Γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο εκδικητικοί, ενώ γνωρίζουν και μέσα τους ότι δεν μπορούν. Όλα για την πάρτη τους. Το αστείο είναι που αυτό που θέλουν εκτός ότι προκαλεί πρόβλημα στους άλλους και στους ίδιους, αποδεικνύει ότι την ενόχληση και τον πόνο γυρεύουν. Μια απίστευτη ανακάλυψη ήταν το γεγονός ότι όλα γίνονται γιατί αναζητάνε απλά την προσοχή και τίποτα παραπάνω.

Δεν χρειάζονται όλα εκείνα που αναζητάνε, απλά η φαντασία τους, τους κρατάει σε εγρήγορση. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής από τα στάνταρ. Έστω και η σκέψη εκείνου του διαφορετικού τους δίνει μια ελπίδα ότι μπορούν να γίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Και ας μην πλησιάσουν ποτέ εκείνη την φαντασίωση.

Το κακό με τέτοιες ψευδαισθήσεις είναι η ψυχική οδύνη που προκαλούν στους άλλους μιας και όλα θα είναι πάντα απλά μια άπιαστη φαντασίωση. Όλοι είμαστε υπέρ της έκφρασης συναισθημάτων και σκέψεων, μέχρι εκεί όμως που δεν πληγώνουν τους γύρω. Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνουν γρήγορες αποφάσεις χωρίς να έχουν αποδεχτεί τις συνέπειες εκ των προτέρων, στην συγκομιδή, χωρίς ντροπή ρίχνουν και ευθύνες.

Σίγουρα δεν είμαστε πάντα πεπεισμένοι ούτε εμείς οι ίδιοι για κάποιες απόπειρες, αλλά η επιλογή έγινε συνειδητά. Φτάνουμε σε κάποια ηλικία πλέον στην ζωή που έχουμε γνωρίσει αρκετά τους εαυτούς μας για να γνωρίζουμε τι μας ταιριάζει και τι όχι. Ακόμα και τα υποτιθέμενα προβλήματα, γνωρίζουμε σε ποια μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και ποια είναι περιττά.

Το κυνήγι στις ζωές μας είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό μας σαν όντα, εκεί που έχουμε ξεπεράσει τα όρια είναι να θέλουμε ότι δεν είναι για εμάς. Δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας, να είναι όμως και κατάλληλα για εμάς. Όταν ο καθένας αναγνωρίζει τι χρειάζεται για να είναι ευχάριστη και όμορφη η ζωή του, κανείς δεν έχει δικαίωμα να επέμβει απλά για καπρίτσιο.

Η ψυχική ηρεμία του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, και αν ο οποιοσδήποτε δεν μπορεί να το σεβαστεί, τότε ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κατάλληλος προς ασχολία.

Σε κάποιο σημείο στην ζωή δεν χρειαζόμαστε πλέον δοκιμή, αρκούν 10 λέξεις και μια ματιά στην ψυχή του ανθρώπου. Ελάχιστα εργαλεία, με την απαραίτητη πείρα ώστε να μην μπερδεύουμε το μπορώ με το δεν το χρειάζομαι.

Μένουμε εγκλωβισμένοι στο μυαλό μας με συναισθήματα που δεν έγιναν στην ώρα τους σκέψεις προς ξεκαθάριση. Μεγαλώσαμε μέσα μας έναν συναισθηματικό δαίμονα επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει από όταν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Αφήσαμε ακυβέρνητα όλα μας τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν όλο μας το είναι, με αποτέλεσμα όλα μας τα κομμάτια που μας απαρτίζουν να δρουν μόνα τους, χωρίς κανέναν συγχρονισμό ή έστω μια αλληλουχία μεταξύ τους.

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι που μας κάνει ξεχωριστούς, που μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα όντα σε αυτόν τον πλανήτη, γαλαξία ή σύμπαν. Όταν η ψυχή μας δεν επικοινωνεί σωστά με το μυαλό μας και το σώμα μας, τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ευχάριστα. Η ψυχή μας είναι η μπαταρία που τροφοδοτεί τα συναισθήματα και το μυαλό, είναι εκείνη που κάνει άτρωτο το σώμα σου απέναντι σε όλα τα ενεργειακά αρπακτικά, είναι η ασπίδα σου, απέναντι στα κολασμένα βέλη των επιτήδειων, που δεν αντέχουν το φωτοστέφανο σου που λάμπει ακόμα και στα χειρότερα σου.  

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι της ύπαρξης μας που μας κάνει ζωντανούς. Για αυτό λέμε τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν συναντάμε έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, τα μάτια είναι εκείνα που μας δείχνει σαν ένα μίνι βιογραφικό, για το τι εστί εκείνο το πλάσμα απέναντι μας. Η ψυχή, μας καθοδηγεί μέσα από τα μάτια μας, για αυτό και η παροιμία τα μάτια σου 14!!! Έχουμε τυφλωθεί τόσο πολύ όμως από το ψέμα, σαν ένα πέπλο που έχει πέσει πάνω μας πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας.

Πέρασαν τα χρόνια και η ψυχή μου ξεπέρασε πλέον το στάδιο της συνήθειας, έχει πλέον ανάγκη την δική σου ύπαρξη γύρο της, σαν το οξυγόνο. Χωρίς εσένα γύρο της, νιώθει ασφυκτικά, σαν μια φιάλη οξυγόνου που βρίσκεται διαρκώς στα πρόθυρα εξάντλησης και περιμένει εσένα διαρκώς να της δώσεις το φιλί της ζωής, για να αναστηθεί. Κάθε μέρα που περνάει παρακαλεί έστω για μια σου ματιά για να πάρει την δόση της. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι ακόμα εδώ ή ότι κάποια μέρα θα γυρίσεις, της δίνει κουράγιο να συνεχίσει, όσο και αν χωρίς την ανάσα σου κυκλοφορεί σαν ένα μπαλωμένο παντελόνι, που νομίζει ότι κανείς δεν το βλέπει, γιατί είναι στην μόδα να είσαι μισός ή να κλέβουμε ψυχές.

Μετά από ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, που έχεις εκφράσει και την πιο κρυφή σου ανάγκη να γίνετε ένα, έχεις ανοίξει το ημερολόγιο των σκέψεων σου, που μοιάζει πιο πολύ με πίνακα του Μικελάντζελο, γεμάτο ζωντανά χρώματα και σχέδια μιας παραμυθένιας ζωής. Και  αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά ήταν ένα σενάριο της ψυχής που πρόλαβε να δει το καλό μέσα του, τα χρώματα της δικής του ψυχής, δεν είδες όμως ότι εκείνη η ψυχή βρισκόταν σε μια ασπρόμαυρη περίοδο, τελείως ασυγχρόνιστη με τα δικά σου θέλω και ανάγκες.

Επειδή η ψυχή μου σε είχε ανάγκη, δεν σημαίνει ότι σε έχω και εγώ ανάγκη. Το ξέρουμε ότι όταν η ψυχή αγαπάει, αγαπάει με όλο της το είναι, συνειδητά και ασυνείδητα, άλλα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχουμε δικαίωμα να παραιτούμαστε από την ζωή μας, με την δικαιολογία ότι κάποια στιγμή βρήκαμε το άλλο μας μισό. Αν είναι ή ήταν το άλλο μας μισό, θα βρει τρόπο να είναι δίπλα μας, αλλιώς δεν ήταν, ούτε είναι το άλλο μας μισό.

Μην αφήνουμε την ψυχή μας να μπερδεύει το ταιριαστό με το αταίριαστο, επειδή ζούμε σε μια κοινωνική πραγματικότητα πιο δύσκολη από όσο αντέχεις, και απλά ψάχνει από κάπου να γραπωθεί. 

Ιωάννα Γκαβριλίου