Υπάρχουν κάποιες σχέσεις, φιλίες που χαλάνε από παρεξήγηση, άλλες δίχως λόγο και αφορμή που λέει και το τραγούδι, άλλες πάλι θες από λόγια που μπαίνουν λόγω ζήλειας; Άλλες χωρίς να καταλάβεις ποτέ πραγματικά το γιατί, όπως η δική μας.

Πήγα τις προάλλες στο στέκι μας που πηγαίναμε καθε Πέμπτη μαζί με τα παιδιά, δεν ήταν όμως κανείς τους, μα πιο πολύ με πείραξε που έλειπες εσύ. Ένιωσα τόσο ξένο το μαγαζί και η ατμόσφαιρα τόσο αποπνικτική . Δεν ήσουν εκεί να τρως απο το πιάτο μου, να σου παίρνω τον αναπτήρα ενώ είχα τον δικό μου. Να τραγουδάμε παρέα και να δίνουμε πόνο σε κάθε στίχο.

Η άδεια καρέκλα δίπλα μου , υπενθύμιζε την απουσία σου.
Μια βιντεοκλήση σε έφερε πιο κοντά, όμως τίποτα δεν ήταν όπως παλιά.

Τώρα είσαι χιλιόμετρα μακριά, σε αυτό τον τόπο που τόσο μισώ … τώρα πια έχω ένα λόγο παραπάνω!

Τώρα όλα είναι διαφορετικά, ακόμα και οι Πέμπτες μας μεταφέρθηκαν την Παρασκευή….έτσι και αλλιώς τιποτα πια δεν είναι ίδιο.
Λείπεις στο γατί σου .

Οι εξαρτήσεις αποτελούν ένα μεγάλο «άλυτο» κεφάλαιο για τις ζωές πολλών ανθρώπων.Η αντιμετώπιση των εξαρτήσεων απαιτεί συχνά την ψυχολογική υποστήριξη ειδικών, που μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των συναισθημάτων, των σκέψεων και των συμπεριφορών που συνδέονται με την εξάρτηση. Μέσω της θεραπευτικής συνεδρίας και της ψυχολογικής συμβουλευτικής, οι άνθρωποι μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για να διαχειριστούν αποτελεσματικά την εξάρτησή τους.

Το Cityvibes.gr «φιλοξενεί» την Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπεύτρια, Μαρία Άννα Τσακίρη, η οποία έδωσε τις δικές της απαντήσεις αναφορικά με το θέμα.

Περισσότερες πληροφορίες για την Ψυχολόγο, μπορείτε να αντλήσετε εδώ.

Πώς μπορεί να επηρεάσει η ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου την ανάπτυξη
και την αντιμετώπιση εξαρτήσεων;

«Η εξάρτηση, είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, το οποίο έχει να κάνει με ατομικούς , οικογενειακούς και κοινωνικούς παράγοντες, είναι η συνάντηση ενός ατόμου με μία ουσία μια συγκεκριμένη κοινωνικοπολική στιγμή (Olivenstein). Η ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου λοιπόν, όπως αυτή τίθεται στην ερώτηση, έχει να κάνει με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις σχέσεις, τις δυσκολίες στις σχέσεις, τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει το άτομο και τις επιπτώσεις που αυτές
δημιουργούν καθώς και πολλά άλλα. Ασταθή, χωρίς όρια, ανασφαλή περιβάλλοντα καθώς και δυσλειτουργίες μέσα στην οικογένεια μπορούν να δημιουργήσουν συναισθηματικά κενά τα οποία το άτομο θα θελήσει να καλύψει με διάφορους τρόπους, ένας εκ των οποίων είναι η χρήση. Η χρήση μπορεί να γίνει κατάχρηση και να εξελιχθεί σε εξάρτηση. Η αντιμετώπιση των εξαρτήσεων πρέπει να γίνεται σε δημόσια, στεγνά προγράμματα απεξάρτησης, κατά την γνώμη μου, γιατί διαθέτουν όχι μόνο την τεχνογνωσία, καθώς είναι πρωτοπόρα σε όλη την Ευρώπη αλλά και γιατί η απεξάρτηση είναι μια κοινωνική διαδικασία. Είναι μια διαδικασία που το άτομο μαθαίνει να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται εκ νέου, να κατανοεί τι το ώθησε στην χρήση, να περπατάει καθαρό δίπλα σε καθαρούς ανθρώπους που αγωνίζονται επίσης. Αυτή η προσωπική ανάπτυξη συμβαίνει μέσα από θεραπευτικές ομάδες διαφόρων ειδών με στόχο το άτομο να κατακτήσει την προσωπική του ελευθερία
που η εξάρτηση του στέρησε.»

Ποια είναι η σχέση μεταξύ των ψυχολογικών παραγόντων, όπως το άγχος ή η
κατάθλιψη, με την εμφάνιση εξαρτήσεων;

«Εδώ χρειάζεται να γίνει ένας διαχωρισμός. Υπάρχει το κομμάτι της συννοσηρότητας, δηλαδή της συνύπαρξης ενός προβλήματος εξάρτησης και μιας ψυχοπαθολογίας, που είναι πολύ δύσκολο να πούμε τι προηγήθηκε καθώς είναι γνωστό ότι κάποιες ουσίες ευνοούν την εμφάνιση ψυχοπαθολογίας (κάνναβη, κοκαΐνη, κ.α) την ίδια στιγμή που είναι γνωστό και συναντάμε χρήστες που εμφανίζουν ψυχοπαθολογία αφού μπουν σε διαδικασία απεξάρτησης και εκεί καταλαβαίνουμε ότι η ουσία “κοίμιζε” σε ένα βαθμό τα σύμπτώματα. Το άλλο κομμάτι έχει να κάνει με χρήστες που δεν είναι εξαρτημένοι, όχι τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό που να αναζητήσουν βοήθεια σε κάποιο πρόγραμμα.
Αυτό που συναντάμε όλο και πιο συχνά είναι άνθρωποι να κάνουν χρήση, σε μια λειτουργική κατά τα άλλα καθημερινότητα, είτε για να μπορέσουν να χαλαρώσουν από το στρες, είτε για να μπορέσουν να διασκεδάσουν, είτε για να νιώσουν καλύτερα με τον ίδιο τους τον εαυτό. Πολύ συχνά συναντάω στην δουλειά, νέους ανθρώπους, φοιτητές, εργαζόμενους που δεν μπορούν να διασκεδάσουν ή δεν διανοούνται να διασκεδάσουν το Σάββατο χωρίς τη χρήση κοκαΐνης και αλκοόλ, ή την χρήση md. Την ίδια στιγμή ένας τρόπος να κοιμηθούν ή να χαλαρώσουν σε μια εργάσιμη, είναι η κάνναβη. Αυτοί οι άνθρωποι δε θα ζητήσουν βοήθεια από κάποιο πρόγραμμα αλλά πηγαίνουν σε ψυχολόγο και εκεί είναι μια ολόκληρη δουλειά ψυχοθεραπευτική που πρέπει να γίνει για να δει το άτομο τι καλύπτει αυτή η, κοινωνικά αποδεκτή πια, χρήση του, ποια βαθύτερα συναισθήματα και αγωνίες έρχεται να εξυπηρετήσει, ποια ελλειπή σχέση με τον εαυτό ή ποιο κενό. Γιατί, όταν κάτι μου γίνεται αναγκαίο για να υπάρξω, με τον οποιοδήποτε τρόπο, τότε δεν με ελευθερώνει αλλά με εγκλωβίζει.»

Πώς μπορεί η ψυχολογική θεραπεία να συμβάλλει στην αντιμετώπιση και την
αποτροπή εξαρτήσεων;

«Για μένα είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η εξάρτηση. Είτε μιλάμε για
προγράμματα σε μια προχωρημένη εξάρτηση είτε μιλάμε για ιδιώτες στην
κατάχρηση και την χρήση ουσιών, η ανάπτυξη του εαυτού, η αναζήτηση του
εσωτερικού κενού που έρχεται να καλύψει η ουσία, τα βιώματα και τα τραύματα που
κρύβονται από πίσω , οι οικογενειακές σχέσεις κτλ είναι όλα θέματα που αναδύονται
και δουλεύονται μέσα στην θεραπευτική διαδικασία ώστε το άτομο να μπορέσει να
νιώσει ελεύθερο και αρκετά δυνατό ώστε να σταθεί καθαρό στα πόδια του.»

Ποιες είναι οι ψυχολογικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που
προσπαθούν να ξεπεράσουν μια εξάρτηση;

«Σίγουρα το γεγονός πώς η χρήση είναι παντού γύρω μας δεν είναι βοηθητικό. Το
αλκοόλ είναι παντού και η χρήση του είναι συνδεδεμένη με τη διασκέδαση σε τέτοιο
βαθμό που αν δεν πιεις είσαι ξενέρωτος, η κάνναβη θεωρείται κάτι απόλυτα αθώο
ενώ είναι αποδεδειγμένο ότι συνδέεται με κρίσεις πανικού, ψυχωσικά επεισόδια κ.α
ενώ όπως ανέφερα παραπάνω η χρήση είναι τρόπος διασκέδασης σήμερα.
Επιπλέον, η ανεργία, το κόστος ζωής, η ταχύτητα και το άγχος της καθημερινότητας,
η μη σύνδεση με τη φύση αποξενώνουν τον άνθρωπο από τον εαυτό και τους γύρω
του. Ζούμε σε μια συνθήκη τόσο ξένη και τόσο ανοίκεια από αυτό που πραγματικά
έχουμε ανάγκη σαν άνθρωποι, που είναι τρομερά δύσκολο να ανταποκριθούμε όλοι
πόσο μάλλον κάποιοι που είχαν βρει έναν τρόπο έστω και ψεύτικο να το “αντέχουν”
όλο αυτό.»

Πώς μπορεί η ψυχολογική υποστήριξη να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των
ριζικών αιτιών μιας εξάρτησης και όχι μόνο στην αντιμετώπιση των
συμπτωμάτων;

«Όπως είπα, στο γραφείο δέχομαι ανθρώπους με προβληματική χρήση ουσιών αλλά
όταν πρόκειται για εξάρτηση παραπέμπω πάντα σε δημόσια προγράμματα (Αργώ,
ΚΕΘΕΑ, 18Άνω) και όσοι άνθρωποι πραγματικά γνωρίζουν από εξάρτηση κάνουν το
ίδιο. Οπότε, η πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι όσοι έρχονται στο γραφείο και είναι
λειτουργικοί στην καθημερινότητα και τις σχέσεις τους, αλλά δεν μπορούν π.χ να
ησυχάσουν χωρίς “να πιουν ένα τσιγάρο” ή να διασκεδάσουν χωρίς λίγη σκόνη ή ένα
χάπι. Εκεί, πάμε στην ουσία και τον πυρήνα του ατόμου, στις ανάγκες, τα θέλω του,
στον αυθορμητισμό και τα όνειρα που έχει ξεχάσει, στην σύνδεση με τον εαυτό, πάμε
σε όλα αυτά που η χρήση καλύπτει.
Επίσης, εξαρτήσεις δεν είναι μόνο οι ουσίες. Εξάρτηση είναι ο τζόγος, με τις τόσες
διαφημίσεις και εφαρμογές στο κινητό, είναι το gaming, είναι ακόμα και τα
ενεργειακά ποτά σε μικρότερες ηλικίες. Εξαρτητικά στοιχεία μπορεί να έχει η σχέση
με το φαγητό. Εξαρτητικές μπορούν να είναι οι σχέσεις με την οικογένεια και τους
στενούς άλλους, και αυτή η εξάρτηση μπορεί να μη φαίνεται, αλλά είναι εξαιρετικά
δυσλειτουργική για το ίδιο το άτομο, το εγκλωβίζει και το κρατάει πίσω.
Όλες οι εξαρτήσεις κάτι έρχονται να καλύψουν, κάποιο εσωτερικό κενό και πάντα
έχουν σαν αποτέλεσμα το άτομο να μη μπορεί να μεγαλώσει και να ελευθερωθεί, να
κρατιέται δέσμιο ουσιών, συνηθειών είτε ανθρώπων.»

Μαρία Άννα Τσακίρη, Ψυχολόγος ΑΠΘ
Μsc Ποινικό Δίκαιο και Εξαρτήσεις
Εκπαιδευόμενη Ψυχοδραματίστρια
Ψυχοθεραπεύτρια NDI
Θεσσαλονίκη, 54623, Ερμού 57, 5ος Όροφος
e-mail: info@mtsakiri-psy.gr
Ιστοσελίδα: mtsakiri-psy.gr

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Να προχωράς μόνο μπροστά, να κοιτάς πάντα ψηλά και να διαγράφεις. Να προχωράς πάντα μπροστά, σαν να είναι αυτό μοναδική επιλογή σου. Σαν να είναι μονόδρομος και είναι υποχρεωτική αυτή σου η πορεία. Να προχωράς πάντα μπροστά, με το βλέμμα καθαρό και χώρο στην ψυχή σου. Να προχωράς και να αναζητάς αυτά που ποθεί η ψυχή σου, αυτά για τα οποία αδημονείς. Να προχωράς μόνο μπροστά και να μην κοιτάζεις ποτέ πίσω. Να κλείνεις ερμητικά τα αυτιά σου στις σειρήνες, που δεν θέλουν να ταξιδέψεις. Να κυνηγάς τα όνειρά σου, να έχεις στόχο και να παλεύεις γι’ αυτόν.

Και να κοιτάς πάντα ψηλά! Να ατενίζεις το μέλλον. Να έχεις αισιοδοξία από επιλογή και όχι από ανάγκη. Να χαρίζεις στα μάτια σου όμορφες εικόνες, ανοικτούς ουρανούς, ξαστεριές και ουράνια τόξα. Να μην χαμηλώνεις ποτέ την ματιά σου, όσο και αν στο επιβάλλουν οι συνθήκες ή οι καταστάσεις. Να μην χαμηλώνεις την ματιά σου μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν. Μόνο στον Θεό. Να κοιτάζεις πάντα ψηλά και να καρτεράς το καλύτερο. Να πιστεύεις ότι το αξίζεις, ότι είναι στο δρόμο σου και έρχεται.

Να κοιτάζεις πάντα ψηλά και να διαγράφεις. Να διαγράφεις άσχημες συμπεριφορές, να διαγράφεις το λίγο, το μισό, το άδικο. Να διαγράφεις τα πρέπει, τα δήθεν, τα λειψά. Να διαγράφεις και τα πολύ φανταχτερά, τα δήθεν ιδανικά ,τα μασκαρεμένα. Να διαγράφεις τον εγωισμό, την σκοπιμότητα, τις δικαιολογίες και τα ψέματα. Να διαγράφεις και τις αναβολές, η ζωή τρέχει. Να παίρνεις έναν κόκκινο μαρκαδόρο και να τραβάς διαγραφή, απ’ άκρη σ’ άκρη. Να διαγράφεις ό,τι δεν σου επιτρέπει να είσαι εσύ, να είσαι ο εαυτός σου, ό,τι δεν σε αφήνει να ανθίσεις.

Να προχωράς πάντα μπροστά. Να κοιτάς ψηλά, και να διαγράφεις ό,τι είναι βαρίδι για τα πόδια και την ψυχή σου. Η ζωή είναι γεμάτη δώρα και ανατροπές. Ξαναζεσταμένο να μην τρως το φαΐ σου και το γυαλί που ράγισε πέτα το. Πέτα το παλιό, για να δώσεις χώρο στο καινούργιο να έρθει. Καλωσόρισέ το στην πόρτα σου και βάλτο στην ζωή σου. Να προχωράς πάντα μπροστά!
ΠΗΓΗ

Deppie Politaki

Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους κάποτε έκανες όλη μέρα παρέα. Θες λόγω κοινών ενδιαφερόντων, θες λόγω σχολείου/φροντιστηρίου/δουλειάς. Ίσως κάποιο κοινό χόμπι; Κάποια στιγμή όμως, έτσι ξαφνικά και αναίτια οι δρόμοι σας χώρισαν. Δεν τσακωθήκατε , απλώς η καθημερινότητα σας άλλαξε και μαζί άλλαξαν και οι προτεραιότητες σας. Σιγά σιγά η επικοινωνία σας άρχισε να γίνεται όλο και πιο αραιή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άλλαξαν και τα συναισθήματα σας για εκείνους τους ανθρώπους.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που όταν βρεθείτε ξανά, όσος καιρός και αν έχει περάσει από την τελευταία σας συνάντηση θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Θα έχετε τόσα να πείτε, να αναπολήσετε .
Θα γελάσετε το ίδιο δυνατά όπως τότε.
Και από τις δύο πλευρές η ίδια επιθυμία, να μπορούσατε να το κάνετε αυτό πιο συχνά.
Την επόμενη μέρα, μετά από μια τέτοια συνάντηση κυριαρχούν ανάμεικτα συναισθήματα.
Ευτυχία , επειδή πέρασες καλά και από την άλλη μελαγχολία που δεν βρίσκεις χρόνο να το κάνεις με μεγαλύτερη συχνότητα και δεν ξέρεις πότε θα είναι η επόμενη φορά.
Συνήθως για ένα μικρό χρονικό διάστημα υπάρχει και πάλι μια καθημερινή επαφή, έστω διαδυκτιακή, μέχρι να χαθείτε για ακόμη μια φορά.

Και ο χρόνος περνάει και η ρουτίνα σε απορροφάει ξανά.

Όμως πάντα είναι εκεί ο ένας για τον άλλο και αυτό σίγουρα δεν αλλάζει.
Μην ξεχνάς τα φιλαράκια σου όσο πνιγμένος και απασχολημένος αν είσαι. Πάντα υπάρχει χρόνος έστω για ένα μήνυμα.
Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, απαιτούν θυσίες και αμοιβαίες υποχωρήσεις και τον εγωισμό σε απόσταση.

Deppie Politaki

Η Μπάρμπαρα ήρθε και μαζί της έφερε μια παλιά γνωστή…την μελαγχολία. Τώρα που χειμώνιασε λοιπόν (καιρός ήταν…) και αναγκαστικά κλειστήκαμε μέσα, βλέπω να έρχονται τα καλά της καραντίνας. Τι εννοώ; Αυτοί όλοι, ξέρετε…οι “φίλοι” ντε! Που για πάνω από δύο μήνες δεν έχουν ενδιαφερθεί να δουν τι κάνετε, επειδή περνούσαν καλά και δεν σας χρειάζονταν κάτι…ε αυτοί θα σας θυμηθούν τώρα από βαρεμάρα. Με αφορμή κάποιο αστείο βίντεο στο τικ τοκ, κάποιο meme ίσως…θα κάνουν την επανεμφάνισή τους . Σαν την κακοκαιρία που περιμέναμε να δούμε άσπρη μέρα και τελικά τίποτα, μια φθινοπωρινή βροχούλα είδαμε. Έτσι θα έρθουν και εκείνοι, να σας δώσουν λίγη χαρά ότι ήρθαν για να μείνουν και θα εξαφανιστούν πάλι σαν το χιόνι που το έλιωσε ο ήλιος της επόμενης ημέρας.

Τι είναι όμως αυτό το πράγμα; Βαριούνται; Σε θυμούνται. Χρειάζονται κάτι; Σε παίρνουν πόσα τηλέφωνα να δουν τι κάνεις. Όταν όμως δεν σε έχουν πια ανάγκη , ούτε αντίδραση στο ίνσταγκραμ.

Είναι οι ίδιοι φίλοι οι “να κανονίσουμε κανένα καφεδάκι”. Και όταν τελικά πάτε για αυτόν τον καφέ, θα μιλάνε συνεχώς για τα δικά τους νέα, τα προβλήματά τους…ενώ προσπαθείτε να πείτε κάτι δικό σας. Δεν μπορούν καν να προσπαθήσουν να ακούσουν. Τόσο δεν τους νοιάζει. Και κάπως έτσι έχει χαθεί η επικοινωνία στις μέρες μας, από την αδιαφορία.

Ο Garfunkel έχει δηλώσει πως το τραγούδι “The sound of silence” μιλά για την ανικανότητα των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Όπως λένε και οι στίχοι “People talking without speaking. People hearing without listening.” Με λίγα λόγια; Οι άνθρωποι συζητούν χωρίς να μιλούν. Οι άνθρωποι ακούν χωρίς ν’ αφουγκράζονται.

Ορίστε και ο διαχρονικός ύμνος!

Hello darkness my old friend…

Deppie Politaki

Καθώς ο καιρός περνά, καθένας από εμάς ξεφεύγει από τον κόσμο μας και ταξιδεύει σε κόσμους μοναδικούς…Οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται…! Ζούμε σε μία εποχή που τα πάντα φιλτράρονται, ελέγχονται, και τελικά στιβάζονται σε ατελείωτες σκέψεις!

Ο εγωισμός, μας τυφλώνει και τα συναισθήματα μας, φυλακίζονται μέσα μας… έχουμε παγιδευτεί στην ιδέα πως, για να υπάρξει μια σχέση μεταξύ ανθρώπων τα πάντα θα πρέπει να είναι ιδανικά!

Έχουμε σκεφτεί ποτέ, ότι όσα περιμένουμε να έρθουν, ίσως να περιμένουν εμάς να πάμε;

Οι σκέψεις είναι το μαράζι των ψυχών…

Η ζωή αναζητά θαρραλέους ανθρώπους…

Γι’ αυτό, μη φοβάσαι να ζητήσεις συγνώμη από κάποιον που πλήγωσες, μη φοβάσαι να αγκαλιάσεις κάποιον που σου έλειψε, μη φοβάσαι να φωνάξεις δυνατά: «Σ’ Αγαπώ»!…

Μη φοβάσαι να πεις ευχαριστώ, μη ξεχνάς… πες όλα όσα ένιωσες ή σκέφτηκες…Μη φοβάσαι να δείξεις αδύναμος, μπροστά σε κάποιον που κέρδισε μια μάχη ( αλλά όχι τον πόλεμο)… και βασικά, μη φοβάσαι… να φοβάσαι!!! Ρίσκαρε!!!

Τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και εσύ καλείσαι να παίξεις…

Μη φοβάσαι αν τους όρους τους βάζει κάποιος άλλος αντί για σένα…Ίσως στην επόμενη παρτίδα να μπορείς εσύ να βάλεις τους όρους σου, γιατί νίκησες την προηγούμενη…

Σε ένα παιχνίδι, υπάρχουν πάντα καλοί και κακοί, κερδισμένοι και χαμένοι…

Από τον τρόπο που θα παίξεις… εξαρτάται η πλευρά που θα είσαι!

Να ξέρεις όμως ότι θα είσαι παίκτης και όχι παρατηρητής…!

Γράφει ο Διογένης Σινώπης

Πηγή : pestomoukiauto.blogspot.com

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Είχαμε ξαναμιλήσει , για εκείνα τα αντίο. Τα νοσταλγικά , τα απόμακρα , τα – γεμάτα θλίψη , που σου αφήνουν μια πικρία στην άκρη της γλώσσας. Τα αντίο , θα μπορούσαν να ναι και ολόκληρη σειρά . Τόμοι ολόκληροι , γραμμένοι από ανθρώπου χέρι , σκαλισμένα με θυμό και επιφορτισμένα με αναμνήσεις και πρόσωπα . Τα αντίο , είναι πολλά , θυμάστε ; Θέλει , με προσοχή , κάθε φορά να επιλέγεις το σωστό , εκείνο που αρμόζει , που χωράει να μπει σε μια ανθρώπινη σχέση που οδεύει προς την δύση της. Μερικές φορές , επιβάλλονται τα αντίο . Τα αποζητά ο οργανισμός , σαν αντίδοτο του πόνου . Σαν παυσίπονο τσέπης , επιχρυσωμένο με “δεν πειράζει , έτσι έπρεπε να γίνει “ , “ εγώ δεν το θέλα , μα με αναγκάσαν οι συνθήκες “. Τι γίνεται , παρά ταύτα , με εκείνα τα αντίο , που πρέπει να δοθούν; Απαντήσεις που αναμένονται , ερωτήσεις που κρυφογελούν στο σκοτάδι , ψάχνοντας σε ξένα σώματα , να βρουν παρηγοριά. Και εσύ , ηθικός αυτουργός , δέκτης της οργής και συνέταιρος της θλίψης, αρνείσαι κατηγορηματικά την εμπλοκή σου με τα αντίο. Τα ‘πάτε , τα συμφωνήσατε , τα ξεκαθαρίσατε. Τα αντίο , δεν χωρούν. Κοσμούν αυτάρεσκα τα τελευταία μηνύματα σας , με μια δόση ειρωνείας , πως όλα τα καλά τελειώνουν . Και τα αντίο , μόνο έτσι έχουν αξία . Και ξεχνάς , πως και τα αντίο έχουν ψυχή . Και φτερουγάνε , προσμένοντας καρτερικά , να δοθούν με τρόπο σωστό , κατάλληλο , τίμιο . Όμορφο , αξιοπρεπέστατο . Που δεν σβήνει τις αναμνήσεις , σαν να ‘τανε γραμμένες με μολύβι , σε χαρτί τσαλακωμένο γεμάτο υποσχέσεις. Φρόντισε να τιμάς , τα αντίο που επιλέγεις . Και η ολοζώντανη μορφή σου , να παρασέρνει τα λόγια της στο , μένος του αέρα , λόγια πικρά και πληγωμένα , λόγια που κρύβουν αντίο βασανισμένα. Μα να τα λες , κοιτώντας τον άλλον στα μάτια , ευθυτενώς με τόλμη , προσευχόμενος να μην είναι απλά μια λανθασμένη γνώμη , παρά συνειδητοποιημένες αποφάσεις. Γιατί , τα αντίο που πρέπει να δοθούν , τα πληκτρολόγια δεν τα ξέρουν . 

Τα αντίο προσκαλούν στην συζήτηση και εκείνες , τις μικρές αναλαμπές δικαιωμάτων που ανακατεύονται στον πάτο της κατσαρόλας με τα όρια , σαν να μην μας έφτανε ο πόνος και η θλίψη , λες και το κάνουν επίτηδες , να σέρνονται καταβεβλημένα για να δικάσουν εκείνον που έχει ανάγκη από αντίο. Και η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι , σφραγίζεται ο φάκελος , λύνεται το κουβάρι , με συνοπτικές διαδικασίες . Καταδικάζοντας εκείνον , που έχει ανάγκη να αποχωριστεί τον πολύτιμο του λίθο , τον άνθρωπο που διάλεξε , λέγοντας πως – δεν σέβεται τα όρια , την τάση για απομόνωση , την κραυγαλέα μορφή θλίψης του άλλου , απορρίπτοντας με χέρι δικαστή και ατσάλινη ψυχή , ελαφρυντικά και αποδείξεις . Και δικαιώνεται πανηγυρικά , εκείνος που απορρίπτει τα καθωσπρέπει αντίο , που δεν αντέχει , δεν μπορεί , δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί. Και οι μικρές φτερούγες , γεμάτες αναμνήσεις που αχνοφαίνονται στον πρωινό καφέ του , φτερούγες που εναγκαλίζουν με θέρμη τα τρυφερά αντίο , κόβονται απότομα , προκαλώντας πτώση. Γιατί , δικαίωμα στην εξιλέωση , στην κάθαρσις , στο όμορφο , ντυμένο με κορδέλες πολύχρωμες και αέρινες , αντίο , έχει και  εκείνος που θέλει με ευλάβεια να αποχαιρετήσει τα χέρια που του προσέφεραν σιγουριά , ασφάλεια , δίχως μίσος. Και ποιος είσαι εσύ , ω άνθρωπε , που κρίνεις ποιος πρέπει να λάβει ,  τα καθωσπρέπει αντίο , δεν φτάνει που σε αγάπησε σαν να τανε αίμα σου και το μοναδικό του βιός του ; Αρνείσαι να συμμεριστείς τις ενοχικές του σκέψεις , πως θα ‘πρεπε να κλείσει , η υπόθεση του έρωτος που “ σε έχει πια ζαλίσει “ , χωρίς αποχαιρετισμούς και ανώδυνα αντίο , παρά μόνο μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο , χωρίς δακρύβρεχτα “μείνε “ , “σε παρακαλώ “ , και στην ψυχή φωλιάζει το διψασμένο κρύο. Μήπως να μαθαίναμε τι θα απογίνουν τελικά εκείνα τα αντίο ;

Με χέρι τρεμάμενο , παράμερα , σκουπίζουμε διστακτικά , τα δάκρυα που τρέχουν , το αίμα από τις πληγές των λαβωμένων “αντίο “. Και η θλίψη πηγάζει βαθιά από την γνώση μας- ξέρουμε άλλωστε πως θα καταλήξουν. Τα σπασμένα τους φτερά , δίνουν ώθηση να φύγουν , σε ξένες φωλιές να εγκατασταθούν , σωστά να αγαπηθούν. Και μένει η πίκρα στα χείλη τους, ακλόνητη η φλόγα αναζωπυρώνεται μέσα τους , σε κάθε ανάμνηση του αείμνηστου εκείνου έρωτα,που του έλειπε ο επίλογος και τα αυθεντικά αντίο. Και σε κάθε στιγμή,  της σύντομης ζωής τους , κραυγάζουν με δύναμη , με μίσος , πως τα αδικήσανε, πως μείνανε ορφανά , χωρίς συγνώμες . Και πως έχουν ανάγκη να δοθούν σωστά , να σταματήσουν το ανούσιο κρυφτοκυνηγητό ανάμεσα στα πλήθη και να φτάσουν στον προορισμό τους. Και ύστερα σιωπή- η νύχτα που απλώνεται φέρνει σιγή στα σπίτια που μετοίκησαν τα αντίο και το σκοτάδι , πυκνό και αδιαπέραστο , φέρνει στο νου τις στιγμές που έλαμπαν από ευτυχία. Και νόμιζαν πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σταλούν και να λυτρώσουν εκείνον που έχει ανάγκη. Δεν ήξεραν, όμως , πως στους ανθρώπους , στις σχέσεις που διαγράφουν στην πορεία της ζωής τους , τα κουμάντα τα κάνει ο εγωισμός και όχι οι ίδιοι. Και στους δυο , τρίτος πια χωρεί. Ειδικά , αν είναι εκείνος , ο εγωισμός που τρέφεται στα στήθη των ανθρώπινων όντων και τους τρελαίνει , τους τυφλώνει , στέλνει την Άτη του Ομήρου να τους θολώσει το μυαλό και να ξεχάσουν κάθε τι γνώριμο τους . Ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ξέχνα , αντίο μου , τα θέλω σου και μη , ξέχνα τον καλόκαρδο σκοπό σου και μείνε δέσμιος του εγωισμού , μέχρι να ΄ρθούν τα πάνω κάτω. Και ας μην δεις ποτέ το φως του ήλιου . Και ας μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου • άλλωστε ποιος στο εγγυάται ; Ακόμα και αν φτάσεις , θα ναι αργά , η ζημιά θα έχει γίνει και οι πληγές που ξεδιψούν με ψευδαισθήσεις και θεραπείες , ξανανοιγουν – μήπως κλείσαν και ποτέ ;

Στα μάτια μου μοιάζουν , κρυφές πτυχές των πόθων , τα πληγωμένα αντίο που βασανίζουν φίλους , αδέρφια , μανάδες , συντρόφους . Εκείνους τους ανήμπορους , τους τυχαίους , τους ανθρώπους που τυρρανούν τους εαυτούς τους , μέχρι να κλείσουν μόνοι τους τις πληγές τους . Ένα μεγάλο ευχαριστώ , σε όσους δίνουν πνοή στα τελευταία αντίο και υπόσχονται την τελευταία ιερή συνάντηση του αποχαιρετισμού . Που δεν στερούν από το ταίρι τους το δικαίωμα των εξηγήσεων , των χορτασμένων ματιών , των τρεμάμενων φωνών και το τελευταίο χάδι . Όλα ετούτα , συνιστούν το τελευταίο αντίο που πρέπει να δοθεί , θεμελιώνουν την σύσταση του , βάζουν φωτιά στα σωθικά των χωρισμένων και επέρχεται η τελείωσις της σχέσης. Και σε όσους τα στερείτε , τα απαρνήστε , τα φτύνετε και τα χλευάζετε , σαν να ‘τανε κωμικά αστεία , είναι του κύκλου τα γυρίσματα μεγάλη αμαρτία . Θαρρείτε πως δεν θα έρθει και η δική σας ώρα , να νιώσετε το αίσθημα της αδικίας να διατρέχει το κορμί σας και να παρακαλείτε γονατιστοί τα θυμωμένα αντίο που κάποτε αγνοήσατε – και τους στερήσατε και εσείς την εξιλέωση τους ; Θαρρείτε πως δεν θα γελάσουνε εις βάρος σας την ώρα που πνιγμένοι στα δάκρυα μιας άλλης σχέσης , την ώρα και την στιγμή που θα τους απευθυνθείτε με κόμπο στο λαιμό να σας σώσουν ; Ίσως να μην το κάνουν – γιατί είναι και καλόκαρδα πανάθεμα τα . Μα κάποια στιγμή , θα πέσετε πάνω τους και θα σας θυμηθούν. Και τότε θα ναι πλέον αργά για συγνώμες και προσπάθειες . Τότε πια , τα αντίο θα είναι σκουριασμένα , βαλσαμωμένα σε νέες περιπέτειες , απασχολημένα με άλλες υποθέσεις . Ρισκάρεις ;

Τα αντίο που πρέπει να δοθούν  , ζωγραφισμένα στα αγωνιώδη πρόσωπα των καυγάδων , είναι η πολύτιμη σας ευκαιρία. Να αναζητήσετε τα λάθη σας , να ανατρέξετε σε παλαιότερες αναμνήσεις , να αποφασίσετε τέλος πάντων αν μαζί δεν κάνετε (και χώρια δεν μπορείτε ) . Τα αντίο αυτού του είδους , δίνουν στον παρευρισκόμενο μια ανάσα ζωής , έναν τελευταίο συλλογισμό , μια ανασκόπησης της κατάστασης και σιγουρεύουν τα βήματα του . Είναι άραγε αναγκαίο το αντίο σε όλες τις περιπτώσεις ; Ή μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε; Θυμηθείτε μόνο – τα αντίο δεν είναι πάντοτε επιλογή μας , οι μικρές σταγόνες εγωισμού πρέπει να στερέψουν για να δώσετε χώρο στα δικαιώματα του ανθρώπου σας , μην βιαστείτε να του αρνηθείτε την τελευταία συνάντηση , την τελευταία αγκαλιά , το τελευταίο χάδι . Για εκείνον σημαίνουν πολλά ,ίσως να είναι και η κάθαρσις του . Το αποδεσμευτικό σινιάλο , η ξεθωριασμένη ανάμνηση που θα κρατήσει φυλαγμένη στο σεντούκι του για αιώνες. Κοιτάξτε , γύρω σας . Πόσες ξεθωριασμένες αναμνήσεις χωρίς τα αντίο που πρέπει να δοθούν περικυκλώνουν τους ανθρώπους , στοιχειώνουν την ύπαρξη τους και γίνονται δέσμιοι του παρελθόντος. Και σε κανέναν δεν κάνει καλό , να δεσμεύεται από το παρελθόν του . Μάρτυς πολλών δακρύων και συνοφρυωμένων προσώπων , που τους άρπαξαν , μέσα από την ψυχούλα τους , αβίαστα , το αντίο , μην τους το στερείτε . Και αν εκείνα τα αντίο , που δίνονται υπό τον ήχο της βροχής και σφαλίζουν έρωτες και σχέσεις , δεν είναι η δική σου , μονόπλευρη αμαρτία , ίσως και να άλλαζε , αν μιλάγαμε για αυτά τα αντίο . Τα λυτρωτικά , τα αποδεσμευτικά , εκείνα που αποσείουν τα βάρη του έρωτος . Τα γελαστά και όμορφα , που πρέπει να δοθούν αντίο.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

<<Στη φιλία και στον έρωτα είμαστε συχνά πιο ευτυχισμένοι χάρη στα όσα αγνοούμε παρά στα όσα ξέρουμε>>, είχε πει κάποτε, πριν πολλά χρόνια,  ο Λα Ρασφουκώ αλλά το νόημα θα είναι πάντα διαχρονικό. Κι αυτό γιατί η γνώση σε θέματα συναισθηματικής φύσεως, είναι συχνά η πηγή αμφιβολίας και -πολλές φορές- ακόμη και δυστυχίας. Η γνώση, σε αυτές τις περιπτώσεις,  έχει να κάνει πάντα με το υποκείμενο, είναι δηλαδή υποκειμενική και στερείται λογικής, πράγμα οξύμωρο αλλά πέρα για πέρα παρήγορο στις ερωτευμένες και φιλικά προσκείμενες ψυχές. Τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλία υπάρχει μια διάχυτη μαγεία ανάμεσα στα πρόσωπα που διακατέχονται από αυτό το συναίσθημα, ένας ακαθόριστος ψυχικός δεσμός που δεν εξηγείται ούτε ερμηνεύεται με τη λογική. Μια σύνδεση ακόμη και μεταφυσική, θα έλεγα για την οποία την απόλυτη ευθύνη δεν έχει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ,πάρα μόνο το σύμπαν που τους ένωσε..

Στη ζωή ενός ανθρώπου, πολλά δυσάρεστα πράγματα μπορεί να συμβούν, πολλές κακοτυχίες ενδέχεται να υπάρξουν. Δεδομένες καταστάσεις καταρρίπτονται, σχέσεις ανθρώπων ευτελίζονται, συμπεριφορές μεταβάλλονται , συναισθήματα σβήνουν.. όχι όμως της αγάπης.. Η αγάπη είναι κατάσταση που εάν βιωθεί δεν εξατμίζεται όπως κάθε τυχαίο διακείμενο από συμφέροντα συναίσθημα.. Η αγάπη και ιδιαίτερα η φιλική αγάπη στην οποία άλλωστε θα αναλωθούμε είναι ανεξάντλητη. Κι αυτό γιατί όταν ο Henry Adams  έλεγε ότι η  <<Ένας φίλος σ’ ολόκληρη τη ζωή είναι αρκετός. Δύο είναι πολλοί. Τρεις είναι σχεδόν αδύνατον>> κάτι είχε στο νου του..

Η λέξη φιλία- για αρχαιομαθείς και μη- προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαιοελληνικό ρήμα φιλέω-ω ου σημαίνει αγαπώ και συνεκδοχικά φίλος είναι το φιλητόν αυτός που είναι αγαπητός από εμάς, το αντικείμενο της αγάπης μας.. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δε διαχώριζαν την ερωτική από τη φιλική αγάπη αλλά την οριοθετούσαν στα ίδια πλαίσια. Μόνο που στην αγάπη μεταξύ εραστών υπάρχει ο έρως, αν και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μην σχετίζεται με το διαχωρισμό μεταξύ ερωτικής και φιλικής αγάπης, μιας και ο Θεός Έρως σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο είναι ο Θεός της αγάπης , γιος της Ουράνιας Αφροδίτης.

Η φιλία χρειάζεται δύο ψυχές , παιδικές ως επί των πλείστων και βαθιές. Θέλει δύο μάτια ειλικρινή, χείλη αδιάψευστα και καρδιά μαλακή σα βαμβάκι…Επιζητάει το τέλειο, το άφταστο , το ξεχωριστό , το αληθινό και το διαρκές. Απεχθάνεται την ιδιοτέλεια, τη ζήλεια τα ημιτελή συναισθήματα ,τα μισόλογα, τις άδειες καρδιές, τις ευμετάβλητες συμπεριφορές, τα θαμπά βλέμματα, τα άδικα λόγια. Μια  ψυχή που είναι φιλικά προσκείμενη θαυμάζει το φίλο της. Για παράδειγμα θαυμάζει τα μάτια του, τη φωνή του, τις απόψεις του, τα θέλω του, τις ιδιοτροπίες του , μοιράζεται την ίδια χαρά στα όνειρά του.. ένας φίλος ποτέ , μα ποτέ, δε θα χαρεί με τον πόνο του φίλου του.. Ποτέ δε θα περιγελάσει τα –ακόμη και ακατόρθωτα – θέλω του.. Θα τα στηρίξει μέχρι τέλους και θα τα υποστηρίξει με πάθος για χάρη του φίλου του.. Ένας φίλος θα υποστηρίξει το φίλο του όταν έχει δίκιο, θα τον παρηγορήσει όταν όλα μοιάζουν μάταια στη ζωή του, θα τον κάνει να γελάσει όταν δε θα έχει όρεξη ούτε να μιλήσει.. Θα τον αγαπήσει χωρίς ανταλλάγματα. Η πραγματική φιλική αγάπη δε ζητάει ανταλλάγματα.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν φίλους λόγω συμφερόντων και εξαιτίας προσωπικών τους φιλοδοξιών αλλά κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα σκουριάσει και θα χαθεί με το πρώτο πρωινό φως.. Θα φανούν όλα τα σκοτεινά σημεία και όλο αυτό το τίποτα θα ακυρώσει κάθε  νόημα ύπαρξής της. Θα την αναγάγει εκεί που της αξίζει.. Στον Καιάδα …και μαζί με αυτή ό, τι ελλιπές, μίζερο και ασθενές θα εξαϋλωθεί και θα χαθεί..

Θα δανειστώ την περίφημη ατάκα του Κλιντ Ιστγουντ στην ταινία ‘’Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος’’, αλλά θα την παραλλάξω λιγάκι. Κατά την προσωπική μου, επομένως, ερμηνευτική προσέγγιση <<στην ζωή υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, εκείνοι που γνώρισαν έστω κι ένα πραγματικό φίλο στην ζωή τους κι εκείνοι που δεν είχαν ποτέ φίλους>>(Αν και, μεταξύ μας,  θεωρώ ότι οι δεύτεροι  δεν υπάρχουν.. Ή ακόμη κι αν υπάρχουν είναι ελάχιστοι έως απειροελάχιστοι)..

 Ο αληθινός φίλος είναι στη ζωή ενός ανθρώπου το ουράνιο τόξο σε μια βροχερή μέρα, μια κουβέντα παρηγοριάς όταν δε βρίσκονται απαντήσεις στα σημαντικά προβλήματα της ζωής, δυο μικρά αλλά τόσο σημαντικά ενθαρρυντικά λόγια, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, μια αγκαλιά που σε κάνει να πιστεύεις ότι κανείς δεν είναι μόνος σε αυτόν τον κόσμο που τυχαία όλοι βρεθήκαμε, ένα στήριγμα, μια έτερη ψυχή, συνταξιδιώτης και αυτή σε τούτο το ταξίδι της ζωής που δεν έχει προορισμό.

Κατερίνα Καμτζέλη

Ξεκινώντας να απαριθμήσεις όσα σου προκάλεσε μια προηγούμενη σχέση, τα δάκρυα σου αρχίζουν και κυλούν , με αργό και σταθερό ρυθμό στο μάγουλο σου. Είναι το αρχικό στάδιο της συνειδητοποίησης . Το στάδιο όπου καταλαβαίνεις ότι δεν βγήκες αλώβητη από αυτό το συναισθηματικό δέσιμο , κατανοείς τι σου κόστισε και τι αποκόμισες φεύγοντας. Το στάδιο της εξομολόγησης , που ίσως σου επιφέρει και λίγο πόνο . Πόνο για όσα έζησες και δεν τα ζεις πλέον , πόνο για αυτά που πιέζεσαι να κάνεις , ανάγκη να ξεσπάσεις . Δύσκολο πράγμα , όταν δύο καρδιές χωρίζουν . Δεν είμαστε εδώ όμως για κλάψες και χαρτομάντιλα. Ήρθε ο καιρός της συνειδητοποίησης. 10 καταστάσεις που ίσως σε κάνουν να σκεφτείς καλύτερα αν αξίζει να τον σκέφτεσαι και αν αξίζει να περνάς τις ώρες σου βασανιστικά περιμένοντας ένα ελπιδοφόρο μήνυμα επανένωσης. 10 απλές φράσεις που ενδεχομένως σε βοηθήσουν να αισθανθείς ότι πρέπει να τις αλλάξεις , να τις μετατρέψεις . 10 λέξεις – κλειδιά που περιγράφουν απόλυτα την φάση που βρίσκεσαι τώρα και θα ενεργήσουν ως αρωγός για την βελτίωση της συναισθηματικής σου υπόστασης. Με απλά λόγια , σου δίνουμε 10 καταστάσεις που σου δείχνουν ότι η σχέση σου ….μάλλον δεν ήταν όσο ονειρική φαινόταν και σου προξένησε αμέτρητες πληγές !

1. Φοβάσαι το άγνωστο

Ο καιρός περνάει , η ζωή τα φέρνει πάνω κάτω και γνωρίζεις ένα νέο , φρέσκο πρόσωπο που αναζητά την πολυπόθητη θύρα της καρδιάς σου. Και εσύ ; Κάθεσαι και κοιτάς αμέτοχη γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να δοθείς . Να αισθανθείς στο έπακρο ! Και ο λόγος : φοβάσαι. Η προηγούμενη σου σχέση δεν είχε μάλλον τόσο καλή κατάληξη , σωστά δεν τα λέω ; Τρέμεις το άγνωστο , νιώθεις ότι βουλιάζεις σε βαθιά νερά . Και ας τον έχεις ξεπεράσει , ας μην έχεις πλέον ανάγκη την αγκαλιά του. Φοβάσαι όμως να δεχτείς πως κάποιος άλλος μπορεί να πάρει την θέση που είχε , αγωνιάς μήπως δεν αξίζει την ευκαιρία αυτή που δίνεις . Οι πληγές σου δεν σου αφήνουν περιθώρια χαλάρωσης , η ατμόσφαιρα διακατέχεται από αυτοσυγκράτηση και πειθαρχία. Για νέα σχέση ; Ούτε λόγος . Παραμένεις στο φλερτ , κολακεύεσαι , τον /την γουστάρεις αλλά μόλις σοβαρέψει το πράγμα , κάνεις βήματα προς τα πίσω . Μήπως να αλλάξεις την στάση σου απέναντι στο καινούριο ;

2. Στην καρδιά μου … βάζω αμπάρες!

Παρτάρεις μέχρι πρωίας με τους φίλους , δεν σε νοιάζει κανένας και τίποτα και διασκεδάζεις απόλυτα μακριά του. Και τσουπ να τη η νέα κατάκτηση ! Εσύ δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα . Κλείνεσαι συνεχώς στον εαυτό σου και όσο προχωράει η κατάσταση απορρίπτεις κάθε επαφή με το αντίθετο φύλο. Και πέφτουν βροχή τα μπλοκ επειδή δεν μπορείς να χειριστείς τα φλερτ που έχεις , και η ξινίλα μέχρι το πάτωμα . Και άμα πετύχεις τον εαυτό σου να χαζεύει τον απέναντι κούκλο ξανθό που σε έχει φάει με τα μάτια του , σου έρχονται αμέσως σκηνές από τον πρώην σου να σου σπάει την καρδιά σε χίλια κομμάτια . Και ευθύς , η διάθεση πέφτει τα χαμόγελα σβήνουν και αποτραβιέσαι διακριτικά. Σε κρατάει πίσω το έχεις καταλάβει ; Δεν θες να ακούς για συναισθήματα , για ρομάντζα για έρωτες και για αγάπες . Διαγράφεις τα καψουροτράγουδα στην λίστα του κινητού σου και κάνεις ό,τι είναι δυνατόν για να μην ξανά νιώσεις όπως ένιωσες για  εκείνον / εκείνη . Σε κάθε τακ που η καρδιά σου κάνει , για κάποιον , μαζεύεσαι και εύχεσαι να είναι περαστικό , να μην υπάρξει κάτι . Η καρδιά μας όμως , έχουμε να σου πούμε , δεν είναι ντουλάπι για να την κλειδώνεις όποτε θέλεις . Όσα λουκέτα και αν προσπαθήσεις να βάλεις , αυτή μόλις βρει τον κατάλληλο άνθρωπο θα ανοίξει και ας χτυπιέσαι για το αντίθετο . Καιρός να το πάρεις απόφαση , ο έρωτας θα σου ξαναχτυπήσει την πόρτα και ας τον διώξεις !

3. Έχεις μια μόνιμη έκφραση αδιαφορίας

Δεν τολμάνε να σε πλησιάζουν . Το ύφος σου τα λέει όλα . Μην ενοχλείτε . Μονίμως στον δικό σου κόσμο ,όπου δεν χωρούν οι άλλοι . Βλέμμα κενό , απλανές. Αν δεν τον έχεις ξεπεράσει , ακόμα χειρότερα τα πράγματα . Πολλές φορές γίνεσαι ξινή στους άλλους χωρίς λόγο , έτσι επειδή δεν θέλεις να σου μιλάνε . Μην αγχώνεσαι σε νιώθω. Άλλωστε , πολλές φορές , δεν γουστάρουμε να μας μιλάνε , θέλουμε την ησυχία μας και αυτή επιζητούμε. Προσφέρεται κάποιος να σου πιάσει την κουβέντα , γιατί του αρέσεις . Δεν χρειάζεται να περιγράψω την συνέχεια . Το ύφος σου του δίνει την απάντηση . Περιέχει λέξεις όπως : φύγε , δεν θέλω , φοβάμαι , μην με πλησιάζεις. Το νέο σου μότο θα γίνει αυτό . Και όλα αυτά επειδή κάποιος σε πλήγωσε . Και αμύνεσαι. Όσο περνάει ο καιρός , κλείνεσαι στο μικρό κάστρο που έχεις φτιάξει για πάρτη σου.  Και ας βαράνε οι απέξω την πόρτα . Δεν ανοίγεις , όσο και αν χτυπάνε. Και η διάθεση δεν αλλάζει , ούτε όταν ανακαλύπτεις ότι η καρδιά σου ίσως αρχίσει να χτυπά ξανά για κάποιον άλλον. Αδιαφορία και πάλι αδιαφορία .

4. Αρνείσαι κατηγορηματικά κάθε επαφή

Όχι , όχι και πάλι όχι . Δεν θέλεις να σε αγγίζουν , να σε ακουμπούν να σε αγκαλιάσουν. Γιατί ; Γιατί είχες συνηθίσει άλλο άγγιγμα , ιδού η απάντηση . Δεν θέλεις το σώμα σου να νιώσει την αφή ενός άλλου ανθρώπου και μπορούμε να σε νιώσουμε. Λένε πως το σώμα μας, κάθε 7 χρόνια αλλάζει εντελώς όλα τα κύτταρα του οργανισμού . Σπουδαία τα νέα, φίλη μου ! Έπειτα από 7 χρόνια , το σώμα σου θα μπορέσει επιτέλους να ξεχάσει τα αγγίγματα που απέβησαν … εγκαύματα. Ο οργανισμός σου θα έχει αποβάλλει κάθε κύτταρο που συγκλόνισε στο πέρασμα του ο θυελλώδης έρωτας που γνώρισες . Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία να για βγάζεις φτερά κάθε φορά που κάποιος σε αγγίζει . Στο κάτω κάτω δεν θα περιμένεις και 7 χρόνια για πάρτη του . Ό,τι γέγονε γέγονε. Μην αρπάζεσαι , ξέρω πόσο δύσκολο είναι . Όχι όμως και ακατόρθωτο. 

5. Για όλα φταίει το αντίθετο φύλο!

Από την ώρα που σταμάτησες να κλαις , μετέτρεψες την πληγή σου σε δικαιολογία για να τους μισείς όλους . Μήπως φταίνε οι άντρες που εσύ άργησες να ξυπνήσεις σήμερα ; Μονίμως η ίδια ατάκα , αυτοί φταίνε. Αυτοί πληγώνουν , αυτοί παρατάνε αυτοί δεν έχουν συναισθήματα , αυτοί , αυτοί , αυτοί . Και όμως δεν είναι έτσι ! Δεν φταίνε πάντα οι άντρες στο χωρισμό ,ούτε είναι αναίσθητοι . Καλά για αυτό δεν παίρνουμε και όρκο …  Υπάρχουν άνδρες εκεί έξω που θα έκαναν για πάντα για την εκλεκτή της καρδιάς τους . Και γυναίκες αντίστροφα . Δεν φταίνε λοιπόν όλοι οι άνδρες επειδή αυτός που εσύ γνώρισες αποδείχθηκε λίγο κατώτερος των περιστάσεων . Δεν είναι η αιτία αυτός να μειώσεις το αντίθετο φύλο και την αξία του. Ο πόνος , πολλές φορές μας αποσπά από την πραγματική αιτία και μας παρασύρει σε μονοπάτια θυμού και ανασφάλειας . Σκέψου τον πατέρα σου , τα αδέρφια σου αν έχεις . Έτσι συμπεριφέρονται και εκείνοι; Μήπως τελικά ο ένας διαφέρει από τον άλλον ; Μήπως τελικά να μην τους βάζαμε όλους στο ίδιο σακί ; Αναρωτήσου αν όλες σου οι σχέσεις κατέληξαν έτσι . Σίγουρα θα μοιράστηκες και καλές στιγμές με άλλα άτομα του αντίθετου φύλου . Εκείνοι δεν ήταν τόσο γουρούνια όσο νομίζεις ότι είναι όλοι εεε;

6. Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι !

Καλά και ποια γυναίκα δεν το έχει πει αυτό! Ατάκα -καραμέλα που την πετάμε κυριολεκτικά έπειτα από κάθε χωρισμό . Χωρίς να λογαριάσουμε ότι μπορεί ο άνθρωπος μας να ήταν αυτό που αναζητούσαμε , απλώς οι συγκυρίες δεν βοήθησαν να ευδοκιμήσει αυτή η σχέση . Έτσι και τώρα ξέρω πως την ξεστόμισες αυτήν την κουβέντα και ίσως να την εννοείς . Θεωρούμε πως είχαμε το καλύτερο παιδί στα χέρια μας και μόλις μας βγει σκάρτος , κατευθείαν να ισοπεδώσουμε και τους υπόλοιπους ! Δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνδρες και στο λέω εγώ αυτό. Δεν πληγώνουν όλοι και για να σου το αποδείξω αρκεί να σου πω να κοιτάξεις γύρω σου αυτήν την στιγμή και θα δεις στο διάβα σου ζευγάρια ευτυχισμένα , γεμάτα αγάπη και αλληλοκατανόηση , οικογένειες με παιδιά , ηλικιωμένα ζευγάρια που μετά από τόσα χρόνια είναι μαζί ! Αυτοί δηλαδή δεν πληγώθηκαν ; Δεν υπήρξε κρίση ανάμεσα τους ; Και αν όλοι οι άνδρες ήταν ίδιοι , τότε δεν θα είχαμε ευτυχισμένα ζευγάρια , χαμόγελα να στολίζουν τα φωτεινά τους πρόσωπα . Κανένας δεν θέλει να πληγώνεις τον άλλον , όταν υπάρχει σεβασμός και αφοσίωση σε αυτό που χτίζουν από κοινού . Και αν ο επόμενος σου βγει το ίδιο με τον προηγούμενο , δεν σημαίνει ότι δεν θα βρεις κάποτε αυτό που αναζητάς και που δεν θα σε πληγώσει . Όλα στην ζωή για κάποιο λόγο γίνεται , που λέγανε και οι παλιοί .

7. Χρειάζεσαι χώρο και χρόνο

Την λένε όλοι οι ψυχολόγοι αυτήν την έκφραση. Και είναι μαγική . Χώρο και χρόνο . Τι ακριβώς σημαίνει ; Στο νέο αυτό σου ξεκίνημα , χωρίς τον άνθρωπο που είχες στο πλάι σου τόσο καιρό , χρειάζεσαι χρόνο να συνηθίσεις . Να επανέλθεις στις παλιές σου συνήθειες , στα χόμπι σου , στις δραστηριότητες σου , στο ύψος των περιστάσεων. Ο χρόνος συνιστά φάρμακο και γιατρεύει τις πιο βαθιές πληγές . Με τον καιρό όλα περνούνε και όλα γλυκαίνουν , βρίσκεις κάτι καινούργιο να σε συναρπάσει, μαθαίνεις να προχωράς μόνος μπροστά . Οι φίλοι διαδραματίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε αυτό το διάστημα. Και η οικογένεια σου φυσικά . Αν δεν σε στηρίξουν αυτοί τότε ποιος άλλος ; Ο χώρος εδώ συμπληρώνει τον χρόνο . Έχεις ανάγκη να μείνεις λίγο μόνος, να σκεφτείς να αφουγκραστείς τα θέλω σου και το μυαλό σου , να δεις τι κρατάς και τι αφήνεις από όλα όσα έζησες. Αν ο χρόνος επουλώνει τραυματικές καταστάσεις , ο χώρος δίνει τον απαραίτητο εξοπλισμό για να αποσυνδεθείς τελείως από το άρμα του έρωτα που είχες καβαλήσει τόσο καιρό . Καλοί και οι έξοδοι , καλοί και οι φίλοι , αλλά το να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου και στον προσωπικό σου χώρο αποτελεί ίσως το κλειδί για να φύγεις από αυτήν την μεταβατική φάση της ζωής σου. Στηλώσου στα πόδια σου και δες την ζωή με άλλο μάτι , από άλλη σκοπιά . Άσε τον χρόνο να κυλάει και που ξέρεις . Τα νομίσματα πάντοτε έχουν δύο όψεις ….

8 .Μαχαίρι … στο παρελθόν

Το πες και το ‘κανες ! Κομμένες οι επαφές μαζί του , ούτε να τον δεις δεν θέλεις πλέον . Από την μια είναι καλό διότι όσο αποστασιοποιείσαι , παρατηρήσεις καλύτερα πράγματα που πριν δεν τα έβλεπες με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη , για να ξεπεράσεις τελείως κάποιον θα πρέπει να τον κοιτάξεις κατάματα και χωρίς ίχνος συναισθήματος να τον προσπεράσεις . Εκεί καταλαβαίνεις ποτέ πραγματικά δεν χρειάζεται να είναι στην ζωή σου . Ωστόσο το να μην επιζητάς επαφές με τον πρώην σύντροφό σου , είναι κάτι πολύ φυσιολογικό όταν νιώθεις πολύ πληγωμένος . Μην σου φανεί παράξενο , οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πάρε δώσε γιατί έτσι θυμούνται τον πόνο που τους προκάλεσαν . Αποφεύγεις τα στέκια που συχνάζει , τους δρόμους που οδηγούν στο σπίτι του , τα αγαπημένα του μέρη . Και αν κατά λάθος σε ξεβγάλει ο δρόμος εκεί , αγωνιάς μήπως τον πετύχεις σε καμία γωνία και αναγκαστείς να τον χαιρετήσεις . Είναι καλύτερα όμως ο καθένας να μένει στον δικό του χώρο , εκείνον που αυτός ορίζει. Και αν αποφασίσει ότι νιώθει έτοιμος να περπατήσει ξανά στα ίδια σοκάκια που περπατούσαν χέρι – χέρι τότε έχει αποδεχτεί πλέον όλα όσα έχουν συμβεί. 

9. Αδυνατείς να αποδεχτείς αυτά που έχουν συμβεί

Ο οργανισμός σου έχει υποστεί ένα σοκ από όλες αυτές τις καινούριες πληροφορίες και ο εγκέφαλος σου αρνείται να συνεργαστεί. Είναι απολύτως νορμάλ , μην μου αγχώνεσαι. Ο άνθρωπος γενικότερα προσαρμόζεται εύκολα στο περιβάλλον που διαλέγει κάθε φορά να συμβιώσει , όμως αν πρόκειται για αλλαγές γρήγορες και έντονες , τα πράγματα αλλάζουν . Δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι κάποιος σε έχει πληγώσει. Και το πιστεύουμε. Άλλωστε κανένας μας δεν θα ήθελε να του συμβεί και δεν αγνοεί προφανείς καταστάσεις εκτός αν συμπαρασύρεται από τον τυφλό έρωτα. Εδώ βοηθάει ο χώρος και ο χρόνος που αναφέραμε προηγουμένως. Με τον καιρό θα αλλάξουν όλα . Τι γίνεται όμως μέχρι τότε ; Ο εκάστοτε άνθρωπος χρειάζεται κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να μπορέσει να αποδεχτεί ένα γεγονός και αυτό εξαρτάται από εσένα . Πόσο χρόνο θα δώσεις για να μπορέσεις να καταλάβεις τι έγινε , πόση αξία θα δώσεις σε ένα ζήτημα , πόσο σε πλήγωσε κτλ. Σίγουρα υπάρχουν και μεγαλύτερες απώλειες , όπως ο θάνατος που εκεί κάνουμε πίσω . Όμως ο χωρισμός αφήνει κατάλοιπα και επιφέρει διάφορα συναισθήματα : θυμό , εκδίκηση , αγανάκτηση , πόνο , λύπη . Η σωστή διαχείριση είναι η λύση στο πρόβλημα . Αν όμως νιώθεις ότι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στην διαδικασία αυτή , δεν πειράζει , συμβαίνει σε όλους μας. Η ψυχική σου ηρεμία είναι το παν και οφείλεις να την τοποθετήσεις ως προτεραιότητα. Προσπάθησε να τα σκεφτείς ψύχραιμα , με λογική και σύνεση. Ο χρόνος θα σε βοηθήσει σιγά σιγά να συμβιβαστείς με τα γεγονότα και τα αποτελέσματα αυτής της σχέσης.

10. Έλλειψη εμπιστοσύνης

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται εύκολα τον κοινωνικό τους περίγυρο και περιμένουν να δουν έμπρακτα όσα υπόσχονται , προκειμένου να τους εκμυστηρευτούν ορισμένα πράγματα. Στην περίπτωση σου , δυσκολεύει το ζήτημα. Όταν πληγώνεσαι άσχημα από κάποιον , χάνεις πάσα ιδέα περί αγάπης και εμπιστοσύνης. Βρίσκεις συνεχώς τροχοπέδη στην διαδικασία αυτή και συνεχώς το αναβάλλεις. Θέλοντας και μη , κάποια στιγμή θα πρέπει να προχωρήσεις και να εμπιστευτείς ξανά . Και εκεί είναι το δύσκολο κομμάτι μιας καινούργιας σχέσης . Εντούτοις, δεν θα πρέπει να σε φοβίσει . Όσο για τώρα , είναι κατανοητό ότι δεν μπορείς ξαφνικά να αφεθείς στα χέρια οποιουδήποτε. Ακόμα και αν είναι κάποιος κοντινός σου . Η αίσθηση της προδοσίας επηρεάζει αισθητά, εκτός από την καθημερινότητα μας και τις αξίες μας . Κλονίζονται βασικά θεμέλια προτύπων που είχες στο μυαλό σου , όπως η εμπιστοσύνη , η αγάπη , η συναισθηματική πληρότητα. Εδώ πάλι ο χρόνος θα κάνει το θαύμα του και θα μπορέσει να σου αποκαταστήσει όλα αυτά που τώρα δεν θεωρείς πλέον δεδομένα . Οπλίσου με υπομονή και κατανόηση , ο χρόνος θα κάνει τον κύκλο του και θα βρεθείς πάλι στην αρχική σου κατάσταση , πριν συμβούν όλα αυτά .

Φυσικά υπάρχουν αμέτρητα συναισθήματα και σκέψεις που μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει , κατά το μεταβατικό αυτό στάδιο , από τον χωρισμό στην λύτρωση. Το μυαλό μας παίζει ιδιαίτερα παιχνίδια αυτές τις ώρες και μας τοποθετεί σε μια από τις 10 αυτές καταστάσεις που μόλις σου περιγράψαμε. Αν ταυτίζεσαι με κάποια , καταλαβαίνεις πλέον ότι δεν είσαι μόνη που τα περνάς αυτά και σίγουρα υπάρχουν και άλλοι τύποι σαν και σένα εκεί έξω που το παίρνουν κατάκαρδα . Αν πάλι όχι , μην αγχώνεσαι , δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι τον πόνο του χωρισμού με τον ίδιο τρόπο . Οι πληγές διαφέρουν από άτομο σε άτομο και πόσο μάλλον οι προϋποθέσεις που κάθε άτομο ορίζει ως πληγές . Φυσικά , η συνειδητοποίηση μπορεί να αρκεστεί σε λίγες μόλις γραμμές ενός προχειρογραμμένου άρθρου έως μια ολόκληρη μέρα ψυχαναλυτικής συνεδρίας με την κολλητή σου ! Όπως και να έχει , φίλη μου , βάστα γερά και να θυμάσαι τούτο – έχει ο καιρός γυρίσματα !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Ο εγωισμός ορίζεται ως η τάση του ανθρώπου να επικεντρώνεται στο προσωπικό συμφέρον του, παραμερίζοντας το κοινωνικό. Αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα πολλών ανθρώπων, οι οποίοι, στην προσπάθεια να προστατέψουν τους εαυτούς τους και την αξιοπρέπειά τους, επιλέγουν να προάγουν την προσωπική ευημερία τους αδιαφορώντας για τα συναισθήματα των άλλων.

Αρκετές φορές, όμως, ο εγωισμός μας εμποδίζει να δούμε «καθαρά», σαν να μας έχουν επιβληθεί παρωπίδες. Μας «τυφλώνει», καθώς εμείς μπορεί να θεωρούμε πως έχουμε απόλυτο δίκιο σε έναν διαπληκτισμό, για παράδειγμα, αλλά η πραγματικότητα να διαφέρει. Όσο σκεφτόμαστε εγωιστικά, είναι δύσκολο να αντιληφθούμε το λάθος μας. Ακόμα κι όταν κοντινά μας άτομα μας το επισημαίνουν, εξακολουθούμε να μένουμε πιστοί στη δική μας οπτική.

Η προαναφερθείσα κατάσταση είναι δυνατόν να επιφέρει πληθώρα αρνητικών αποτελεσμάτων, με την προϋπόθεση πάντοτε πως ο εγωισμός μας είναι πράγματι αναίτιος. Τα αποτελέσματα αυτά επηρεάζουν τις κοινωνικές συναναστροφές μας και μπορεί να οδηγήσουν σε φιλονικία ή ακόμα και σε διακοπή σχέσεων και επαφών. Είναι πιθανό, δηλαδή, να εμμένουμε σε μεγάλο βαθμό σε μία λανθασμένη οπτική και εξαιτίας αυτής της εμμονής να αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως η συμπεριφορά μας όχι μόνο μας απομακρύνει από τον κοινωνικό μας περίγυρο αλλά και μας απομονώνει. Όταν η εγωιστική συμπεριφορά εμφανίζεται επανειλημμένα, είναι πολύ δύσκολο να διαπιστωθεί από το άτομο που την εκδηλώνει αλλά και να ξεπεραστεί από το άτομο που την δέχεται, με αποτέλεσμα να χάνεται η επικοινωνία και κατά προέκταση, η ανθρώπινη σχέση.

Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε έγκαιρα πως ο εγωισμός μας σε μία συγκεκριμένη κατάσταση είναι αχρείαστος; Αρχικά, θα βοηθούσε πολύ να απομακρυνθούμε για ένα εύλογο χρονικό διάστημα από το γεγονός που μας οδήγησε σε αυτή την στάση, ώστε να το εξετάσουμε ως τρίτος παρατηρητής, να το δούμε δηλαδή όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Εν συνεχεία, θεωρείται σημαντικό να αναλογιστούμε αν το άτομο που έχουμε απέναντί μας αξίζει μία εγωιστική συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, αν αξίζει να χάσουμε το συγκεκριμένο άτομο για να «θρέψουμε» το εγώ μας ή αν η ύπαρξή του στη ζωή μας είναι πολύτιμη και υπερβαίνει την ανάγκη εκδήλωσης εγωιστικής συμπεριφοράς. Εφόσον καταλάβουμε πως θέλουμε το άτομο να παραμείνει στην καθημερινότητά μας, τότε, όσο δύσκολο κι αν είναι, οφείλουμε να αποβάλλουμε κάθε ίχνος άσκοπου εγωισμού και να επιδιώξουμε την επικοινωνία.

Η κοινωνική ζωή θα ήταν ευκολότερη και πιο ευχάριστη αν καταφέρναμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε πότε ο εγωισμός είναι αναγκαίος και πότε όχι. Θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους που πραγματικά μας ενδιαφέρουν, χωρίς να τοποθετούμε ανύπαρκτα εμπόδια στο μυαλό μας. Με αυτόν τον τρόπο, οι κοινωνικές σχέσεις δεν θα χάνονταν λόγω λανθασμένης αντίληψης, αλλά θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν και να εξελίσσονται.

Νεφέλη Καλογερή