερτιμήσει σε θανάσιμο βαθμό τις δυνάμεις του.

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, που έγραψε τους στίχους στη μεγάλη επιτυχία που ερμήνευσε ο Στράτος Διονυσίου, στάθηκε στη «μάγκικη» πλευρά του.

«Άιντε, κάντε όλοι στην μπάντα, να βγει να χορέψει, ο Σαλονικιός. Άιντε, κάντε του λεζάντα, την βραδιά να κλέψει, ο Σαλονικιός».

Και η αλήθεια

Σύμφωνα με τον μεγάλο Χρήστο Νικολόπουλο, ο οποίος έγραψε τη μουσική για το θρυλικό τραγούδι, η αλήθεια είναι διαφορετική και σίγουρα πιο… πεζή.

Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν το τραγούδι γράφτηκε για τις ανάγκες του δίσκου και για τον Στράτο Διονυσίου που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν ένα από τα διαμάντια του ίδιου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου που απογείωσε ο Στράτος Διονυσίου. Η επιτυχία του κομματιού και οι συζητήσεις που άνοιξε φούντωσαν τον μύθο του, όμως η αλήθεια είναι ότι ο «Σαλονικιός» δεν έχει σχέση με την εν λόγω ιστορία που εξακολουθεί να περνάει από στόμα σε στόμα. Ο «Σαλονικιός» στις καρδιές μας ήταν, είναι και θα είναι ένας. Ο Στράτος…

Πηγή

Με την καλοκαιρινή ζέστη και τη δραστηριότητα των κουνουπιών να κορυφώνεται, είναι καλή στιγμή να θυμηθούμε τους καλύτερους τρόπους πρόληψης των τσιμπημάτων από κουνούπια.

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι τα κουνούπια μπορεί να μεταδώσουν σοβαρές ασθένειες, όπως ο Ιός Δυτικού Νείλου.

Είτε σχεδιάζετε να περάσετε χρόνο κοντά στη θάλασσα ακτή, ή απλά να απολαύσετε ένα πικνίκ σην ύπαιθρο, εδώ είναι οι καλύτεροι τρόποι για να προστατέψετε τον εαυτό σας και το σπίτι σας από τα κουνούπια.

1. Ξεφορτωθείτε τυχόν στάσιμο νερό κοντά στο σπίτι σας

Τα κουνούπια μπορούν να αναπαραχθούν σε μόλις 14 ημέρες σε ελάχιστη ποσότητα νερού σε μια παλιά γλάστρα, σε κάποια υδρορροή ή ακόμα και στο νερό της ταΐστρας των πουλιών.

2. Κρατήστε τα κουνούπια έξω

Χρησιμοποιήστε σήτες στα παράθυρα αν τα έχετε ανοιχτά ή χρησιμοποιείτε κλιματισμό για να αποφύγετε την εισβολή των κουνουπιών στο σπίτι. Ή εάν δεν έχετε σήτες, μπορείτε να βάλετε κουνουπιέρα πάνω από το κρεβάτι σας.

3. Χρησιμοποιήστε εντομοαπωθητικό

Απλώς προσέξτε για ερεθισμό του δέρματος και αποφύγετε τον ψεκασμό χημικών ουσιών γύρω από τα μάτια ή το στόμα. Ο Jonathan Day, ένας ερευνητής κουνουπιών στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, προτείνει να ψεκάζετε στους αστραγάλους, τα πέλματα, το κάτω μέρος των ποδιών και τους καρπούς σας. Είναι σημεία με πιο μαλακό δέρμα που τα κουνούπια συνήθως προτιμούν.

4. Φορέστε ανοιχτόχρωμα ρούχα, ειδικά σε εξωτερικούς χώρους

Τα σκούρα χρώματα (μαύρο, βαθύ μπλε και βαθύ κόκκινο) ξεχωρίζουν με αποτέλεσμα να προσελκύουν τα κουνούπια. Επίσης, τα παχύτερα υφάσματα με πιο χαλαρή προσαρμογές προσφέρουν περισσότερη προστασία από τα λεπτά ρούχα με στενή εφαρμογή.

5. Μείνετε στο εσωτερικό κατά το σούρουπο και την αυγή

Παρόλο που τα κουνούπια μπορεί να σας τσιμπήσουν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, είναι συνετό να περιορίσετε την έκθεσή σας κατά τη διάρκεια των ωρών που συνήθως τρέφονται. Εάν δεν μπορείτε να αποφύγετε να είστε έξω σε αυτές τις ώρες της ημέρας, φροντίστε να λάβετε άλλες προφυλάξεις (ρούχα κι εντομοαπωθητικά).

Πηγή

Πολλές είναι οι τάσεις που επικρατούν στην τεχνική βαψίματος, αλλά το Shibori φαίνεται πως ξεκινάει να γίνεται παγκόσμια μόδα, καθώς το βλέπουμε όλο και περισσότερο στα περιοδικά, στο Pinterest και σε άλλα διακοσμητικά, ηλεκτρονικά και μη, έντυπα.

Τι είναι το Shibori Είναι μια πολύ παλιά ιαπωνική τεχνική βαψίματος που έχει ως αποτέλεσμα πανέμορφα μοτίβα πάνω σε υφάσματα. Υπάρχουν άπειροι τρόποι που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει την τεχνική αυτή. Μπορείτε να δέσετε, να ράψετε, να διπλώσετε ή να «περιστρέψετε» τα υφάσματα και κάθε προσέγγιση καταλήγει σε ένα διαφορετικό μοτίβο. Κάθε μέθοδος χρησιμοποιείται για να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα βρίσκονται σε αρμονία με τον τύπο υφάσματος που έχετε στα χέρια σας.

Έτσι, λοιπόν, η τεχνική Shibori δεν εξαρτάται μόνο από το μοτίβο που θέλετε να έχετε ως αποτέλεσμα, αλλά και από τα χαρακτηριστικά που έχει κάθε τύπος υφάσματος.

Οδηγίες Βράστε νερό και χρησιμοποιήστε βαφή για υφάσματα σύμφωνα με τις οδηγίες που θα βρείτε στη συσκευασία του προϊόντος.

Προσθέστε αλάτι αν βάφετε βαμβακερά, λινά ή ρεγιόν.

Διπλώστε το ύφασμα σύμφωνα με το μοτίβο που θέλετε να έχετε ως αποτέλεσμα και πιάστε το με μικρά λαστιχάκια. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο πυκνό θα είναι το μοτίβο σας.

Βυθίστε το ύφασμα στη βαφή για 30 λεπτά.

Βγάλτε το, κόψτε τα λαστιχάκια και ξεπλύνετε μέχρι το νερό να βγαίνει καθαρό.

Βάλτε το σε πλύση στο πλυντήριο και αφήστε το να στεγνώσει.

Μπορείτε να διπλώσετε το ύφασμα στο πάχος που επιθυμείτε και να δημιουργήσετε τρίγωνα τα οποία θα παράγουν ένα διαφορετικό μοτίβο. Στην περίπτωση των τριγώνων θα χρειαστείτε δύο μόνο λαστιχάκια. Για να πετύχετε ένα εφέ με ομόκεντρους κύκλους, μπορείτε να πιάσετε το ύφασμα από τη μέση, να το περιστρέψετε και να βάλετε τα λαστιχάκια στα σημεία που θέλετε να δημιουργηθούν οι κύκλοι.

Για να δείτε αναλυτικά τις παραπάνω τεχνικές, κάντε κλικ στο παρακάτω βίντεο!

Πηγή

Ένα άρθρο που ανατρέπει ό,τι ξέρουμε για τον κίνδυνο της θάλασσας δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες η σελίδα diasostis.com, το οποίο μας εφιστά την προσοχή στο πώς είναι πραγματικά ένας πνιγμός

Ο λαός μας από τα πανάρχαια χρόνια είναι σε συνεχή επαφή με το νερό. Ωστόσο, κάθε καλοκαίρι μετράμε εκατοντάδες θύματα πνιγμού.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να γνωρίζουμε και να εφαρμόζουμε βασικά μέτρα ασφάλειας για την αποτροπή του πνιγμού, για τη διάσωση κάποιου που κινδυνεύει και για την παροχή περαιτέρω φροντίδας στο θύμα μετά τη διάσωση.

Στην Ελλάδα, περισσότεροι από 400 άνθρωποι χάνουν την ζωή τους από πνιγμό ετησίως. Η αναλογία αντρών-γυναικών που πεθαίνουν από πνιγμό είναι 3:1. Μάλιστα, η πιο επικίνδυνη κατηγορία είναι οι άνδρες που ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα των 20-24 ετών, ενώ τα περισσότερα ατυχήματα αυτού του τύπου συμβαίνουν κατά τις μεσημεριανές ώρες.

Διαβάστε πως μοιάζει ένας πραγματικός πνιγμός. Είναι ένα άρθρο που ανατρέπει όσα ξέραμε ή όσα νομίζαμε ότι ξέραμε για τον πνιγμό. Στην ουσία εξηγεί πώς ένας άνθρωπος μπορεί να πνίγεται δίπλα σου και εσύ να μην παίρνεις είδηση…

Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό.

Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή.

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) -όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D.- είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για  να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό.

Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους.

Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής:

Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα).

Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα.

Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει.

Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό.

Η ενστικτώδη αντίδραση του πνιγμού αναλύεται παρακάτω:

1. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. 
Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία.
Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία.

2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. 
Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.

3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. 
Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού.
Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.

4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. 
Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης.

5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν.

Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;»

Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι.

Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε.

Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία.

Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί.

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα – βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό.

Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους.

Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π.

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού:

• Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού
• Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό
• Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει
• Μάτια κλειστά
• Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια
• Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση
• Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν
• Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν
• Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα
• Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα

Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι.

Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται.

Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια.

Πηγή