Η Αγκάθα Κρίστι δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Η διασημότερη συγγραφέας ιστοριών μυστηρίου που έγραψε 66 μυθιστορήματα, εξέδωσε 14 συλλογές με μικρές ιστορίες και μας σύστησε τον Ηρακλή Πουαρό και την Μις Μαρπλ, έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων όσων έχουν μπλεχτεί στα μυστήρια των ιστοριών της.

Η Αγκάθα Κρίστι έζησε για 28 ολόκληρα χρόνια, από το 1948 έως το 1976, με τον δεύτερο σύζυγό της, στο σπίτι τους στο Τσέλσι του κεντρικού Λονδίνου. Από αυτό το σπίτι εμπνεύστηκε για να γράψει κάποια από τα διασημότερα μυστήρια φόνων. Για παράδειγμα, στο μυθιστόρημα «Third Girl» εμφανίζεται ένα κορίτσι που φαίνεται να μένει στο συγκεκριμένο σπίτι, πείθεται πως είναι δολοφόνος και ζητάει βοήθεια από τον Ηρακλή Πουαρό.

Το σπίτι αυτό, λοιπόν, βρίσκεται σήμερα στην αγορά, ανακαινισμένο και έτοιμο να υποδεχτεί όποιον θελήσει να μείνει στον χώρο που η Βασίλισσα του Εγκλήματος έγραψε τα διασημότερα μυθιστορήματά της.

Το διαμέρισμα βρίσκεται σε μια Art Deco έπαυλη στο Swan Court, δίπλα στο King’s Road. Τα δωμάτια περιλαμβάνουν ρεσεψιόν, κουζίνα, μπάνιο, ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο και αποθηκευτικούς χώρους, ενώ ο χώρος είναι ιδιαίτερα ανοιχτός και φωτεινός. Τα χρώματα κινούνται σε ουδέτερες αποχρώσεις. Τα ανοιχτά πατώματα και τα λευκά παράθυρα, πόρτες και ταβάνια προδιαθέτουν για μια ήρεμη και χαλαρή ατμόσφαιρα. Το διαμέρισμα έχει μέγεθος 55 τ.μ. και είναι ιδανικό για όσους θέλουν να μείνουν σε ένα σπίτι με αέρα… «μυστηρίου».

Το σαλόνι είναι άνετο, περιλαμβάνει τζάκι και κινείται σε αποχρώσεις του μπεζ και του γκρι, ενώ το φως μπαίνει άπλετο από τα μεγάλα λευκά παράθυρα. Το μπάνιο κινείται και αυτό σε ουδέτερα χρώματα και έχει μια πολύ κομψή μπανιέρα με τζάμι. Το παράθυρο επιτρέπει και σε αυτό το δωμάτιο να έχει το πλεονέκτημα του φυσικού φωτός.

Ένα πανέμορφο κρεβάτι με εντυπωσιακό κεφαλάρι βρίσκεται στο υπνοδωμάτιο το οποίο είναι διακοσμημένο μινιμαλιστικά. Τα χρώματα του κουβερλί και των μαξιλαριών συμβάλουν σε μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, ώστε ο μελλοντικός ιδιοκτήτης να κοιμάται… ήσυχος.

Αν είστε επίδοξος συγγραφέας – και φυσικά έχετε 1 εκατομμύριο δολάρια για να αγοράσετε το ακίνητο, καθώς αυτή είναι η τιμή του σήμερα – το μόνο σίγουρο είναι ότι εκεί μπορείτε να βρείτε το ησυχαστήριό σας και να εμπνευστείτε για να γράψετε τις δικές ιστορίες μυστηρίου!

Επίδοξοι συγγραφείς… σπεύσατε!

Πηγή

Μια δασκάλα στην Αμερική αποφάσισε να βοηθήσει τους μαθητές της να ανοιχτούν και να μιλήσουν για τα προβλήματά τους έτσι ώστε να έρθουν όλοι κοντά μεταξύ τους και να τους διδάξει πως πρέπει να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε τον διπλανό μας γιατί δεν ξέρουμε ποτέ τι μπορεί να κουβαλά μέσα του.

“Χθες ήταν πιθανώς μια από τις πιο σημαντικές μέρες που έζησα ποτέ στο σχολείο.

Ζήτησα από τους μαθητές μου να γράψουν σε ένα κομμάτι χαρτί τι τους ενοχλούσε, τι τους χαλούσε τα κέφια, τι ήταν βαρύ στην καρδιά τους, τι τους έβλαπτε, κ.λπ. Φυσικά ανώνυμα. Έπειτα έπρεπε να βάλουν το χαρτάκι μέσα σε μια σακούλα. Σε δεύτερη φάση, ανακατέψαμε τα χαρτιά και ο καθένας πήρε από ένα για να διαβάσει τυχαία τη φράση καποιου συμμαθητή του – φυσικά κανείς δεν ήξερε ποιανού είναι.

Πράγματα όπως αυτοκτονία, γονείς στη φυλακή, ναρκωτικά στην οικογένειά τους, το να πεθαίνει κάποιος γονιός, αρρώστιες, ακούστηκαν όλα. Κάποια παιδιά έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι θέλησαν να πουν ποιο χαρτάκι αντιστοιχούσε σε αυτούς, 

Ήταν μια απίστευτα δύσκολη (ψυχολογικά) μέρα, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι τα παιδιά μου θα κρίνουν λίγο λιγότερο, θα αγαπήσουν λίγο περισσότερο και θα συγχωρήσουν λίγο πιο γρήγορα. 

Αυτή η σακούλα κρέμεται στην πόρτα της τάξης για να τους υπενθυμίσει ότι όλοι κουβαλάμε το δικό μας χαρτάκι με το δικό μας βάσανο. Θα το αφήσουμε στην πόρτα. Καθώς έφυγαν, τους είπα, δεν είναι μόνοι, ότι όλοι τους αγαπάμε και ότι θα έχουμε ο ένας τον άλλον”.

Πηγή

Έξω από το Mexico City, στη λίμνη Tesuilo, υπάρχει ένα μέρος που θα λάτρευαν οι οπαδοί των θρίλερ. Ένα νησί γεμάτο εγκαταλελειμένες κούκλες που αποσυντίθεται με τα χρόνια, άλλες χωρίς χέρια, άλλες χωρίς κεφάλι, άλλες κρυμμένες στις κουφάλες των δέντρων και άλλες κρεμασμένες.

Είναι το Νησί με τις Κούκλες, ή αλλιώς Isla de las Munecas, εδώ που το 1950 ένας άντρας παράτησε γυναίκα και παιδί για να απομονωθεί για πάντα εκεί. Ο Santana Barrera βρήκε όμως στις όχθες της ακτής, το πτώμα από ένα κοριτσάκι. Στο ποτάμι, μια κούκλα επέπλεε. Θέλοντας να τιμήσει το νεκρό παιδί, πήρε την κούκλα και την κρέμασε σ’ ένα δέντρο.

Όσο περνούσε ο καιρός ο Βarrera, έβρισκε και κρεμούσε στα δέντρα κούκλες γιατί πίστευε πως το πνεύμα του κοριτσιού τον καταδίωκε.

Τα ΜΜΕ τον εντόπισαν και έκαναν αρκετές φορές αφιερώματα στην ζωή αυτού του παράξενου άντρα που διηγούνταν ιστορίες για το πνεύμα του κοριτσιού. 50 χρόνια αφότου ο Barrera βρέθηκε στο νησί, πέθανε στο ίδιο σημείο που βρήκε τότε, νεκρό το κοριτσάκι. Το νησί έπειτα, άρχισε ν’ αποτελεί πόλο έλξης τουριστών.

Πολλοί επισκέπτονται το νησί και αφήνουν εκεί κούκλες, ενώ γίνονται πλέον φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής. Το μέρος προκαλεί ανατριχίλα σε όποιον το επισκεφθεί..

Πηγή

Πολλές φορές ταυτίζουμε την παιδεία και την μόρφωση με την εκπαίδευση και την απόκτηση γνώσεων και πτυχίων. Η κοινωνία μας θεωρεί αμόρφωτο έναν άνθρωπο που δεν έχει τελειώσει το σχολείο, ή δεν έχει πάει πανεπιστήμιο. Οι τίτλοι, όμως, δεν φτιάχνουν χαρακτήρες και συμπεριφορές. Τα πτυχία είναι πολύ καλά για την προσωπική ανάπτυξη και επαγγελματική σταδιοδρομία, όμως δεν εξασφαλίζουν αρετές όπως η υπομονή, η καλοσύνη, η τιμιότητα.

Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας σας παρουσιάζουμε το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο, το οποίο διαβάσαμε στο mindthetrap.gr από την Κατερίνα Χήναρη, όπου τονίζεται ακριβώς αυτό. Πως, δηλαδή, η αληθινή παιδεία δεν φαίνεται από τις γνώσεις αλλά από την συμπεριφορά.

Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία.

Πηγή

Εάν είστε κάτοχος κατοικίδιου ζώου, πιθανότατα έχετε υποψιαστεί πολλές φορές ότι ο γούνινος φίλος σας είναι αρκετά διορατικός και τώρα μια νέα μελέτη δείχνει πόσο έξυπνο μπορεί να είναι το σκυλί σας.

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Neuroscience και Biobehavioural Reviews δείχνει ότι τα σκυλιά είναι σε θέση να αναγνωρίσουν αν κάποιος είναι καλός άνθρωπος, αναφέρει η Metro. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να πει εάν ένα άτομο είναι κακό προς έναν άλλο άνθρωπο.

Και τα έξυπνα πλάσματα χρησιμοποιούν αυτές τις πληροφορίες για να επηρεάσουν τον τρόπο που ανταποκρίνονται στη συνέχεια σε κάποιον … Συμπεριλαμβανομένου και εσάς αν είστε αυτός που είναι λίγο αγενής!

Για να το επιτύχουν αυτό, οι ερευνητές ζήτησαν από τους ιδιοκτήτες σκύλων να δρουν σε διαφορετικά σενάρια, ενώ οι σκύλοι τους παρακολουθούσαν. Οι εθελοντές προσποιήθηκαν ότι αγωνίζονται κατά το άνοιγμα ενός δοχείου πριν ζητήσουν από δύο ερευνητές να τους βοηθήσουν.

Στο πρώτο σενάριο, ένας ερευνητής παρέμενε εκεί παθητικά, ενώ ο συνάδελφός τους προσέφερε βοήθεια. Στο δεύτερο, ένας ερευνητής παρέμεινε παθητικός, ενώ ο άλλος αρνήθηκε ενεργά να βοηθήσει.

Μετά την ολοκλήρωση των δύο σεναρίων, και οι δύο ερευνητές προσέφεραν στο σκύλο ένα κέρασμα … Και, εδώ, είναι το ενδιαφέρον: στο πρώτο σενάριο, τα σκυλιά ήταν εξίσου πιθανό να πάρουν ένα κέρασμα και από τους δύο ερευνητές.

Αλλά στο δεύτερο σενάριο, όπου ένας από τους ερευνητές σκόπιμα είχε φερθεί άσχημα στους ιδιοκτήτες τους, τα σκυλιά ήταν πολύ πιο πιθανό να αγνοήσουν εκείνον που ήταν δυσάρεστος, αποφεύγοντας το κέρασμά του.

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα σκυλιά είναι σε θέση να αναγνωρίσουν εάν κάποιος είναι αγενής και να τον κρίνουν αναλόγως.

Έτσι, την επόμενη φορά που το σκυλί σας φαίνεται να μη συμπαθεί κάποιον, κρατήστε σημειώσεις!

Πηγή

Ένας εξαιρετικός άνθρωπος, συνταξιούχος δάσκαλος, έχει μετατρέψει την μηχανή του  σε κινητή βιβλιοθήκη και για τα τελευταία 15 χρόνια περιοδεύει όλη την περιοχή του για να διαδώσει την αγάπη για τα βιβλία και την ανάγνωση.

Το όνομά του είναι Antonio La Cava και φθάνει ακόμα και στα μικρότερα και πιο απομακρυσμένα μέρη με τα βιβλία του. Όταν τα παιδιά τον βλέπουν τρέχουν γρήγορα προς την κατεύθυνσή του και συγκεντρώνονται γύρω από τον Αντόνιο ευτυχισμένα και γεμάτα περιέργεια.

Ο δάσκαλος ανοίγει τα παράθυρα απο την κινητή βιβλιοθήκη, που είναι γεμάτα βιβλία, τα παιδιά διαβάζουν και ξεφυλλίζουν τις σελίδες που είναι γεμάτες παραμύθια, περιπετειώδεις ιστορίες, παραμύθια απομακρυσμένων χωρών.

Τα μεγαλύτερα, αυτά που ήδη γνωρίζουν πώς να διαβάσουν, μπορούν να επιλέξουν ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη και να το πάρουν στο σπίτι τους.  Η μηχανή του συνταξιούχου Antonio θα τα συλλέξει τον επόμενο μήνα, μέχρι τότε θα μπορούν να τα διαβάσουν με την ησυχία τους.

Οι νεώτεροι ζητούν πληροφορίες, εξηγήσεις και ο καλός δάσκαλος  είναι πάντα ευτυχής να τους διαβάσει κάτι, να τους φέρει πιο κοντά στην αγάπη της ανάγνωσης και της γνώσης.

Αλλά η κινητή βιβλιοθήκη δεν είναι αφιερωμένη μόνο στα παιδιά. Ο δάσκαλος συλλέγει επίσης παλιά κείμενα δημοτικού σχολείου για να τα δώσει στους ηλικιωμένους.

Πολλοί από αυτούς σταμάτησαν στα πρώτα  χρόνια απο το δημοτικό σχολείο, αφού στην εποχή τους, μόλις λίγες οικογένειες είχαν την πολυτέλεια να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

Χάρη στην κινητή βιβλιοθήκη του Maestro Antonio, όχι μόνο ξαναζούν τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας τους, αλλά μαθαίνουν κάτι καινούργιο.

«Ποτέ  δεν είναι αργά για να μάθεις» είναι η άποψη αυτού του ευαίσθητου και γενναιόδωρου ανθρώπου και σε εκείνους που τον ρωτούν εάν μετά από τόσα χρόνια καριέρας και 15 χρόνια πέρασε ταξιδεύοντας πάνω και κάτω με την κινητή βιβλιοθήκη του, δεν αισθάνεται τουλάχιστον λίγο κουρασμένος, με ένα χαμόγελο απαντά:

«Όποιος είναι κύριος παραμένει ένας πλοίαρχος για πάντα.»

Πηγή

Αυτή η όμορφη κάτασπρη πάπια με τα μπλε ναυτικά ρούχα, τα χαμογελαστά μάτια και τις περισσότερες γκάφες στην ιστορία των κόμικ, είναι ίσως ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας της Walt Disney. Τεμπέλης, άτυχος, γκρινιάρης και γκαφατζής, ζει μαζί με τα τρία ανίψια του, τον Χιούι, τον Ντιούι και τον Λιούι που ευτυχώς γιαυτόν, τις περισσότερες φορές τον σώζουν από την καταστροφή!

Το 1934, Ο Ντόναλντ Ντακ, η διάσημη πάπια της Ντίσνεϊ, εμφανίζεται για πρώτη φορά και σε κόμικ-στριπ εφημερίδας.

• Πατέρας του ήταν ο Ντίσνεϊ, τον αποκάλυψε το 1934 κι έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο του στις 9 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Wise Little Hen (Η μικρή σοφή πουλάδα).
• Περίπου τέσσερις μήνες αργότερα, στις 16 Σεπτεμβρίου, εμφανίστηκε για πρώτη φορά και σε κόμικ-στριπ εφημερίδας, στην έντυπη διασκευή της ταινίας.
• Mέχρι το 1985 τφωνή του Ντόναλντ έκανε ο ηθοποιός Κλάρενς Νας.
• Μετά το θάνατο του δάνεισε τη φωνή του ο Τόνι Ανσέλμο.

Πηγή

Η είδηση ότι η Ουάσινγκτον είναι η πρώτη πολιτεία που νομιμοποίησε την ανθρώπινη κομποστοποίηση, μας έκανε να ψάξουμε τι είναι οι φιλικές προς το περιβάλλον κηδείες, που κερδίζουν έδαφος στις ΗΠΑ.

Η εταιρεία Recompose με έδρα το Σιάτλ δραστηριοποιείται στις “πράσινες” κηδείες, δηλαδή κομποστοποιεί τα ανθρώπινα σώματα μετά την ταφή τους. Στη συνέχεια αναλαμβάνει να τα κάνει λιπάσματα.

Σύμφωνα με την μελέτη που παρουσίασε η εταιρεία, όλα τα ανθρώπινα μέλη μπορούν να γίνουν λίπασμα, ακόμα και τα οστά. Μάλιστα στη παρουσίαση προτρέπει τους συγγενείς να το ρίξουν στο έδαφος μπροστά από το σπίτι τους και να φυτέψουν από πάνω λουλούδια ή λαχανικά και με αυτό τον τρόπο να τιμήσουν τον νεκρό.

Αν αναλογιστεί κανείς το πρόβλημα με την έλλειψη χώρου για ταφή, λόγω υπερπληθυσμού αλλά και ότι κάθε αποτέφρωση παράγει τόσο διοξείδιο του άνθρακα όσο η καύση 800.000 βαρελιών πετρελαίου, η εταιρεία ποντάρει στην οικολογική ευαισθησία για την προώθηση του πρότζεκτ της.

Πηγή

Ο Ιταλός οινοποιός Pierluigi Lugano δεν είχε άλλο χώρο στο κελάρι του και έπρεπε να κρατήσει σε καλή κατάσταση τα σπάνια κρασιά του.

Τι καλύτερο, λοιπόν, από το βυθό της Μεσογείου, σκέφτηκε, βάζοντας το κρασί του κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε ειδικούς κλωβούς, για να μένει και προστατευμένο.

Ο Pierluigi διατηρεί το κρασί «Abissi» (το όνομα σημαίνει «στην άβυσσο») στο βυθό, στους κλωβούς του από ανοξείδωτο χάλυβα (για να μη σκουριάζουν), στις ακτές της πόλης Chiavari, στη βορειοδυτική Λιγουρία.

Πηγή

Σε κάθε σχολείο, η αρτιότητα των εγκαταστάσεων και η εμφάνιση των κτιρίων και των εσωτερικών χώρων είναι σημαντικά για τη δημιουργία ενός φιλόξενου χώρου που προσκαλεί τα παιδιά να περάσουν όμορφα μαθαίνοντας. Δυστυχώς, η συντήρηση των σχολείων μας είναι συνήθως αρκετά χαμηλά στις προτεραιότητες των υπευθύνων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ζητήματα καλλωπισμού. Είναι κι αυτά πολύ σημαντικά, όμως, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες που αφήνουν ένα όμορφο σπίτι κι ένα χαρούμενο δωμάτιο για να πάνε σ’ ένα σχολείο που συχνά είναι μίζερο και κακοσυντηρημένο.

Ευτυχώς, στον τομέα αυτό γίνονται πολλές προσπάθειες από τους εκπαιδευτικούς, τους συλλόγους γονέων, αλλά και πολίτες – και γονείς – που επιθυμούν να προσφέρουν τον χρόνο και τις δεξιότητές τους εθελοντικά.

Όπως ο κύριος Βασίλης Παντελέων που προσφέρθηκε να ανανεώσει την πρόσοψη του Δημοτικού Σχολείου Περαχώρας στην Κορινθία, ζωντανεύοντας τα χαρακτηριστικά χρωματιστά σπιτάκια που υποδέχονται καθημερινά τα παιδιά – μεταξύ αυτών και το δικό του. Με την «ευκαιρία» της αναστολής λειτουργίας των σχολείων της χώρας, ανέλαβε να συντηρήσει τη διακόσμηση του δημοτικού της περιοχής του, ώστε να μοιάζει σαν καινούργιο με την επαναλειτουργία του. 

Αναγνωρίζοντας αυτήν την κίνηση, το σχολείο ευχαρίστησε δημοσίως τον γενναιόδωρο γονιό: 

Ευχαριστούμε θερμά τον κ.  Παντελέων Βασίλειο, γονέα μαθητή μας, που ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρόσκληση του σχολείου να χρωματίσει και να φρεσκάρει τα χαρακτηριστικά σπιτάκια που κοσμούν την πρόσοψη του κτιρίου του Δημοτικού Σχολείου Περαχώρας. Η εθελοντική προσφορά ας αποτελέσει παράδειγμα μίμησης σε όλους!

Η Διευθύντρια & ο Σύλλογος Διδασκόντων του Δημ. Σχ. Περαχώρας

Πηγή