Έρωτας, αυτός ο μικρός φτερωτός… διάβολος! Μα ναι , ποιός είπε ότι είναι άγγελος; Με αυτά που κάνει; Ούτε καν!

Τι πάει λάθος με τον κύριο; Όλα.
Αρχικά χτυπάει πάντα την λάθος στιγμή. Έρχεται από το πουθενά, συνήθως όταν σε βρει στις καλές σου ώστε να σε στείλει στην παράνοια μια κι έξω.

Επιλέγει πάντα τον λάθος άνθρωπο για να μπορείς μετά να βάζεις την Δέσποινα στο replay να λέει “και πάλι βρήκα τον λάθος άνθρωπο για ν’ αγαπήσω” και να δίνεις πόνο.
Σου παίρνει τα μυαλά, σε αποσυντονίζει και χάνεις τον μπούσουλα. Για να μην πω ότι σε κάνει να φαίνεσαι σαν χαζό, όλη μέρα με ένα χαμόγελο χωρίς λόγο στα χείλη.

Σου κάνει σκωτσέζικα ντούς, μια είσαι μια χαρά στα καλύτερα σου….μια άνοιξε πέτρα για να μπω….άντε βγάλε άκρη.

Δεν υπάρχει ισορροπία ρε παιδί μου. Ψυχολογία ασανσέρ.
Θα μου πεις τώρα, οκ πόση διάρκεια έχει η επιρροή του; Εξαρτάται, θα σου απαντήσω.
Έχει να κάνει με το βαθμό δυσκολίας της σχέσης. Αν μιλάμε για ανεκπλήρωτο έρωτα τότε άστο. Εδώ μιλάμε για μια κατάσταση όπου όσο υπάρχει το φλερτ, το παιχνίδι και η επικοινωνία με τον κρυφό σου πόθο, τόσο υπάρχουν και τα σκαμπανεβάσματα. Μέρα νύχτα πάνω από το τηλέφωνο να ξεροσταλιάζεις, για όσο. Πόσο; Όσο αντέχεις!
Και παλεύεις και προσπαθείς και μετά καταλήγεις να ακούς Πάριο και να τραγουδάς “θέλω να βγω απ’ τα αδιέξοδο αυτό, θέλω να βγω” Δεν μπλέκεις λέμε.

Πάντα βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, του αμοιβαίου, πιο σπάνιο. Πιο όμορφο και ήρεμο. Εκεί έχεις έναν ενθουσιασμό στην αρχή όμως κάποια στιγμή όλα μπαίνουν σε μια σειρά, ο έρωτας φεύγει και δίνει την θέση του στην αγάπη. Εκεί το πρόβλημα έιναι όταν δώσει την θέση του στην συνήθεια. Μιλάμε πάλι για ψιλοχαμένο παιχνίδι. Αν δεν είναι αγάπη αλλά απλά έχεις βολευτεί είναι κακό. Πολύ κακό.
Είναι πραγματικά τόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις ή εμείς τις κάνουμε;
Φταίει η εποχή μας; Φταίνε τα social media;
Φταίει που ψάχνουμε το ιδανικό ενώ τελικά δεν υπάρχει; Αλλά συνεχίζουμε να ελπίζουμε και να το αναζητάμε αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και πληγώνοντάς τους πολλές φορές και πληγώνοντας ακόμα και τους ίδιους μας τους εαυτούς φυσικά.
Ένα ατελείωτο κυνήγι ενός χαμένου θησαυρού ή ενός χαμένου τέλειου άλλου μισού…

Γιατί δεν έχουμε έναν διακόπτη συναισθημάτων με on/off τέλος πάντων ; Όταν κάτι δεν πάει απλά να πατάς το off και γεια σας…
Το πρόβλημα ξεκινάει απο παλιά πάντως . Σύμφωνα με το μύθο του Πλάτωνα, οι άνθρωποι ήταν σφαιροειδή ανδρόγυνα όντα με δυο πρόσωπα, δυο γεννητικά όργανα και οκτώ άκρα. Στρογγυλοί σαν πούλια από τάβλι που με τα τέσσερα χέρια και πόδια τους όταν ήθελαν να τρέξουν πήγαιναν σαν τροχός. Τα πλάσματα αυτά ήταν τόσο δυνατά που οι Θεοί τα φοβήθηκαν και ο Δίας αποφάσισε να τα χωρίσει στα δυο με κεραυνό. Τα δυο κομμάτια ονομάζονταν ημίτομα και ο Απόλλωνας τα έραβε ενώνοντας τα τελειώματα στον αφαλό. Από τότε, σύμφωνα με το μύθο του Πλάτωνα, οι άνθρωποι είναι μισοί. Δηλαδή ημίτονα που προσπαθούν να ολοκληρωθούν στην αρχική τους ενότητα αναζητώντας το άλλο τους μισό. Ο πόθος μας για το ολόκληρο και η ορμή μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ενώνοντας τα δυο μας μισά, σε ένα ολόκληρο ονομάστηκε «έρωτας».
Απο τότε λοιπόν βασανιζόμαστε.

Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες και πρίγκηπες.

Deppie Politaki

Αν κοιτάξεις γύρω μας, θα συνειδητοποιήσεις πως όλοι ζούμε σπρώχνοντας τις ώρες και τις μέρες της καθημερινότητάς μας, για να φτάσουμε στο πολυπόθητο Σαββατόβραδο. Τη σκέψη που σε βάζει στη διαδικασία να μετράς αντίστροφα, τοποθετώντας μία νοητή αρχή, μία ανυπόμονη μέση κι ένα επαναλαμβανόμενα λησμονημένο τέλος. Περιμένοντας… για το επόμενο βράδυ Σαββάτου.

Η καταιγίδα της νύχτας εκείνης, είναι συχνό φαινόμενο. Όλα όσα βίωσες μέσα στις προηγούμενες μέρες που προετοιμάζονταν όλες τους να ντυθούν στα «καλά» του Σαββάτου σου, ξεχνούσαν να στρέψουν την προσοχή τους στις λεπτομέρειές σου. Τόσες πρόβες, τόσα κουστούμια και τόσοι μονόλογοι, όλα άδικα. Αφού ο καιρός (σου), στα χάλασε. Απ’ τις φορές που οι προβλέψεις σου, μετατράπηκαν σε ιστορίες από εκείνες που διαβάζεις στο τρένο που σε μεταφέρει μέχρι το σταθμό της νύχτας εκείνης. Ιστορίες που θα ξεφυλλίσεις, θα περάσουν με κεκτημένη ταχύτητα μπροστά από τα τοπία της διαδρομής σου και τελικά, θα αποδειχθούν μέρος της ντουλάπας των ανεκπλήρωτων σου.

Τα φιλμ τους, άλλοτε θα ‘ναι ασπρόμαυρα κι άλλοτε θα χρωματίζονται από τις πιτσιλιές των λέξεων που επιλέγουμε να τα περιγράψουμε. Συνήθειες που δεν κρύβονται, οι τάσεις μας να επαναφέρουμε στη μνήμη μας προηγούμενα Σαββατόβραδα και να προσπαθούμε να αποτυπώσουμε την πιστή αντιγραφή τους. Μία βαρετή αναπαράσταση, γιατί θα της λείπει αισθητά η έμπνευση. Σκηνές και κλικ, που μοιάζουν με κοινά, όπως όλα. Τα ‘χεις δει από άλλα μάτια και τα ΄χεις ζήσει από ξένα χείλη. Τα ΄χεις ζηλέψει. Μα σου ταιριάζουν άραγε…;

Η μυρωδιά του χαρτιού και τα σημάδια του μελανιού, με τα οποία γράφεις προσεκτικά το σενάριό τους. Τα γράμματά σου καλλιγραφικά, για να φτάσουν προσεγμένες οι προσκλήσεις, σ’ όσους ανθρώπους έχεις ανάγκη ν’ ακούσεις το γνωστό τους βήμα στο κατώφλι της νύχτας εκείνης. Προσθέτοντας τόσες κλεμμένες στιγμές από αποκόμματα ρομαντικών βιβλίων που είχες κρύψει στις ανυπόμονες επιθυμίες σου και περιμένοντας τον αέρα να φυσήξει κάνοντάς τες μία μία σκηνές από ταινία που επέμεινες στην επανάληψή της. Σαν παράδοση. Κάθε Σάββατο…

Η γεύση του κρασιού, που έγκειται σ’ όσα φτάνει να σε ταξιδέψει η φαντασία. Η ανάσα σου στεγνή, απ΄ όσους δρόμους έτρεξες για να φτάσεις στη νύχτα εκείνη. Το χρώμα του, έντονα συνδεδεμένο με το αγαπημένο σου μέρος που γουλιά γουλιά ακούς τις σκέψεις σου, κάθε Σάββατο. Γεμάτο αφίσες από συναυλίες του παρελθόντος και χαραγμένα στις καρέκλες του κρυφά σου πάθη. Πλάτη με πλάτη όσα μπόρεσες ν’ αγγίξεις στο διάβα σου, μα σβήνουν εκεί, μαζί με το τσιγάρο που έφτασε να κάψει τις άκρες απ’ τα δάχτυλά σου, μα θες να απολαύσεις κάθε σπιθαμή του. Η μυστική σου σύνδεση με την… έντεχνη χροιά της σκηνής που ζωντανά αναπαριστά φόβους, αλλά ξεχνά κάθε πρέπει σου.

Η ατμόφαιρα του πενταγράμμου. Οι λέξεις που άναψαν σαν κεριά και φυσάνε τη μυρωδιά της νύχτας εκείνης. Οι φλόγες που φωτίζουν τις νότες κάθε μέτρου που η πρεμιέρα του, μαζί με τη δική μας, φτάνει σαν την πρώτη της φορά, κάθε Σάββατο. Στο ραδιόφωνο βραχνά, όσο ετοιμάζεσαι ξεσκονίζοντας τους ώμους από το καλό σου παλτό, σιγοτραγούν δύο φωνές. Μία γυναικεία και μία ανδρική. Όπως οι λαβύρινθοι της ζωής. Είναι η Παυλίνα κι ο Μπάμπης. Σ’ αυτό το τραγούδι, που με το νόημά του, έρχεται να ενώσει το παζλ εκείνης της νύχτας. “Λαβύρινθοι”

Tα… έντεχνα Σαββατόβραδα της ζωής μου.