Την ώρα που αποφάσιζα να πιάσω το τιμόνι

Ανοίγω τα μάτια μου με αργό ρυθμό. Το φως που πέφτει ,με εμποδίζει να αποκτήσω την όραση μου , η οποία σταδιακά επανέρχεται. Τι ζάλη είναι και τούτη; Σαν να ‘χα κατεβάσει μισό μπουκάλι ουίσκι. Οι αισθήσεις μου , με βασανιστική αγωνία , ξεκινούν να λειτουργούν, με κάποια μικρή καθυστέρηση. Που βρίσκομαι ; Σκέψεις διατρέχουν σαν αστραπή τον νου μου και τι συνέβη πριν από λίγο. Με την άκρη του ματιού μου, εντοπίζω την μορφή ενός αυτοκινήτου. Οδηγούσα ; Μάταια προσπαθώ να κουνηθώ , σαν κάτι να με αγκιστρώνει, σαν κάτι να με κρατάει εκεί , ακίνητη. Γέρνω δεξιά . Το χέρι μου, δεν υπάρχει .Συνειδητοποιώ , μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου , τι συμβαίνει. Το συναίσθημα του πόνου εμφανίζεται και αυτήν την φορά είναι υπερβολικά έντονο. Κοιτάζω γύρω μου . Αίμα παντού , αναβλύζει από το εσωτερικό μου . Ο πόνος είναι οξύς , μα δεν καταλαβαίνω και πολλά. Η φωνή μου δεν βγαίνει. Κάνω αμέτρητες προσπάθειες να φωνάξω , μα το μόνο που ακούγεται είναι μικρό ψέλλισμα. Η λέξη βοήθεια , μετά βίας μεταφέρεται στην δίνη του ανέμου , ελπίζοντας να φτάσει σε κάποιον.
Σιγά σιγά, ανακτώ πλήρως την αίσθηση της ύπαρξης μου. Το διαλυμένο σύμπλεγμα μάζας , που μοιάζει με αυτοκίνητο , μου δίνει την απάντηση. Έχω τρακάρει. Και άσχημα κιόλας. Όσο περνάνε τα λεπτά της ώρας , ο πόνος γίνεται μαχαιριά . Τα κάτω μέλη μου έχουν παραλύσει και το δεξί μου χέρι λείπει. Στην θέση του , ένα μεταλλικό αντικείμενο , μου αφαιρεί λεπτά ζωής που σε λίγο θα είναι μοιραία . Στον συλλογισμό αυτό , εισβάλλει η εικόνα της μάνας μου. Άραγε , ξέρει; Την έχει ειδοποιήσει κάποιος; Ποιος ακούει την γκρίνια της για το αλκοόλ τώρα ; Θα σκέφτεται πως είμαι ανόητη , αφελής , Λες να μου απαγορεύσει να οδηγήσω ξανά; Τρέμω και μόνο στην ιδέα να γίνει κάτι τέτοιο. Και , όμως δεν έχει δικαίωμα να το κάνει, μιας και της έχω αποδείξει πάμπολλες φορές ότι μπορώ και είμαι υπεύθυνη. Τι πήγε λάθος τώρα . Δεν ήπια καθόλου , φορούσα την ζώνη μου , όπως πάντα και είχα αναμμένα τα μεγάλα φώτα. Η στροφή , λες να’ φταίγε ; Την πήρα πολύ ανοιχτή μάλλον. Αλλά και πάλι , δεν είναι τούτο . Είμαι σίγουρη πως τα μυαλά μου τα χα , την ώρα που αποφάσιζα να πιάσω το τιμόνι , πως είχα τον απόλυτο έλεγχο. Ίσως και όχι..
Ξημερώματα Κυριακής , ώρα 4:00
Μόλις βγήκαμε από το Angels, γελώντας. Μα τι βραδιά και αυτή! Ξυπόλητη στο δρόμο , μιας και τα παπούτσια μου με χτύπησαν αλύπητα , στηρίζομαι στον Στέφανο, ο οποίος έχει πιει πολύ. Και εγώ δεν πάω πίσω φυσικά. Άλλωστε , μια φορά ο άνθρωπος αρραβωνιάζεται! Βεβαιώνομαι πως έχει μπει στην θέση του συνοδηγού και βάζω μπρος. Δεν αισθάνομαι καλά, το ξέρω. Μήπως να καλέσω ένα ταξί ; Αλλάζω ταχύτητες και πατάω γκάζι , για να φτάσουμε εγκαίρως σπίτι. Στον δρόμο , αρχίζουν και με ζαλίζουν τα φώτα. Ο Στέφανος τραγουδάει το αγαπημένο μας τραγούδι. Ευτυχία με πλημμυρίζει, και με δυσκολία συγκρατώ τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Μα πόσες στροφές έχει επιτέλους μπροστά μας. Βρίσκω την εθνική οδό και ακολουθώ το ρεύμα. Τα πόδια μου χαλαρώνουν , τα μάτια μου από το ουίσκι τρεμοπαίζουν και εγώ χωρίς να το καταλάβω , χάνομαι. Προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στην πορεία του αυτοκινήτου , επιχειρώ να σταθεροποιήσω την ζώνη. Δεν υπάρχει ζώνη. Παίρνω αστραπιαία , τα μάτια μου από τον δρόμο και κοιτάζω την ζώνη ασφαλείας που βρίσκεται στην θέση της. Η ζώνη του Στέφανου , το ίδιο. Αντιλαμβάνομαι το αυτοκίνητο που βρίσκεται στην άλλη λωρίδα , μετά από το κορνάρισμα που ηχεί στα αυτιά μου ως πυροβόλο. Το τιμόνι γλιστρά από τα τρεμάμενα χέρια μου και απόλυτο σκοτάδι βυθίζει το οπτικό μου πεδίο , συμπαρασύροντας και τις σκέψεις μου.
Το μυαλό μου διακόπτει αυτόματα τις εικόνες αυτές. Μαμά με ακούς ; Η ζώνη που τόσο πολύ επέμενες να φοράω , δεν την φόρεσα . Μαμά , με ακούς; Το αλκοόλ φταίει για όλα . Τα αναφιλητά μου ακούγονται πλέον στην απέραντη σιωπή που κυριαρχεί στο τοπίο. Πονάω μαμά , χάνομαι και όσο περνάει η ώρα αισθάνομαι πιο αδύναμη. Η μορφή του Στέφανου , πιο δίπλα με συγκλονίζει . Μαμά , δεν αναπνέει . Αφουγκράζομαι τους διάφορους ήχους , μήπως εντοπίζω κάποιο σημάδι ζωής από εκείνον. Μαμά , εγώ φταίω για εκείνον ; Ο πόνος με αποδυναμώνει , με κάνει να θέλω να υποκύψω στα τραύματα μου. Το χέρι , δεν λείπει όπως νόμιζα. Μα τούτο είναι σαν να λείπει, μαμά . Ακρωτηριασμός , μάνα. Τα δάκρυα μου πολλαπλασιάζονται. Μάνα , που είσαι ; Η αγκαλιά σου θα τα γιατρέψει όλα , το ξέρω. Καμία σωτηρία για εμάς . Το αχνό φως που ξεπροβάλλει στην άκρη του δρόμου , επιφέρει την λύτρωση. Η σειρήνα που ακούω , με γεμίζει ελπίδα , αισιοδοξία. Ο Στέφανος και εγώ θα είμαστε καλά. Η λύτρωση που τόσο λαχταρώ , έρχεται με αργές διαδικασίες.
Ακούω διάφορους ήχους , άλλοτε φωνές και άλλοτε ψιθύρους. Το βουητό επιδεινώνει την κατάσταση μου. -Τροχαίο δυστύχημα , στην εθνική οδό Λαμίας – Αθηνών ακούω να λέει κάποιος. Για εμάς λένε ; – Δυστυχώς ο νεαρός εξέπνευσε , η οδηγός έχει υποστεί ακρωτηριασμό και είναι σε κατάσταση σοκ , κινδυνεύει. Ο Στέφανος μου , τι έπαθε ; Κάποιος με εμπαίζει αυτές τις ώρες. Δεν είναι δυνατόν. Η τραυματιοφορέας κοντοζυγώνει και στέκεται από πάνω μου. Προσπαθώ να αντιδράσω , με ό,τι μου απέμεινε . Με κοιτάζει συμπονετικά και επιχειρεί να με μετακινήσει . Πονάω μαμά , δεν μπορώ να το κάνω. Ψελλίζω , κάποιες λέξεις. -Αγγελική , της λέω .Η κοπέλα ενημερώνει τον συνάδελφο της πως ζω και χρειάζομαι αμέσως χειρουργείο. Μαμά δεν καταλαβαίνουν.-Ποιος ξέρει τι θα ήπιανε πάλι αυτά τα νέα παιδιά και πιάσανε τιμόνι. Όχι μαμά , πες τους πως δεν είμαι έτσι.-Κρίμα το παλικάρι . Ο Στέφανος , μαμά , δεν είναι πια εδώ. -Αγγελική της ξαναλέω .Οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν και συνειδητοποιώ το τέλος μου. Η χαραυγή στέκεται εντυπωσιακή απέναντι μου. Το τελευταίο μου ξημέρωμα. Μαμά , άραγε μετά από όλα αυτά νιώθεις περήφανη για μένα ;- Πες στα αδέρφια μου πως τα αγαπάω και πως δεν θα γυρίσω σήμερα σπίτι. Πες στον πατέρα να είναι περήφανος για μένα , έστω και αν εγώ φταίω για όλα . Πες στην μαμά μου πως την αγαπάω και πως δεν πρέπει να ανησυχεί ,πως θα ΄μαι με τον Στέφανο. Πες την να με συγχωρέσει για όλα αυτά , δεν θα ξαναγίνουν. Το σκοτάδι απλώνεται μπροστά μου και εγώ ξεκινώ το ατελείωτο ταξίδι του ύπνου…

Αν η ιστορία της Αγγελικής δεν αρκεί για να πείσει , παραθέτω ενδεικτικά στατιστικά για τα τροχαία δυστυχήματα και παράγοντες που ευθύνονται για αυτά . Είναι γνωστό ότι η χώρα μας κατέχει την πρωτιά σε θανάτους που αφορούν τροχαία , στην κλίμακα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν οδηγείτε με ποσότητα αλκοόλ στο αίμα σας διπλάσια από το επιτρεπόμενο όριο, είναι τουλάχιστον 5 φορές πιο πιθανό να εμπλακείτε σε μια μοιραία σύγκρουση με το όχημά σας, απ’ ό,τι ένας οδηγός που δεν έχει πιει. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 1 ατύχημα στα 4 οφείλεται στην κατανάλωση οινοπνεύματος, ενώ περισσότερα από 40.000 άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση πεθαίνουν ετησίως σε τροχαία ατυχήματα, ενώ το 1/3 από αυτά προκαλούνται από την κατανάλωση οινοπνεύματος.1 ποτήρι κρασί αυξάνει τον χρόνο αντίδρασης κατά 20%, ενώ 3 ποτήρια κρασί αυξάνουν τον χρόνο αντίδρασης έως και 75%.
Στην Ελλάδα, τα τροχαία ατυχήματα αποτελούν, σύμφωνα με τα στατιστικά, την πρώτη αιτία θανάτου σε ηλικίες 19-39 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από το 50% των θανατηφόρων τροχαίων οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ και άλλων ουσιών. Ποια είναι λοιπόν η αντίδραση της κοινωνίας ; Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να φορούν ΠΑΝΤΑ την ζώνη και να μην καταναλώνουν αλκοόλ , εάν πρόκειται να οδηγήσουν ! Η προφύλαξη σώζει ζωές . Την ώρα που θα αποφασίσετε να πιάσετε το τιμόνι , αναλογιστείτε την ιστορία της Αγγελικής και λειτουργώντας συνειδητοποιημένα , σκεφτείτε την ασφάλεια σας. Στο δικό σας χέρι , εξάλλου , είναι , να μπορέσετε να αλλάξετε το τέλος αυτής της ιστορίας..


