Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα χρειαστεί να αποδεσμεύσουμε όλους εκείνους που δεν μας ταιριάζουν. Ακόμη και εκείνους που και οι ίδιοι θέλουν αλλά δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Καμία σχέση ανεξαρτήτου φύσεως όταν φτάνει στο τέλος της δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, αλλά όσο το τραβάμε από τα μαλλιά τόσο πιο πολύ μας πληγώνει και μας δυσκολεύει.

Όσο αργούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα μας που μας λένε <<τελείωνε>> τόσο περιπλέκουμε τα πράγματα. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιον φίλο και αναγκασμένοι να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις που δεν είναι τόσο σαγηνευτικές μετά από χρόνια φιλίας, δεν είναι και το καλύτερο σενάριο όταν ξεκινάς την μέρα σου. Αλλά όπως γνωρίζουμε ο κύκλος της ζωής είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν αποδεχόμαστε το τέλος στο κάθε τι, αυτό με την σειρά του είναι η αρχή σε κάτι άλλο.

Όλοι ελπίζουμε όταν βάζουμε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μας αυτοί να μπορούσαν να μείνουν για πάντα, και περισσότερο επειδή θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι κάναμε σωστή επιλογή (τουλάχιστον αυτήν την φορά). Δεν είναι όμως κακό αν αποδειχτεί λάθος επιλογή, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας (που την στιγμή δεν το βλέπουμε) εξελίσσονται όπως ακριβώς θα έπρεπε για να προχωράμε κάθε φορά και από ένα βήμα προς εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Ναι λίγο άδικο να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις, αλλά η διαδρομή να είναι στα σκοτεινά.

Ότι είναι να μείνει, μένει και ότι είναι να φύγει, φεύγει, και αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή μας ώστε να συνεχίζουμε με περισσότερες γνώσεις και αυτοπεποίθηση. Με τα χρόνια στην ζωή όλοι αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε ποιους θα θέλαμε και ποιους όχι, όπως επίσης ποιους θα έχουμε ανάγκη και ποιους όχι. Καμία δέσμευση δεν έχει ουσιαστική σημασία αν δεν υπάρχει ειλικρινή αποδοχή σκέψεων και συναισθημάτων. Όλοι έχουμε κατηγοριοποιήσει τους ανθρώπους της ζωή μας, όλοι παίζουν ένα ρόλο, όπως και εμείς στις δικές τους ζωές. Όταν αυτό το παιχνίδι δίνω και παίρνω φτάνει στο τέλος, εκεί τελειώνει και η σχέση. Και δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι απαραίτητα κάτι κακό. Όλα έχουν ένα τέλος.  

Δεν έχει σημασία ποιος ανοίγει πρώτος την πόρτα, σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται, και ακόμη περισσότερο, πως εμείς οι ίδιοι διαχειριζόμαστε την αποχώρηση, αν βλέπουμε τι αποκομίσαμε από αυτήν την γνωριμία ή ανεβάζουμε τις παρωπίδες και χαλάμε την ψυχή μας. Πολλές φορές καταλήγουμε να αντιστρέφουμε κάτι όμορφο σε κάτι άσχημο απλά επειδή την στιγμή είμαστε πληγωμένοι και το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί.

Το να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε είχαμε ή έχουμε στην ζωή μας είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε την ζωή. Είτε καλά είτε άσχημα είναι όλα κομμάτια του ίδιου πάζλ, και το κυριότερο του δικού μας πάζλ.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η εφηβεία είναι η πρώτη μας περίοδο στην οποία παίρνουμε μια μικρή γεύση του έρωτα. Επειδή όμως είμαστε μικροί, όσο και αν νομίζουμε ότι πλέον έχουμε μεγαλώσει και πλέον τα ξέρουμε όλα, τα συναισθήματα μας ευτυχώς παραμένουν σαν ενός μικρού παιδιού, αγαθά και ανυποψίαστα. Τόσο έντονα και ειλικρινή που στην κυριολεξία πετάμε στα σύννεφα. Οι ώρες και οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα που φαντάζει ότι έτσι θα είναι μία ζωή, ή ακόμη ότι θα κρατήσουν μια ζωή.

Η πρώτη μας επαφή με την αγάπη και τον έρωτα όμως ξεκινάει από το σπίτι. Η πρώτη μας εικόνα για το πώς είναι και τι σημαίνει έρωτας και αγάπη είναι εκείνη που βλέπουμε στους γονείς μας. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται μεταξύ τους, είτε μπροστά στα παιδιά είτε όχι είναι η εικόνα που θα διαμορφώσει την σκέψη μας πάνω στο θέμα, και γύρο από αυτήν θα εξελιχθεί όλη μας η ζωή. Τα πρότυπα των γονιών είναι τα πρώτα βοηθητικά μαθήματα για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στο ταίρι μας.

Φυσικά ανάλογα με τι παραδείγματα είχε ο καθένας, θα του γίνει μια ευχάριστη εμπειρία ή και όχι. Επειδή οι περισσότεροι εφηβικοί έρωτες σπάνια κρατάνε μια ζωή, ανάλογα με τα παραδείγματα που είχαν, είτε θα πληγωθούν τόσο πολύ που θα τους αλλάξουν ριζικά τον τρόπο αντίληψης πάνω στο θέμα, και θα το αποφεύγουν μια ζωή γιατί θα το φοβούνται, είτε θα καταλάβουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί, αντιθέτως εκεί ξεκινάει. Και όχι απλά εκεί ξεκινάει, αλλά θα έχουν αναπτύξει την δική τους κατανόηση του πράγματος, που σημαίνει ότι πλέον ξέρουν πώς να το χειριστούν, με βάση τα δικά τους πρότυπα και θέλω.

Δηλαδή ακόμα και ακατάλληλα να ήταν τα παραδείγματα των γονέων, υπάρχουν παιδιά που έχουν θέληση για μια καλύτερη αισθηματική ζωή και καταλαβαίνουν ότι είναι στο δικό τους χέρι, η επιλογή του ταίρι τους, ανάλογα με το τι έχουν οι ίδιοι ανάγκη. Χωρίς να γίνονται θύματα της ίδιας τους της ψυχής και κυρίως της ίδιας τους της ζωής. Σίγουρα δυστυχώς δεν μπορούν όλες οι οικογένειες να δίνουν το καλό παράδειγμα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εμείς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, και να διαλέξουμε το δικό μας μονοπάτι.

Όσο μεγαλώνουμε όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο να αναζητάμε όχι απλά κάτι που να μας ταιριάζει, αλλά κάτι που να ηρεμεί την ψυχή μας, να καταλαβαίνει την ψυχή μας. Όταν επιτέλους φτάνουμε σε εκείνο το σημείο, και χωρίς να το έχουμε καταλάβει η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη με αυτό που ζητάμε, και μόλις τότε επιτέλους θα ζήσουμε τον έρωτα όπως τον θέλαμε από μικρά παιδιά. Μόλις τότε και πάλι θα νιώσουμε εκείνο το φτερούγισμα στην καρδιά μας, το χαμόγελο μας να έχει πάρει μια μόνιμη μορφή μέχρι τα αυτιά, οι οποιεσδήποτε δυσκολίες που θα έχει η καθημερινότητα θα είναι σχεδόν μηδαμινής σημασίας γιατί θα ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, θα νιώθουμε ασφαλής, ότι όλα είναι πιθανά και εύκολα, γιατί η ευτυχία που έχει φωλιάσει μέσα μας κάνει τα πάντα δυνατά.  Εκείνη θα είναι και η στιγμή που θα αντιληφθούμε το μεγαλείο του πραγματικού έρωτα, της πραγματικής αγάπης.

Το αληθινό νόημα και ύπαρξης αυτού του συναισθήματος το βρίσκουμε μόνο όταν θα είμαστε διατεθειμένοι όχι απλώς να δώσουμε αυτά που ζητάμε, αλλά και με το παραπάνω. Πέραν από το γεγονός ότι η αγάπη είναι ένα από τα νοήματα της ζωής μας, είναι εκείνο που στην πραγματικότητα μας κρατάει ζωντανούς. Για όλους υπάρχει κάτι, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς, είναι να το δούμε και οι εμπειρίες μας, να μας έχουν μάθει τι αξίζει και τι όχι. Όλα τα υπόλοιπα θα κυλάνε με έναν αρμονικό τρόπο, πολύ απλά επειδή εκεί θα ανήκουν και οι δύο.

Ιωάννα Γκαβριλίου