Οι άνθρωποι δημιουργούν σε μια κόλλα χαρτί τα όνειρα τους γράφοντας τα με στυλό κάνοντας τα καθημερινά πλάνα τους, τα παιδιά μαθαίνουν να ονειρεύονται ζωγραφίζοντας. Γιατί λοιπόν, τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται ποτέ; Που χάνονται; Τελείωσε το μελάνι η σκίστηκαν τα χαρτιά;

Γίνε ξανά παιδί και φτιάξε το δικό σου καμβά με τα πιο φανταχτερά και ανεξίτηλα χρώματα. Ζωγράφισε ένα τοπίο πράσινο, με άγρια φύση και δέντρα, προστάτεψε τα και δώσε στο ανθρωπάκι το πιο όμορφο χαμόγελο. Νιώσε τη δύναμη της φύσης, αυτό το αίσθημα απόλυτης ελευθερίας και ευτυχίας να σε κατακλύει και το χαμόγελο να αχνοφαίνεται στα χείλη σου.

Βγες έξω, βοήθησε, προσέφερε, δράσε μην κάθεσαι άλλο πια και μην δικαιολόγησε, γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις γύρω σου.

Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις για να βοηθάς ανθρώπους και με αυτό να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε την ιατρική επιστήμη. Σύγχρονε άνθρωπε, βρες αυτό που αγαπάς και βοήθα τους γύρω σου, μόνο τότε θα είσαι ευτυχισμένος! Που πήγε εκείνη η μαγική δύναμη της ενσυναίσθησης που φρόντιζες τα χαλασμένα παιχνίδια όταν ήσουν μικρός; Που χάθηκε το όνειρο; Ξύπνησες μια μέρα και είδες γκρίζο ουρανό; Κι αν έχει και γκρίζο ουρανό τι έγινε; Δεν είναι πάντα έτσι, δεν θα είναι για πάντα έτσι, δεν αξίζει να θυσιάσεις το χαμόγελό σου για έναν γκρίζο ουρανό. Είσαι πολύ δυνατός, πίστεψε στον εαυτό σου σε αυτό που κρύβεις μέσα σου, μόνο τότε όλα θα αλλάξουν όταν είσαι έτοιμος να τα βιώσεις!

Η ενέργεια και η δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος είναι μαγική, σχεδόν ονειρική και η σκέψη,αχ η σκέψη αυτή και αν κρύβει μέσα της μαγεία, αυτή είναι ο οδηγός σου στην ευτυχία, κάνε μικρά πλάνα, θέσε καθημερινούς στόχους και γίνε ότι καλύτερο μπορείς στην καθημερινή σου ζωή, ποτέ μην είσαι αρνητικός, άνοιξε τα πλάνα σου γιατί η τύχη και η ευκαιρία είναι εκεί. Είναι σε εκείνο το χαμόγελο που ξέχασες, κρύβεται σε εκείνο το “ευχαριστώ” που μονολόγησες, σε εκείνο το σ’αγαπώ που αρνήθηκες, σε εκείνη την αγκαλιά που φοβήθηκες.

Αύριο λοιπόν είναι μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά σιγά σιγά. Η εβδομάδα αυτή σε όσους ζουν στην Ελλάδα, είναι ξεχωριστή, γιορτινή μα και πονεμένη. Δώσε αγάπη στους γύρω σου, δώσε ευκαιρίες, δώσε απλόχερα ότι μπορείς. Μην αφήνεις στιγμές χαμένες, λόγια ανείπωτα, χαρές κρυμμένες προσπάθησε να είσαι ότι καλύτερο μπορείς και ίσως εσύ νιώσεις ευτυχισμένος και ο κόσμος μας γίνει καλύτερος!

by Eleftheria Athanasiadou

Αλλαγή. Είναι μια λέξη που παραπέμπει σε κάτι καινούριο. Την ακούμε συχνά τελευταία. Ακόμη κι εμείς οι ίδιοι περιμένουμε από τους άλλους αλλαγή κι όταν αυτό δεν έρχεται απογοητευόμαστε και πληγωνόμαστε. Αλλά μήπως πρέπει να φύγουμε από αυτή την πεποίθηση;

Θέλουμε όλοι έναν καλύτερο κόσμο και μια αλλαγή αλλά κανείς δεν θα μας την σερβίρει έτοιμη. Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από μέσα μας. Πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε να συντελέσουμε να έρθει μια ώρα αρχύτερα, αλλιώς δεν θα έρθει ποτέ.

Την προτεραιότητα της εσωτερικής αλλαγής την έχουν υποστηρίξει όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της ανθρωπότητας. Ο Κρισναμούρτι συνεχώς επαναλάμβανε: «Ο κόσμος είστε εσείς, ο κόσμος είναι δικός σας αντικατοπτρισμός».  Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει εάν εμείς δεν αλλάξουμε. Για να έχουμε έναν καλύτερο κόσμο θα πρέπει να έχουμε περισσότερους ανθρώπους που δεν παρακινούνται από την εγωκεντρικότητα, την ιδιοτέλεια και τον καταναλωτισμό, αλλά από ανθρώπους που επιζητούν συνεχώς την αυτογνωσία και τις συνεπαγόμενες αρετές. Δικαιοσύνη, ειρήνη, αρμονία, αλληλεγγύη… Αυτές οι λέξεις πρέπει να είναι ουσιαστικές και όχι αόριστες.

Αν μπορέσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, οι τάσεις στον κόσμο θα αλλάξουν επίσης. Καθώς ο άνθρωπος αλλάζει την ίδια του την φύση, η στάση του κόσμου αλλάζει προς αυτόν. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει πως όταν φερόμαστε καλά στους γύρω μας η ανταπόκριση είναι αμοιβαία.

Δεν σημαίνει ότι εφόσον αλλάξουμε εμείς δεν χρειάζεται να αλλάξει και τίποτα άλλο. Πρέπει να συμμετέχουμε και στην κοινωνία ενεργά εάν θέλουμε στ’ αλήθεια έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο. Μπορούμε να είμαστε περισσότερο συμπονετικοί και αλληλέγγυοι. Οι πράξεις μας μετράνε. Οι σκέψεις μας, όσο ευγενικές κι αν είναι, είναι ψεύτικα μαργαριτάρια μέχρι να μετουσιωθούν σε έργα.

Η αφετηρία πρέπει να είναι το «γνώθι σαυτόν»

αλλά πρέπει να υπάρχει και η δράση, να καλλιεργούνται πρωτοβουλίες. Αν κοιτάξουμε μόνο τον εαυτό μας και την προσωπική μας ανάπτυξη και αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τότε εγκλωβιζόμαστε σε ένα στείρο εγωκεντρισμό και ναρκισσισμό. Γινόμαστε μια μαύρη τρύπα που αποκτά εμπειρίες και γνώσεις αποκλειστικά για το δικό μας όφελος. Δεν πρέπει να περιμένουμε να γίνουμε τέλειοι για να δράσουμε έστω και λίγο. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι είναι παρατηρητές του κακού θεάματος, τότε είναι συνένοχοι. Η εσωτερική εργασία και η εξωτερική κοινωνική υπηρεσία, όχι μόνο πρέπει να κινούνται παράλληλα, αλλά να ενισχύουν η μία την άλλη. Αυτά είναι οι δυο δρόμοι της ανάπτυξης, ο ενεργητικός και ο στοχαστικός.

Όποιος ασχολείται υπερβολικά με τον εαυτό του, κινδυνεύει να αποκοπεί από την καθημερινότητα και να ζήσει σε ένα δικό του κόσμο. Από την άλλη, όποιος παλεύει για την εξωτερική αλλαγή, είναι κοινωνικός, είναι αλτρουιστής. Χωρίς να δουλεύει με τον εαυτό του, τον ξεχνάει κι έτσι μολύνει με τις αδυναμίες και τα πάθη, ακόμα και τα υψηλότερα ιδανικά.

Ο Καζαντζάκης είχε πει : Όλα τα ιδανικά παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τα κουβαλάει.

Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες παγκοσμίως, κυβερνώνται από καταπιεστικά καθεστώτα, που με διατάγματα αποφασίζουν και εξαναγκάζουν σε υποταγή. Σε αυτά τα καθεστώτα δεν πρέπει να υποταχθούμε. «Υποταγή σημαίνει αποδοχή της καταπίεσης, κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος πρέπει να αντιστέκεται σε τέτοια καθεστώτα με όλη τη δύναμη της ψυχής του», είχε πει ο Γκάντι. Τα δικαιώματα ποτέ δεν δίνονται από τον καταπιεστή, πρέπει να κατακτηθούν από τον καταπιεσμένο.  Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει.

Πρέπει να αγαπάμε αληθινά τους φίλους, τον σύντροφο, τους γονείς, τα ζώα την φύση.

Μιλάω για την αγάπη που δεν είναι απλά συναισθηματισμός, αλλά αυτή που χαρακτηρίζεται από θάρρος, ψυχική δύναμη κι από αυτοθυσία αν χρειαστεί. Η ενεργητική μη βία είναι το αποτελεσματικό όπλο των δυνατών. Η ανάληψη δράσης είναι μια απόδειξη της εσωτερικής αλλαγής. Αντιθέτως, η μη συνεπής συμπεριφορά δείχνει υποκρισία και δειλία που προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από αστήριχτα σοφιστικά τεχνάσματα. Όταν αλλάζουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τότε αναπόφευκτα αλλάζουμε και τον τρόπο που ζούμε. Δεν βλέπουμε μόνο με καινούρια οπτική τη ζωή και το περιβάλλον, αλλά αναλαμβάνουμε δράση με τρόπους που δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Αν αγαπούσαμε αληθινά, τα προβλήματα αυτού του κόσμου θα ήταν λιγότερα.

Έχουμε γίνει παθητικά και καταναλωτικά όντα που προσλαμβάνουν ερεθίσματα. Καθόμαστε μπροστά σε οθόνες και παρακολουθούμε αμέτοχοι. Δεν χρειάζεται να ενταχθούμε σε μια ιδεολογία για να πάψουμε να φοβόμαστε να διεκδικούμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την πραγματικότητα την οποία θέλουμε να ζούμε. Μέσα στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες δεν είναι μόνο αυτές της επιβίωσης αλλά και του να μοιραζόμαστε, να θέλουμε ένα καλύτερο κόσμο για όλους κι όχι μόνο για τον εαυτό μας. Ο ατομικισμός και η βολή μας για την άνεση, μας έχει φέρει παγκοσμίως σε αυτή τη κατάσταση. Όπως μου είπε και πρόσφατα μια φίλη, η γη «αναστενάζει» από την αδιαφορία μας για το περιβάλλον. Έχουμε στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου, έχει αυξηθεί ο εγωισμός και η αντιπαλότητα.  Όλοι όμως ξέρουμε ότι είμαστε ένα, όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα. Αντί να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, δημιουργούμε αντιπαλότητες, διακρίσεις, ρατσισμό, φανατισμό και πολέμους.

Η δράση δεν χρειάζεται να είναι τεράστια, αρκεί να μην είμαστε απλά παρατηρητές μπροστά στο ανθρώπινο δράμα, την αδικία, τη βία, τη δυσαρμονία. Δεν πρέπει να λέμε «έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε…». Αν ο καθένας μας έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του, τότε θα ήμασταν περισσότεροι, θα είχαμε δύναμη και δεν θα νιώθαμε φοβισμένοι και αδύναμοι. Πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο με το «εμείς» και όχι να έχουμε το δάχτυλο συνεχώς έτοιμο να υποδεικνύει πάντα κάποιον. Ας μη ζούμε παθητικά.

 Ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του τεράστια δύναμη. Ανάλογα με την εσωτερική μας ανάπτυξη δυναμώνει και το αίσθημα του καθήκοντος που αισθανόμαστε απέναντι στην κοινωνία. Όσο αναζητάμε την αυτογνωσία τόσο μετατοπίζεται το κέντρο βάρους από το «εγώ» στο «εμείς». Η αναγέννηση κάθε ανθρώπου πρέπει να συμβεί «τώρα» για ένα καλύτερο «αύριο».

Δύναμη, αγάπη, υπομονή, πίστη και ελπίδα.

Να είστε χαρούμενοι και υγιής.

Παπαδοπούλου Αντελίνα