Φιλία. Λέξη που μαθαίνουμε από μικρά παιδιά. Δεν γνωρίζουμε στα αρχικά στάδια της ζωής μας τη σημασία της αλλά έχουμε μάθει να είναι οικεία καθώς μεγαλώνουμε. Πόση αξία τελικά έχει στη ζωή μας η λέξη αυτή; Πόσο έχουμε επενδύσει για να έχουμε γύρω μας σταθερούς ανθρώπους;

Οι πρώτοι μας φίλοι ξεκινούν από τον παιδικό σταθμό. Άδολα και με την αθωότητα που μας διακατέχει ξεκινάμε να στήνουμε φιλίες σαν μικρά τουβλάκια. Παίζουμε μαζί στα διαλείμματα και συναντιόμαστε να ανταλλάξουμε κούκλες και αυτοκινητάκια. Στο δημοτικό αρχίζει να αλλάζει το σκηνικό καθώς νομίζουμε πως έχουμε μεγαλώσει αρκετά , στο λεξιλόγιο μας εισέρχεται η λέξη «κολλητός». Ανάλογα με τη σχολική βαθμίδα στήνονται διάφορες παρέες και φιλίες. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο αν είμαστε τυχεροί θα παγιώσουμε τις παρέες που θα μας ακολουθούν για την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν είναι όμως πάντα εφικτό και σταθερό.

Όταν ενηλικιωνόμαστε έχει διαμορφωθεί το κομμάτι του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητας μας. Δημιουργούμε φιλίες που τις επιλέγουμε όχι με βάση τη σχολική μας βαθμίδα πια, αν και φτιάχνουμε ισχυρές φιλικές σχέσεις στα πανεπιστημιακά έδρανα. Αναπτύσσουμε φιλικές σχέσεις με άτομα που διαθέτουν κοινά ενδιαφέροντα, κοινούς κώδικες επικοινωνίας και περνάμε όμορφα μαζί τους τις στιγμές. Το πιο βασικό συστατικό μιας φιλίας είναι η εμπιστοσύνη. Χτίζεται αργά και σταθερά, αν όμως γκρεμίσει παίρνει στο διάβα της , ανθρώπους που μέχρι χθες πιστεύαμε ότι είναι οικογένεια μας.

Οι φιλίες για να χτιστούν και να εδραιωθούν θέλουν χρόνο και χώρο από τις 2 πλευρές. Πρέπει να παλεύεις  για να διατηρηθεί η φιλία . Να μη θεωρήσεις τίποτα και κανέναν δεδομένο γιατί όλα μπορούν να ανατραπούν. Φίλος δεν σημαίνει μόνο να στέκεσαι βράχος διπλά στα δύσκολα αλλά να νιώθεις χαρούμενος με τις επιτυχίες και την εξέλιξη του σαν να ήσουν ο ίδιος στην θέση του. Να αντιλαμβάνεσαι πότε θα χρειαστεί τη βοήθεια σου, να τον κρίνει με γνώμονα πως όλοι κάνουμε λάθη και να είσαι παρών να τα ξεπεράσει.  Και οι φιλίες που έρχονται ξαφνικά σε διάφορα στάδια της ζωή μας είναι Θεού Δώρο που δεν το πετάμε αλλά το κρατάμε σφιχτά σαν φυλαχτό.

Οι φίλοι μας δεν είναι κτήματα μας. Είναι άτομα που θέλουν το χρόνο και το χώρο τους οφείλοντας να το σεβαστούμε. Απλά κάποιες φορές να ξεπερνάμε τα όρια και αγκιστρωνόμαστε πάνω τους. Είτε γιατί ψυχολογικά δεν είμαστε στα καλύτερα μας, είτε γιατί νιώθουμε μοναξιά όταν δεν είμαστε σε κάποια σχέση είτε γιατί πιστεύουμε λανθασμένα μεν πως αν δεν μιλάμε συνέχεια θα τους χάσουμε από κοντά μας. Αν όμως τα όρια ξεπεραστούν τότε θα έχουμε αντίθετες συνέπειες και θα χάσουμε ότι θεωρούσαμε πως είναι όμορφο. Θα χάσουμε όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που έχουμε περάσει αλλά και που το μέλλον μας επιφυλάσσει. Χρειάζεται λοιπόν μια ισορροπία που οφείλουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας να διαθέτουμε.

Οι φιλίες είναι το αλάτι της ζωής. Οι σταθερές και όμορφες φιλίες είναι η μαγεία της. Θέλει υπομονή, κότσια και μπόλικη τρέλα για να διατηρήσουμε μια φιλική σχέση ζωντανή. Και αν κάνουμε λάθη να είμαστε διατιθέμενοι να τα διορθώσουμε.

Βασιλική Κόντε

Από όλα τα ουράνια σώματα , εκείνη ξεχωρίζει. Σαν συγκριθεί με τα υπόλοιπα αστέρια , σβήνουν μονομιάς στο πέρασμα της. Όσα χρόνια και αν περάσουν , όσοι αυτόφωτοι οργανισμοί και αν γεννηθούν , πάντα εκείνη θα ξεχωρίζει , με την διακριτική της λάμψη , να επισκιάζει κάθε άλλη ύπαρξη στον αιθέρα. Μόνη , δίπλα σε χιλιάδες αστέρια να της κάνουν παρέα . Μόνη , σαν ένα παράξενο είδος πεταλούδας που οι άνθρωποι με μανία προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν. Μαγεύονται από την αστείρευτη ομορφιά της και προσπαθούν διακαώς να την κατακτήσουν. Ξεχνώντας πως εκείνη , γεννήθηκε μόνη . Μεγάλωσε νομίζοντας πως πρέπει να είναι μόνη. Ωρίμασε , πιστεύοντας ότι η φύση της έδωσε το χάρισμα να μαγνητίζει τα βλέμματα των ανθρώπων. Και δεν το θέλησε ποτέ της.

Ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες αστερισμούς , η σελήνη μοιάζει να διαφέρει. Ατάραχη , χαμένη στο διάστημα , με δικό της σκοπό , χωρίς να ξέρουμε την προέλευση ή το νόημα της ύπαρξης της . Η μοναξιά που την συνοδεύει , γίνεται χαρακτηριστικό της ταυτότητας της , ένα με το σώμα της . Κανένας τους δεν μπόρεσε να καταλάβει , πως δεν επιλέγει εκείνη να είναι μόνη . Κανένας τους δεν κατάλαβε ότι εκείνη δεν είναι σαν τα άλλα ουράνια σώματα , ούτε προσπάθησαν να το καταλάβουν. Και αν επιχείρησαν να αναγνωρίσουν την μοναδικότητα της , γρήγορα εντυπωσιάστηκαν από άλλα τυχάρπαστα αστέρια του γαλαξία και σώπασαν. Και η σιωπή τους , πλήγωσε την όμορφη σελήνη . Και η σελήνη θύμωσε , που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να την πάρουν στα σοβαρά , όπως της πρέπει και σώπασε και εκείνη . Και η σελήνη , θύμωσε , που οι άνθρωποι την εξερευνούσαν , λόγω της ομορφιάς της. Γιατί η σελήνη δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε. Μήπως εμείς , μπορούμε να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλει η σελήνη; 

Μπερδεμένη , γεμάτη ερωτηματικά , η όμορφη σελήνη. Πότε αναζητά την μοναξιά , ποτέ μια όμοια σελήνη για να σμίξει , ποτέ κάποιο να την χαρτογραφήσει. Μα , σάμπως αυτή , δεν είναι η ομορφιά της ; Να αναζητούμε πάντα , την απάντηση στο τι ; Μια εξήγηση για το πώς λειτουργεί αυτή η ρημάδα η σελήνη ! Μα οι άνθρωποι, όπως φαίνεται , βαρέθηκαν να πραγματοποιήσουν κάθε τι διαφορετικό για να την προσεγγίσουν . Ξεχνώντας πως η σελήνη , δεν θέλει να την προσεγγίσουν , όπως όλα τα υπόλοιπα αστέρια . Και η σελήνη θυμώνει , όταν εμείς , τα άβουλα – μικρά – μπροστά της όντα , προσπαθούμε να την αντικρίσουμε με τα γυμνά μας μάτια . Εξαγριώνεται με την ανθρώπινη φύση μας να τα ισοπεδώνουμε όλα , στον βωμό του εύκολου . Την πιάνει αναγούλα ,όταν περηφανευόμαστε για το λειψό κατόρθωμα μας , την φορά που πατήσαμε το πόδι μας πάνω της . Η σελήνη , δεν έχει ανάγκη από το είδος μας , ούτε κανέναν άλλον. Αν μπορούσαμε να διανοηθούμε την δύναμη που διαθέτει , θα κάναμε αυτόματα ένα βήμα πίσω . Τα σχέδιά του κάθε μικρού ανθρωπάκου , να την κατακτήσει και να κομπάζει για το αριστούργημα της φύσης που έχει στην κατοχή του , ναυαγούν , μπροστά στην επιβλητική σελήνη . Και εκείνη δεν χαρίζει. 

Η σελήνη οργιάζει μπροστά στην όψη του ανθρώπου. Υποφέρει , όταν σκέφτεται κάθε προσσελήνωση του , τις βαρύτατες συνέπειες της , την φθορά που περιβάλλει την ψυχή της. Κλαίει , ουρλιάζει , χτυπιέται , μα οι εκείνοι σιωπούν , γιατί δεν θέλησαν ποτέ να πουν τίποτε παραπάνω. Οι εκείνοι , που θαρρούν πως έχουν να κάνουν με νεράιδα , ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα θηρίο ανήμερο. Μήπως , ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τα θέλω της σελήνης ; Την ανάγκη της να ερωτευτεί , να γελάσει , να ζήσει σαν τα υπόλοιπα αστέρια. Οι συχνότητες που η όμορφη σελήνη σπαράζει για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής της , δεν αγγίζουν τις ανθρώπινες. Και όταν κάποιος βρεθεί , που να ακούσει το άγριο κλάμα της , στην μέση της νύχτας , για όσα πρόκειται να καταφέρει , για αυτό το αβάσταχτο φορτίο , σιωπά. Έτσι , γιατί τον έμαθαν έτσι . Για να μην μπορέσει ποτέ να βρει την γαλήνη της . Για να μπορεί να είναι πάντοτε μια πορσελάνινη κούκλα σε βιτρίνα . Για να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου , χωρίς δικαίωμα γνώμης . Και όταν θα αντιμετωπίσουν την οργή της – θα ναι πολύ αργά για εκείνους. 

Η σελήνη έχει ανάγκη από Εκείνον . Τον άνθρωπο εκείνο , που δεν θα διστάσει να εισχωρήσει και στους πιο απόμακρους λόφους της , για να μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο της δύναμης της. Εκείνον , που δεν θα μείνει μόνο στην εξωτερική πλευρά της περιστροφής της , αναζητώντας την καλύτερη πλευρά του εαυτού της. Εκείνον, που αδιάκοπα θα της θυμίζει πως το ανθρώπινο γένος δεν έσβησε τα μόνα ίχνη σεβασμού που διαθέτει. Ενώ , σε κάθε της λάθος , θα βοηθά για την σωστή περιφορά γύρω από την γη . Η σελήνη ψάχνει για κάτι ανώτερο και εμείς εδώ , οι γήινοι , δεν της γεμίζουμε το μάτι. Ψάχνει τον εκείνον , που θα αδράξει την ημέρα και θα πηδήξει τα απροσπέλαστα τροχοπέδη για να φτάσει κοντά της, τα εκατομμύρια έτη φωτός που τους χωρίζουν. Που θα χορέψει βαλς , κάτω από την βροχή κομητών , πιασμένοι χέρι χέρι , χωρίς να τους νοιάζει που τα υπόλοιπα αστέρια τους κοιτούν. Άλλα με θαυμασμό και άλλα με ζήλεια. Εκείνον που θα την κάνει να γελάει αδιάκοπα , για να ακούγεται στην διαπασών η φωνή της , σε κάθε άκρη του μικρού μας γαλαξία. Εκείνον , τέλος , που δεν θα κοιτάξει την επίπεδη επιφάνεια της , με το γυμνό του μάτι , αλλά την παραμικρή λεπτομέρεια με μεγάλη προσοχή. Και θα αφουγκραστεί την ανάγκη της , να ξεφύγει και λίγο. Και την γκρίνια της για το πόσο μόνη νιώθει , ανάμεσα σε αναλώσιμα αστέρια και πλανήτες . Για τα όνειρα της , για τον σκοπό της , να κάνει το σύμπαν καλύτερο ! Εκείνον, που θα συνοδεύει την μαγική φωνή της , με τραγούδια ανατολίτικα , χαμένα στους αιώνες , γραμμένα σε παπύρους αιγυπτιακούς και σκοπούς αμέτρητους , που της έμαθε η μάνα της , η Γη. Που θα την κυνηγάει με ταχύτητες διαστημικές , μέσα στην κακοκαιρία , για να της πει συγνώμη. Που δεν θα την πληγώσει , σαν όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα. Άραγε , αντέχει κανένας μας , να είναι εκείνος ;

Η σελήνη , μπορεί να παραμείνει ένας αυτόφωτος οργανισμός , στο νου μας . Μια καταδικασμένη ψυχή , να ζει στο σκοτάδι του σύμπαντος . Που και που , ίσως να παίρνει και την μορφή ενός ανθρώπου . Ενός μικρού , ασήμαντου , ανθρώπου. Που είναι μοναδικός , σαν την μικρή σελήνη . Και όμορφος , ένα σωστό αριστούργημα του Δημιουργού. Και να ταυτίζεται με την ιστορία της σελήνης , η οποία δεν γράφτηκε ακόμα . Και να χορεύει μόνος , στον ρυθμό της σελήνης , αγναντεύοντας τα ηλιοβασιλέματα , στο τέλος του κόσμου , εκεί που σταματά ο χάρτης . Και η καρδιά του , να χτυπά δυνατά , κάθε φορά που κοίτα την σελήνη . Γιατί του θυμίζει την δική του ιστορία . Ή μπορεί να παραμένει απλά , η γνωστή μας σελήνη …

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,

γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.

Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη απο εκείνην,

από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσηκώνεται

με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει

απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,

όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της

κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη

ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους

και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι

ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη.

Ομηρικός Ύμνος -Εις Σελήνην

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Δεν είπε κανείς ότι η δουλειά του γονέα είναι εύκολη, ή μόνο ευχάριστη. Οι περισσότεροι γονείς ωριμάζουν σαν προσωπικότητες και σαν ψυχές ταυτόχρονα με τα παιδιά τους. Δεν ζήτησε κανείς να είναι τέλειοι, αψεγάδιαστοι, μιας και κανείς δεν είναι τέλειος. Γο-νέας , ένας νέος γόνος, ένα νέο προϊόν, μια ανάμειξη δύο ψυχών, δύο προσωπικοτήτων , που η αγάπη, του ενός για τον άλλον, δημιούργησε έναν νέο καρπό, μια νέα ύπαρξη. Όπως είναι λογικό αυτή η νέα ύπαρξη, είναι κάτι από τα δύο, συν την δική του μοναδική ανερχόμενη προσωπικότητα. Που σημαίνει σαν γονέας, έχεις ήδη κάποια γνωρίσματα για το πώς θα διαχειριστείς το παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου, έστω και λίγο, όπως επίσης και του άλλου μισού.

 Όπως γνωρίζουμε τα λάθη είναι ανθρώπινα, και εκτός αυτού είναι το μόνο μέσων για να καταλάβουμε την ζωή. Μόνο ο παθών μαθαίνει, όσο καλές και αν είναι οι θεωρίες και οι συμβουλές, αν δεν καεί η πέτσα σου, πως θα πιστέψεις ότι η φωτιά σε καίει.

Κάποιοι μπορεί να έγιναν γονείς γιατί έτσι όριζε η κοινωνία κάποτε, και ας μην ήταν έτοιμοι για ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι άλλοι μπορεί να ήθελαν και να ήταν έτοιμοι να ανεβούν σε εκείνο το τρένο, άλλα η ζωή να μην είχε τις ίδιες βλέψεις. Λένε τα παιδιά είναι η εξιλέωση του γονέα για τα λάθη του, από αυτήν, ή και από άλλη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν κάνεις πολλά χρόνια αυτό το ταξίδι και δεν έχεις κάνει καμία πρόοδο, ούτε με σένα σαν άνθρωπος, έπειτα ούτε σαν γονιός, αλλά προφανώς ούτε με το παιδί σου. Ποιες είναι οι προσδοκίες σου σαν δάσκαλος που έχεις υπάρξει για εκείνο το πλάσμα, και ποιες είναι οι απαιτήσεις σου από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν έχεις φυσικά.

Η κατανόηση όπως και η υπομονή είναι από εκείνα τα βοηθητικά εργαλεία που βρίσκονται στο εγκεφαλικό κουτί περί γονικές ευθύνες. Όταν αγαπάμε, αυτές οι δύο έννοιες είναι τόσο αυτονόητες, όσο και το οξυγόνο που δεν ξεχνάμε να αναπνεύσουμε. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε να αναπνεύσουμε, αλλά αυτό κρατάει μερικά δευτερόλεπτα, τα ίδια δευτερόλεπτα που ξεχνάμε να δείξουμε όλα εκείνα τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης σε εκείνους που αγαπάμε, γιατί είχαμε μεγαλύτερες προβλέψεις-απαιτήσεις από εκείνους τους ανθρώπους, αλλά πάντοτε σε σύγκριση με εμάς τους ίδιους. Παρόλα αυτά παραμερίζουμε όλες εκείνες τις διαφορές που στο τέλος της ημέρας μας κάνουν να είμαστε μοναδικοί ο καθένας με τον τρόπο του.

Το να δείξουμε κατανόηση σε έναν γονέα που δεν κατάφερε ποτέ να ωριμάσει άλλοτε μας κάνει εμάς να δείχνουμε ωριμότητα και δυνατούς, αλλά άλλοτε αδύναμους που δεν καταφέραμε να περάσουμε τα σωστά μηνύματα ώστε να δουν ολόκληρη την εικόνα. Θα μου πεις δεν είναι δουλειά του παιδιού, αλλά όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τον συνάνθρωπο μας άσχετα ποια είναι η σχέση που μας συνδέει.  Η αγάπη όμως με την ωριμότητα είναι δύο συντελεστές που δεν έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Το να δείχνεις την αγάπη σου στο παιδί σου, το να μοιραστείς την χαρά του και να τον κάνεις να νιώθει περήφανο για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να είσαι γονιός, αρκεί να είσαι άνθρωπος.

Το να είναι κάποιος ελλιπής, είναι απόλυτα δεκτό και κατανοητό, όταν όμως το παιδί καταφέρνει να είναι εκεί για τον γονιό του και ας μην είναι υποχρεωμένος να σηκώνει τέτοιο βάρος, το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει εκείνος ο γονιός, είναι απλά να βρίσκεται εκεί για το παιδί του, πολλές φορές και ας μη ξέρει γιατί, και αυτό ένα είδος αγάπης είναι.

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και την παρουσία των γονέων, και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται μόνα τους με τον χρόνο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Από πολύ μικρή ηλικία στα σχολεία μας εφοδιάζουν με την πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας,πράγμα που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως δεν είναι αλήθεια.

Η ταξική διαφορά των ανθρώπων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ευκαιρίες που θα έχει ο καθένας μας τόσο σε μορφωτικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.Τα σπουδαία μυαλά πάνε μπροστά δεν αντιλέγω,αλλά πολλές φορές δεν τους έχει δοθεί το βήμα για να αποδείξουν την σπουδαιότητά τους και έτσι χάνονται.Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατέλαβαν υπεύθυνες θέσεις, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα,στερώντας τη θέση από κάποιους που άξιζαν να βρίσκονται εκεί ,χάρη στις γνωριμίες ή το επώνυμο τους.Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που η απουσία χρημάτων δεν άφησε παιδιά να μετεκπαιδευτούν και η πολιτεία απλώς τους γύρισε την πλάτη. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. 

Η χώρα μας δεν φημίζεται για την αγάπη της προς τους νέους ανθρώπους,καθώς βάζει τα δυνατά της για να τους εποδίζει να εξελίσσονται στην γενέτειρα τους,όμως καυχιέται με περίσσεια υπερηφάνεια για τα κατορθώματα τους σε άλλες χώρες.Έχουμε μια δωρεάν παιδεία που βασίζεται στις γνώσεις των παιδιών από τα φροντιστήρια λες και είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να δώσουν χρήματα για να κάνουν πράγματα που θα έπρεπε να καλύπτει η ”δωρεάν” παιδεία τους.Στιβάζουνε τριάντα νέους σε μια αίθουσα και μετά τους κατηγορούνε κιόλας για τη μη σωστή λειτουργικότητα του μαθήματος.

Μοιράζουνε βιβλία που είναι γεμάτα με λάθη και ανακρίβειες και κάνουνε τους μαθητές να ανταγωνίζονται για το ποιός θα γίνει ο καλύτερος παπαγάλος και ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό,αδιαφορώντας για το πώς θα δώσουν στα παιδιά τα εφόδια για να βγούν στην κοινωνία,χωρίς να τους καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη.Δεν θέλουν λοιπόν ενήλικες που να διεκδικούν και να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους αλλά ενήλικες που θα δέχονται όποια αλήθεια τους παρουσιάζεται χωρίς να φέρνουν αντίρρηση.

Το <<Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της>>δεν βγήκε τυχαία είναι μια μεγάλη αλήθεια που την βιώνουμε καθημερινά.Αναγκαζόμαστε να υπομένουμε καταστάσεις να αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα φοβούμενη πως δεν θα τα καταφέρουμε και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι.