Όπως όλοι ξέρουμε ο έρωτας είναι ένα έντονο συναίσθημα. Κάτι που πιστεύουμε ότι μας βγάζει έξω από τα νερά μας. Κάτι που μας οδηγεί σε άλλο είδος πραγματικότητας. Ευτυχώς όμως σε μια όμορφη εναλλακτική αίσθηση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον καλωσορίζει, και κυρίως, γιατί δεν είναι στο χέρι κανενός πότε θα έρθει, ούτε και με ποιον.

Υπάρχουν φορές όμως που μπερδεύουμε ένα απλό ταίριασμα, μια σχεδόν χημεία με τον αληθινό έρωτα. Ναι καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι έως περίεργοι, και πολλοί άνθρωποι να δυσκολεύονται σε αυτόν τον τομέα. Αλλά τα βαθιά συναισθήματα που είχες για κάποιον άνθρωπο δεν σημαίνει επειδή υπάρχουν και σήμερα, ότι αυτό είναι έρωτας. Όχι, απλά δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους.

Όπως δύο άνθρωποι ταίριαξαν και έγιναν φίλοι, έτσι και δύο άνθρωποι απλά ταίριαξαν λίγο παραπάνω, και για κάποια περίοδο τα συναισθήματα τους ήταν παραπάνω από φιλικά. Όταν δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους, πάντα θα ταιριάζουν, και ας μην είναι ζευγάρι. Οπότε και μελλοντικά αυτοί οι δύο άνθρωποι αν θα συνεχίσουν να έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλον, δεν σημαίνει ότι είναι ερωτευμένοι, είναι απλά ταιριαστοί.

Τέτοιο είδος σχέσεων είναι φυσικά σπάνιες, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να καταλάβουν τα συναισθήματα τους, παρεξηγώντας αυτήν την διαφορά που δεν βλέπουν, με αποτέλεσμα να χάνουν έναν καλό άνθρωπο και φίλο από την ζωή τους. Και εδώ είναι που και πολλές φιλίες χαλάνε, γιατί δεν ξεχωρίζουν το είδος των συναισθημάτων τους.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι πολύ στενάχωρο, που αφήνουμε ανθρώπους να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια μας, γιατί η σαρκική απόλαυση έχει πλέον ισοπεδώσει κάθε είδος λογικής. Όπως φυσικά αν θα καταλαβαίναμε αυτήν την διαφορά, δεν θα υπήρχαν τόσοι πληγωμένοι και απογοητευμένοι άνθρωποι από τον έρωτα. Που ο έρωτας στην φυσική του υπόσταση δεν είναι παρά μια γεύση από την απόλυτη ευτυχία, χωρίς να κάνεις τίποτα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Στην πραγματικότητα κανένας μας δεν έχει μια αληθινή πίστη, και αυτό  επειδή είμαστε άνθρωποι. Όσο προτέρημα, άλλο τόσο μειονέκτημα. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι τι θεωρούμε την στιγμή σωστό ή λάθος. Οπότε ανάλογα με τις περιστάσεις, θα γίνει το λάθος ή το  σωστό. Όποια απόφαση και αν παρθεί, για εκείνη την στιγμή είναι αυτό που έπρεπε να γίνει. Έχουμε δημιουργήσει το σωστό και το λάθος, ή το καλό και το κακό για να εξηγούμε τις πράξεις μας. Για να τις ξεχωρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί αν το σκεφτούμε λίγο παραπάνω ποτέ, κανείς δεν έχει απόλυτη πίστη σε κάτι, εκτός αν ξεμείνει στο τίποτα και δεν ξέρει προς τα πού να πάει, θυμάται ότι σε κάτι πιστεύει.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη, όταν έχουν αδειάσει οι μπαταρίες του και ψάχνει θετικό φορτίο για να έχει απόθεμα όταν  την ξανά αδειάσει με την ζωή που κάνει. Ζει σε ένα ψέμα, σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο. Φυσικά ο καθένας το ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι εκείνοι που εκτιμάνε τον θεό χωρίς υπερβολές, με την διαφορά ότι ξέρουν να διακρίνουν ότι είναι πάντα εκεί, ακόμα και όταν μοιάζει να μη είναι και  εκείνοι που μόνο στα χειρότερα τον ψάχνουν. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τον βλέπουν σαν δικαιολογία για να υπερβάλουν σε όλα εκείνα που υποτίθεται δεν υπερβάλουν λόγο των αγίων  ημερών.

Δεν είναι κατακριτέο, ο καθένας μπορεί να το εκδηλώνει όπως θέλει. Αρκεί να μην έρχονται σε κοινωνική αντιπαράθεση. Όλα τα είδη πίστεως  και  θρησκείας, εν τέλει  έχουν την ίδια βάση, τις ίδιες αρχές. Η πρακτική τους είναι διαφορετική. Σίγουρα πολλοί έχουν την ψυχική δύναμη να είναι αρκετά εγωιστές, νομίζοντας πως  θα τα καταφέρουν μόνοι τους, και στην έσχατη, φτάνουν στο όνομα του, σε όποια γλώσσα και αν τον φωνάξουν είναι ο ίδιος.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι και κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους, ότι δεν είναι ο θεός εκείνος που τους συγχωρεί, ή τους βοηθάει. Οι ίδιοι το κάνουν. Αυτό όμως σημαίνει ότι, αν ο άνθρωπος μετέφραζε σωστά τα λόγια του, θα καταλάβαινε ότι ο ίδιος πρέπει να συγχωρεί τον εαυτό του, και όχι ο θεός. Εμείς δεν αντέχουμε τους εαυτούς μας, και του ζητάμε να μοιραστεί το βάρος μας. Αυτή είναι η συγχώρεση που γυρεύουμε από Αυτόν.  Πάντα το κάνει, αλλά μέχρι εκεί που χρειάζεται ώστε να καταλαβαίνουμε το μάθημα μας.

Το να γιορτάζεις τον θεό μόνο τρείς φορές το χρόνο, δεν σε κάνει πιστό. Το να τον γιορτάζεις με υπερβολή πάλι δεν σε κάνει πιστό. Το να τον ψάχνουμε μόνο όταν βουλιάζουμε πάλι δεν μας κάνει πιστούς.

Ή πιστεύουμε πάντα, ή τουλάχιστον να μην τον προσβάλουμε. Εκείνα που δεν θέλουμε να μας κάνουν, να μην τα κάνουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς ελπίζουμε ότι με τον χρόνο θα μάθουμε να βλέπουμε καλύτερα, να διακρίνουμε το κατάλληλο και το ακατάλληλο. Σίγουρα δεν ωριμάζουμε από την μία μέρα στην άλλη, αλλά έστω και μια μικρή αλλαγή κάθε μέρα στον τρόπο σκέψεις θα ήταν ένα βήμα μπροστά. Κάθε φορά όμως που θεωρούμε ότι πήραμε την σωστή απόφαση, πρέπει να παραδεχτούμε ότι όντως ήταν η σωστή απόφαση, αλλά για την δεδομένη χρονική στιγμή, δεν σημαίνει ότι και στο τώρα θα ήταν σωστή.

Όπως και η ζωή μας, έτσι και οι αποφάσεις μας είναι όλα στο τώρα. Ακόμη και αν μια απόφαση έχει παρθεί για μακροχρόνια απόδοση, το γεγονός ότι η απόφαση πάρθηκε τώρα, αυτό δεν αλλάζει. Για αυτό άλλωστε λέμε και επιμένουμε στο να ζούμε το σήμερα, γιατί το αύριο όσο κοντά και αν φαίνεται είναι πολύ μακριά. Βρίσκεται 1.440 λεπτά μακριά, στα οποία αυτά λεπτά η ζωή μπορεί να αλλάξει 365 μοίρες, χρόνος που για το μυαλό ενός απλού ανθρώπου δεν είναι αρκετός να επεξεργαστεί ή και να αποδεχτεί απότομες αλλαγές.

Αρκετοί άνθρωποι όμως, όπως εκείνοι που βρήκαν τον εαυτό τους και ξέρουν τι ψάχνουν, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται σε καθημερινή βάση, αρπάζοντάς τες στην ώρα τους, χωρίς καμία καθυστέρηση. Σε αντίθεση με άλλους που χαθήκαν μέσα στις σκέψεις τους και έχασαν ευκαιρίες, επειδή απλά κοιτούσαν αλλού. Πολλές φορές αυτό που ψάχνουμε είναι μπροστά στα μάτια μας, και εμείς το ψάχνουμε στα αστέρια. Υπάρχουν φορές όμως που μπορεί να βρεθήκαμε σε κάποιο σταυροδρόμι και η επιλογή που κάναμε να έδειχνε ότι αφήσαμε μια ευκαιρία να χαθεί, γιατί άλλα ήταν τα πιστεύω μας την συγκεκριμένη στιγμή. Σαν την κλασική έκφραση, αν χάσεις αυτό το τρένο, δεν ξέρεις αν θα περάσει άλλο. Εγώ πάντα ήθελα όμως να πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχει επόμενο, γιατί αν όντως θα ήμασταν έτοιμοι για εκείνο, η επιβίβαση θα ήταν μια τελείως μηχανική αντίδραση, χωρίς καμία περαιτέρω σκέψη ή ανάλυση πάνω σε ένα εκατομμύριο αν το ένα, αν το άλλο.

Όπως λέμε όλα έρχονται στην ώρα τους, έτσι και η κάθε ευκαιρία και η τύχη. Η διαφορά όμως είναι όταν πλέον είμαστε έτοιμοι, να μην αφήνουμε τον φόβο της προηγούμενης αναμονής να μας αποτρέψει να χάσουμε μια πραγματική ευκαιρία. Και εδώ έρχεται ο ρόλος της τύχης. Η τύχη αντίθετα με τις ευκαιρίες δεν έρχεται σε κάθε βήμα, είναι λίγο πιο περιορισμένη, και σίγουρα να έρθουν αυτές οι δύο έννοιες πακέτο, είναι τόσο σπάνιο, όσες και οι πιθανότητες να κερδίσεις τρείς φορές σε μια ζωή το τζόκερ.

Οπότε πως άραγε θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε όταν η τύχη μας χτυπάει την πόρτα, ώστε εμείς να είμαστε εκεί να της την ανοίξουμε διάπλατα, αφήνοντας από έξω όλα τα περιοριστικά μέτρα και τους τοίχους που χτίσαμε γύρο μας. Σίγουρα ο πλέον καχύποπτος και σκληρός τρόπος ζωής, ή καλύτερα ο ψεύτικος κόσμος, να μας δυσκολεύει καμιά φορά να δούμε καθαρά ολόκληρη την εικόνα, αλλά σίγουρα δεν μας αποτρέπει να αναζητάμε διαρκώς μόνο το καλό, τόσο μέσα μας αλλά και γύρο μας. Μπορεί κατά την γέννηση μας να μην χώσαμε το χέρι πολύ βαθιά στο βάζο της τύχης, αλλά σίγουρα όλοι μας έχουμε από λίγο, και αυτό το λίγο σίγουρα έρχεται όχι απλά όταν το έχουμε περισσότερο ανάγκη, αλλά και όταν είμαστε έτοιμοι να την δούμε και ας έχουμε τις αμφιβολίες μας.

Ιωάννα Γκαβριλίου