Όλες οι νοικοκυρές που είναι μανιακές με την καθαριότητα κατά καιρούς δοκιμάζουν οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτρέψει κάθε εστία βρωμιάς και μικροβίων στο σπίτι τους.

Μην ξοδεύετε άδικα τα χρήματα σας σε κάθε λογής απορρυπαντικά όταν μπορείτε να βρείτε τη λύση στη φύση. Το λεμόνι έχει αποδειχθεί θαυματουργό και έχει βγάλει όλες τις νοικοκυρές ασπροπρόσωπες ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Εμείς σας παρουσιάζουμε μια νέα ιδιότητα του λεμονιού που μέχρι σήμερα ίσως να αγνοούσατε.

Το λεμόνι κάνει θαύματα και στο πλυντήριο πιάτων σας. Μια μικρή φέτα λεμονιού στο πλυντήριο πιάτων (ανάμεσα στα πιάτα) ή ένα ποτήρι με λίγο από το χυμό του (στη θήκη που μπαίνει και το απορρυπαντικό) θα το ανανεώσει αισθητά.

Η αλλαγή δε θα γίνει μόνο στους εσωτερικούς χώρους του πλυντηρίου αλλά και στα πιάτα που θα καθαρίσουν ακόμα καλύτερα. Επίσης λίγος χυμός λεμονιού θα κάνει τη δράση του απορρυπαντικού ακόμα πιο ισχυρή ενώ οι φλούδες λεμονιού ανάμεσα στα πιάτα θα τα κάνουν ακόμα πιο λευκά και θα δώσουν μια διακριτική μυρωδιά στα σκεύη.

Μια ενδιαφέρουσα, θα λέγαμε, λύση είναι να μην πετάτε τα χρησιμοποιημένα λεμόνια. Μπορείτε αφού χρησιμοποιήσετε το χυμό τους σε κάποια συνταγή, να τα βάζετε στο πλυντήριο πιάτων έτσι ώστε να τα εκμεταλλεύεστε στο έπακρον.

Έξτρα tip Βάλτε μερικές φλούδες λεμονιού στον πάτο κάθε σακούλας που τοποθετείτε στον κάδο απορριμάτων. Έτσι τα σκουπίδια σας θα μυρίζουν όμορφα και η κουζίνα θα αποκτήσει μια διακριτική μυρωδιά λεμονιού.

Πηγή

Ένας νεαρός μοιράστηκε στο Tik Tok το κόλπο του για να καθαρίζει γρήγορα τα βραστά αυγά.

Ο Zack Crean δημοσίευσε ένα βίντεο στο οποίο σύμφωνα με τις οδηγίες του, αρχικά σπάει τη μυτερή άκρη του αυγού και απομακρύνει ένα κομμάτι από το κέλυφος. Στη συνέχεια κάνει το ίδιο και με την κάτω πλευρά του αυγού, απομακρύνοντας επίσης ένα κομμάτι από το κέλυφος.

Στη συνέχεια απλά φυσάει από τη μυτερή πλευρά του αυγού και αυτό βγαίνει καθαρισμένο.

Το βίντεο έχει περισσότερα από 96.000 likes, και χιλιάδες σχόλια με πολλούς χρήστες των κοινωνικών δικτύων να επαινούν την ιδέα του.

Πηγή

Έζησε «548 ημέρες με άλλο όνομα», σχεδόν ενάμιση χρόνο μέσα στην απόλυτη σιωπή, σ’ ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου στην οδό Τσιμισκή 113, με μοναδική διέξοδο στα παιδικά της όνειρα το ημερολόγιο που κρατούσε, ενόσω η ίδια και η οικογένειά της κρύβονταν από τους ναζί. Και με την …ταράτσα να είναι όχι απλώς χώρος παιχνιδιού αλλά «…ο κόσμος μου όλος», όπως έλεγε.

Η Θεσσαλονικιά Άννα Φρανκ -όπως την αποκάλεσαν- Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο, προτού καλά καλά συμπληρώσει δέκα χρόνια ζωής βρέθηκε μαζί με την οικογένειά της να κρύβεται στο διαμέρισμα της οικογένειας του γιατρού Γιώργου Καρακώτσου και της συζύγου του Φαίδρας, προκειμένου να γλιτώσει από τα στρατόπεδα θανάτου του Γ’ Ράιχ, όπου οδηγήθηκε η συντριπτική πλειονότητα των εβραίων πολιτών της Θεσσαλονίκης.

«Έφυγε» στις 16 Μαΐου από τη ζωή, σχεδόν πλήρης ημερών, αλλά και με ψυχική πληρότητα θα έλεγε κανείς, αφού είχε προλάβει τόσο να καταγράψει όλα όσα βίωσε στο βιβλίο της «548 ημέρες με άλλο όνομα» (σ.σ. μεταξύ άλλων έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου) όσο και να μιλήσει για τη φρίκη των ημερών και το Ολοκαύτωμα σε εκατοντάδες παιδιά -και όχι μόνο- προκειμένου να διασφαλίσει πως «ποτέ ξανά» δεν θα επαναληφθούν τέτοια ειδεχθή εγκλήματα.

«Αυτό που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή ήταν η απόλυτη σιωπή», έλεγε κάποια χρόνια πριν, σε μια αφήγησή της για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ, όπου περιέγραφε τον καιρό εκείνο που τον ουρανό της Ευρώπης σκέπαζε η ναζιστική μαυρίλα…

«Όλο εκείνο το διάστημα δεν θυμάμαι ν’ ακούσαμε μουσική, δεν θυμάμαι να φωνάξαμε σαν παιδιά ή να παίξαμε ένα τρελό κυνηγητό. Ενάμιση χρόνο δεν ξέρω κι αν ακούγαμε τους εαυτούς μας να μιλάμε, εκτός το βράδυ, που έκλειναν τα πάντα και μαζευόμασταν γύρω από μια λάμπα πετρελαίου να φάμε αυτό το φτωχικό βραδινό που τρώγαμε. Εμείς, με τη φαντασία των παιδιών, δημιουργούσαμε εικόνες και παραστάσεις. Ήταν η απόλυτη σιωπή», θυμόταν.

«Ευτυχώς υπήρχε το παιχνίδι. Πώς συνεννοούμασταν για το παιχνίδι δεν ξέρω, ίσως μιλώντας χαμηλόφωνα γιατί ήμασταν στην ταράτσα. Δεν μας έβλεπε κανείς. Είχε ένα πεζουλάκι μόνο, στο οποίο ανεβαίναμε και το κάναμε καράβι και παίζαμε ότι αρμενίζαμε σε θάλασσες ελεύθερες από Γερμανούς. Ήταν το πιο ωραίο μας παιχνίδι. Αυτή η ταράτσα ήταν όλος μου ο κόσμος»…

Σε μια συγκλονιστική ομιλία της στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στο Άλεφ (διμηνιαία έκδοση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών/ τεύχος 45) και υπενθύμισε, μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο Βίκτωρ Ελιέζερ, η Ροζίνα Ασσέρ- Πάρδο περιέγραφε τις ατέλειωτες ημέρες του εγκλεισμού: «Από το παράθυρο του διαμερίσματος αυτού παρακολουθούσαμε τις ατέλειωτες σειρές των Εβραίων που τους πήγαιναν με τα πόδια στου Βαρώνου Χιρς -σταθμός επιβίβασης- για την Πολωνία. Ήταν η χώρα της Επαγγελίας μας έλεγαν. Όλοι ίσοι όλοι στην δουλειά, κι άλλα πολλά ψέματα. Ανάμεσα στις μακριές κινούμενες σειρές ήταν οι θείες/οι μου τα ξαδέρφια και οι δύο γιαγιάδες μου. Ήταν η μοναδική φορά που είδα τον πατέρα μου να κλαίει…».

Η οικογένεια της Ροζίνας Ασσέρ Πάρδο έζησε σ’ ένα δωμάτιο του διαμερίσματος της οικογένειας Καρακώτσου 548 ημέρες, με όσες δυσκολίες μπορεί να έχει ένας τέτοιου είδους εγκλεισμός και με την απειλή εφόδου από τους ναζί να επικρέμαται της κεφαλής των ως άλλη «Δαμόκλειος σπάθη». Στη Ροζίνα, η Φαίδρα Καρακώτσου είχε δώσει το όνομα Ρούλα αφού για τους γείτονες, η ίδια και οι δύο αδελφές της ήταν ανιψιές του γιατρού και της συζύγου του. «Έζησα με το ψεύτικο όνομα 548 ημέρες, 18 μήνες, ενάμιση χρόνο», έλεγε…

«Μέναμε σ’ ένα διαμέρισμα. Οι άγγελοί μας (η οικογένεια του γιατρού) μας είχαν παραχωρήσει ένα δωμάτιο, στο οποίο μέναμε. Εγώ σ’ ένα παιδικό κρεβατάκι, σ’ ένα μονό κρεβάτι ο πατέρας και η μητέρα μου και σ’ ένα άλλο η Ρόζα και η μεγαλύτερή μας αδελφή. Όμως κυκλοφορούσαμε στο σπίτι, τρώγαμε όλοι μαζί», περιγράφει, αφηγούμενη τις ημέρες εκείνες, η Ντενίζ Μπεράχα, η μικρότερη αδελφή της Ροζίνας (ή Ρόζας όπως η ίδια την αποκαλεί), η οποία ήταν μόλις 4,5 ετών την εποχή εκείνη.

Η ζωή τις 548 αυτές ημέρες κυλούσε με πολλή αγάπη από την πλευρά των προστατών τους αλλά όχι πάντα χωρίς κινδύνους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση που ανακαλεί στη μνήμη, μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας του, ο γιος της Ροζίνας Ασσέρ- Πάρδο, Βίκτωρ. «Δεν ήταν ακίνδυνες αυτές οι μέρες. Μια φορά έκαναν έφοδο οι Γερμανοί. Η οικογένεια που τούς έκρυβε δεν ήταν εκεί παρά μόνο η Μαρία, μια κοπέλα 14 ετών τότε, οικιακή βοηθός. Κρύφτηκαν στο δωμάτιο και κλείδωσαν αλλά ο παππούς μου ξέχασε το κλειδί πάνω στην πόρτα», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Βίκτωρ Ασσέρ και παρ’ όλο που η μνήμη «έσβησε» τις λεπτομέρειες θυμάται πως κι αυτή η περιπέτεια της οικογένειας της μητέρας του είχε -ευτυχώς- αίσιο τέλος…

Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει η κ. Μπεράχα, η αδελφή της είχε τη δύναμη να επιστρέψει πολλά χρόνια αργότερα σ’ αυτό το ίδιο διαμέρισμα για τις ανάγκες μιας συνέντευξης και να αναβιώσει, μέσα από την αφήγησή της, εκείνες τις δύσκολες μέρες.

Ένα ημερολόγιο- παρακαταθήκη μνήμης για τις επόμενες γενιές

Με προτροπή του πατέρα της, η 10χρονη Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο άρχισε να καταγράφει συμβάντα, σκέψεις και συναισθήματα για εκείνες τις δύσκολες μέρες του εγκλεισμού σ’ ένα ημερολόγιο, το οποίο φυλάσσεται σήμερα στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος ως παρακαταθήκη μνήμης για τις επόμενες γενιές.

«Η Ρόζα είχε την πολύ μεγάλη δύναμη να τα βάλει στο χαρτί και να τα αφηγηθεί. Πάντα είχε στο νου της να διατηρηθεί η μνήμη», εξηγεί η Ντενίζ Μπεράχα. Το ημερολόγιο αυτό, τονίζει, έχει διπλή αξία. «Είναι το ημερολόγιο ενός σχεδόν δεκάχρονου κοριτσιού, αλλά παράλληλα, επειδή η Ρόζα έψαξε πράγματα και ιστορικά και χρονολογικά για να τα βάλει σε μια τάξη, έχει και την παράλληλη γενική ιστορία».

Η ίδια (η Ντενίζ) θυμάται πως όσες φορές τόλμησε, όπως χαρακτηριστικά λέει, να ανοίξει κουβέντα με τις αδελφές της, μετά τα ξεχνούσε. «Σαν να ήθελα να λησμονήσω… Δεν έχω μνήμες από εκείνη την περίοδο (σ.σ. λόγω της μικρής της ηλικίας), μόνο συναισθήματα. Δεν έχω συνέχεια του χρόνου, μόνο φωτογραφίες μνήμες», σημειώνει και θυμάται πως αυτό που και οι τρεις αδελφές «κληρονόμησαν» απ’ όλα όσα βίωσαν ήταν «…μια αίσθηση φόβου ανεξήγητου που δεν μας άφησε εύκολα στη ζωή μας και την οποία με πολλή δύναμη προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε».

Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά λέει η κ. Μπεράχα, το καταπληκτικό ήταν πως ύστερα απ’ όλα όσα βίωσε η οικογένεια η ζωή …πήγε μπροστά. «Είναι κάτι απίθανο πώς η ζωή πήγε μπροστά για την ίδια τη ζωή. Πώς οι γονείς μας, νέοι άνθρωποι, γύρω στα 40-45, που έχασαν αδελφές, μάνες, ολόκληρες οικογένειες, μπόρεσαν να ξαναπιάσουν τη ζωή από την αρχή, να μας μεγαλώσουν, να “τραγουδήσουν” τη ζωή… Όλα πήγαν μπροστά. Η ζωή για τη ζωή», τονίζει η μόνη πλέον εν ζωή από τις τρεις αδελφές της οικογένειας.

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτώβρη 1944, όταν η οικογένεια βγήκε από την κρυψώνα της, «…νιώσαμε μια απέραντη ερήμωση», έλεγε η Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο στο ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. «Η μόνη εβραϊκή οικογένεια στο κέντρο, η δική μας, άλλη μία στις Εξοχές μερικές από μεικτούς γάμους κι άρχισαν να έρχονται από τα βουνά Εβραίοι αντάρτες. Μετρηθήκαμε, ήμασταν 70 Εβραίοι όλοι κι όλοι»… Αυτή η εικόνα που έμεινε βαθιά χαραγμένη στην ψυχή της, την έκανε όχι μόνο να αφηγείται τα δεινά του Ολοκαυτώματος στα δικά της παιδιά κι εγγόνια, γύρω από το τραπέζι του Σαββάτου στο οποίο κάθονταν όλοι, όπως λέει ο γιος της Βίκτωρ, αλλά και σε σχολεία και όπου αλλού την καλούσαν.

Άλλωστε, «για τη Ρόζα, το θέμα αυτό δεν ήταν εβραϊκό, δεν ήταν και δεν είναι δικό μας θέμα. Είναι θέμα του να δεχθείς τον άλλον όπως είναι. Αν κάτι έχει αξία, αν είναι κάτι να μείνει, είναι αυτό. Ας είναι διαφορετικός, είναι σαν κι εμάς», όπως αναφέρει, βάζοντας τον επίλογο στη συζήτηση για την πολυαγαπημένη της αδελφή, η Ντενίζ Μπεράχα.

Πηγή

Oι εκκλησίες τη Μεγάλη Εβδομάδα, παρέμειναν κλειστές λόγω κορονοϊού και δε γιορτάστηκε με τον γνωστό λαμπρό τρόπο η Ανάσταση.

Η Ιερά Σύνοδος, ακολουθώντας τις αποφάσεις που είχε λάβει τότε η Πολιτεία, ανέβαλε την αναστάσιμη νύχτα για την 26η Μαΐου, μετά, δηλαδή, τη σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων κατά της εξάπλωσης του ιού. Έτσι, απόψε λέμε το Χριστός Ανέστη!

«Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο κίνδυνος να περάσει σύντομα, ώστε όλοι μαζί (Κλήρος και λαός) να αξιωθούμε να εορτάσουμε την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας με πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020», ανέφερε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την 1η Απριλίου.

Πηγή

Φτιάξτε το πιο αρωματικό και οικονομικό σπρέι για τα ρούχα σας με υλικά που ήδη έχετε ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα. 

Είναι ωραίο πράγμα να φοράτε ρούχα που μοσχοβολάνε. Η μυρωδιά άλλωστε παίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία μας σύμφωνα με τους ειδικούς. Μια άσχημη μυρωδιά μπορεί να μας χαλάσει τη διάθεση χωρίς να το καταλάβουμε, ενώ μια όμορφη μυρωδιά μπορεί να μας ανεβάσει ψυχολογικά ή να μας θυμίσει όμορφες αναμνήσεις.

Τι θα χρειαστείτε

30 σταγόνες αιθέριο έλαιο της επιλογής σας (θα βρείτε σε φαρμακεία μια μεγάλη ποικιλία από αιθέρια έλαια)
1.5 φλ. αποστειρωμένο νερό
85 γρ. βότκα
1 άδειο μπουκαλάκι σπρέι
1 χωνί

Οδηγίες

• Ξεκινήστε ανακατεύοντας σε ένα βαζάκι τη βότκα με το αποστειρωμένο νερό.
• Στη συνέχεια προσθέστε 30 σταγόνες από το αγαπημένο σας αιθέριο έλαιο. Μπορείτε αν θέλετε να συνδυάσετε περισσότερα από ένα αιθέρια έλαια.
• Χρησιμοποιώντας το χωνί, ρίξτε το μείγμα μέσα στο άδειο μπουκαλάκι και μόλις ετοιμάσατε σε λιγότερο από 5 λεπτά ένα υπέροχο αρωματικό σπρέι για τα ρούχα σας.
• Ψεκάστε με αυτό τα ρούχα σας για να μυρίζουν πάντα όμορφα.

Έξτρα tips για υπέροχη μυρωδιά

1. Ψεκάστε μερικά βαμβακάκια ή χαρτομάντιλα με το αγαπημένο σας άρωμα. Αφήστε τα να στεγνώσουν και τοποθετήστε τα ανάμεσα στα ρούχα σας μέσα στη ντουλάπα.
2. Βάλτε σε ένα πουγκάκι κόκκους καφέ και δημιουργήστε πάνω στο πουγκί μερικές τρυπούλες. Κρεμάστε το στη ντουλάπα σας και όλες οι άσχημες μυρωδιές θα απομακρυνθούν, ενώ ταυτόχρονα τα ρούχα σας θα αποκτήσουν μια διακριτική όμορφη μυρωδιά.
3. Βάλτε σε ένα μπουκαλάκι ίση ποσότητα νερού και βότκας και ψεκάστε με αυτό ρούχα που θέλετε να αποκτήσουν άρωμα φρεσκάδας.

Πηγή

Μετά την πίτσα και το κινέζικο φαγητό, ήρθε η ώρα για τα φαγητά κατσαρόλας από έναν βραβευμένο σεφ με αστέρι Michelin που θα παραδίδονται σε πακέτο κατευθείαν στους πελάτες στη Βόρεια Ιταλία.

Συγκεκριμένα, ο Μαρκ Λαντερί, Γάλλος μάγειρας με ένα αστέρι Μισελέν στο ενεργητικό του, διευθύνει από το 2015 το Ristorante al Castello de Grinzane Cavour, σε ένα μικρό δήμο στο Πιεμόντε, στα σύνορα με τη Γαλλία. Ωστόσο, λόγω της επιδημίας της Covid-19, ο Μαρκ Λαντερί χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του έπειτα από δύο μήνες κλεισίματος του εστιατορίου λόγω της καραντίνας και αποφάσισε να στραφεί στο φαγητό με παράδοση κατ΄οίκον.

«Αποφασίσαμε να κάνουμε παραδόσεις, ώστε να μην χάσουμε τη δυναμική μας και να αποκτήσουμε νέα πελατεία» δήλωσε στο AFPTV, σύμφωνα με το ΑΠΕ. «Είχαμε κανονικά μια ολοένα και πιο μακρινή πελατεία, από το Τορίνο, το Μιλάνο και, στη συνέχεια, μια ξένη πελατεία, αλλά τώρα πρέπει να εξυπηρετούμε μια πελατεία περισσότερο τοπική», εξηγεί ο πρώην μαθητής του Αλέν Ντουκάς.

Ο Μαρκ Λαντερί κάνει τα πάντα στο εστιατόριο στο Καστέλο ντε Γκρίντσανε Καβούρ: μαγειρεύει τα φαγητά του από την αρχή έως το τέλος και κάνει και τις διανομές. Τέλος, για να προσεγγίσει μια τοπική πελατεία, ο σεφ έπρεπε να μειώσει τις τιμές του και στο εξής προτείνει μενού στα 35 ευρώ. «Είναι μια πιο τοπική και πιο απλή κουζίνα και είμαι μόνος επί του παρόντος γιατί οι υπάλληλοι είναι σε τεχνική ανεργία», δηλώνει.

Πηγή

Σπουδαία γλύπτρια, ασυμβίβαστη γυναίκα, ανήσυχο πνεύμα, καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Παρόλο που ποτέ δεν κατάφερε να ξεφύγει από την σκιά του Ροντέν, το έργο της εμπνέει ακόμα και σήμερα. Και, πιθανότατα, να είχε δώσει ακόμα περισσότερα, αν η αμείλικτη απόφαση της οικογένειας της να την κλείσει σε ψυχιατρικό άσυλο δεν «σκότωνε» αυτό το ταλέντο. 

Όπως πολλές από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές ιδιοφυΐες της ιστορίας έτσι και η Κλοντέλ επαλήθευσε το μοιραίο σενάριο που θέλει να αναγνωρίζονται μετά το θάνατό τους. Ποια ήταν όμως η Καμίλ Κλοντέλ και γιατί δικαιώθηκε σχεδόν 7 δεκαετίες μετά το θάνατό της;

Γεννημένη το 1864 σε μια αγροτική περιοχή της Γαλλίας μεγάλωσε με μια μητέρα που δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα στοργική μαζί της. Η απόμακρη της στάση οφείλονταν τόσο στο γεγονός ότι δεν ήταν αγόρι, όσο και για την ανήσυχη και επαναστατική της φύση που δεν συμφωνούσε με το πνεύμα του καθωσπρεπισμού της εποχής. Από την άλλη, ο πατέρας της, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, τη λάτρευε και, τελικά, ήταν ο μόνος από την οικογένεια της που τη στήριξε. Από πολύ μικρή έδειξε το ταλέντο της στη γλυπτική και όταν ο πατέρας της Louise Prosper το διαπίστωσε, της έδωσε το καλύτερο δωμάτιο στο σπίτι για να το χρησιμοποιήσει ως στούντιο. 

Λίγο μετά την εφηβεία, η έμφυτη κλίση της στα γλυπτά, αναγνωρίστηκε από τον γλύπτη Alfred Boucher ο οποίος και έπεισε την οικογένεια της να την αφήσουν να ακολουθήσει μια ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Κάπως έτσι, το 1881, και αφού εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τη μητέρα και τον κατά 4 χρόνια νεότερο της αδερφό, ξεκίνησε σπουδές σχεδίου, ανατομίας και γλυπτικής στην ιδιωτική Ακαδημία Colarossi, (αφού μέχρι και το 1897 η Ακαδημία Καλών Τεχνών δε δεχόταν γυναίκες σπουδάστριες) με τον Μπουσέ να παραμένει μέντορας της. 

Στο πλευρό του Μπουσέ έμαθε τα μυστικά της γλυπτικής, ενώ ένα χρόνο αργότερα, όταν εκείνος θα έφευγε για Ιταλία, τη σύστησε και «παρέδωσε» στον Ογκίστ Ροντέν, τον άντρα που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική της πορεία λόγω της θυελλώδους σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ τους.

Ξεκίνησε ως μαθήτρια του, έγινε μοντέλο του, ύστερα ερωμένη του και τελικά παντοτινή του μούσα. Εκείνος 43 ετών και γνωστός όχι μόνο για τα έργα του, αλλά και για την ακόρεστη επιθυμία του για τις γυναίκες, παρόλο που, επί χρόνια, συζούσε με τη σύντροφό του, Ρόουζ Μπιουρέτ.  Εκείνη, κατειλημμένη από τον διακαή της πόθο για δημιουργία, εξέλιξη και φυσικά για τον εραστή της που τής έριχνε τουλάχιστον 20 χρόνια.

«Μια εξέγερση ενάντια στη φύση: μια γυναικεία μεγαλοφυία», περιέγραφε την Κλοντέλ ο συγγραφέας και κριτικός τέχνης, Οκτάβ Μιμπρό. Στα πρώιμα έργα τηςείναι φανερή η επιρροή της από το στιλ του Ροντέν, αλλά η φαντασία, ο λυρισμός, οι στάσεις που δείχνουν κίνηση και το έντονο αφηγηματικό και συναισθηματικό στοιχείο είναι προσωπικά της στοιχεία και τα οποία είναι έντονα στο γλυπτό The Waltz και φυσικά στο περίφημο Shakuntala.

Εν τω μεταξύ η σχέση της με τον Ροντέν κράτησε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν έμειναν ποτέ μαζί. Εκείνη, δημοσίως, τον αποκαλούσε πάντα, «κύριο Ροντέν» κι εκείνος «δεσποινίδα Κλοντέλ». Παρόλα αυτά στις ερωτικές επιστολές που αντάλλασαν και στις οποίες μπορούσε να εκφράζεται όπως πραγματικά ένιωθε του έγραφε: «Κοιμάμαι γυμνή για να μπορώ να φανταστώ καλύτερα ότι είσαι εδώ μαζί μου. Τελείως γυμνή. Αλλά όταν ξυπνάω, όλα είναι διαφορετικά».

Χώρισαν οριστικά το 1898 με εκείνη να ζει την πιο παραγωγική περίοδο της ζωής της. Όσο συμμετείχε σε εκθέσεις σε σαλόν της εποχής, τόσο οι κριτικοί την αποθέωναν, χαρακτηρίζοντας τα έργα της ως «γλυπτά που αψηφούν τη βαρύτητα». 

Παρόλα αυτά, ενώ ο Ροντέν γινόταν όλο και πιο σπουδαίος και πλούσιος, εκείνη δεν κατάφερνε να βγάζει ούτε τα προς το ζην. Οπότε ζούσε με την ευγενική χορηγία του Ροντέν, μέχρι που το 1905 αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια ψυχολογικής αστάθειας. Καταστρέφει πολλά από τα αγάλματα της και εξαφανίζεται για μεγάλες χρονικές περιόδους ενώ παρουσιάζει και σημάδια παράνοιας. Ένα από αυτά ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας που πίστευε ότι είχε οργανώσει ο Ροντέν για να την σκοτώσει.

Από το 1906 και μετά απομονώθηκε στο εργαστήριο της όπου δούλευε ακατάπαυστα και παράλληλα ζούσε εκεί με τα σημάδια της σχιζοφρένειας, με την οποία τελικά διεγνώσθη αργότερα, να γίνονται όλο και πιο συχνά. Οι γείτονές της τής έκαναν παράπονα για το πόσο βρώμικο διατηρούσε το διαμέρισμα της στο οποίο συζούσε με αρκετές γάτες. Τα βράδια έβγαινε στην πόλη και περιφερόταν στους κάδους για να βρει φαγητό. Σταμάτησε να έχει επαφές με τους φίλους της γιατί όπως έλεγε, δεν είχε χρήματα να αγοράσει καινούρια ρούχα και παπούτσια και αυτά που ήδη είχε ήταν φθαρμένα. Όταν, τελικά, έπαιρνε κάποια χρήματα στα χέρια της από την πώληση κάποιου έργου της, μάζευε άστεγους από το δρόμο και τους καλούσε στο σπίτι για δείπνο.

Περνούσε ολόκληρες μέρες κάνοντας σκίτσα ανθρώπων από τους δρόμους και, ύστερα, τους μετέτρεπε σε ειδώλια τα οποία φορούσαν ρούχα ως αντίδραση στη μανία που είχε ο Ροντέν με το γυμνό. Τα συρτάρια και τα ντουλάπια της ήταν γεμάτα από αυτές τις μικρές φιγούρες, οι οποίες πρέπει να αποτελούσαν μια ρεαλιστική αναπαράσταση της ζωής στο Παρίσι της δεκαετίας του 10’. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως έμοιαζαν, γιατί τα κατέστρεψε όλα.

Το 1913, ο άνθρωπος που την είχε λατρέψει άδολα και αυθεντικά για το ταλέντο και το χαρακτήρα της, ο πατέρας της, πέθανε.

Μόλις τρεις μέρες αργότερα, ο αδερφός της Πολ Κλοντέλ, ζήτησε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο θα επέτρεπε τον εγκλεισμό της Καμίλ σε φρενοκομείο. Πέντε μέρες μετά, δύο νοσοκομειακοί υπάλληλοι εισέβαλαν στο διαμέρισμά της στην Quai de Bourbon όπου την βρήκαν να κάθεται βρώμικη, ανάμεσα στις γάτες της και την έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο το οποίο την πήγε στο άσυλο Ville-Evrard κοντά στο Παρίσι.

«Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».

Οταν, τον επόμενο χρόνο, ξέσπασε πόλεμος και ο γερμανικός στρατός πλησίαζε στο Παρίσι, το άσυλο εκκενώθηκε και οι ασθενείς, και μαζί με αυτούς και η Κλοντέλ, μεταφέρθηκαν στο άσυλο του Montdevergues, κοντά στην πόλη Αβινιόν.Κι ενώ, μετά από ένα χρόνο, οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο Ville-Evrard, η μητέρα της χρησιμοποίησε τις γνωριμίες που είχε για να κρατήσει την κόρη της εκεί, προκειμένου να βρίσκεται όσο πιο μακριά της γίνεται.

Στο Montdevergues θα περνούσε τα επόμενα 29 χρόνια της ζωής της με τον Τύπο να ωρύεται ενάντια στην οικογένεια της η οποία είχε καταδικάσει ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πνεύματα και ταλέντα της εποχής.

«Τρελοκομεία», έγραψε μια φορά στον αδελφό της ο οποίος μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια την επισκέφτηκε 7 φορές, «είναι σπίτια που έχουν σκοπό να σου προκαλέσουν πόνο.Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».

Στο μεταξύ, ο Ροντέν έστελνε χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας της ενώ διατηρούσε και ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Biron όπου έμενε για να φυλάει τα έργα της. Ο ίδιος πέθανε το 1917.

Παρά τις κρίσεις που εκδήλωνε, οι γιατροί κάποια στιγμή διέγνωσαν ότι η κατάσταση της βελτιώνονταν. Επιπλέον, δεν είχε βλάψει ποτέ κανέναν και δεν αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο. Έτσι, θέλησαν να της δώσουν εξιτήριο. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαβίωση της, έγραψε ένα γράμμα στη μητέρα της στο οποίο την παρακαλούσε να τη δεχτεί στο σπίτι, έστω σε ένα μικρό δωματιάκι. Η μητέρα της ήταν κάθετη. Δεν ήθελε για κανένα λόγο πίσω μια κόρη που μόνο θλίψη και προβλήματα τής είχε προκαλέσει.

Εγκαταλελειμμένη από όλους, προσπάθησε να κρατηθεί μόνο από αναμνήσεις της οικογένειας της, πολλές φορές κατασκευασμένες. Το 1939, 75 χρονών πια, έγραψε στον αδερφό της: «Μερικές φορές σκέφτομαι την αγαπημένη μας μητέρα. Δεν την έχω δει ποτέ από την ημέρα που πήρατε τη μοιραία απόφαση να με κλείσετε σε ένα τρελάδικο. Σκέφτομαι το όμορφο πορτρέτο που της είχα φτιάξει με φόντο τον υπέροχο κήπο μας. Τα μεγάλα μάτια στα οποία μπορούσες να διαβάσεις τον πόνο, το πνεύμα παραίτησης που υπήρχε σε όλο της το πρόσωπο, τα χέρια διπλωμένα στα γόνατά της. Κάθε της κίνηση ήταν δείγμα μετριοφροσύνης ενώ η μόνιμη αίσθηση του χρέους την ώθησε να γίνει υπερβολική, Αυτή ήταν η φτωχή μας μητέρα. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ αυτό το πορτραίτο (περισσότερο απ’ όσο έχω δει εκείνη δηλαδή)».

Η Καμίλ Κλοντέλ πέθανε, το 1943, ύστερα από 30 χρόνια εγκλεισμού. Στην κηδεία της δεν παρευρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειας, ενώ η ίδια ενταφιάστηκε σε έναν κοινόχρηστο τάφο του ασύλου. Στην τελευταία επίσκεψη που της έκανε ο αδερφός της, ένα μήνα πριν το θάνατό, η μόνη φράση που του είπε ήταν «Mon petit Paul» («Μικρέ μου Πολ»). 

Ο ίδιος έκανε οργάνωσε μια έκθεση των έργων της το 1951, η οποία δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1984, τα γλυπτά της εκτέθηκαν στο μουσείο Ροντέν και το όνομά της έγινε παγκοσμίως γνωστό.

Η ταινία Camille Claudel (1988) περιγράφει τη ζωή της σπουδαίας και άτυχης γλύπτριας με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Αντζανί και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Ροντέν.

Το Μάρτιο του 2017, στο πολιτιστικό αρχείο της Γαλλίας προστέθηκε το μουσείο Καμίλ Κλοντέλ. Βρίσκεται στο Νοζάν συρ Σεν (Nogent-sur-Seine), μια κοινότητα δυο ώρες μακριά από το Παρίσι, όπου έζησε η Κλοντέλ από το 1876-1879 και θα φιλοξενεί όλα τα διασωθέντα έργα της.

Πηγή

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:

Η Gillian ήταν μόλις 8 ετών, όμως το μέλλον της δε φαινόταν πολύ ευοίωνο. Δεν τα πήγαινε καθόλου καλά στο σχολείο. Τα γράμματα της ήταν χάλια, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, δεν έγραφε καλά στα τεστ. Σηκωνόταν συνεχώς όρθια μέσα στην τάξη, κοιτούσε έξω από το παράθυρο, παρέσερνε και τα υπόλοιπα παιδιά. Ο δάσκαλος αναγκαζόταν συνεχώς να τη συνετίζει και να τη μαλώνει.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Το σχολείο της θεώρησε ότι έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία και φέρεται έτσι. Τη δεκαετία του 1930 δεν υπήρχε καν σαν έννοια το ADHD (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας). Οπότε μη γνωρίζοντας τι ακριβώς κάνει το κορίτσι τόσο υπερκινητικό, σύστησαν στη μητέρα της να την πάει σε ψυχολόγο.

Και όντως, ανήσυχη και αγχωμένη η μητέρα της την πήγε σε ψυχολόγο για αξιολόγηση. Η μικρή έκατσε σε έναν μεγάλο δερμάτινο καναπέ και κουνούσε συνεχώς τα πόδια της. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχει πιθανότητα από την αξιολόγηση να την πάνε σε ειδικό σχολείο, σταμάτησε. Αγχωμένη για την εντύπωση που θα έκανε, κάθισε πάνω στα χέρια της για να μην τα κουνάει νευρικά.

Ο ψυχολόγος για ένα 20λεπτο μιλούσε με την μητέρα για τα προβλήματα της μικρής στο σχολείο. Αν και δεν απηύθυνε το λόγο στην Gillian την παρακολουθούσε συνέχεια. Ήταν αρκετά αγχωμένη από τον τρόπο που απαντούσε η μητέρα της.

Εκείνη δεν πίστευε ότι έχει πρόβλημα, αλλά το πίστευαν όλοι οι υπόλοιποι γύρω της. Και αυτό μπορεί να την οδηγούσε στο ειδικό σχολείο που δεν ήθελε να πάει.

Όταν τελείωσε η συζήτηση, ο ψυχολόγος σηκώθηκε. Πλησίασε την μικρή και της είπε ότι θα πάνε στο διπλανό δωμάτιο για να μιλήσουν με τη μητέρα της. Καθώς έφευγε ο ψυχολόγος, άνοιξε το ράδιο για να βεβαιωθεί ότι η μικρή δεν θα ακούει τα όσα λένε. Λίγο πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε και είδε τη Gillian.

«Ελάτε να την δείτε!» ψιθύρισε στη μητέρα της. Οι δύο τους την κοίταζαν κρυφά τη μικρή να χορεύει με απίστευτη αρμονία. Ο καθένας θα μπορούσε να διακρίνει ότι οι κινήσεις της Gillian ήταν πολύ φυσικές! Εκτός από ταλέντο, είχε και μια απόλυτη ευχαρίστηση στο πρόσωπο της!

Τότε ο ψυχολόγος γύρισε προς τη μητέρα της μικρής και της είπε:

«Ξέρετε κυρία μου, η κόρη σας δεν έχει πρόβλημα. Απλά είναι χορεύτρια! Να την πάτε σε σχολή χορού!»

Έτσι και έγινε. Το κορίτσι πήγε εκεί που ανήκε. Σε σχολείο χορού!

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ευτυχισμένη με έκανε αυτό! Την πρώτη φορά που μπήκα στην αίθουσα είδα ανθρώπους σαν και εμένα! Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να καθίσουν στιγμή! Ανθρώπους που για να σκεφτούν έπρεπε να κινούνται διαρκώς!

Συνέχισε στο Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας και έφτιαξε δική της εταιρία μουσικών θεατρικών παραγωγών. Συναντήθηκε με τον Andrew Lloyd Webber και έκαναν μαζί μερικές από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις όλων των εποχών. Όπως τα μιούζικαλ “Cats” και “The Phantom of the Opera”.

Το κορίτσι αυτό με το δυσοίωνο μέλλον και τα προβλήματα στο σχολείο, έγινε γνωστή στον κόσμο ως Gillian Lynne.
Η γνωστή και καταξιωμένη Βρετανίδα μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, παραγωγός, ηθοποιός και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Αυτό συνέβη επειδή κάποιος είδε αυτό που πραγματικά ήταν – κάποιος που ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να την έβαζε σε φαρμακευτική αγωγή για να κατευνάσει όλο αυτό που ήταν. Και τότε η Gillian Lynne θα είχε πραγματικά ένα δυσοίωνο μέλλον.

Πηγή

Ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ.

Ένα δύσκολο θέμα.

Που δυστυχώς με κάποιο τρόπο αγγίζει τις περισσότερες οικογένειες.

Μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ.

Που δεν μπορείς να την περιγράψεις.

Που μερικές φορές δεν θέλεις καν να μιλήσεις γι’ αυτήν.

Και κάποτε πέφτει το βλέμμα σου σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία, σε ένα γλυπτό. Ένα γλυπτό που απεικονίζει μια γυναίκα που θρηνεί κι ένα παιδάκι να την παρηγορεί. Δύο φιγούρες φτιαγμένες από διαφορετικά υλικά, με το παιδάκι να εμφανίζεται διαφανές. Και το μυαλό σου πάει κάπου.

Οφείλω να ομολογήσω πως η εικόνα αυτού του γλυπτού μου προκάλεσε συναισθήματα και μου κίνησε το ενδιαφέρον κι έτσι έψαξα να βρω πληροφορίες για την ιστορία πίσω από το γλυπτό. Εντόπισα λοιπόν μία συνέντευξη του ίδιου του δημιουργού στο evenifministries.

Πρόκειται για τον Martin Hudáček, έναν Σλοβάκο γλύπτη, ο οποίος εμπνέεται τις δημιουργίες του από το Θεό, όπως λέει ο ίδιος, και απεικονίζει στα γλυπτά του θέματα που έχουν να κάνουν με το Θεό.

Το συγκεκριμένο γλυπτό, που φέρει το όνομα «Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ» απεικονίζει, σύμφωνα πάντα με τον γλύπτη, μια γυναίκα που θρηνεί την έκτρωση της και το αγέννητο παιδί της σε νηπιακή ηλικία να την παρηγορεί, αγγίζοντας την απαλά στο κεφάλι και να της προσφέρει συγχώρεση.

Ο λόγος που έφτιαξα το συγκεκριμένο γλυπτό ήταν για να δείξω την αξία και την αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου, ακόμα και πριν τη γέννηση του. Ήθελα να τονίσω τη σημασία της προστασίας της ανθρώπινης ζωής από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη στιγμή του φυσιολογικού θανάτου.

Με αυτό το γλυπτό ο καλλιτέχνης θέλει να προσφέρει βοήθεια στις γυναίκες που πάσχουν από μετατραυματικό στρες μετά από μια έκτρωση, μια διαταραχή που μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα και χρόνια μετά από την έκτρωση και συνοδεύεται από συμπτώματα κατάθλιψης.

Η γυναίκα και το παιδί του γλυπτού ήταν αληθινά μοντέλα. Η γυναίκα είναι φτιαγμένη από πολυεποξείδιο, ενώ το παιδί από πολυεστέρα.

ο άγαλμα κατασκεύασε ο γλύπτης στα πλαίσια της μεταπτυχιακής του εργασίας στην Ακαδημία Τέχνης της Σλοβακίας στο Τμήμα Γλυπτικής και η αλήθεια είναι πως τον έχει κάνει διάσημο με ανθρώπους από όλον τον κόσμο να παραγγέλνουν αντίγραφα του πρωτότυπου γλυπτού που βρίσκεται στη Σλοβακία. Μάλιστα σε δύο μήνες πρόκειται να παραδώσει στην Πολωνία ένα δεύτερο άγαλμα με τίτλο «Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ 2», με την διαφορά ότι το νέο αυτό δημιούργημα θα απεικονίζει και μια αντρική φιγούρα μαζί με τη γυναίκα και το παιδί.

Το παράδοξο είναι πως τα περισσότερα σχόλια στο evenifministries που φιλοξενεί τη συνέντευξη του Martin Hudáček, αλλά και οπουδήποτε αλλού συνάντησα φωτογραφίες από “Το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ”, δεν προέρχονται από μαμάδες που έκαναν έκτρωση, αλλά γενικότερα από γονείς που έζησαν τη νεογνική απώλεια. 

Εξάλλου όταν έρχεσαι σε επαφή με ένα έργο τέχνης δεν έχει καμία απολύτως σημασία η σκέψη και το συναίσθημα του δημιουργού του. Σημασία έχει αυτό που σκέφτεσαι και αυτό που νιώθεις εσύ. Διαφορετικά κάθε ποίημα, κάθε τραγούδι, κάθε πίνακας ζωγραφικής θα συνοδεύονταν από την ερμηνεία του δημιουργού. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά της τέχνης. Ξαναγεννιέται κάθε φορά που «αγγίζει» κάποιον.

Πηγή

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο μάγος των κινουμένων σχεδίων και ο αγαπημένος παραμυθάς της καρδιάς μας. Η επιτυχία του όμως ήταν πραγματικά απλή; Ήταν πραγματικά ευτυχισμένος;

Ο Γουώλτερ Έλιας Ντίσνεϋ, γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1901 στο Σικάγο των ΗΠΑ και απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1966 από καρκίνο στους πνεύμονες. Ήταν Αμερικανός animator, επιχειρηματίας, ηθοποιός φωνής και παραγωγός ταινιών. Είχε όμως και άλλες ιδιότητες όπως: σεναριογράφος, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, τηλεοπτικός παρουσιαστής, συγγραφέας, ζωγράφος και εφευρέτης.

Υπήρξε πρωτοπόρος στη βιομηχανία του αμερικανικού animation (κινουμένων σχεδίων) και μαζί με τον αδερφό του, Ρόι, ίδρυσε το Disney Brothers Studio. Ως παραγωγός ταινιών, κέρδισε συνολικά 26 Όσκαρ από 59 υποψηφιότητες και έτσι κατέχει το ρεκόρ περισσότερων Βραβείων Ακαδημίας που έχουν δοθεί σε ένα άτομο. Κέρδισε ένα Βραβείο Έμμυ και τρεις Χρυσές Σφαίρες, εκ των οποίων οι δύο στην κατηγορία Χρυσό Επίτευγμα.

Η δύσκολη παιδική ηλικία του

Αυτός ο υπέροχος φωτεινός άνθρωπος που έκανε εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο – αλλά και μεγάλους – ευτυχισμένους, ήταν ο ίδιος δυστυχισμένος έχοντας βιώσει δύσκολη ζωή. Στην ηλικία των πέντε ετών, ενώ όλα τα παιδιά ήταν απασχολημένα στα παιχνίδια τους, ο Γουώλτ μάζευε μήλα από την οικογενειακή τους φάρμα.

Αυτή η δουλειά ήταν φυσικά ιδιαίτερα δύσκολη για ένα μικρό παιδί. Προσπαθούσε να την κάνει καλά, ανίκανος να ξεφύγει από τον αυστηρό πατέρα του. Αργότερα η οικογένεια μετακόμισε για το Σικάγο. Εκεί στην ηλικία των 8, έπρεπε κάθε πρωί στις 3:30 να αφήνει το ζεστό κρεβάτι του και να μοιράσει εφημερίδες πριν το σχολείο. Κάτι που επαναλάμβανε και το απόγευμα.

Από μικρή ηλικία κατάλαβε ότι αυτό που τον βοηθάει να ξεχνάει τη σκληρή ζωή του (και τον βίαιο πατέρα του), ήταν η ζωγραφική. Ζωγράφιζε φάρμες και ζώα και άρχισε να δείχνει επαγγελματικό ενδιαφέρον. Έτσι ξεκίνησε να τα πουλάει στη γειτονιά του. Στην εφηβεία του έκανε τρεις δουλειές για να καταφέρει να πληρώνει τα μαθήματα που έκανε στην “τέχνη της ζωγραφικής καρτούνς”.

Η γέννηση του Mickey Mouse και του Donald Fauntleroy Duck (Mickey Mouse universe και Donald Duck universe):

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ και ο animator Ουμπ Άιουερκς δημιούργησαν τον χαρακτήρα Mickey Mouse, ο οποίος  παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1928. Ήταν ένα ποντίκι στο οποίο ο Ντίσνεϋ έδινει τη φωνή του μέχρι το 1947. Οι εργαζόμενοι της Ντίσνεϋ ισχυρίζονται πως ο Ουμπ σχεδίασε την εξωτερική εμφάνιση του Mickey, αλλά ο Γουώλτ του έδωσε την ψυχή.

Έπρεπε ο Μίκυ να είναι απλός στον σχεδιασμό του. Τα αυτιά του ήταν στρογγυλά, ο κορμός του είχε το σχήμα αχλαδιού και τα πόδια του κατέληγαν σε δύο μεγάλες πατούσες, όπως ενός παιδιού που χρησιμοποιεί τα παπούτσια του πατέρα του. Δεν θέλαμε να του δώσουμε χέρια ποντικού, γιατί έπρεπε να θυμίζει άνθρωπο. Έτσι του φορέσαμε γάντια και του αφαιρέσαμε ένα δάκτυλο, γιατί τα πέντε έμοιαζαν υπερβολικά σε ένα τόσο μικρό σώμα.

Walt Disney

Ήξερες ότι ο Μίκυ, πριν το ντεμπούτο του είχε σχεδιαστεί ως σκύλος, γάτα, αγελάδα και άλογο και αρχικά ο Ντίσνεϋ του είχε δώσει το όνομα Μόρτιμερ Μάους, το οποίο τελικά άλλαξε επειδή δεν ήταν αρκετά διασκεδαστικό;

Στις 9 Ιουνίου του 1934, έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση η πάπια Donald Duck, μία κακόκεφη και νευρική πάπια που δημιουργήθηκε ως αντίθεση του καλού και γλυκού Mickey! Έπειτα σχεδιάστηκαν οι αγαπημένοι και δημοφιλείς χαρακτήρες: η Μίνι Μάους, ο Πλούτο, ο Γκούφυ και τα τρία γουρουνάκια. Όλοι τους είχαν ανθρώπινη μορφή και ήταν καλά σχεδιασμένοι και με δημιουργική φαντασία.

Επιπλέον, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ δημιούργησε το θεματικό πάρκο με το όνομα Disneyland στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνια, το οποίο άνοιξε στις 17 Ιουλίου του 1955. Το μεγάλο όνειρο του παραμυθά ήταν η δημιουργία μίας πόλης με παιχνίδια, να αλλάξει τα θεματικά πάρκα και την οικογενειακή διασκέδαση και ψυχαγωγία.

Ο ίδιος το περιγράφει ως «ένα χαρούμενο μέρος αφιερωμένο στα ιδανικά, τα όνειρα και τα σκληρά γεγονότα που δημιούργησαν την Αμερική».

Κινούμενα σχέδια του Γουώλτ Ντίσνεϋ με μεγάλη επιτυχία:

• Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι (1937)
• Ο Πινόκιο (1940)
• Η Φαντασία (1940)
• Το Ντάμπο (1941)
• Το Μπάμπι (1942)
• Το Σαλούδος Αμίγκος (1943)
• Τα Τρεις Καμπαλέρος (1945)
• Το Μουσική και Χαρά (1946)
• Το Ώρα για Διασκέδαση (1947)
• Το Νοσταλγικές Μελωδίες (1948)
• Το Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ (1949)
• Η Σταχτοπούτα (1950)
• Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (1951)
• Ο Πίτερ Παν (1953)
• Η Λαίδη και ο Αλήτης (1955)
• Η Ωραία Κοιμωμένη (1959)
• Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (1961)
• Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου (1963)
• Η Μαίρη Πόππινς (1964)

Θα ήθελα το όνομα Ντίσνεϋ να είναι συνώνυμο με θεάματα ποιότητας που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες…

Walt Disney

Αλήθειες και μύθοι για τον Γουώλτ Ντίσνεϋ:

• Είναι μύθος πως η σωρός του βρίσκεται κατεψυγμένη κάπου στη Disneyland. Είναι τόσο ξακουστό σαν αληθινό. Αστικός μύθος δηλαδή!
• Δημιούργησε την Disneyland επειδή είχε κόλλημα με τα τρένα. Το αρχικό του σχέδιο μάλιστα, ήτανε να φτιάξει ένα τρένο μέσα στο στούντιο του και μετά του ήρθε η ιδέα να χτίσει ένα χωριό για να αποβιβάζονται οι επιβάτες του τρένου του.
• Είχε τη δική του μυστική εταιρία… το Club 33, όπου τα μέλη του μπορούσαν να απολαύσουν κοκτέιλς και γκουρμέ φαγητά.
• Είναι αλήθεια ότι ο Ντίσνεϋ δεν ήθελε να δουλεύουν γυναίκες στο στούντιο του και το απαγόρευε.
• Δεν ήθελε να υπάρχει μούσι και τρίχες στο πρόσωπο των εργαζομένων του. Αυτό άλλαξε από το 2012!!! και μετά, που πλέον επιτρέπεται το μούσι αλλά πολύ κοντό και περιποιημένο.
• Είναι μύθος ότι κανείς δεν πεθαίνει στην παραμυθένια χώρα του Ντίσνεϋ! Έχουν συμβεί και εκεί ατυχήματα, εκ των οποίων κάποια θανατηφόρα.
• Οι φήμες των τουριστών λένε πως βλέπουν τις κουρτίνες να κουνιούνται μαγικά. Μύθος ή αλήθεια;;;

Ξέρεις ότι σε όλα τα έργα του ο Γουώλτ Ντίσνεϋ υπάρχουν ως ήρωες ζώα;  Ο στόχος του είναι να δείξει την απαραίτητη ύπαρξη τους και την αξία τους.

Ξέρεις ότι όλοι οι ήρωες του είναι ορφανοί ή πεθαίνουν στη συνέχεια; Αυτό συμβαίνει από τη μία γιατί θέλει οι ήρωες του να αποκτούν γρήγορα ευθύνες… αλλά μία άλλη μεριά, μας λέει πως ο θάνατος της μητέρας του τον είχε στοιχειώσει.

Η Walt Disney Company είναι ο μεγαλύτερος όμιλος μέσων ενημέρωσης στον κόσμο από πλευράς εσόδων, που ξεπερνούν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια, και η Walt Disney Pictures είναι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά στούντιο ταινιών στο Χόλιγουντ.

Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα όταν ακόμη και σήμερα βλέπουμε κάποιο από τα έργα του και συγκινούμαστε. Θα τον κρατάμε ζωντανό μέσα μας για να ξέρει πως ναι τα κατάφερε… διασκέδασε και έκανε ευτυχισμένο έναν πλανήτη!

Πηγή